EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek

«Δεν υπάρχει καλή και κακή μουσική, υπάρχουν καλοί και κακοί μουσικοί»

6 Nov, 2023
καλή και κακή μουσική

καλή και κακή μουσική

καλή και κακή μουσική

 Η γνώση της μουσικής δεν υποδηλώνει απαραίτητα μεγάλο ταλέντο ειδικά όσον αφορά τη δεξιοτεχνία, όμως από κει μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο μουσικός που τη διαθέτει κι έχει κουραστεί πολύ για να την αποκτήσει, έχει τη μουσική ως κινητήριο δύναμη ύπαρξης, αγαπά τη μουσική και δεν την βλέπει μόνο ως μέσο πλουτισμού και κοινωνικής καταξίωσης πέραν αν είναι διάσημος ή όχι. Διαθέτει εκ γενετής αυτό το «κάτι» μέσα στην ψυχή του, όπου θα μπορεί να συγκινήσει και τη δική μας ψυχή με την ερμηνεία του.

 Άρα λοιπόν πέραν αν γνωρίζει κανείς ανώτερα θεωρητικά ή όχι, ακόμη κι αν δεν ξέρει καλά που λέμε νότες, αν ακούει πολύ μουσική, αν ρουφάει δεξιά κι αριστερά μουσική γνώση και ιδέες τις οποίες αργότερα ίσως κάποια στιγμή εξελίξει και χρησιμοποιήσει μέσα από ατελείωτες ώρες μελέτης ο ίδιος, τότε λέμε ότι αυτός είναι όχι απλά ένας εκτελεστής μουσικών έργων, αλλά ολοκληρωμένος μουσικός ερμηνευτής.

 Θα σας παραθέσω τυχαία παραδείγματα μουσικών της εποχής μας όλοι μοναδικοί στο είδος τους ώστε να γίνω πιο σαφής. 1) Μανώλης Χιώτης, 2) Τζίμη Χέντριξ 3) Πωλ Μακ Κάρτνεϊ 4) Γιαχούντι Μενουχίν 5) Τζωρτζ Γκέρσουϊν  6) Ντιούκ Έλινγκτον 7) ΕΛ λόιντ Βέμπερ 8) Βαγγέλης Παπαθανασίου 9) Αντρέ Σεγκόβια αλλά και 1) Μαρία Κάλλας, 2) Σίρλεϊ Μπάσι , 3) Λουτσιάνο Παβαρόττι, 4) Φράνκ Σινάτρα 5) Τομ Τζόουνς 6) Έλα Φιντζέραλντ 7) Ματ Μονρό 8) Έλβις Πρίσλεϊ 9) Τζέιμς Μπράουν κλπ. Τα παραδείγματα πάρα πολλά, θα ήθελα μια εγκυκλοπαίδεια για να σας τα γράψω όλα.

 Σήμερα η τεχνολογία με την υπερανάπτυξη του διαδικτύου και κατά συνέπεια του ψηφιακού ήχου, έχει συντελέσει στα μέγιστα στο «θάνατο» της δισκογραφίας. Ο καλός παλαιός ήχος, οι ακριβές γεμάτες ζωντάνια παραγωγές, εκεί που ολόκληρες ορχήστρες μπαίναν στα στούντιο δεν υπάρχουν πλέον. Σήμερα δεν πουλάει τίποτα! Μόνο τα πνευματικά δικαιώματα κάτι δίνουν στα πολύ μεγάλα ονόματα. Όμως μέσα σε αυτόν τον διαδικτυακό μουσικό «κυκεώνα», έγινε ένα πολύ μεγάλο καλό.

  Ο κόσμος δωρεάν μπορεί να απολαμβάνει από την καρέκλα του όλα τα είδη μουσικής. Παλαιότερα ότι χρήματα διέθετε αναγκαστικά τα «επένδυε» σε συναυλίες ή δίσκους των πιο αγαπημένων του καλλιτεχνών. Τώρα πειραματίζεται κι ακούει όλα τα είδη, ακόμη κι άγνωστους καλλιτέχνες ή πάρα πολύ γνωστούς που παλαιότερα δεν θα είχε τη δυνατότητα να αγοράσει δίσκο τους ή να πληρώσει να τους ακούσει ζωντανά αφού είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται να μπει στη διαδικασία της επιλογής.

