ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είπαν Οι Φίλοι

September 27, 2022

EnglishGreek
greek-news-and-Radio-FL-logo

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida
The Greek Newspaper and the Greek Radio of Florida

EnglishGreek

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

greek-news-and-Radio-FL-logo
EnglishGreek
η μεγάλη ανατολή

Η μεγάλη ανατολή (Β μέρος)

11 Aug, 2022

(Β΄ Μέρος)

 

Μαρξισμός κι Ελληνισμός…οι άσπονδοι εχθροί !!!

Ο Ελληνισμός κι ο Μαρξισμός είναι άσπονδοι εχθροί …Έχουν μεταξύ τους ένα αμοιβαίο μίσος, το οποίο είναι αγεφύρωτο …Έχουν το μίσος που έχει ένας αυθεντικός ιδεολόγος απέναντι σε έναν δικηγόρο, ο οποίος μιλάει σαν ιδεολόγος, γιατί εκείνη την ώρα αυτό επιβάλουν τα συμφέροντα των πελατών του …Έχουν το μίσος που έχει ένας γιατρός ή ένας μηχανικός απέναντι σ’ έναν δικηγόρο, ο οποίος εκείνη την ώρα αντιπροσωπεύει έναν αντίπαλο γιατρό ή μηχανικό και μιλάει για ένα επιστημονικό θέμα σαν να είναι κι ο ίδιος συνάδερφός τους …Ένας «αέρας» κοπανιστός, ο οποίος λίγη ώρα μετά θα τσιρίζει σαν δαρμένη «πόρνη», επειδή έχει αναλάβει υπόθεση «πεζοδρομίου» …και μετά θα «κλαίει» σαν μετανοημένος δολοφόνος, για να λυπηθούν τον «πελάτη» του κλπ.. Αυτά τα «καραγκιοζιλίκια» των δικηγόρων δεν τα «αντέχει» ο Ελληνισμός, γιατί απλούστατα ο Ελληνισμός έχει παντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά…

…Ο Ελληνισμός —ως κοινωνικό σύστημα— δεν έχει διπλές ιδιότητες πολιτών, γιατί δεν έχει «δικηγόρους» να εκπροσωπούν τους πολίτες στις δικές τους υποθέσεις …Δεν έχει ενδιάμεσους «δικηγόρους» ιερείς ή «πατερούληδες», οι οποίοι ν’ αποφασίζουν χωρίς κανέναν έλεγχο για τον πολίτη χωρίς τον πολίτη. Έχει έναν και μοναδικό άξονα συμφερόντων: …Ό,τι ισχύει για την κορυφή τής κοινωνίας —εξαιτίας τής Δημοκρατίας—, ισχύει και για τη βάση της. Εάν «πονέσει» η βάση της, θα «πονέσει» και η κορυφή της και άρα οι αποφάσεις της ηγεσίας του δεν είναι τόσο απλές —ειδικά αυτές, οι οποίες περιλαμβάνουν «αυτοτραυματισμούς» και οι οποίοι δεν «πονάνε» τους πάντες εξίσου—. Στον Ελληνισμό δεν υπάρχουν «δικηγόροι», που, για τις δικές τους σκληρές αποφάσεις, οι οποίες αφορούν τους «άλλους», οι ίδιοι θα πληρώσουν ελάχιστα κόστη. Δεν υπάρχουν ηγέτες, οι οποίοι πετάνε ΜΟΝΟΝ τον λαό στη «φωτιά», για να πάρουν ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ την «αποζημίωση» του «πυρόπληκτου». Μέσα στον Ελληνισμό υπάρχει έλεγχος της ηγεσίας και δεν υπάρχει κλειστό κονκλάβιο «δικηγόρων», το οποίο αποφασίζει και διατάζει ερήμην τού άβουλου «ποιμνίου-πελάτη»…

