EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ

20 Jun, 2024
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ

   Όταν έφτιαξα την πρώτη μου μαριονέτα, ένιωσα θεός! Όχι, δεν το λέω μεταφορικά. Κυριολεκτώ! Όταν έφτιαξα τον συρμάτινο σκελετό του χεριού κι άρχισα να στρώνω από πάνω τον χαρτοπολτό και να δημιουργώ τα δάχτυλα ένα-ένα, με τους κόμπους, τις αρθρώσεις και τα νύχια τους, ένιωσα σα να’ μουν ο θεός, όταν έφτιαχνε τον πρώτο του άνθρωπο. Θυμάμαι που γέλασα δυνατά, μια απέραντη ικανοποίηση με πλημμύρισε και ένιωσα ανίκητη! Όταν έφτιαξα το κεφάλι με τα μεγάλα μάτια, τη μύτη και τα χείλη που γύριζαν ελαφρά προς τα πάνω, σε μια υποψία χαμόγελου, κυριολεκτικά παραληρούσα… «Ναι λοιπόν, είμαι ο Δημιουργός κι εσύ είσαι το Δημιούργημά μου», σκεφτόμουν συνεχώς με συγκίνηση και υπεροψία.

   Χρωμάτισα τα χαρακτηριστικά, πρόσθεσα τα μαλλιά, έφτιαξα το σώμα, έραψα τα ρούχα, συναρμολόγησα τα μέλη, έβαλα βιδοθηλιές στις αρθρώσεις για την κίνηση, έδεσα τους σπάγκους στα κατάλληλα σημεία και τα πέρασα στις θηλιές του σταυρού. Τώρα το δημιούργημά μου, ήταν έτοιμο να εμψυχωθεί! Κράτησα σταθερά το σταυρό στη χούφτα μου κι έκανα μια μικρή, ανεπαίσθητη κίνηση. Η μαριονέτα ανταποκρίθηκε αμέσως: έστριψε ελαφρά τον κορμό προς τ’ αριστερά. Χρησιμοποιώντας και το άλλο μου χέρι και κινώντας κατάλληλα το σταυρό και τα βοηθητικά ξυλάκια, έβαλα τη μαριονέτα να κουνήσει το κεφάλι, τα χέρια και τελικά, τα πόδια της, σ’ ένα αργό, ασταθές περπάτημα. Εκστασιάστηκα εντελώς! Θαύμαζα το Δημιούργημά μου, μα κυρίως θαύμαζα τον Δημιουργό του μέσα από κείνο -εμένα – κι είχα ανέβει ψηλά, πολύ ψηλά και καθόμουν σ’ ένα σύννεφο, χαμογελώντας συγκαταβατικά στα πλήθη από κάτω, σ’ όλους εκείνους δηλαδή τους καημένους, τους στερημένους απ’ το δικό μου τάλαντο.

   Πέρασε καιρός… Η φαντασία μου οργίαζε κι οι μαριονέτες πλήθαιναν, όπως πλήθαινε κι η ακόρεστη δίψα μου για κείνη την αίσθηση της θεότητας που με διακατείχε και με συνάρπαζε. Ένιωθα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ένιωθα να’ μαι άτρωτη στα πάντα. (Πως τ’ ονομάζει αυτό η επιστήμη γιατρέ; Η αρχαία τραγωδία θαρρώ το αποκαλεί ύβρη.) Ένιωθα ικανή να πετάξω πάνω στη σκούπα της μάγισσας και να διασχίσω τη χώρα απ’ τη μιαν άκρη ως την άλλη, φορώντας τις μπότες του παπουτσωμένου γάτου. Ένιωθα ικανή να προκαλέσω χιονόπτωση, τινάζοντας απλώς τ’ άσπρα πέπλα της χιονοβασίλισσας κι έτοιμη να μεταμορφώσω οποιαδήποτε ζωή με το ραβδάκι της νεράιδας, έτσι όπως είχε μεταμορφωθεί και η δική μου. Έτσι έφτιαξα το εργαστήρι μου, έναν καινούργιο κόσμο για μένα και τα πλάσματά μου και ένιωσα τη σπάνια αίσθηση πως εξουσιάζω αυτό τον κόσμο, μαζί και τη μοίρα μου. (Κράτα τη λέξη εξουσιάζω γιατρέ, θα μας χρειαστεί αργότερα). Και μετά…τ’ ωραίο μου σύννεφο διαλύθηκε κι εγώ προσγειώθηκα ανώμαλα σε μια φρικιαστικά πραγματική πραγματικότητα. Μαζί του διαλύθηκα κι εγώ, συναισθηματικά, ηθικά και οικονομικά.