  Έτσι σιγά σιγά τα στεγανά ανάμεσα στο ακουστικό κοινό έσπασαν και τώρα βάσει στατιστικών μελετών το 70% τουλάχιστον του κοινού ακούει τα πάντα. Σήμερα αν και η ποιότητα υπάρχει σε όλα τα είδη μουσικής από την Όπερα μέχρι το λαϊκό τραγούδι, το μεγάλο πρόβλημα για τον ακροατή είναι ότι σαν δεν μπορεί λόγω ελλείψεως επαρκών μουσικών γνώσεων να ξεχωρίσει τη φύρα από το στάρι, βασίζεται σε «πληρωμένες» καλές κριτικές και διαφημίσεις τρίτων, «ειδικών» στη μουσική φορέων.

  Υπάρχουν σήμερα καλλιτέχνες ανάλογοι του παρελθόντος; Βεβαίως, φτάνει να κάνουμε μια προσπάθεια, λίγο κόπο ώστε να τους ανακαλύψουμε! Υπάρχει ανάλογη συνέχεια και στην δημιουργία νέων μουσικών έργων; Είναι γεγονός ότι η μουσική δημιουργία έχει φτάσει σε τέλμα. Όμως οι μικρές οάσεις δεν πρόκειται να χαθούν, όσο υπάρχουν μουσικοί με ταλέντο που αγαπούν ουσιαστικά την μουσική. Κι όσο βέβαια υπάρχει γνωστικό κι εκλεπτυσμένο κοινό με απαιτήσεις.

 Χωρίς να θέλω να σας γράψω ολόκληρη μουσική πραγματεία και γίνω κουραστικός, θα σας παραθέσω λίγα πράγματα πολύ εύκολα να τα θυμάστε, τα οποία θα σας βοηθήσουν λίγο στο να κατανοείτε ένα μουσικό έργο καλύτερα.

  Όλες οι τέχνες έχουν κοινή περίπου αρχή από τα προϊστορικά χρόνια αλλά και κοινή πορεία ως «ρεύματα – εποχές» μέσα στην Ιστορία. Πέραν των παραδοσιακών ήχων σε όλες τις γωνιές της γης, από το 1500 μ.Χ. χοντρικά αυτό το σύστημα που κυριάρχησε είναι το μέιζον – ελάσσον που προήλθε από τους τρόπους και τα «τετράχορδα» (δυο τετράχορδα 4εις νότες μας κάνουν μια κλίμακα 8 νότες) της Αρχαίας Ελληνικής μουσικής. Όλες οι «εποχές» έχουν κοινά στοιχεία αλλά και μεγάλες διαφορές, που προκύπτουν από την αλλαγή τρόπου σκέψης, την εξέλιξη της κοινωνίας ως προς τον τρόπο ζωής αλλά και την εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας.

  Έτσι λοιπόν όταν ακούμε έργα του Βιβάλντι που έζησε την εποχή του Μπαρόκ, σε κάποια αν βάζαμε από κάτω drums  και κιθάρες αντί για κουαρτέτα εγχόρδων και synthesizer αντί για τσέμπαλο, θα είχαμε ένα φανταστικό ροκ άκουσμα! Κύριος εκφραστής του Μπαρόκ ήταν ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ όπου ανέπτυξε με την τεχνοτροπία και τα μέσα της εποχής του όλα τα μουσικά φαινόμενα. Άλλοι δυο πολύ γνωστοί ο Χέντελ και ο Πέρσελ. Από το 1600 και μετά κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες όπερες. Οι συνθέτες, πολλοί. Χαρακτηριστικός ο Αλεσάντρο Σκαρλάτι.

  Σκεφτείτε ότι πιάνο τότε δεν υπήρχε παρά ένας πρόγονος αυτού το κλειδοκύμβαλο. Υπήρχαν τα λαούτα, τα τέσσερα είδη εγχόρδων σε πρώιμη μορφή, το τσέμπαλο και το εκκλησιαστικό όργανο. Οι φωνές λεπτές με ίσιο «λευκό και λιτό» χρώμα. Τότε ήταν και η εποχή των ευνούχων τραγουδιστών των «καστράτι». Άρα όταν ακούμε αυτά τα όργανα και το ύφος από μικρή ορχήστρα συνήθως τσέμπαλο και έγχορδα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το έργο ανήκει στην εποχή του Μπαρόκ.

 Τέλος κάτι πολύ σημαντικό που έγινε εκείνη την εποχή, ήταν η εφαρμογή του διαπασών. Δηλαδή έγινε κάτι σαν «άγραφος νόμος» και το Λα έγινε συγκεκριμένο. Έτσι έγιναν συγκεκριμένες και οι αποστάσεις ανάμεσα στις νότες – διαστήματα και μπόρεσε να αναπτυχθεί αργότερα η «αρμονία» και να περάσουμε στην κλασσική εποχή.    