…Εντός τού Ελληνισμού δεν υπάρχουν ανεξέλεγκτοι «Καϊάφες», που, ως «δικηγόροι», αποφασίζουν μόνοι τους για το τι συμφέρει και τι δεν συμφέρει τον λαό, παίρνοντάς τον στο «λαιμό» τους …«Καϊάφες», οι οποίοι θυσιάζουν όποιον θέλουν από τους «αδερφούς» τους —όπως τον Ιησού—, γιατί αυτό —κατά τη γνώμη τους— συμφέρει τον λαό. Ο Ελληνισμός, ως εκ τούτου, έχει μια πολύ συγκεκριμένη και προβλέψιμη συμπεριφορά …Αυτά, τα οποία τον αφορούν, δεν έχουν πολλά επίπεδα «ανάγνωσης» …Ό,τι «βλέπεις», αυτό «είναι» …Επενδύει την επιβίωσή του στη δύναμη κι όχι στην πονηριά …Είναι παραγωγός κι όχι έμπορος. Όταν αυτό το οποίο έχει στα «χέρια» του είναι «θησαυρός», είναι ισχυρός. Όταν αυτό το οποίο έχει στα «χέρια» του είναι «άνθρακας», είναι αδύναμος. Δημιουργεί μόνος του το πολιτισμικό του περιβάλλον και στέκεται εκεί να πολεμήσει μέχρι θανάτου, για να υπερασπιστεί τη δημιουργία του …Αγωνίζεται γι’ αυτά που πιστεύει κι όχι γι’ αυτά τα οποία πληρώνεται να «διαλαλεί» —σαν αυτά να είναι «πραμάτεια» στο παζάρι— …Πάει μέχρι «τέρμα» κι όχι μέχρι εκεί όπου «συμφέρει».
Αυτή είναι και η διαφορά τού μαρξισμού με την ελληνική κοσμοθεώρηση, η οποία γέννησε τη Δημοκρατία …Μία κοσμοθεώρηση, η οποία στο ανώτατο όριό της παραμέρισε όλα τα επιμέρους κοινωνικά, ταξικά κι ατομικά συμφέροντα, για να δημιουργήσει τη Δημοκρατία …Τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ των ΟΛΩΝ …Τη Δημοκρατία, η οποία απεχθάνεται τους κουτοπόνηρους μαρξιστές …Τη Δημοκρατία των πολιτών, η οποία δεν θέλει «νταβατζήδες» δικηγόρους τού λαού της. Γι’ αυτόν τον λόγο το ελληνικό «μοντέλο» εκπαίδευσης παρήγαγε φιλοσόφους —και άρα νομικούς—, γιατί ο φιλόσοφος προσπαθεί να ερμηνεύσει τον Κόσμο. Είναι νομικός και προσπαθεί να γίνει νομοθέτης κι ο ίδιος …Προσπαθεί να ερμηνεύσει τους Νόμους τού Θεού, γιατί είναι ευσεβής …Προσπαθεί να ερμηνεύσει τους Νόμους τής φύσης, γιατί αντιλαμβάνεται τον ρόλο τού ανθρώπου μέσα στο φυσικό περιβάλλον …Προσπαθεί να φτιάξει κι ο ίδιος τούς νόμους ενός δικού του «κοινωνικού σύμπαντος», το οποίο έχει επινοήσει ο ίδιος και του οποίου το «λειτουργικό» προσπαθεί να θεμελιώσει …Προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα των ανθρώπων κι όχι απλά να τα εκμεταλλευτεί εις βάρος εκείνων, οι οποίοι δεν τα κατανοούν. Οι Έλληνες είναι «ναυπηγοί» κοινωνικών συστημάτων. Η Δημοκρατία γι’ αυτούς είναι η «ναυαρχίδα» των δημιουργημάτων τους …Είναι η πολεμική κι ανίκητη «τριήρης» τους, η οποία μπορεί να «διαμελίσει» όλα τα αντίπαλα «σκάφη» …Είναι το αβύθιστο «σκάφος» που χάρισαν στη ανθρωπότητα, για να συνεχίσει αυτή το «ταξίδι» της στην αιωνιότητα.
Αντίθετα το εβραϊκό «μοντέλο» εκπαίδευσης» παράγει «δικηγόρους»-διαχειριστές των νόμων εντός ενός ξένου «σύμπαντος», το οποίο το έχουν επινοήσει άλλοι —όπως επίσης και το «λειτουργικό» του— …«Πειρατές» είναι, και όχι «ναυπηγοί». «Ναυαρχίδα» τους γίνεται Ο,ΤΙ πρόλαβαν και «σκαρφάλωσαν» επάνω του …Μέσα στις χιλιετίες τής παρασιτικής τους παρουσίας έχουν «σκαρφαλώσει» στο «σκάφος» τής Βαβυλώνας, της Αιγύπτου, αλλά και της Ρώμης …κι από παντού έχουν φύγει με τις «κλωτσιές», γιατί ο ρόλος τους είναι καταστροφικός για τα «σκάφη» …«Κατατρώνε» τα βασικά τους δομικά στοιχεία …Τα εξασθενούν, σε βαθμό να κινδυνεύουν αυτά να βυθιστούν. Δεν υπάρχει «πλοίαρχος» Αυτοκράτορας ή Φαραώ, ο οποίος να μην τους καταδίωξε μέχρι θανάτου !!!
Το τελευταίο «σκάφος» στο οποίο «σκαρφάλωσαν» είναι το «σκάφος» τού Χριστιανισμού …Ένα «σκάφος», το οποίο λειτουργεί με τον ελληνικό «σκελετό». Αυτό το «πλοίο», εάν δεν μπορέσει να βρει αντίμετρα απέναντι στη ζημιογόνο παρουσία τους, κινδυνεύει. Γιατί κινδυνεύει; …Γιατί οι Σιωνιστές μαρξιστές είναι «δικηγόροι», οι οποίοι προσπαθούν να βρουν «τρύπες» ή ν’ ανοίξουν «τρύπες» στον Νόμο και άρα να παρακάμψουν τον Νομοθέτη υπέρ των συμφερόντων των πελατών τους —και άρα και των προσωπικών τους συμφερόντων— …Είναι νοσογόνα παράσιτα, τα οποία προσπαθούν να επιβληθούν στον κόσμο κάποιων άλλων και όχι να επιβάλουν τον δικό τους κόσμο. Αυτό, όμως, είναι καταστροφικό για το έργο των δημιουργών.
Όταν, για παράδειγμα, ακούς κάποιον Εβραίο κομμουνιστή —και άρα από τη φύση του φασίστα— να μιλάει «στο όνομα της Δημοκρατίας» και την «ανάγκη προστασίας της», αυτό, το οποίο «βλέπεις», είναι στην πραγματικότητα ένας εβραϊκός «σκώρος», ο οποίος έχει ήδη ανοίξει «τρύπα» στη Δημοκρατία και την «κατατρώει». Ελευθερία, δικαιοσύνη, διαχωρισμός των εξουσιών κλπ., είναι όλα «πυλώνες» τής Δημοκρατίας, που αποτελούν στόχους-λείες γι’ αυτά τα παράσιτα. Γι’ αυτόν τον λόγο Έλληνες κι Εβραίοι αλληλομισούνται. Ο μαρξισμός είναι για τους Έλληνες ό,τι ο σκώρος τού ξύλου ή αλλιώς το σαράκι για τον ναυπηγό …Ένα ασήμαντο παράσιτο, το οποίο όμως μπορεί να κάνει τεράστια ζημιά στο δημιούργημά τους …Ένα ασήμαντο έντομο, το οποίο μπορεί να καταστρέψει εκ των έσω —και χωρίς να φαίνεται— το πιο μεγάλο «δημιούργημα».
Περί αυτού πρόκειται. Γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχει και το μίσος αυτό μεταξύ των ανομοίων …ΔΕΝ συγκρίνονται οι πανίσχυροι Έλληνες με τους ασήμαντους και παρασιτικούς Εβραίους. Δεν συγκρίνεται ένας πανίσχυρος βιομήχανος —ο οποίος είναι υπερήφανος για την παραγωγή του κι ενδιαφέρεται για το πού αυτή θα καταλήξει— μ’ έναν πλανόδιο έμπορο —ο οποίος πουλάει όσο-όσο ό,τι βρεθεί στα χέρια του, σ’ όποιον βρεθεί μπροστά του—. Αυτή είναι η ποιοτική διαφορά μεταξύ Ελλήνων κι Εβραίων. Απλά οι δεύτεροι μπορούν, χωρίς να φαίνονται, να καταστρέψουν το έργο των πρώτων. Αυτό είναι που κάνει ο μαρξισμός σε όλα τα συστήματα …«Πολλαπλασιάζει» τις δυνατότητες των «παρασίτων».
Ο μαρξισμός εξεβραΐζει τον άνθρωπο, ενώ ο Ελληνισμός τον εξελληνίζει …Ο Ελληνισμός είναι «παραγωγικός» και στο όριο γεννά τη Δημοκρατία, ενώ ο εβραϊσμός είναι «στείρος» και στο όριο εκμεταλλεύεται ακόμα και τη Δημοκρατία …Μπαίνει στη Δημοκρατία και την αλώνει …Τη «διαβρώνει» και την «αρρωσταίνει», γιατί αυτό είναι που τον συμφέρει. Ποιος δικηγόρος δεν χαίρεται, όταν η εγκληματικότητα καλπάζει μέσα στην κοινωνία; Τον ενδιαφέρει εάν αυτό, το οποίο αποτελεί το αίτιο του πλουτισμού του, συνεπάγεται την «αρρώστια» τής κοινωνίας; …Όχι βέβαια …Αυτόν τον ενδιαφέρει να υπάρχουν έμποροι ναρκωτικών, δολοφόνοι, βαποράκια, πόρνες, κλέφτες ή παιδεραστές, γιατί όλοι αυτοί είναι δυνάμει πελάτες του …Πελάτες, οι οποίοι πληρώνουν «χρυσάφι» τους δικηγόρους, για να παραμένουν ελεύθεροι στην κοινωνία.
Τα ανάλογα ισχύουν και για τους μαρξιστές. Συμφέρει τους μαρξιστές πολιτικούς να θριαμβεύσει η Δημοκρατία; Συμφέρει τα τεμπελόσκυλα των κομμουνιστικών κομμάτων να επιλυθεί το εργασιακό ζήτημα; Συμφέρει τους κοπρίτες τού Εβραίου Μπεναρόγια να τα «βρει» η εργοδοσία με τους εργαζόμενους; …Όχι βέβαια …Μετά θα πρέπει ν’ αρχίσουν να εργάζονται και οι ίδιοι κι αυτό ένας τεμπέλης, ο οποίος παριστάνει τον επαγγελματία «συνδικαλιστή-συνήγορο» των εργατών, δεν το επιθυμεί. Άρα, εάν —ακόμα και «μία στο τρισεκατομμύριο»— υπάρχει περίπτωση να βρεθεί λύση στα κοινωνικά προβλήματα του Χριστιανισμού, οι πρώτοι που θα θιγούν από αυτό θα είναι οι μαρξιστές πολιτικοί και συνδικαλιστές και βέβαια οι ίδιοι οι Εβραίοι, οι οποίοι πλουτίζουν από τα προβλήματα αυτά. Από τη στιγμή που οι Εβραίοι κατάφεραν και δημιούργησαν τους —κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν με τους ίδιους— μαρξιστές Χριστιανούς, ήταν βέβαιο ότι ο Χριστιανισμός θα κινδύνευε …Το σιωνιστικό «σαράκι», το οποίο αρχικά κόλλησε ως μαρξιστική «βρόμα» στον ελληνικό «σκελετό» τού χριστιανικού «σκάφους», άρχισε να τον «κατατρώει» !!!
Από αυτές τις διαφορές μεταξύ Ελληνισμού κι Εβραϊσμού προκύπτουν όλες οι διαφορετικότητες σ’ ό,τι αφορά τη συμπεριφορά τους και την έξωθεν εικόνα τους. Ο Ελληνισμός, επειδή μάχεται για το γενικό καλό τής ανθρώπινης κοινωνίας, έχει πάντα παγκόσμιο προσανατολισμό. Λογικό είναι αυτό, εφόσον, εάν βρεθεί η «θεραπεία» για τον έναν άνθρωπο, αυτή μπορεί να γίνει «θεραπεία» για όλους τους ανθρώπους. Εάν αυτό, το οποίο δημιουργήθηκε στην Αθήνα, είναι καλό για τον άνθρωπο, είναι καλό και για όλους τους υπόλοιπους. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Ελληνισμός διαρκώς επεκτείνεται —ακόμα και σε «ξένους»— και η όλη του κίνηση έχει ως στόχο την «κατάκτηση» …Τη λυτρωτική «κατάκτηση» αυτού, ο οποίος σώζει «ναυαγούς» από μισοβυθισμένες «σχεδίες» …Βάζει την «υπογραφή» του όταν προελαύνει «επάνω» σε λαούς, οι οποίοι παρακαλάνε να ενταχθούν στο σύστημά του …«Εμείς είμαστε»!!! —«φωνάζουν» οι Έλληνες— …«Ο δικός μας Αλέξανδρος τον έκανε τον άθλο κι ο κόσμος ευεργετήθηκε απ’ αυτό»!!! …«Ο δικός μας Αλέξανδρος οδεύει προς την τελευταία του «κατοικία» κι ΟΛΟΣ ο κόσμος προσκυνάει και κλαίει μπροστά στη σορό του». Σηκώνουν ψηλά τη «σημαία» τους ως «πλοίαρχοι» ενός αβύθιστου «σκάφους», το οποίο χωράει επάνω του τους πάντες και περισυλλέγει λαούς από τον «ωκεανό» των ανθρώπινων προβλημάτων.
Αντίθετα οι Εβραίοι κρύβονται. Ο παρασιτικός Εβραϊσμός όχι μόνον δεν «υπογράφει» τις «κατακτήσεις» του, αλλά κατηγορεί κι εκείνους, οι οποίοι αποκαλύπτουν τον «θρίαμβό» του. Είναι τόσο δειλοί κι ασήμαντοι, που ούτε καν τον Μαρξ δεν «διεκδικούν» ως «δικό» τους. Αυτόν, ο οποίος για το σύστημά τους είναι ένας «Αλέξανδρος», τον αφήνουν να εμφανίζεται σαν «Γερμανός» φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας …Ούτε τα οστά του δεν επεδίωξαν να τα επαναπατρίσουν στο Ισραήλ, αφήνοντάς τα να σαπίζουν σε κάποιο νεκροταφείο τού Λονδίνου. Κάθεται εκεί εγκαταλειμμένος μόνος του με μια επιτύμβια στήλη, που θυμίζει κεφάλα νάνο. Όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο εβραϊσμός λειτουργεί ως «παράσιτο» μέσα στο σύστημα …Κρύβεται, όπως το «σαράκι», ακόμα κι όταν έχει «κατακτήσει» ολόκληρο το πλοίο.
Βγαίνει ποτέ ο «σκώρος» να φωνάζει ότι κατέκτησε ολόκληρη τη «ντουλάπα»; Γιατί να το κάνει αυτό; Για να προκαλέσει την προσοχή αυτών, οι οποίοι ζημιώνονται από τη δράση του; Για να τον εντοπίσουν και να τον εξοντώσουν αυτοί, οι οποίοι παθαίνουν ζημιά από την ύπαρξή του; Λογικό είναι λοιπόν η πολιτική τού εβραϊσμού να βρίσκεται μόνιμα στο «Δεν είδαμε, δεν ξέρουμε» …«Φήμες των φασιστών είναι αυτές, που μας θέλουν κυρίαρχους» …«Φήμες, τις οποίες τις διαδίδουν αυτοί που μας μισούν» …«Σκευωροί» αντισιωνιστές αυτοί, οι οποίοι «κατασκευάζουν» προβοκατόρικα κείμενα σαν «τα Πρωτόκολλα των Σοφών τής Σιών» …«Συνωμοσιολόγοι» αυτοί, οι οποίοι διαδίδουν ότι οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο …«Εμείς ταπεινοί άνθρωποι είμαστε» …«Θύματα διωγμών» …«Θαυμάζουμε το «σκάφος» των Ελλήνων» …«Είμαστε από τους πιο φανατικούς οπαδούς τής ελληνικής φιλοσοφίας» !!!…
…Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός θηρίου κι ενός ιού …Οι Έλληνες είναι υπερήφανοι και θεωρούν ότι δικαιώνονται για τους κόπους και τις θυσίες τους, όταν ξένοι «διαλαλούν» παντού τον ένδοξο θρίαμβό τους. Αντίθετα οι Εβραίοι τρέχουν να κρυφτούν στις «τρύπες» τους, όταν ο άδοξος «θρίαμβος» τους —που δεν απαίτησε από τους ίδιους κανέναν κόπο και καμία θυσία, παρά μόνον κέρδη τούς απέφερε— αποκαλύπτεται από άλλους. Λογικό είναι αυτό. Όταν ο «θρίαμβός» σου είναι το κέρδος σου από την «αρρώστια» των άλλων, κρύβεσαι …όπως κρύβεται το μικρόβιο, που προκαλεί μια αρρώστια …Το μικρόβιο, το οποίο φοβάται την αντίδραση του νοσούντα, μήπως το εξοντώσει για να θεραπευτεί.