    Η μαγεία έκανε ένα «παφ» και τελείωσε, ακριβώς όπως και στα παραμύθια, απ’ όπου αντλούσα τα θέματά μου. Προσγειώθηκα ανώμαλα στον καναπέ του καθιστικού μου, όπου κάθισα επί μακρόν… Έχασα τη δουλειά μου, τα λεφτά μου, τον ύπνο μου και τον κόσμο που η ίδια δημιούργησα. Και το πιο σημαντικό, είναι πως έχασα ένα μέρος της ψυχής μου. Ένιωθα πως κάποιος δικός μου είχε πεθάνει και πως κάτι μέσα μου, πέθανε μαζί του. Η φίλη μου η Πέγκυ, μου έλεγε πως εξαιτίας της απώλειας περνάω μια περίοδο πένθους, πράγμα εντελώς «νορμάλ». Και τι θα πει δηλαδή «νορμάλ» γιατρέ; Πως ακριβώς ορίζεται το νορμάλ και το μη νορμάλ στην Ταμπου-Ρία του σήμερα ή και του χτες, δεν έχει διαφορά ούτως ή άλλως. Μετά το πολύμηνο πένθος (την περίοδο του καναπέ, όπως την έχω ονομάσει), άρχισα να παίρνω τους δρόμους, για να ισοφαρίσω λες εκείνο το διάστημα της απόλυτης απραξίας. Απάνω εκεί, η φίλη μου η Πέγκυ, που άρχισε ν’ ανησυχεί σοβαρά για μένα, μου μίλησε για ένα γνωστό της γιατρό που «θα μπορούσε να με βοηθήσει» όπως μου ψιθύρισε συνωμοτικά μια μέρα. Και μου έδωσε την κάρτα σου γιατρέ μου.

   Εγώ είχα τις αμφιβολίες μου. Εδώ δεν καταλάβαιναν οι δικοί μου οι άνθρωποι, εδώ δεν καταλάβαινα εγώ η ίδια τι μου συνέβαινε, θα καταλάβαινε ο ξένος άνθρωπος κι ας ήταν κι επιστήμονας; Αν τα εξηγούσε όλα η επιστήμη, ποιός τη χάρη μας, θα τα είχαμε  λύσει όλα μας τα θέματα, δεν θα βολοδέρναμε δεξιά-αριστερά κουτουλώντας στ’ ατέλειωτα γιατί μας, συμφωνείς γιατρέ; Χρόνια και χρόνια σκόνταφτα πάνω τους, πολλά ζευγάρια παπούτσια έλιωσα ψάχνοντας τις απαντήσεις στους σκονισμένους, γεμάτους λακκούβες δρόμους της Ταμπου-Ρίας, ανασαίνοντας την αποφορά των βόθρων και των σκουπιδότοπων, με συνοδοιπόρους πότε την Απογοήτευση και την Παραίτηση, πότε την Οργή και πότε τον Φόβο. Τα πόδια μου έγραψαν ατέλειωτα χιλιόμετρα. Η Ψυχή μου, σύρθηκε πολλές φορές με τα γόνατα. Μόνο η θέληση με κράταγε ακόμα γιατρέ. Ούτε η λογική του άντρα μου, ούτε η αγάπη για τα παιδιά μου. Αυτά είναι τρίχες κατσαρές. Ποτέ δε σε σώνουν οι άλλοι, σώνεσαι μονάχα αν θέλεις να σωθείς. Κι εγώ ήθελα γιατρέ, όχι για κάνα λόγο σπουδαίο ή ηρωικό, συνήθεια ήταν ο λόγος, γιατί συνήθισα να μάχομαι από την κούνια ακόμα, για το βυζί που η μάνα μου αρνιότανε να μου δώσει. Από συνήθεια λοιπόν, αρπάχτηκα και πάλι απ’ το βυζί της ζωής και συνέχισα να πορεύομαι σκουντουφλώντας. Όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτός κι άρχισε η πληγή να κάνει κάκαδο, άρχισα να σκέφτομαι, ν’ αναρωτιέμαι, να ψιλοκοσκινίζω… Κι όσο τα σκεφτόμουνα, τόσο μπερδευόμουνα, τόσο μετατρεπόμουνα, λες, κι εγώ σε μαριονέτα, μπλεκόμουνα στους σπάγκους και σερνόμουν στα πατώματα, κάποιος έπαιζε τα σκοινάκια κι εγώ κουνιόμουν και λυγιόμουν και χόρευα καταπώς με κουνούσε το αόρατο χέρι κι όλο και πιο συχνά σκεφτόμουνα ότι οι μαριονέτες έπαιρναν τώρα την εκδίκησή τους, ασκώντας πάνω μου την εξουσία που τόσα χρόνια νόμιζα πως ασκώ εγώ σ’ αυτές. Αχά! Να τη η μαγική λέξη γιατρέ: εξουσία…Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι!

   Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή,  για να κοιμηθώ τα μεγάλα μεσημέρια του καλοκαιριού, με φοβερίζανε με τον Μεσημερά, ένα τρομαχτικό τύπο που άρπαζε τα παιδιά που δεν κοιμόντουσαν τα μεσημέρια και τα έτρωγε. Κι εγώ κουκουλωνόμουνα με το σεντόνι κι έσκαγα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κι άχνα δεν έβγαζα, μόνο έπαιρνα μικρές, αθόρυβες ανάσες κι έμενα με τα μάτια ορθάνοιχτα, γουρλωμένα απ’ τον τρόμο, περιμένοντας ακίνητη να περάσουν οι ώρες, ώσπου να μου επιτρέψουν να σηκωθώ. Η εξουσία που ασκούσαν πάνω μου οι μεγαλύτεροι της οικογένειας μέσω του φόβου του Μεσημερά ήταν τρομαχτική. Πέρασαν τα χρόνια και κατά καιρούς διάφοροι Μεσημεράδες αντικαθιστούσαν εκείνον τον πρώτο στη ζωή μου. Το σχολείο με φοβέριζε με τους βαθμούς, η εκκλησία με την κόλαση, ο έρωτας με την απώλεια, η κοινωνία με εξοστρακισμούς, ο εργοδότης με απόλυση, ο γάμος με ρουτίνα, η πολιτική με τα πάντα. Ακόμα κι εσύ γιατρέ…ένας Μεσημεράς είσαι, που ασκεί την εξουσία του με συνταγές και χάπια. Όλη αυτή η ατέλειωτη σειρά των Μεσημεράδων λοιπόν, δια μέσου του φόβου προσπάθησε να με χειραγωγήσει. Να με εξουσιάσει. Όλοι μου πατάγανε κάποιο κουμπί. Όλοι μου τράβαγαν το κατάλληλο σκοινάκι για να κάνω την κίνηση που τους εξυπηρετούσε. Έτσι λοιπόν οι μαριονέτες ήταν ο καθρέφτης, που μέσα του αναγνώρισα το είδωλό μου. Τραβώντας τα σκοινάκια τους, είχα την ψευδαίσθηση ότι ορίζω την κίνηση τη δική μου, τη μοίρα τη δική μου, τη ζωή, τον κόσμο τον δικό μου. Νόμιζα η ταλαίπωρη ότι ασκώ την εξουσία μου πάνω τους! Χαχαχαχα, έχετε ακούσει ποτέ καλύτερο αστείο; Μπάφιασα μια ζωή να μ’ εξουσιάζουν οι άλλοι και θέλησα μια φορά κι εγώ να εξουσιάσω, να δω πως είναι! Και είδα…και κατάλαβα πως η εξουσία είναι ναρκωτικό. Το παίρνεις και νιώθεις άτρωτος, είσαι άτρωτος. Γίνεσαι βασιλιάς, γίνεσαι θεός, γίνεσαι ότι γουστάρεις. Γιατί; Απλώς, γιατί μπορείς! Μα το ναρκωτικό προκαλεί εξάρτηση. Και θέλεις κι άλλο. Κι άλλο. Συνεχώς. Και ποτέ δεν πεθαίνεις από υπερβολική δόση, πεθαίνουν αυτοί που εξουσιάζεις, αλλά ποιός τους χέζει αυτούς…αναλώσιμοι είναι ούτως ή άλλως! Κι αν ποτέ, για κάποιο λόγο τελειώσει το ναρκωτικό που λέγεται εξουσία, το στερητικό σύνδρομο είναι φοβερό. Καταλυτικό. Καταστροφικό. Πως να ζήσεις σ’ έναν κόσμο υποτελής, όταν έχεις συνηθίσει να είσαι ο Άρχοντας αυτού του κόσμου; Πως να συμβιώσεις ξανά με τους θνητούς, όταν έχεις γευτεί τη θεϊκή εξουσία; Κι εκεί απάνω, την πατάς. Και παίρνεις τους δρόμους. Κατάλαβες τώρα γιατρέ; «Κατάλαβα», να λες.

