Αναπνέω ελεύθερα ο αέρας είναι πια καθαρός χωρίς βρωμιές και δυσοσμίες.
Έχει σημασία η ανάσα μου να είναι δροσερή.
Έχει αξία να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου, να βρίσκω το δρόμο μου στα δύσκολα και να τα κάνω εύκολα.
Να μεγαλώνω με υγεία ψυχής και μετά να νοιάζομαι για τα υπόλοιπα.
Να θυσιάζομαι για τα ιδανικά μου, μου λένε να μην κόβομαι κομμάτια και να μην πετάω στα άπλυτα την ψυχούλα μου.
Ακούω τις συμβουλές ακόμα και από σένα θυμάμαι …έφυγες και χάθηκαν, χάθηκαν πολλά, αναπνοές, αέρας, επανήλθαν ξανά η δυνατοί σφιγμοί οι κρίσεις πανικού και όλα όσα φέρνουν πίκρα και λύπη.
Μα πάντα είχα μία αναπνοή καβάτζα.
Την φιλούσα για ώρα ανάγκης.
Κοφτή αλλά καλά τρυπωμένη.
Η πάλη με τη ζωή ήταν πρόσωπο με πρόσωπο.
Σκληρή αυτή η σκληρή και εγώ.
Ετοιμη για πόλεμο αυτή ετοιμοπόλεμη και εγώ.
Μου μιλούσε με ειρωνεία κάποιες φορές, και φράση της ήταν πάντα η ίδια: “δεν θα τα καταφέρεις” χειροκροτούσα και εγώ με το φρύδι σηκωμένο, κάτι ανάμεσα ‘στο γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος’
Η στο ‘όποιος κοροϊδεύει κοροϊδεύει τα μούτρα του’
Μάχομαι και σου κλείνω ραντεβού, σε περιμένω ξέρω πως θα ‘ρθει η στιγμή να έρθεις αναπάντεχα, και να μου δώσεις το χαστούκι.
Νομίζεις πως όλοι είναι ανήμποροι και εσύ η δυνατή, στάσου βρε το μυαλό μου έχει βοριά το δικό σου έχει φουρτούνα για να βασανίζει τον κόσμο.
Πιστή στο ραντεβού σου με έκοψες στα δύο.
Ενα stop παραβιασμένο από κάποιον και με άφησες καθηλωμένη…
Αν λυπάμαι;
Οχι δα ευτυχισμένη θα είμαι… μέ οσα μου παρέχει το μυαλό μου η ψυχή και η αντοχή μου.
Θα κάνω βήματα στο μέλλον αργά και σταθερά.
Θυμάσαι που κρατούσα μία καβάτζα;
Υπομονή την έλεγαν και αντοχή.
-Δεν φταίω, ψιθυρίζεις ντροπιασμένη.. η κοινωνία φταίει ο κόσμος φταίει….
η κακία στιγμή φταίει….
όχι καλή μου…
Εσύ φταις μας ταξιδεύεις όταν θες όπου θες όπως θες.
Μα το τιμόνι σου θέλει ευθυγράμμιση.
Τότε μόνο θα βρούμε ηρεμία.
Σου λείπει η γενναιοδωρία.
Βολεύεις τον πλούτο με λανθασμένες υποδείξεις.
Θα πονέσω μα θα σταθώ όρθια ακόμα και αν είναι το τελευταίο που θα κάνω.
Θα σε ξεντύσω και θα σε κρεμάσω ως έπαθλο,
θα το χαρίσω στους ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, κατά την άποψή σου -ξέρεις καροτσάκι χειροκίνητο όχι με κουμπιά.
Αυτό άντεχε το βαλάντιο μου.
Κατακλύζεις ‘αφθονία’ βρε ζωή, πλούσια, κουβαρντού θα έλεγα!!!
Εσύ θέτεις τους κανόνες βέβαια.
Εγώ όμως είμαι πρόθυμη να τους σπάσω.
Ενα βήμα κορίτσι μου μην δειλιάσεις. δευτερόλεπτα μου χρειάζονται να συνηθίσω τον πόνο
Δεύτερο..έπειτα το τρίτο.
Εδώ είμαι ζωή το βλέπεις είναι το κάτι παραπέρα!!
Κάτι το δυνατό μορφή αγνή αληθινή πονεμένη αλλά δυνατή.
Πάντα θα λέω σε νίκησα ζωή!! Ανεβαίνω τα σκαλιά λευκό ταγιέρ λευκή ορχιδέα στα χέρια.. με ποιον άλλον;
Τον φευγάτο…όχι δεν γύρισε την πλάτη ήταν εδώ ήταν πλαϊ μου.
Μα αν δεν σταθείς μόνη πιστεύοντας στον εαυτό σου δεν θα φορούσες το μέταλλιο….
Το είχα ξεχάσει…πρώτη νικήτρια στον πάγο ..
Ζωή με ακούς;
Θα μάχομαι για πάντα.
Τα έπαθλα αυξάνονται για αυτή την κοινωνία.
photo StockSnap / https://pixabay.com