Μαρξισμός …και οι «επιστήμες» τού «υπόστεγου» !!!…Η μεταπολεμική «βιομηχανία» των Εβραίων…
…Η «βιομηχανία» παραγωγής μαρξιστών !!!

Για να κυβερνήσεις τον κόσμο, χρειάζεσαι κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό —ώστε να στελεχώσεις τους μηχανισμούς σου— και αυτήν την ανάγκη την είχαν και οι Εβραίοι …Την είχαν οι Έλληνες, όταν εξελλήνιζαν μαζικά τούς λαούς για να τους κυβερνήσουν και την έχουν και οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν τον ίδιο στόχο. Άρα, θα έπρεπε να στήσουν κι αυτοί μηχανισμούς ανάλογους των Ελλήνων …Μηχανισμούς, οι οποίοι να «παράγουν» ομοίους τους μέσα από μέλη άλλων λαών. Ό,τι ήταν για τους Έλληνες οι «νεοφώτιστοι» Ελληνιστές, είναι για τους Σιωνιστές οι «νεοφώτιστοι» μαρξιστές. Όπως οι Ελληνιστές έπαιρναν την εκπαίδευση εκείνη, η οποία τους εξομοίωνε με τους Έλληνες, έτσι και οι μαρξιστές παίρνουν την εκπαίδευση αυτήν, η οποία τους εξομοιώνει με τους Σιωνιστές. Όπως οι Έλληνες κυρίαρχοι έστηναν «βιβλιοθήκες» και Φιλοσοφικές Σχολές, για να γεννιούνται απ’ όλους τους λαούς Ελληνιστές, έτσι έκαναν και οι «αντιγραφείς» τους —οι Εβραίοι Σιωνιστές— στην εποχή τής δικής τους κυριαρχίας. Έστησαν μηχανισμούς μαζικής παραγωγής «ομοϊδεατών» απ’ όλα τα κράτη κι όλους τους λαούς. Έστησαν μηχανισμούς, για να παράγουν μαρξιστές ηγέτες …όπως ο Μπάιντεν, ο οποίος δεν είναι εβραϊκής καταγωγής, αλλά είναι απόλυτα όμοιος και βέβαια υποταγμένος στους Σιωνιστές. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι τα Κολέγια και τα Πανεπιστήμια, όπως αυτά λειτουργούν σήμερα στον Δυτικό Κόσμο.
Από τη στιγμή που γνωρίζουμε πότε οι Σιωνιστές ανέλαβαν τον παγκόσμιο ρόλο τους, μπορούμε να εντοπίσουμε και το χρονικό σημείο από το οποίο ξεκίνησαν την «παραγωγή» στελεχών, τα οποία θα ήταν απολύτως πιστά στους ίδιους …Το χρονικό αυτό σημείο, μετά το οποίο έγιναν οι επεμβάσεις τους στο παγκόσμιο σύστημα εκπαίδευσης. Όλο το «κόλπο» τής κατάκτησης του Κόσμου από τους Σιωνιστές έγινε μετά το Τέλος τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Άρα, από το 1945 και μετά θ’ αναζητήσουμε τις «μεταρρυθμίσεις» εκείνες, οι οποίες έγιναν αναγκαστικά σε όλα τα χριστιανικά κράτη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των νέων επικυρίαρχων του Κόσμου. Για λόγους τους οποίους αναλύσαμε εκτενώς σε άλλα κείμενα, οι Εβραίοι βρέθηκαν με το «ταμείο» τού νικητή εκείνου του Πολέμου στα «χέρια» τους …Βρέθηκαν να ελέγχουν το δολάριο μέσω της FED …Της FED, η οποία τους παραδόθηκε ατόφια από τον Ρούσβελτ, ο οποίος ήταν αρχηγός τού Δημοκρατικού Κόμματος και «ισόβιος» αιρετός Πρόεδρος των ΗΠΑ …Του Προέδρου των Δημοκρατικών, ο οποίος τους παρέδωσε και την ιδιοκτησία τού κόμματός του.
Ελέγχοντας οι Σιωνιστές το δολάριο, απέκτησαν επαφή και βέβαια «επιρροή» στον παγκόσμιο χώρο, εφόσον το δολάριο έγινε παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και συνδέθηκε πλέον απόλυτα με το ζωογόνο «αίμα» τού θηριώδους βιομηχανικού συστήματος, που ήταν το πετρέλαιο. Ελέγχοντας λοιπόν οι Εβραίοι χρήμα και ενέργεια, άρχιζαν να εκβιάζουν τα κράτη. Με τις δήθεν «βοήθειες» τύπου Μάρσαλ και την πρόσβαση στη φθηνή ενέργεια ζητούσαν από τα κράτη να ευθυγραμμίσουν τα συστήματα παιδείας κι εκπαίδευσής τους με τον δικό τους σχεδιασμό …Τον σχεδιασμό εκείνον, ο οποίος θα τους επέτρεπε να «παράγουν» άπειρους μαρξιστές, ώστε στο τέλος να τους παραδώσουν ολοκληρωτικά τις εξουσίες των πατρίδων τους.
Όπως συμβαίνει πάντα με τους επικυρίαρχους, οι πρώτοι μηχανισμοί-«πρότυπα» στήθηκαν εκεί όπου αυτοί ήταν πανίσχυροι κι έλεγχαν τα πάντα, και άρα στις ΗΠΑ. Έστησαν τους κύριους μηχανισμούς τους εντός τής δικής τους «έδρας», για να παράγουν την «πρότυπη» μαρξιστική τους «ελίτ» με τα τέλεια εκείνα χαρακτηριστικά, τα οποία θ’ αποτελούσαν τα «καλούπια» για τα κατά τόπους «αντίγραφά» της. Όπως οι αρχαίοι Έλληνες «παρήγαγαν» την Ελίτ τους στην Αθήνα ή την Αλεξάνδρεια και αυτές τις πόλεις και τις Σχολές τους τις μιμούνταν όλες οι υπόλοιπες σχολές των Επαρχιών τής αυτοκρατορίας τους, έτσι θα έκαναν και οι Εβραίοι στη δική τους αυτοκρατορία. Όπως ο μέγας αυτοκράτορας Αδριανός εκπαιδεύτηκε στην Αθήνα, για ν’ αναλάβει τη Ρώμη, έτσι θα έπρατταν και για τους δικούς τους ηγέτες οι Σιωνιστές. Η «ελίτ» των ηγετών τής αυτοκρατορίας τους θα εκπαιδευόταν στις ΗΠΑ και οι «δεύτεροι» θα εκπαιδεύονταν με τον ίδιο περίπου τρόπο σε ίδια περίπου Πανεπιστήμια στις πατρίδες τους …Τα Πανεπιστήμια, τα οποία θα «παρήγαγαν» μαρξιστές μαζικά …Τα Πανεπιστήμια, τα οποία θα παρήγαγαν μαζικά «δικηγόρους» με τα χαρακτηριστικά των Σιωνιστών.
Έχοντας υπό την ιδιοκτησία τους τα αμερικανικά Κολέγια και άρα τις «βιομηχανίες» εκείνες, οι οποίες θα παρήγαγαν την «ελίτ» τού μαρξισμού, όλοι οι υπόλοιποι λαοί θ’ ακολουθούσαν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ. Αυτό και έγινε. Οι κυρίαρχοι Σιωνιστές συγκέντρωσαν στα δικά τους Κολέγια τα παιδιά των «εκλεκτών» τους κι ανάγκασαν ΟΛΑ τα κράτη να μιμηθούν την ίδια πρακτική εκπαίδευσης και βέβαια τα ίδια προγράμματα σπουδών …Συνέδεσαν τη μεταπολεμική αμερικανική «βοήθεια» με όρους κι απαιτήσεις σ’ ό,τι αφορά τα συστήματα ανώτατης εκπαίδευσης σε ΟΛΑ τα κράτη …Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Χάρβαρντ «στήθηκαν» ΟΛΑ τα χριστιανικά Πανεπιστήμια της Μεταπολεμικής Εποχής —η οποία ήταν η εποχή τής παντοκρατορίας των μαρξιστών και των Εβραίων «πατέρων» τους—.
Στη λειτουργία αυτών των Κολεγίων αναζητούμε τον τρόπο με τον οποίο «παράγονται» οι μαρξιστές. Εκεί θα πρέπει να υπάρχει μια επίδειξη της «ποιότητας» της «παραγωγής» αυτής, για να καταλάβουν όλοι το πώς γίνεται η «παραγωγή» των μαρξιστών στο καλύτερο «εργοστάσιο» του Κόσμου. Εκεί —στην κυριολεξία— θα πρέπει να δείχνουν στον Κόσμο το πώς είναι σε «τομή» η «μηχανή» που «παράγει» τον μαρξισμό …Η «μηχανή» αυτή, η οποία «παράγει» τους καλύτερους «δικηγόρους» στον κόσμο —κυριολεκτικά και μεταφορικά—. Στο Χάρβαρντ λοιπόν —των επιστημών— το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό «σώου» δεν δίνεται στις σχολές των πρακτικών επιστημών …Δίνεται στη Νομική τους Σχολή …Εκεί όπου πραγματικά «παράγονται» οι δικηγόροι. Εκεί «βλέπουμε» —μπροστά στα μάτια μας— όλη τη λογική τού μαρξισμού και βέβαια του Σιωνισμού. Εκεί βλέπουμε το πώς θέλουν οι Σιωνιστές να είναι τα «παιδιά» τους —οι μαρξιστές—.