  Στην κλασσική εποχή, δημιουργήθηκε όπως την ξέρουμε σήμερα η τετράφωνη χορωδία και η αρμονία. Είναι σα να «ανακαλύψαμε» τα ακόρντα. Οι ορχήστρες μεγάλωσαν, 40 με 50 όργανα φτάνουν τώρα, τελειοποιήθηκαν τα βιολιά και από τους «αυλούς» προέκυψαν τα φλάουτα, τα κλαρινέτα και γενικά τα λεγόμενα ξύλινα πνευστά.  

 Επίσης ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, εμφανίστηκε η δυναμική στην ένταση του ήχου. Από το πολύ χαμηλά σιγά σιγά πάμε στο πολύ δυνατά ή το αντίστροφο, τα λεγόμενα κρεσέντο και ντι κρεσέντο. Άρχισε να αναπτύσσεται η Όπερα και να αναδεικνύεται σαν όργανο το πιάνο. Από την «εισαγωγή» της όπερας που ανέπτυξε κυρίως ο Σκαρλάτι που προανέφερα στην εποχή του Μπαρόκ την λεγόμενη Ουβερτούρα (Overture), προέκυψε η ιδέα της δημιουργίας ορχηστρικών μόνο μεγάλων μουσικών έργων συμφωνίες ή με συνδυασμό ορχήστρας και σόλο οργάνων βιολί ή πιάνο που ήταν τα κοντσέρτα. Σας τα αναφέρω σε πολύ γενικές γραμμές όσο πιο απλά μπορώ. Χάιντν, Μότσαρτ και Μπετόβεν οι κυριότεροι εκφραστές. Έτσι λοιπόν όταν ακούμε μουσική η Όπερα με ορχήστρα ξύλινων πνευστών κι εγχόρδων, βρισκόμαστε κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην «Κλασσική Εποχή» 1750 με 1820.

  Ρομαντική εποχή. Στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα η συμφωνική ορχήστρα κάνει την εμφάνισή της με σύνολο από 80 μέχρι και 120 όργανα! Ο όγκος και η δύναμη σε απίστευτα επίπεδα! Σαξόφωνα, τρομπόνια, τρομπέτες κι όλα τα βαριά χάλκινα πνευστά μαζί με τα κρουστά παίζουν σε αυτό καθοριστικό ρόλο. Η Όπερα στο αποκορύφωμά της. Γράφονται τα σπουδαιότερα έργα. Η φωνές πρέπει να «διαπερνούν» την τεράστια ορχήστρα και στο χρώμα να είναι αντάξιες σε ωραιότητα του έργου που ερμηνεύουν γι’ αυτό αναπτύχθηκε και η τεχνική του τραγουδιού. Συνέπεια η δημιουργία μεγάλων δραματικών φωνών και η σχολή του Bellcanto. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τενόρου Ενρίκο Καρούζο. Είναι η εποχή που ο Ροσσίνι γράφει τον «Κουρέα της Σεβίλλης», ο Μπιζέ την «Κάρμεν», ο Βέρντι τον «Ριγκολέτο», ο Βάγκνερ τον «ιπτάμενο ολλανδό» , ο Μπελίνη την «Νόρμα» κι ο Πουτσίνι την «Τόσκα». Είναι η εποχή που ο Σοπέν γίνεται γνωστός για την δεξιοτεχνία του και τα «νυχτερινά» του στο πιάνο. Το πιάνο έχει πλέον τελειοποιηθεί και φτάνει στην μορφή που είναι και σήμερα.

  Εκτός από την Όπερα, αναπτύχθηκε και το τραγούδι μέσα από την μελοποιημένη ποίηση γραμμένη για φωνή και πιάνο. Ο Σούμπερτ με τον κύκλο τραγουδιών του «Η ωραία Μυλωνού» έχει την ιδέα να γράφει μουσική για να περιγράψει πράγματα ή φαινόμενα. Πχ το ποτάμι που τρέχει, το ροδάνι που γυρίζει κλπ. Αυτή η ιδέα υιοθετήθηκε αργότερα από τους συνθέτες κινηματογράφου. Το τραγούδι αυτό έχει λιγότερες φωνητικές απαιτήσεις από τις άριες της Όπερας, αλλά πολύ περισσότερες ερμηνευτικές. Μερικοί συνθέτες  και σημαντικοί εκφραστές σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία ήταν οι Φράνς Σούμπερτ, Ρόμπερτ Σούμαν, Βιντσέντζο Μπελίνι, Πάολο Τόστι, Γκάμπριελ Φαρέ, Σεζάρ Φράνκ κλπ.  