   Μα καλά, εγώ θα στα λέω όλα; Τι σου πληρώνω επίσκεψη και μάλιστα αδρή; Όλο το κεφάλι σου κουνάς κι όλο μου δίνεις χαπάκια. Αλλά εγώ δεν είμαι άρρωστη γιατρέ. Πονάνε, βέβαια, τα πόδια μου, αλλ’ αυτό, είναι απ’ το περπάτημα. Κι η καρδιά μου λίγο πονάει, αλλά ούτε αυτό είναι σοβαρό, είναι που στις αλλαγές του καιρού πονάνε τα σπασίματα. Με ταλαιπωρούν και κάποιοι εμετοί, αλλά νομίζω προσπαθεί ο οργανισμός μου ν’ αποβάλλει τις τοξίνες του ναρκωτικού. Και η πλάτη μου λίγο μ’ ενοχλεί τώρα τελευταία, μα θαρρώ εκεί προσπαθούν να φυτρώσουν τώρα νέα φτερουγάκια… Και τώρα, μετά από τόσους πόνους, τόσους κόπους, τόσες πτώσεις, τόσους δρόμους, ξέρεις ποιό είναι το μεγαλύτερό μου όνειρο; Αφού απ’ τη στιγμή που γεννήθηκα υφίσταμαι κάποιου την εξουσία, αφού την εξάσκησα κι εγώ έστω και στις μαριονέτες, αφού μου εξασκήθηκε ακόμα κι απ’ τις μαριονέτες… τέρμα, μπούκωσα πια, δε θέλω άλλο, ούτε να μ’ εξουσιάζουνε ούτε να εξουσιάζω, θέλω μόνο να  απελευθερωθώ απ’ την κυριαρχία των πραγμάτων και των περιστάσεων και να γίνω ένας Ελεύθερος Άνθρωπος!

   Βλέπω το συγκαταβατικό σου βλέμμα γιατρέ, κρυμμένο πίσω από τόνους κατανόησης, ξέρω τι θα σκεφτείς μόλις φύγω και κλείσει η πόρτα πίσω μου, αλλά δε με νοιάζει. Γιατί εγώ από δω και πέρα θα «θρώσκω άνω» γιατρέ, πάει να πει πως έχω βάλει σκοπό της ζωής μου να γίνω άνθρωπος, να κοιτάω ψηλά, κι όταν κοιτάς ψηλά δε σ’ αγγίζουνε τα χαμηλά και τα χωμάτινα και θα παλέψω για την ελευθερία μου όλο το υπόλοιπο του βίου μου, αυτή είναι η βαθύτερη επιθυμία μου κι η διαθήκη μου προς τα παιδιά μου, μια που άλλη κληρονομιά δεν έχω να τους αφήσω, μονάχα αυτή, την πιο ακριβή απ’ όλες: το παράδειγμά μου, ώστε ν’ αναζητήσουν κάποτε κι αυτά με τη σειρά τους, μετά απ’ τις δικές τους πτώσεις και τους δικούς τους πόνους, το δρόμο που οδηγεί τον Άνθρωπο στην Ελευθερία του!

 

 

 

photo kaboompics / https://pixabay.com 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This