Αναφερόμαστε στο περίφημο «Ames Moot Court». Τι είναι αυτό; …Ένα φανταστικό Δικαστήριο σε μια φανταστική Πολιτεία, στο οποίο εκδικάζεται μια φανταστική υπόθεση από πραγματικούς Ανώτατους Δικαστές και οι διάδικοι είναι φοιτητές τής Νομικής …Οι καλύτεροι του έτους τους …Οι πιο «ικανοί» υποτίθεται —εάν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν κριτήρια ικανότητας για τους δικηγόρους— …Αυτοί, οι οποίοι κατά πάσα βεβαιότητα θα διακριθούν στη μαρξιστική Νέα Τάξη.
Ποιο είναι το «κόνσεπτ» αυτού του δικαστικού «σώου»; …Δίνουν μια υπόθεση σε κάποιους φοιτητές και, χωρίς ν’ αναζητείται σε καμία περίπτωση το σωστό ή το λάθος, το δίκιο ή το άδικο, αναλαμβάνει η κάθε ομάδα να υπερασπιστεί την πλευρά της και να πολεμήσει την «απέναντι» πλευρά …Να υπερασπιστεί με τον καλύτερο τρόπο —και άρα με το μεγαλύτερο κέρδος— το δίκιο τού πελάτη της …Μόνον το συμφέρον αυτού του πελάτη «μετράει» σ’ αυτήν τη «δίκη» κι όχι αυτά τα οποία πιστεύουν ως πρόσωπα οι διάδικοι —οι οποίοι παίρνουν με κλήρωση την «πλευρά» που τους αντιστοιχεί—. Αυτή είναι η βάση τής μαρξιστικής εκπαίδευσης …Ο πυρήνας τού εβραϊκού Κολεγίου των Κολεγίων …Του «λίκνου» των ηγετών τής Νέας Τάξης, όπως αρέσκονται ν’ αυτοχαρακτηρίζονται.
Εδώ και πάλι θ’ αναγκαστούμε αναπόφευκτα να κάνουμε συγκρίσεις με το γνωστό «μέτρο» που χρησιμοποιούμε και είναι το ελληνικό. Θα πρέπει δούμε τη διαφορά αυτής της εκπαιδευτικής επιλογής σε σχέση με την προσέγγιση που σέβεται την ελληνική λογική, η οποία —όπως είναι φυσικό— είναι παντελώς διαφορετική. Στην ελληνική εκπαιδευτική προσέγγιση, όταν έχουμε «διαγωνισμό» μεταξύ εκπαιδευόμενων, δίνεται ΕΝΑ πρόβλημα σε ΟΛΟΥΣ κι αναζητείται η ΜΙΑ λύση …ενώ στη σιωνιστική εκπαιδευτική προσέγγιση δίνεται από μία λύση σε όλους, για να την υπερασπιστούν, χωρίς ν’ αγγίζουν το πρόβλημα. Τόσο απλά. Στην ελληνική προσέγγιση αναζητείται από μια νομική υπόθεση το «σωστό» και το «δίκαιο» και γι’ αυτό εμπλέκεται υποχρεωτικά η θρησκεία, η ιδεολογία ή η προσωπική καλλιέργεια αυτού που το αναζητά κι εκείνου που καλείται να το υιοθετήσει. Ο «δάσκαλος», δηλαδή, θα ζητήσει απ’ όλες τις πλευρές —ανεξάρτητα από την «αφετηρία» τους ή τις προσωπικές τους προτιμήσεις— να βρουν την ιδανική λύση για τις συγκρουόμενες πλευρές. Όλες οι πλευρές στην περίπτωση αυτήν έχουν έναν κοινό στόχο, ο οποίος είναι η απονομή τού δικαίου με βάση το «σωστό» και το «ηθικό». Ως εκ τούτου όλες οι πλευρές πρέπει να είναι έτοιμες ν’ «αλλάξουν», να «υποχωρήσουν» και να «συγκλίνουν» μέχρι να βρεθεί το ιδανικό.
Αυτό στη σιωνιστική εκπαιδευτική προσέγγιση δεν υπάρχει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν εκδοχές έτοιμων λύσεων —διαφορετικών μεταξύ τους— οι οποίες ανατίθενται στην κάθε πλευρά να τις υπερασπιστούν, χωρίς να έχουν λόγο στη διαμόρφωσή τους. Από την κάθε πλευρά αναζητείται το μέγιστο κέρδος τού πελάτη για τη δική του οπτική τής «λύσης». Το πρόβλημα δεν αγγίζεται ποτέ …Βρίσκεται εκτός τής «σφαίρας» τής διαδικασίας. Άλλωστε θα επανέλθει ακριβώς το ίδιο κάποια άλλη χρονιά στο ίδιο «σώου». Το μόνο, που υπάρχει ως ζητούμενο, είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους για το μερικώς «σωστό» τής κάθε πλευράς …Το μερικώς «σωστό» να γίνει «σημαία» τής κάθε πλευράς στη μάχη της για την επικράτηση, αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα …Το συμφέρον τού πελάτη γίνεται «δόγμα» τού υπερασπιστή-δικηγόρου, που δεν επιτρέπει «υποχώρηση», «σύγκλιση» ή «αλλαγή» …Να «κερδίσουν» αυτοί, οι οποίοι έχουν τους «καλύτερους» δικηγόρους κι όχι απαραίτητα αυτοί, οι οποίοι έχουν το δίκιο με το μέρος τους …Να κερδίσουν οι πιο σκληροί κι αδίστακτοι και στη συνέχεια οι νικητές ν’ απολαύσουν καρπούς νίκης εις βάρος των ηττημένων …Να γίνουν πλούσιοι οι «καλύτεροι» φοιτητές τού Χάρβαρντ, εφόσον πλήρωσαν και τα πανάκριβα δίδακτρά του …και κάπως πρέπει να αποσβέσουν τα έξοδα.
…Αυτό είναι το περίφημο «Ames Moot Court» …Ένας διαγωνισμός, ο οποίος προκαλεί θλίψη, οργή κι απογοήτευση …Θλίψη, για το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για το κέρδος …Οργή, για τα άγρια ένστικτα που βγάζει, όταν αγωνίζεται σαν κτήνος για τη λεία κι απογοήτευση για το πού έχει καταντήσει τελικά ο άνθρωπος. Γιατί δημιουργείται μια τέτοια κακή εντύπωση; …Γιατί βλέπεις τους «άριστους», τους οποίους επιβραβεύει μια «άρρωστη» κοινωνία …Γιατί βλέπεις την «εκπόρνευση» του ανθρώπου …Βλέπεις ανθρώπους να εκπαιδεύονται να είναι έτοιμοι για τα χρήματα να κάνουν τα πάντα …Να υποστηρίζουν με το απόλυτο πάθος ακόμα κι αυτά, τα οποία μισούν οι ίδιοι ως άνθρωποι …Βλέπεις ανθρώπους, για το κέρδος, να «ξεχνάνε» ότι είναι άνθρωποι με γνώση, συναισθήματα και κρίση —οι οποίοι ζουν ανάμεσα σε συνανθρώπους τους— και να μετατρέπονται σε «θηρία» εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πελατών τους …«Θηρία» με τρομερά ένστικτα και τα οποία είναι έτοιμα να «κατασπαράξουν» όποιον σταθεί ανάμεσα στη «λεία» και τ’ «αφεντικά» τους …και βέβαια στην αμοιβή που προβλέπεται για τους ιδίους.
Όταν δηλαδή βλέπουμε το «σώου» τού Χάρβαρντ, καταλαβαίνουμε ότι εκεί χτυπάει η «καρδιά» τού παγκόσμιου μαρξισμού …Του σκληρού μαρξισμού …Του αυθεντικού μαρξισμού …Αυτού, για τον οποίο πλήρωσαν οι τοκογλύφοι τής Νέας Υόρκης τον Μαρξ, πριν καν γίνει η κομμουνιστική του «χρήση» από τους επαγγελματίες Μπολσεβίκους. Εκεί έπιασαν «τόπο» τα χρήματα που έδωσαν οι τοκογλύφοι στον Μαρξ …Εκεί στο Χάρβαρντ βρίσκεται το «εργοστάσιο» που δημιουργεί τα αυθεντικά «καλούπια» τού μαρξισμού, τα οποία θ’ ακολουθήσουν ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι στον κόσμο. Επιλογή των ιδιοκτητών τού Χάρβαρντ είναι να μην δημιουργούν μέσα στη σχολή τους νομικούς, αλλά κοινούς δικηγόρους …Να δημιουργούν «πόρνες τού νόμου», οι οποίες «πηγαίνουν» με όποιον πληρώνει …Να μην δημιουργούν «λέοντες της νομικής» με μεγάλους πανανθρώπινους στόχους, αλλά «ύαινες της δικηγορίας», οι οποίες αναζητούν «λείες» ακόμα κι ανάμεσα στα «πτώματα» …Δικηγόρους, οι οποίοι προετοιμάζονται ν’ αντιπροσωπεύσουν «πελάτες», όποιοι κι αν είναι αυτοί …Δικηγόρους, οι οποίοι θα μιλάνε σαν απελπισμένοι «εργάτες», όταν αντιπροσωπεύουν εργάτες …σαν κακοποιημένες «πόρνες», όταν αντιπροσωπεύουν πόρνες …και σαν αδυσώπητοι «βιομήχανοι» και «τραπεζίτες», όταν θ’ αντιπροσωπεύουν αυτούς τους ισχυρούς …Δεν τους νοιάζει ο ανθρωπισμός …Ο πολιτισμός …Το δίκιο …Τους νοιάζουν τα συμφέροντα των πελατών τους, ακόμα κι αν αυτοί είναι δολοφόνοι, παιδεραστές ή διεφθαρμένοι δικτάτορες …Αυτός είναι ο μαρξισμός !!!