 Φυσικά μεγάλο ρόλο διαδραματίζει και η Ρωσική Σχολή αρχικά η ομάδα των «5» (Μπαλάκιρεφ, Κιουί, Μποροντίν, Μουσόργκσκυ (έργο του η όπερα «Μπόρις Γκοντούνοφ» ) και Ρίμσκυ Κόσρακοφ (έργο του η συμφωνική σουίτα «Σεχραζάντ») όπου η ορχήστρα σαν «όργανο» , το πάντρεμα ρωσικών παραδοσιακών και κλασσικών ήχων και τα σπουδαία μουσικοχορευτικά έργα (μπαλέτο) είναι στο αποκορύφωμά τους! Άλλο μεγάλο  παραδείγματα της ρωσικής σχολής ήταν ο Τσαϊκόφσκι που έγραψε την περίφημη «Λίμνη των κύκνων» αλλά και το μουσικό συμφωνικό παραμύθι «ο Πέτρος και ο Λύκος»!

 Την ίδια εποχή περίπου στην Αυστρία μια νέα μόδα, το βαλς και οι πόλκα της οικογένειας Στράους, γίνονται ανάρπαστα ως μουσική στις βασιλικές αυλές.

  Με την ανάπτυξη παράλληλα των εθνικών σχολών όπως της ρωσικής, δημιουργήθηκε και η δική μας Επτανησιακή. Οι Λαυράγκας, Σαμάρας και Μάντζαρος που συνέθεσε τον Εθνικό μας Ύμνο, είναι κάποιοι από τους κυριότερους εκπροσώπους της. Παράλληλα υπήρξαν κι άλλοι συνθέτες όπως ο Πολυκράτης που έγραψε εκκλησιαστική φωνητική μουσική, αυτή που ακούμε σήμερα από τις τετράφωνες εκκλησιαστικές χορωδίες.

Βερισμός (ρεαλισμός), ιμπρεσιονισμός, εξπρεσιονισμός – ατονική μουσική, νεοκλασικισμός είναι οι επόμενες μουσικές «διαδρομές» που προέκυψαν από τον ρομαντισμό. Σπουδαίο παράδειγμα του βερισμού είναι η όπερα «Καβαλαρία Ρουστικάνα» του Μασκάνι όπου μια ιστορία παράνομου έρωτα καταλήγει σε μονομαχία θανάτου. Όσον αφορά τον ιμπρεσιονισμό, ήταν μια απόπειρα από συνθέτες κυρίως Γάλλους, να «βγάλουν» από μουσικής άποψης κάτι περισσότερο από το αρμονικό σύστημα , να πάνε λίγο πάρα πέρα από τον ρομαντισμό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Κλώντ Ντεμπισύ  κι ο Μορίς Ραβέλ.

 Μεταξύ μουσικής ιμπρεσιονισμού κι εξπρεσιονισμού η διαφορά είναι ότι και στη ζωγραφική του Ρενάρ με του Πικάσο. Πατέρας του εξπρεσιονισμού, μουσικού συστήματος που δεν υπόκειται στους κανόνες του αρμονικού μείζονος ελάσσονος , δεν υπάρχουν δηλαδή κλίμακες όπως τις ξέρουμε, ήταν ο Άρνολντ Σαίνμπεργκ (δωδεκάφθογγο σύστημα).  Σημαντικά έργα πάνω σε αυτό το σύστημα, αλλά συμπεριλαμβάνοντας και κάποια στοιχεία της αρμονίας έγραψαν ο Ιγκόρ Στραβίνσκι και το μοναδικό φαινόμενο Νίκος Σκαλκώτας!

 20ος αιώνας. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, από τη μια γεννιέται η «πειραματική» και η «ηλεκτρονική» μουσική, από την άλλη, με επίκεντρο την Κούβα, ανθίζει σε όλο τον κόσμο η πρώιμη Τζάζ και το Μπλούζ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πειραματικής –  ηλεκτρονικής μουσικής είναι ο Γιάννης Ξενάκης. Πολύ αργότερα λαμβάνοντας κάποια στοιχεία ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έκανε την ηλεκτρονική μουσική να βρίσκεται μουσικά στο «κέντρο» του κόσμου!

