Έχω μέσα μου φωτιά που καίει
μέρα νύχτα και τινάζει το κορμί μου.
Σε κάθε έκρηξή της κι ένας καινούριος Ναός….
Είναι η φωτιά σαν τη θάλασσα και τα άγρια βουνά.
Μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη
που τα κύματά της με χτυπούνε αλύπητα
και οι φλόγες της με βουλιάζουν….
Τα μέσα μου τινάζονται σαν βράχοι,
βροντούν σαν χτυποκάρδια,
της αναμένης μου καρδιάς το λιοπύρι
την πύρα πως να αντέξω….!
Έχω μέσα μου φωτιά που καίει
Και που αιώνες τώρα λειώνει το κορμί μου.
Οι πέτρες κάηκαν κι αυτές
στη γή βαθιά μαυρίζουν.
Σε κείνα τα τοπία που βασιλεύει η σιωπή,
εκεί που βασιλεύει η μοναξιά,
εκεί που λόγια κρυμμένα στη γη
ψυθιρίζουν την γλώσσα την πρώτη.
Και με λέξειςπου έπλασαν Θεοί
και τραγούδια που γράφτηκαν σε μνήμες.
Τι να προλάβω να αντέξω στη λύπη…!
Με τρομάζει της φτώχειας το παλιόσπιτο
που εκείνος, ο κάποιος, το έχτισε με λάσπη.
Με κουράζει το λύγισμα της ψυχής μου
που ξεβγαίνει από το πρωϊνό σεληνόφως.
Κούραση βαριά κι απροσκάλεστη
μπρός στα μάρμαρα που γκρεμιστήκαν
στους αιώνες της άγνοιας και στο σκοτάδι.
Ιεροφάντες και Μάντεις για λύπη μιλούν
από εκείνο το ξεκίνημα του κόσμου
που μίλησε για έρωτα και Λευτεριά.
Έχω μέσα μου φωτιά που καίει ασταμάτητα
Κι ο καπνός της σκεπάζει το φως μου.
Και σκεπάζει τη Γνώση και σύγκριση
Στων αιώνων το άσχημο ψέμα….
Και περιμένω,
περιμένω την μεγάλη αυταπάρνηση,
να μου ανοίξει το δρόμο στα μάτια
να μπεί Φως, από εκείνο που μου έκρυψαν
των βαρβάρων τα σπαθιά και τα χέρια.
Μέγα Φως που πλανάται σε σκέψεις και όνειρα
όλων εκείνων που που τα μάτια δεν έκλεισαν,
την μεγάλη υπομονή που καρτέρησαν
και δικαιώθηκαν στο τέρμα των αιώνων…..
photo https://pixabay.com/el/