Εκεί φαίνεται η διαφορά μεταξύ τού ελληνικού μοντέλου νομικής εκπαίδευσης, το οποίο «παράγει» δημοκράτες νομοθέτες και του σιωνιστικού μοντέλου, το οποίο «παράγει» μαρξιστές «δικηγόρους». Ποια είναι η ποιοτική διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ιδιοτήτων, οι οποίες φαίνονται όμοιες και πολλοί τις μπερδεύουν; …Είναι η διαφορά τού Σόλωνα του Αθηναίου μ’ έναν αλητάμπουρα ποινικολόγο τής Αθήνας, ο οποίος «τραβιέται» όλη την ημέρα με δολοφόνους, παιδεραστές κι εμπόρους ναρκωτικών, απλά για να «κονομάει» …Ένας «επαγγελματίας» των Δικαστηρίων, ο οποίος τις περισσότερες φορές είναι πιο «βρόμικος» κι απ’ τους πελάτες του …Καί οι δύο με τον νόμο ασχολούνται, αλλά δεν είναι ίδιοι …Ο ένας προσπαθούσε να βρει τον τέλειο Νόμο, για να λύσει όλα τα προβλήματα της κοινωνίας κι ο άλλος προσπαθεί να βρει την τέλεια «επαφή» με το παραδικαστικό «κύκλωμα», για να λύσει όλα τα προβλήματα των πελατών του. Το «σώου» τού Χάρβαρντ, δηλαδή, δεν θα είχε νόημα στην ελληνική Πολιτεία …Θα τη δυσφήμιζε και δεν θα τη διαφήμιζε. Δεν είναι διαφήμιση το να δείξεις σε όλους πόσο εύκολα —για το κέρδος— μπορείς να ταυτιστείς ακόμα και με τον χειρότερο εγκληματία …Να δείξεις σε όλους πόσο γελοίος, πόσο υποκριτής και πόσο συμφεροντολόγος είσαι.
Σε μια αντίστοιχη ελληνική εκπαιδευτική διαδικασία η υπόθεση εργασίας —η οποία θα δινόταν στους μαθητές, για να «διαφημιστεί» η ποιότητα αλλά και το «πνεύμα» τής εκπαίδευσής τους— θα εξεταζόταν επάνω σε παντελώς διαφορετική βάση …Θα μελετιόνταν ως πρόβλημα, το οποίο «ξεπερνά» τους διάδικους και το οποίο πρέπει να επιλυθεί άπαξ, ώστε να μην υπάρχει επανάληψή του …Να επιλυθεί στο σύνολό του και με βάση τον πολιτισμό, τη θρησκεία και τα γενικότερα συμφέροντα της κοινωνίας, η οποία καλείται εκείνη τη στιγμή να το αντιμετωπίσει στο Δικαστήριο …Να μελετηθεί επί της ουσίας του, γιατί από την επίλυση του προβλήματος θα «επωφεληθεί» ΟΛΗ η κοινωνία, ενώ από τη διαιώνισή του θα ζημιωθεί —επίσης— ΟΛΗ η κοινωνία …Να γίνει νόμος η απόφαση που θα παρθεί με τη συμβολή των νομικών …Το πρόβλημα να επιλυθεί άπαξ κι αυτοί, οι οποίοι το επέλυσαν, να γίνουν φημισμένοι νομοθέτες κι όχι «κολλητοί» κακοποιών, οι οποίοι γίνονται απλά πλούσιοι, χωρίς ν’ αλλάζει τίποτε στην κοινωνία εξαιτίας τής ανώφελης ύπαρξής τους. Η δίκαιη εκδίκαση της κάθε υπόθεσης, δηλαδή, να γίνεται αιτία να δημιουργείται ένας νέος νόμος, ώστε να μην υπάρξουν ξανά οι προϋποθέσεις να προκύψουν εκ νέου τέτοιες υποθέσεις …κι όχι να γίνεται η ίδια η δικαστική απόφαση ένας «ψευδονόμος», ώστε να εκδικάζονται με τον ίδιο τρόπο οι ίδιες κι απαράλλαχτες υποθέσεις που θ’ ακολουθήσουν και οι οποίες διαρκώς θ’ αναπαράγονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έτσι έθεταν τα νομικά ζητήματα οι Έλληνες δάσκαλοι στους μαθητές τους και έτσι προχωρούσε ο Ελληνισμός.
Στην περίπτωση των Εβραίων με τους μαρξιστές δεν γίνεται αυτό. Τα προβλήματα εσκεμμένα δεν τα λύνουν, γιατί απ’ αυτά «κονομάνε». Η διαρκής επανάληψη των ιδίων προβλημάτων τούς καθιστά «ειδικούς» και βέβαια πλούσιους. Το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν σαν να είναι «λεία», η οποία μοιράζεται μεταξύ αντιπάλων μερών …κι αυτό γίνεται σε όλες τις «κλίμακες» …Στις «κλίμακες» που ευνοούν τον μαρξισμό …Γίνεται μόνιμο πρόβλημα μεταξύ βιομηχάνων κι εργατών …Μεταξύ μαύρων και λευκών …Μεταξύ αγροτών κι εμπόρων …Μεταξύ γηγενών και μεταναστών …Μοιράζεται στους διαδίκους, για να «κονομάνε» οι «δικηγόροι» τους. Κάποιοι θα νικήσουν και κάποιοι άλλοι θα χάσουν από τη διαιώνιση του προβλήματος μέχρι να συγκρουστούν μεταξύ τους εκ νέου οι ίδιοι άνθρωποι, για τους ίδιους λόγους κι εξαιτίας τού ίδιου προβλήματος για μια νέα μοιρασιά και νέα κέρδη στους ίδιους «δικηγόρους». Χιλιάδες χρόνια μπορούν να περάσουν και οι ανθρώπινες υποθέσεις θα επαναλαμβάνονται πάντα ίδιες κι απαράλλαχτες. Οι μαρξιστές «δικηγόροι», όμως, θα πληρώνονται σε κάθε περίπτωση. Οι «δικηγόροι» τού Χάρβαρντ θα εμφανίζονται ως οι «ειδικοί» για την κάθε «αιώνια» υπόθεση, και βέβαια ακριβοπληρωμένοι …Ακριβοπληρωμένοι τόσο για τις επιτυχίες όσο και για τις αποτυχίες τους, εφόσον οι δικηγόροι πάντα πληρώνονται …Θα πληρώνονται εκ νέου κάθε φορά που η υπόθεση θα κρίνεται εκ νέου. Είναι δυνατόν αυτοί να επιδιώκουν την επίλυση του προβλήματος που τους ταΐζει;
Αυτά είναι που τους μαθαίνουν κάποιοι στο σιωνιστικό Χάρβαρντ τους «δικηγόρους» μαθητές τους …Δεν τους κάνουν νομοθέτες …Τους κάνουν «δικηγόρους» που μισούν τους νομοθέτες, οι οποίοι επιδιώκουν να τους «κλείσουν» το «μαγαζί». Λογικό είναι αυτό. Στην Ελλάδα δάσκαλος ήταν ο Πλάτωνας, ενώ στο Χάρβαρντ κορυφαίος «δάσκαλος» είναι ο Εβραίος βρομιάρης και παιδεραστής Ντέρσοβιτς. Αυτός και οι όμοιοί του εκπαιδεύουν τους νέους δικηγόρους σαν τα άγρια «σκυλιά», τα οποία εκπαιδεύονται να νικούν σε «κυνομαχίες» …Τους πετάνε «κρέας-υπόθεση» και τους αφήνουν να μαλώνουν για το μεγαλύτερο κομμάτι. Όσο πιο άγρια κι άπληστα τα «σκυλιά», τόσο καλύτεροι μαρξιστές γίνονται. Όσο πιο καλοί μαρξιστές, τόσο πιο κοντά πλησιάζουν στα σιωνιστικά «πρότυπα». Οι «καλύτεροι» απ’ αυτούς τους μαθητευόμενους «δικηγόρους» δίνουν αυτήν την «παράσταση» κάθε χρόνο στο Χάρβαρντ, επιβεβαιώνοντας τις αρχές τής εκπαίδευσής τους …Οι «εκλεκτοί» τού Ντέρσοβιτς —ο οποίος πλέον μπορεί απερίσπαστα ν’ ασχοληθεί με τους φοιτητές του μετά την αυτοκτονία τού Επστάιν και τον επιτυχή εξωδικαστικό συμβιβασμό τού πρίγκιπα Άντριου—.