 Όμως για να δούμε πως βγήκαν οι ρυθμοί το ροκ, ποπ, σόουλ κλπ ας πάμε πάλι λίγο στην Κούβα που από κει έγινε το ξεκίνημα όλων των μοντέρνων ρυθμών και ήχων όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Η Κούβα ήταν το σταυροδρόμι όλων των μουσικών ρευμάτων. Από τους χορούς των σκλάβων μιας κι εκεί ήταν το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο του κόσμου, άρχισαν να γίνονται αισθητοί οι πρώτοι αφρικάνικοι ρυθμοί που μαζί με το ευρωπαϊκό δικό μας δηλαδή μουσικό σύστημα , δημιουργούσαν  ένα πολύ όμορφο πρωτότυπο ρυθμικό ήχο. Γκόσπελ τραγούδι, αυτοσχεδιασμός, ρυθμός, μαζί με τον γαλλικό ρομαντισμό δημιούργησαν κάτι νέο. Μια νέα ανεξερεύνητη αχανή περιοχή για την μουσική.  Αρχικά γεννήθηκε το Ταγκό. Έπειτά άλλοι λατινικοί ρυθμοί από την πρώιμη τζάζ. Πως όμως;

 Μέγας δεξιοτέχνης του κλαρίνου και του σοπράνο σαξοφώνου, δάσκαλος της Τζάζ, ήταν ο αφροαμερικανός  Σίντνεϋ Μπεσέ. Με τις ερμηνείες και την επιρροή του, του μετέτρεψε τη τζαζ σε είδος μουσικής για μεγάλες ορχήστρες. Άλλοι πολύ γνωστοί πρωταγωνιστές του παγκοσμίου μουσικού στερεώματος που πήραν πράγματα από τον Μπεσέ ήταν οι  Κίνγκ Όλιβερ, Μάιλς Ντέιβις, Λούις Άρμστρονγκ, Νατ Κινγκ Κόλ , Ντίζι Γκιλέσπι, και φυσικά ο Ντιουκ Έλινγκτον που έκανε την τζαζ ξεχωριστή μουσική θεωρεία.

Ένας άλλος σπουδαίος που με την μεγάλη του ιδέα άλλαξε τη μουσική κι άνοιξε νέους δρόμους, ήταν ο Ξαβιέ Κουγκάτ. Τον έχουμε δει σίγουρα σε παλαιές αμερικάνικες ταινίες με την ορχήστρα του! Μέχρι τότε, σε μια μπάντα, η ντράμς – κρουστά και το μπάσο έπαιζαν το δικό τους διαφορετικό «δρόμο». Κάποια στιγμή σκέφτηκε ο Κουγκάτ, κι έκανε το εξής, έδωσε ένα συγκεκριμένο μοτίβο στα κρουστά και στο μπάσο, και είπε στο μπάσο να παίζει ανάλογα με τα ακόρντα συνέχεια αυτό κάνοντας μεταφορά (transport) ! Αυτή ήταν στην ουσία η δημιουργία της 1ης να το πω απλά «λούπας» η οποία εφαρμόστηκε από τον Κουγκάτ στους λάτιν ρυθμούς που έπαιζε με την ορχήστρα του στην Κούβα, «Ρούμπα» , «Μάμπο» κλπ ! Φυσικά αυτή η ιδέα ετοίμασε το δρόμο για τις μετέπειτα μουσικές, όπως το Ροκ εν Ρολ, Ροκ, Ποπ κλπ αλλά και τους lounge ρυθμούς που υπάρχουν μέχρι και σήμερα!

Την ιστορία της Ροκ , της Ποπ, από κει και πέρα λίγο πολύ την ξέρουμε. Η μουσική εξελίχθηκε τις μετέπειτα δεκαετίες πολύ χάρη της τεχνολογίας. Τη δεκαετία του 1970, ήταν η χρυσή εποχή της κινηματογραφικής μουσικής. Νέα ακούσματα όπου ροκ ή ποπ μπάντα, συμφωνική ορχήστρα συνυπάρχουν! Εμπνευστής αυτού του ακούσματος ήταν ο Γάλλος μαέστρος Πωλ Μοριά. Σπουδαίοι μουσικοί συνθέτες που έγραψαν μουσική σε αυτό το στιλ ενορχήστρωσης για κινηματογράφο ήταν οι Χένρι Μαντσίνι, Νίνο Ρότα, Έννιο Μορικόνε, Μισέλ Λε Γκράντ, Φράνσις Λάι, Τζον Μπάρι, Τζον Γουίλιαμς αλλά και οι δικοί μας Μίκης Θεοδωράκης και Μάνος Χατζιδάκις!