Με αυτά τα «πρότυπα» οι Εβραίοι δημιουργούν τα στελέχη τής Νέας Τάξης. Αυτοί είναι οι δικοί τους «Ελληνιστές» στη δική τους σιωνιστική Νέα Τάξη. Αυτός είναι ο σχεδιασμός τους. Αυτόν τον σχεδιασμό είχαν στον νου τους οι τοκογλύφοι χρηματοδότες τού Μαρξ, για να κυβερνήσουν τον Κόσμο. Τέτοιους «δικηγόρους» θα «κατασκεύαζαν», για να ελέγχουν τα πάντα …Θα τους έκαναν ηγέτες των κρατών, με έτοιμο το «σενάριο» της λειτουργίας τους …Θα τους προετοίμαζαν, για να «μαλώνουν» μεταξύ τους εντός των προβλεπόμενων πλαισίων, αλλά να μην αλλάζουν ποτέ την κατάσταση εκείνη, η οποία κάνει προσοδοφόρο το «επάγγελμά» τους και άρα να μην αμφισβητούν τ’ αφεντικά τους …Θα τους έκαναν ηγέτες κομμάτων, για να «μαλώνουν» μεταξύ τους, αλλά και πάλι επάνω στην ίδια βάση συμφερόντων …Θα τους έκαναν εκδότες και δημοσιογράφους με τον ίδιο «προσανατολισμό» …Θα τους έκαναν συνδικαλιστές, ώστε —με την ίδια λογική— ν’ αναλάβουν την εκπροσώπηση ταξικών και συντεχνιακών συμφερόντων …Θα τους έκαναν ακόμα κι «επαναστάτες» με τη λογική πάντα να γίνουν οι ίδιοι «χαλίφηδες» στη θέση των «χαλίφηδων», αλλά να μην απειλούν ποτέ το «χαλιφάτο».
Παντού θα έπαιζαν με όλους τους διχαστικούς παράγοντες —που πάντα υπάρχουν στις κοινωνίες οι οποίες δεν έχουν λύσει τα προβλήματά τους— και θα τοποθετούσαν ως «δικηγόρους» τούς δικούς τους ανθρώπους. Όλα τα κοινωνικά προβλήματα με τον τρόπο αυτόν θα γίνονταν «μαγαζιά» των μαρξιστών …Πολιτικά, κοινωνικά, ταξικά, φυλετικά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος ως προβλήματα —που μπορούν να διχάζουν τους ανθρώπους—, θα γίνονταν «επιχειρήσεις», οι οποίες θα στελεχώνονταν από μαρξιστές. Με την εξουσία που διέθεταν σε όλα τα κράτη θα διατηρούσαν μόνιμα αυτήν την ενδοχριστιανική διχαστική λογική, εφόσον εύκολα αυτή η σύγκρουση θα γινόταν ένα «θέαμα» όμοιο μ’ ένα ποδοσφαιρικό ματς, το οποίο διχάζει και φανατίζει τους θεατές του …Όλοι οι μαρξιστές γνωστοί, φίλοι και συμφοιτητές μεταξύ τους σε μια διχαστική «παράσταση», η οποία όμως θα τους πλήρωνε και θα τους αποζημίωνε όλους εξίσου καλά. Όλα αυτά θα επέτρεπαν στους Σιωνιστές να ελέγχουν ολόκληρο τον κόσμο χωρίς κανένα πρόβλημα. Έτσι μπήκε ο δικομματισμός σε όλα τα κράτη και τους επέτρεψε να μονοπωλήσουν τα πάντα.
Όμως, το να καταφέρουν να κάνουν αυτήν την «επιστήμη» των δικηγόρων «κορυφαία» στον Κόσμο, δεν ήταν εύκολο. Οι πραγματικές επιστήμες και οι επιστήμονές τους δεν θα επέτρεπαν να «ξεχωρίσει» αυτό το «τσίρκο» των «εργολάβων» τής «δικηγορίας» στον χώρο των μορφωμένων. Αυτή η λογική δεν μπορεί να μπει στον χώρο τής επιστήμης, εφόσον «νικητές» στον χώρο αυτόν είναι εκείνοι, οι οποίοι έχουν τις επιστημονικές λύσεις και όχι εκείνοι, οι οποίοι μαλώνουν με τους συναδέρφους τους για τις μοιρασιές, όταν εκ των δεδομένων δεν έχουν κάποια λύση. Από τη στιγμή που έπρεπε να δημιουργήσουν την υποδομή, για να «κατασκευάζουν» τους επιθυμητούς μαρξιστές, έπρεπε οι Σιωνιστές να μπουν στα Πανεπιστήμια και ν’ αλλάξουν τη λειτουργία τους …Έπρεπε να κάνουν και τους φοιτητές ΟΛΩΝ των κρατών τής Δύσης «δικηγόρους» σαν τα «σκυλιά» τού Ντέρσοβιτς. Όπως στο Χάρβαρντ προετοιμάζουν μια «εικονική» Δίκη, η οποία θα είναι το «πρότυπο» όλων των μελλοντικών Δικών των δικηγόρων τής Σχολής, έτσι και στα Πανεπιστήμια οι μαρξιστές «φοιτητοπατέρες» θα προετοίμαζαν μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα μια κομματική «χαβούζα», την οποία μετά —ως επαγγελματίες πολιτικοί— θα τη μετέφεραν στην κοινωνία ατόφια.
Γι’ αυτόν τον λόγο οι Σιωνιστές επέλεξαν να «εφεύρουν» και να προωθήσουν στον μέγιστο βαθμό τις λεγόμενες «κοινωνικές επιστήμες». Γιατί; …Για να «κατασκευάζουν» με «πρώτη ύλη» τούς αγράμματους «φοιτητοπατέρες» …Τους πολιτικούς τής αρεσκείας τους …Για να βάλουν την υποκειμενικότητα των ανθρώπινων συγκρούσεων μέσα στον χώρο τής επιστήμης —σ’ έναν χώρο όπου βασιλεύει η αντικειμενικότητα—. Προώθησαν τις κοινωνικές «επιστήμες», για να κάνουν τον μαρξισμό και τον Μαρξ σημαντικό μέρος τής παγκόσμιας εκπαίδευσης. Με το στανιό μετέτρεψαν ένα ασήμαντο βιβλίο —με του οποίου τις σελίδες θα έπρεπε φυσιολογικά οι Εβραίοι έμποροι να τυλίγουν ψάρια— σε «αντικείμενο» επιστημονικής μελέτης. Αυτό το έκαναν, για να «μυήσουν» τους ανθρώπους στη σιωνιστική συμφεροντολογική λογική …Για να «ψαρέψουν» στα Πανεπιστήμια πονηρούς κι αδίστακτους ανθρώπους από την κοινωνική «δεξαμενή» …Για να τους οδηγήσουν στη λογική τής μόνιμης εκμετάλλευσης ενός προσοδοφόρου γενικού κοινωνικού διχασμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής λειτουργίας …Να δημιουργηθούν παντού «χώροι», οι οποίοι θα επέτρεπαν στους «δικηγόρους» να βολεύονται και να κονομάνε …Για να μεταφέρουν τον σκληρό «συμφεροντολογισμό» στους «πτυχιούχους» των κοινωνικών «επιστημών», οι οποίοι, αναζητώντας το βόλεμα, θα έψαχναν «χώρους» να πουλήσουν την «εξειδίκευσή» τους …Να εκμεταλλευτούν την αγωνία τής επιβίωσης ανθρώπων, οι οποίοι, λόγω τού ανύπαρκτου «επιστημονικού» τους αντικειμένου, θα ήταν αδύναμοι κι ως εκ τούτου θα επένδυαν στον μαρξισμό.
Όλα αυτά έγιναν στόχοι των νικητών τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επένδυσαν στην παγκόσμια αλλαγή τής ανώτατης εκπαίδευσης, η οποία θα τους «παρήγαγε» τα στελέχη που είχαν ανάγκη …Κανονική «επένδυση», την οποία στήριζε το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ και την επέβαλε σε ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο. Εάν υποθέσουμε, δηλαδή, ότι ο μαρξισμός «κάλπαζε» στο Ανατολικό Μπλοκ, λόγω των Εβραίων τής ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Γερμανίας, το ίδιο γινόταν και στο Δυτικό Μπλοκ, λόγω των Εβραίων τού Δημοκρατικού Κόμματος και του Χάρβαρντ. Οι ΗΠΑ επέβαλαν σε όλα τα Δυτικά κράτη —και υποτίθεται με τον στόχο ν’ «αντισταθούν» στον κομμουνισμό— ν’ ανοίξουν τις «πόρτες» τής Ανώτατης Εκπαίδευσης σε όλες τις «επιστήμες» …και άρα και στις «κοινωνικές». Μετέτρεψαν τον Μαρξ και το «Κεφάλαιό» του σε «επιστημονικό» αντικείμενο, για να δημιουργήσουν «επιστήμονες». Με «άλλοθι» τον κίνδυνο του κομμουνιστικού μαρξισμού, θα «παρήγαγαν» υποτίθεται τους εκπαιδευμένους αντιμαρξιστές «επιστήμονες», για ν’ αναπτύξουν απέναντί του οργανωμένη «άμυνα» …Την «άμυνα» του ελεύθερου κόσμου …Να αναπτύξουν «άμυνα» απέναντι στους κομμουνιστές μαρξιστές οι δυτικοί συνάδερφοί τους …οι οποίοι —στην ουσία— ήταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ίδιοι μεταξύ τους.
Τότε άρχισε να «νοθεύεται» ολόκληρος ο παγκόσμιος σχεδιασμός τής Ανώτατης Εκπαίδευσης. Εάν παρατηρήσει κάποιος προπολεμικά Πανεπιστήμια —και τις Σχολές τους— και τα συγκρίνει με Πανεπιστήμια της μεταπολεμικής εποχής, θα νομίζει ότι βρίσκεται σε άλλο Πλανήτη. Τα προπολεμικά Πανεπιστήμια έμοιαζαν με ναούς των επιστημών, όπου οι πάντες μιλούσαν ψιθυριστά από σεβασμό στον χώρο και στους συναδέρφους τους. Οι καθηγητές ήταν αξιοσέβαστοι «ιερείς» τής επιστήμης και δεν ήταν ανυπόληπτοι «δικηγόροι» κάποιας πολιτικής πλευράς, οι οποίοι βρίζονταν τους διαδρόμους με τους «ασκούμενους» της άλλης …Μεταπολεμικά όλα αυτά άλλαξαν και τα Πανεπιστήμια έγιναν «χάβρες» Ιουδαίων …Βρόμικα και θορυβώδη κωλοχανεία, για να «διακρίνονται» εκ του ασφαλούς οι αγράμματοι και βίαιοι «αγωνιστές» τού μαρξισμού …Να «αμολάνε» εκεί οι Σιωνιστές τα «σκυλιά» τους, για να ψάχνουν «λεία» και να χτιστεί η μεταπολεμική κατάσταση με βάση τα συμφέροντα του Σιωνισμού. Η σχεδόν «νεκρική» σιγή, η οποία είναι διάχυτη στον χώρο όπου «καλλιεργείται» Επιστήμη —μέχρι ν’ ακουστεί ένα θριαμβευτικό «εύρηκα-εύρηκα»—, αντικαταστάθηκε από τον δαιμονιώδη θόρυβο που κάνουν οι Εβραίοι στη χάβρα και στο παζάρι τους, όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, για να πουλήσουν την πραμάτειά τους.
Όλα αυτά τα θορυβώδη «τίποτα» είναι μαρξιστές …Οι πιο σκληροί απ’ αυτούς …Αυτοί, οι οποίοι εμφανίζονται κατά καιρούς σαν κοινωνικοί «ήρωες», που ξεπετάγονται από τα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων, για να «σώσουν» —σαν οι καλύτεροι «δικηγόροι»— τους «ταπεινούς» ανθρώπους από τους δυνάστες τους. Όλοι οι δήθεν «κοινωνικοί αγώνες», οι οποίοι ξεκίνησαν από τα Πανεπιστήμια —κυρίως της Ευρώπης—, ήταν πληρωμένες «παραγγελίες» των Σιωνιστών υπό την επίβλεψη της τοπικής αμερικανικής πρεσβείας. Όλοι οι «διακριθέντες» των γαλλικών «Μάηδων», των «Ανοίξεων» και των «Πολυτεχνείων» ήταν χαφιέδες των Αμερικανών και οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν αυθεντικοί Εβραίοι Σιωνιστές. Για να καταφέρουν αυτήν την κολοσσιαία αλλαγή, οι Σιωνιστές άλλαξαν το ίδιο το πνεύμα τής επιστήμης. Επιστημονικές Αρχές κι Εκπαιδευτικά Δόγματα αιώνων άρχισαν να πετιούνται στα σκουπίδια.
Έπαψε η Επιστήμη να συνδέεται μ’ ένα φυσικό «αντικείμενο», το οποίο βρίσκεται «απέναντι» από τον άνθρωπο και «επιστήμη» έγινε η απλή μελέτη ανθρωπίνων απόψεων κι αντιλήψεων επάνω σε κοινωνικά θέματα …«Επιστήμη» έγινε η απλή εκπαίδευση επάνω σε καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες. Δίπλα στις πραγματικές Επιστήμες με αντικείμενα μελέτης την υγεία, τη γεωλογία, τη φυσική, τη χημεία, τη μηχανική ή τη φαρμακολογία, άρχισαν να «εμφυτεύονται» οι ψευδοεπιστήμες τής κοινωνιολογίας, των πολιτικών «επιστημών», του μάνατζμεντ, του μάρκετινγκ, των δημοσίων σχέσεων και βέβαια η «all time classic» «Ιστορία τής Τέχνης», ώστε να μπορεί το κάθε κουτορνίθι να μπει ανάμεσα στους «επιστήμονες» και να καταλήξει ένας χρήσιμος και φανατικός μαρξιστής. Μέχρι και τη «δημοσιογραφία» την ανήγαγαν σε «επιστήμη», η οποία προσφέρει πανεπιστημιακό πτυχίο και άρα ιδιότητα «επιστήμονα» σ’ αυτόν που έχει παρακολουθήσει τα μαθήματά της.
Όλα αυτά ήταν τεχνητά κι επιβλήθηκαν από τους Σιωνιστές με πολιτικές πιέσεις των ΗΠΑ. Έβαλαν —από την πίσω «πόρτα» τής εκπαίδευσης— τον Μαρξ στα Πανεπιστήμια, προσφέροντάς του —με εξαναγκασμό και με αντιπαροχές— εκατομμύρια νέων μελετητών του, οι οποίοι, χωρίς «αντιπαροχή», δεν θα τον έπιαναν καν στα χέρια τους. Όλα αυτά είχαν ως στόχο να εξυπηρετήσουν τα πολιτικά συμφέροντα των Σιωνιστών —έστω κι αν αυτός ο στόχος επιτυγχάνονταν εις βάρος τής επιστημονικής λογικής και λειτουργίας—. Γιατί συμβαίνει αυτό; …Γιατί, όταν μια γνώση —η οποία είναι πολύτιμη για την «καλλιέργεια» του ανθρωπίνου πνεύματος, αλλά παντελώς άχρηστη στην παραγωγική λειτουργία τής κοινωνίας— τη μετατρέπεις σε βιοποριστικό μέσο, στην πραγματικότητα «κατασκευάζεις» ΠΑΡΑΣΙΤΟ. Δεν είναι κακό, δηλαδή, να γνωρίζει κάποιος τη διδακτέα «ύλη» που μαθαίνουν στην κοινωνιολογία, στην ιστορία τής τέχνης ή στο μάρκετινγκ κλπ.. Ίσα-ίσα, που κάποιος με τέτοιου είδους γνώσεις γίνεται ένας βαθύτατα μορφωμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος. Το κακό όμως γίνεται, όταν αυτήν την εκπαίδευση την ανάγεις σε «επιστημοσύνη» και αυτός, ο οποίος «μυήθηκε» σ’ αυτήν, ελπίζει ότι θα μπορέσει να βιοποριστεί με μέσον ένα «πτυχίο» τής γνώσης αυτής.
Γιατί γίνεται κακό; …Γιατί ο άνθρωπος σε εμπιστεύεται ως σύστημα κι αποδέχεται χωρίς αμφισβήτηση την επιλογή που του προσφέρεις …Μια χρονοβόρο επιλογή, η οποία από μόνη της δεν του λύνει το βιοποριστικό του πρόβλημα, εφόσον δεν του δίνει τα κατάλληλα εφόδια, για να «μπει» στην παραγωγική διαδικασία. Με τον τρόπο αυτόν τον «καθυστερείς» στην εξέλιξη της ζωής του …Σε εμπιστεύεται ως κράτος κι επενδύει, περιμένοντας απόσβεση της επένδυσής του. Τον βάζεις σε έξοδα κι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί γυρίσει «πίσω» τον χρόνο που ξόδεψε για τη λανθασμένη επιλογή του …Τον «παγίδευσες» και ψάχνει τρόπο να σωθεί. Έχει μεγαλώσει κι έχει επενδύσει πολλά σ’ αυτό το «τίποτε», το οποίο δεν του εξασφαλίζει τον βιοπορισμό κι αναγκαστικά θα πρέπει να βρει κάπου να «φορτωθεί», για να επιβιώσει. Τελειώνουν οι σπουδές κι ενεργοποιούνται ένστικτα επιβίωσης. Τελειώνει η ξάπλα στο γκαζόν και οι κραιπάλες στις φοιτητικές εστίες και πρέπει να βρεθεί τρόπος επιβίωσης με το μόνο μέσο που διαθέτει, και είναι το «πτυχίο» του. Τότε όλοι «θυμούνται» τον μαρξιστικό «συμφεροντολογισμό» τού Μαρξ …«Θυμούνται» ποιοι είναι οι «εχθροί» και ποιοι είναι τα «αδέρφια» τους …Γνωρίζουν εξ’ αρχής πού πρέπει ν’ αναζητήσουν βοήθεια και πού να δραστηριοποιηθούν.
Άνθρωποι με τέτοιες γνώσεις αναγκαστικά βγαίνουν στην κοινωνία, ψάχνοντας για «πελάτες». Πώς αλλιώς μπορούν να επιβιώσουν άνθρωποι με σπουδές στις πολιτικές «επιστήμες», στην Ιστορία τής Τέχνης, στις Διεθνείς Σχέσεις, στα οικονομικά, στο μάνατζμεντ, στις δημόσιες σχέσεις, στο μάρκετινγκ …«Doctor» των κοινωνικών «επιστημών» δηλώνει κάποιος «επιστήμονας». Τι σημαίνει αυτό; …Τίποτε απολύτως …Απλά έχει διαβάσει περισσότερα ομοειδή βιβλία από έναν συνάδερφό του, ο οποίος δεν είναι «Doctor» …Καμία διαφορά από έναν διαβασμένο «έξυπνο» του καφενείου, ο οποίος προσπαθεί να τη «βγάλει» σταυροπόδι, ψάχνοντας κορόιδα να «εκμεταλλευτεί» …«Dr.» σαν τη δασκάλα σύζυγο του Μπάιντεν, που «γελάνε και τα πλακάκια» όταν συστήνεται με τον «τίτλο» της.