Τα τελευταία χρόνια, αφού περάσαμε τις σκληρές θορυβώδεις μουσικές ή μάλλον ήχους του σκληρού ροκ ή βαρύ μετάλλου (Heavy metal) βγήκε στην επιφάνεια η μουσική House. Στην ουσία είναι μια εξέλιξη της ποπ, όπου μέσω των νέων δυνατοτήτων των synthesizers αλλά και των λογισμικών επεξεργασίας ήχου, μπορούμε να διαμορφώσουμε μέσα από το στούντιο αυτό τον ήχο της συνθετικής ντράμς κι οργάνων που προέρχονται από «μίξη» φυσικού και τεχνητού ήχου.

Πριν κλείσω, θα σας επαναλάβω ότι εκτός των σύγχρονων ρυθμών που δεν είναι Ελληνικοί, όλη η υπόλοιπη μουσική που ακούμε σήμερα, στην ουσία προέρχεται από την δική μας Αρχαία Ελληνική και το παραδοσιακό μας τραγούδι. Είτε αναφερόμαστε στο επικρατέστερο «ευρωπαϊκό» μείζον ελάσσον σύστημα, είτε σε άλλα είδη που προέρχονται από τις τροπικές κλίμακες ή δικούς μας τρόπους πχ Δώριος, Φρύγιος, Λύδιος κλπ.. Ακόμη και οι «τσιγάνικοι δρόμοι» ή οι «οριεντάλ» τους δικούς μας τρόπους έχουν βάση με ελάχιστες τροποποιήσεις.

 Κι επειδή έχουν ελάχιστες τροποποιήσεις και στον ήχο, δηλαδή μιλάμε για άλλο κούρδισμα και ήχο των οργάνων και της φωνής, τότε δεν είναι ίδια. Γι’ αυτό λοιπόν κι άλλο πράγμα το δικό μας λαϊκό τραγούδι κι άλλο αυτό που ακούμε σήμερα ως σύγχρονο λαϊκό το οποίο όμως είναι  μια κακή απομίμηση τούρκικου και τσιγγάνικου. 

Ξεχωρίζουν λίγο τα παραδοσιακά trap ακούσματα ινδικής μουσικής και αυτά της κινέζικης πεντατονικής που ακούμε σε Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία και κάνουν τελευταία αισθητή την παρουσία τους. Όμως υστερούν πολύ σε μουσικό πλούτο, ποικιλία κι ωραιότητα.   

 Μέσα από αυτά τα λίγα λόγια, σκοπός μου δεν είναι να μάθετε όλη την ιστορία της μουσικής, ούτε να γίνεται ειδήμονες. Ειδήμων στη μουσική σε όλα δεν είναι κανείς! Φυσικά ούτε θεωρώ τον εαυτόν μου. Θα καταλάβατε όμως δυο πράγματα και θα κατανοήσατε ότι όπως όλες οι τέχνες έτσι και η μουσική είναι ενιαία , είχε , έχει και θα έχει συνέχεια μέσα στο χρόνο.  Γι’ αυτό ακόμη και σήμερα υπάρχει εκλεκτή μουσική και μουσικοί. Το πηγάδι δεν στέρεψε ούτε θα στερέψει.

 Το θέμα είναι τι φτάνει στ’ αυτιά μας και τι κάνουμε εμείς για να συλλέξουμε από όπου μπορούμε τα καλύτερα ακούσματα για μας και τα παιδιά μας απομακρύνοντας τη σαβούρα. Δεν είναι καλό να είμαστε παθητικοί δέκτες του ότι μας σερβίρουν που πολλές φορές μπορεί να μας κάνει και κακό αντί για καλό. Η μουσική από μόνης της είτε το θέλουμε είτε όχι, ακόμη κι αν είμαστε μόνο παθητικοί δέκτες, έχει μεγάλη επίδραση στην ψυχολογία μας και κατ’ επέκταση στη ζωή μας. Είναι πνευματική τροφή!

Οπότε από μουσικής άποψης «αν ξέραμε τι τρώμε» (τίτλος βιβλίου του Κώστα Μπαζαίου), σίγουρα οι επιλογές μας και η ζωή μας η ίδια θα ήταν καλύτερη!  

 

 

 

 

photo RichardMc / https://pixabay.com 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This