Οι Εβραίοι μετέτρεψαν σε «επιστημονικά» πεδία οτιδήποτε γνώριζαν οι ίδιοι από την αγορά ως παράσιτα κι απατεώνες. Έγιναν οι ίδιοι «καθηγητές» Πανεπιστημίων, ως οι απόλυτα «ειδικοί». Ακόμα και την τεχνογνωσία τής απάτης και της εξαπάτησης τη «βάπτισαν» «επιστήμη» …«Μάρκετινγκ» …«Επικοινωνία». Το ίδιο έγινε σε όλους τους τομείς τής εφαρμοσμένης γνώσης, η οποία βέβαια δεν ήταν επιστημονική. Αυτά, τα οποία επί αιώνες οι φεουδάρχες, οι βιομήχανοι ή οι έμποροι μάθαιναν στα παιδιά τους μέσα σε λίγους μήνες, αφού τα έπαιρναν μαζί τους στη δουλειά, τα ονόμασαν «μάνατζμεντ» και «διοίκηση επιχειρήσεων» …Αυτά, τα οποία με λίγους μήνες πρακτική μάθαινε ένας απόφοιτος λυκείου, ο οποίος προσλαμβανόταν σ’ ένα λογιστήριο, τα ονόμασαν «οικονομικά» και, προσθέτοντας και μερικές μαρξιστικές «γενικότητες», τούς έδωσαν παγκόσμια «ακτινοβολία» μακροοικονομικής. «Εφεύραν» μέχρι και χρήσιμους νεολογισμούς, για να «θολώσουν» την κατάσταση …Η «κοινωνική μηχανική», όμως, δεν καθιστά κάποιον «μηχανικό» …όσο ομόηχες κι αν είναι κάποιες λέξεις …Οι κοινωνικές «μάστιγες» δεν καθιστούν κάποιους «επιδημιολόγους» !!!
Όλα αυτά είναι «τεχνάσματα» απατεώνων εμπόρων και οι καλύτεροι αυτών ήταν πάντα οι Σιωνιστές. Για να «γυαλίσουν» λίγο παραπάνω τα «μπακίρια» τού μαρξισμού, προσέθεταν και λίγο ελληνική φιλοσοφία στην εκπαιδευτική ύλη και παρήγαγαν τη μία νέα «επιστήμη» μετά την άλλη. Έβαλαν τους αρχαίους Έλληνες μαζί με τον Μαρξ —για τη συγκριτική ανάλυση— και έτοιμο το «επιστημονικό» «αντικείμενο» της κοινωνιολογίας. Έβαλαν δίπλα στον Πραξιτέλη και τον Πικάσο, και έτοιμο το «επιστημονικό» «αντικείμενο» της Ιστορίας τής Τέχνης. Όπως συνηθίζουν, «έκλεψαν» —και πάλι— από την ελληνική «δεξαμενή» …Να μην μπορεί κάποιος ν’ αμφισβητήσει τη μόρφωσή τους …Να μην μπορεί ν’ αμφισβητήσει την ποιότητα της γνώσης τους …Μια ποιότητα, όμως, η οποία δεν ενδιέφερε κανέναν στο επίπεδο στο οποίο αναφερόμαστε. Γιατί δεν ενδιέφερε κανέναν η ποιότητά της; …Γιατί το αντικείμενό της δεν ήταν επιστημονικό !!! Δεν αμφισβητούμε δηλαδή τη μόρφωση ή την καλλιέργεια αυτών των ανθρώπων …Αμφισβητούμε την επιστημοσύνη τους, κι αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Η επιστήμη είναι η ιερή «αγγαρεία» τής ανθρωπότητας και οι επιστήμονες είναι οι «αγγαρειομάχοι» της. Οι επιστήμονες φοράνε στολές εργασίας πολλές φορές με κράνη, μάσκες κι αρβύλες …Δεν είναι «δικηγόροι» με κουστούμια και λουστρίνια, για τους οποίους δεν γνωρίζεις εάν πηγαίνουν για δουλειά ή σε δεξίωση.
Όταν εκπαιδεύεις με τον πιο σκληρό τρόπο επιστήμονες, για να «τραβήξουν» το «κάρο» των προβλημάτων τής ανθρωπότητας από τη «λάσπη» τής άγνοιας στο σύνολο των επιστημονικών «πεδίων-χωραφιών», υπάρχει μέγα πρόβλημα όταν βάζεις ανάμεσά τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Δεν έχει σημασία εάν ανάμεσά τους μπει κάποιος πολύ μορφωμένος, όταν αυτός δεν μπορεί να βάλει τα «χέρια» του και να βοηθήσει. Τι κέρδος έχει η κοινωνία, εάν αυτός είναι πολύ μορφωμένος ή πολύ καλλιεργημένος, όταν μπαίνει εκεί όπου δεν έχει ρόλο και δεν μπορεί να βοηθήσει; Θα τον «φορτωθούν» κι αυτόν οι επιστήμονες στους «ώμους» τους, επειδή απλά είναι μορφωμένος και τα λέει ωραία; Θα ανέβει κι αυτός στο βουλιαγμένο «κάρο», το οποίο τραβάνε με δυσκολία οι επιστήμονες; Θα τον αφήσουν ν’ ανέβει στο «κάρο», για να τους λέει τι να κάνουν; …Γιατρό ψάχνεις κι όχι κάποιον να σου εξηγεί για την αναγκαιότητα της ιατρικής …Εξειδικευμένο γιατρό ψάχνεις κι ας είναι μουγκός, ακοινώνητος και δύστροπος, και όχι κάποιον καλλιεργημένο κι επικοινωνιακό ρήτορα «θαυμαστή» τής ιατρικής επιστήμης …«Χέρια» θέλει το «κάρο» κι όχι ιδέες. Την ιδέα στην περίπτωση αυτήν την έβαλε η ανάγκη τής κοινωνίας, η οποία ήθελε να το «ξεκολλήσει» από τη «λάσπη». Απλά πράγματα. Όποιος δεν είναι επιστήμονας, δεν έχει θέση στην Ανώτατη Εκπαίδευση της Επιστήμης.
Για να το καταλάβει κάποιος αυτό στην ουσία του, αρκεί να σκεφτεί το εξής απλό παράδειγμα. Το γεγονός ότι γνωρίζεις τα πάντα για τα αυτοκίνητα και τα μοντέλα που κυκλοφορούν στην αγορά, αυτό δεν σε καθιστά «επιστήμονα». Το ότι μπορεί να βάζεις άπειρο κόπο και να διαβάζεις μέρα και νύχτα γι’ αυτό το συγκεκριμένο θέμα, αυτό δεν σε καθιστά επιστήμονα. Μπορεί να σε καθιστά «ειδικευμένο» επαγγελματία, αλλά όχι επιστήμονα …Δημοσιογράφο ειδικού τύπου, σύμβουλο αγοράς ή απλό «ψώνιο» ή χομπίστα, άλλα όχι επιστήμονα …Επιστήμονα σε καθιστά η μηχανολογία, η οποία επιτρέπει σε κάποιον να έρθει «αντιμέτωπος» με τη φύση και να κατασκευάσει ένα αυτοκίνητο. Καμία από τις γνώσεις, που μεταπολεμικά μοίραζαν οι Σιωνιστές δεξιά κι αριστερά, δεν τις ονόμαζαν επί αιώνες οι άνθρωποι αυτόνομες «επιστήμες» …Ήταν εφαρμοσμένες γνώσεις …όπως το να ξέρεις πώς αρμέγεται μια αγελάδα ή πώς παίρνεις το μέλι από μια κυψέλη. Το ότι ακόμα κι αυτές τις ασήμαντες γνώσεις πρέπει να τις μελετήσεις για να τις αποκτήσεις, δεν σημαίνει ότι είναι «επιστήμες». Το ότι πηγαίνεις στο «Πανεπιστήμιο» και διαβάζεις αυτά, τα οποία θα έπρεπε από μόνος σου να διαβάζεις στο σπίτι σου, ώστε να γίνεις καλύτερος πολίτης κι άνθρωπος, δεν είναι λόγος να σε «αποκαταστήσει» η κοινωνία ως «πτυχιούχο» των κοινωνικών και πολιτικών «επιστημών».
Περί αυτού πρόκειται. «Γυάλισαν» τα πτυχία τους με την ελληνική γνώση τής φιλοσοφίας —την οποία οι Έλληνες, ως δάσκαλοι, έδιναν δωρεάν— και τη μετέτρεπαν σε βιοποριστικό μέσον. Πρόσθεσαν παντού λίγα μαθηματικά και λίγη «στατιστική» —όπως τον «μαϊντανό» στα φαγητά— και «εφεύραν» νέες «επιστήμες». Μοίραζαν πτυχία με τον τόνο, γιατί απλούστατα ήταν «τζάμπα» …Δεν τους «κόστιζε» τίποτε. «Επιστήμονες» χωρίς κανένα επιστημονικό αντικείμενο και άρα χωρίς καμία επιστημονική ευθύνη «πλημμύρισαν» τον κόσμο και περίμεναν κάπου να τους βολέψουν, γιατί με τις δικές τους γνώσεις ούτε ντελίβερι σε σουβλατζίδικα δεν μπορούσαν ν’ αναλάβουν. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για «επιστήμες» τού «υπόστεγου». Έναν πραγματικό επιστήμονα μιας πραγματικής επιστήμης είναι ακριβό «σπορ» για μια κοινωνία να τον «παράγει» και γι’ αυτό δεν «παράγει» επιστήμονες ανεξέλεγκτα …Ένας γιατρός ή μηχανικός ή χημικός ή ναυπηγός έχει έξοδα για να εκπαιδευτεί …Θέλει εργαστήρια …Θέλει πειράματα …Θέλει εγκαταστάσεις …Θέλει όργανα …Θέλει αναλώσιμα υλικά …Θέλει τεχνογνωσία …Θέλει πανάκριβους επιστήμονες καθηγητές και βοηθούς παρασκευαστές, τεχνικούς κλπ..

 

(Συνεχίζεται)

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Pin It on Pinterest

Share This