Ιστορία που μας αποκρύπτουν για τους Έλληνες  της Αλάσκας  και μας λένε ότι υπάρχουν μόνο 100 οικογένειες. (Ο νικημένος Βορράς)

Έρευνα και Μετάφραση στα Ελληνικά από τον Δημήτρη Συμεωνίδη JP

Οι Έλληνες της Αλάσκας (ελληνικά: Έλληνες της Αλάσκας, Ρωσικά: Греческие аляскинцы, Ουκρανικά: Греки Аляски) είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει άτομα με πλήρη ή μερική ελληνική καταγωγή που κατοικούν στη Δημοκρατία της Αλάσκας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 47.000 Έλληνες στην Αλάσκα. Αν και ο αριθμός τους είναι μικρός σε σύγκριση με άλλες εθνοτικές ομάδες στη χώρα, η επίδρασή τους δεν μπορεί να υποτιμηθεί.

Όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές μειονότητες στην Αλάσκα, η ελληνική καταγωγή θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ότι υποδηλώνεται υπέρ της Ρωσικής. Η υψηλή εκτίμηση για τον ελληνικό πληθυσμό της Αλάσκας είναι 800.000.

Ιστορία

Η καταγωγή των Ελλήνων Ρώσων

Οι Έλληνες ίδρυσαν αποικίες στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας της Ουκρανίας και της Ρωσίας στην αρχαιότητα, κατάφεραν να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία.

Τον 7ο αιώνα Βυζαντινοί ιεραπόστολοι ταξίδεψαν στις στέπες για να προσηλυτίσουν τους Τούρκους και τους Οσετιακούς εκεί. Προσηλύτισαν επίσης τον Μέγα Βλαδίμηρο στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, δημιουργώντας έναν σύνδεσμο μεταξύ της Ρωσίας του Κιέβου και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες της Κριμαίας ήταν οι κύριοι σε αυτό το εμπόριο ιδεών και αγαθών.

Οι Μογγόλοι κατέκτησαν τη Ρωσία του Κιέβου και τα βυζαντινά εδάφη στην Κριμαία σε μια εκστρατεία που διήρκεσε από το 1237 έως το 1240. Ο ελληνικός πληθυσμός αυτής της περιοχής άρχισε την αργή αφομοίωσή του στην Ταταρική κουλτούρα. Από αυτό το μείγμα προήλθαν μοναδικές εθνογλωσσικές ομάδες όπως ο λαός Urum και Rumeíka. Οι Έλληνες που ζούσαν στη Γενοβέζικη (ιταλική) αποικία της Γιάφα μπόρεσαν να ξεφύγουν από την Ταταροποίηση.

.

Ελληνικό πολιτιστικό φεστιβάλ, Τσάριγκραντ, Νέα Ρωσία

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης περισσότεροι Έλληνες κατέφυγαν στη Ρωσία παρά στην Ιταλία λόγω κοινής ορθόδοξης θρησκείας. Ανάλογη φυγή Ελλήνων στο ρωσικό έδαφος υπήρξε μετά την άλωση της Τραπεζούντας.

Όταν η Ρωσία κατέκτησε το Χανάτο της Κριμαίας (οθωμανός υποτελής) οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μεταξύ Μαριούπολης και Ντόνετσκ.

Υπήρχαν περίπου μισό εκατομμύριο Έλληνες στη Ρωσική Αυτοκρατορία μέχρι την εποχή της Ρωσικής Επανάστασης.

Μετανάστευση στην Αλάσκα

Το 1592, ο Ελληνο-Βενετσιάνος εξερευνητής Ιωάννης Φωκάς (Juan de Fuca) έπλευσε στη σύγχρονη Αλάσκα, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία του Ισπανικού Στέμματος.

Το 1764, ένας Έλληνας έμπορος και ναύτης ονόματι Ευστράτιος Ντελάροφ έφτασε στα Αλεούτια Νησιά με το πλοίο Petr i Pavel υπό τον Ιβάν Μαξίμοβιτς Σολοβέφ. Ίδρυσε τις πόλεις Γκρέκο-Ντελάροφσκοε, Καρλούκ και Αλεξανδρόφσκαγια. Ήταν προσωπικός φίλος του Γκριγκόρι Σέλιχοφ, αρχικά ήταν απλώς επικεφαλής διευθυντής επιχειρήσεων στο Κόντιακ, αλλά τελικά έγινε επικεφαλής διευθυντής ολόκληρης της Εταιρείας Σέλιχοφ-Γκολίκοφ.

Οι Έλληνες της Μακεδονίας άρχισαν να εγκαταλείπουν τις διώξεις των Οθωμανών το 1774. Μερικοί από αυτούς τους πρόσφυγες κατέληξαν στην Αλάσκα, καθώς ο Ντελάροφ (ο ίδιος Έλληνας Μακεδόνας) τους ενθάρρυνε να εγκατασταθούν στην Αλάσκα μαζί με Γερμανούς, Πολωνούς, Τσέχους και πολλές άλλες εθνότητες, στο πλαίσιο των σχεδίων αποικιοκρατίας της Μεγάλης Αικατερίνης. Η ίδια η Αικατερίνη είχε διατάξει την εγκατάσταση των Ποντίων Ελλήνων στη Μαριούπολη και τις γύρω περιοχές το 1783, επομένως η κυβέρνηση της Αικατερίνης δεν ήταν άγνωστη στη χρήση των Ελλήνων ως εργαλείου στα αποικιακά της σχέδια.

Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, τόσο Ρώσοι όσο και Οθωμανοί, εγκαταστάθηκαν στην Αλάσκα κατά τη διάρκεια του Πυρετού του Χρυσού. Πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα και η Σμύρνη αποτελούν απόδειξη της ελληνικής εγκατάστασης στα βραχώδη βουνά. Τόσοι πολλοί Έλληνες ήταν παρόντες που ένα ποτάμι ονομάστηκε Ελληνικός ποταμός (ποτάμος McGregor OTL). Αφού εξαντλήθηκε ο προσβάσιμος χρυσός, οι εταιρείες εξόρυξης αγόρασαν τα μικρά οικόπεδα για να ξεκινήσουν μεγάλης κλίμακας βιομηχανικές επιχειρήσεις εξόρυξης χρυσού. Οι Έλληνες έποικοι είτε βρήκαν δουλειά σε αυτά τα νέα ορυχεία είτε μετακόμισαν στις αναπτυσσόμενες βιομηχανικές πόλεις γύρω από το Βανκούβερ, τη Βικτώρια και το Σιάτλ.

Οι Πόντιοι Έλληνες μετανάστες εγκατέλειψαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης στο εξωτερικό, καθώς και φιλορωσικές συμπάθειες. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα εκατομμύριο Έλληνες εγκατέλειψαν την Ανατολία καθώς οι διώξεις που υπέστησαν για δεκαετίες μετατράπηκαν σε γενοκτονία πλήρους κλίμακας. Χιλιάδες από αυτούς τους πρόσφυγες έφτασαν στην Αλάσκα, όπου τους υποδέχτηκε θερμά η προϋπάρχουσα ελληνική κοινότητα. Οι Έλληνες εργάστηκαν στη νέα τάξη των βιομηχανικών εργατών και πολέμησαν στον Ρωσοαμερικανικό πόλεμο, στον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον εμφύλιο πόλεμο.

Πολιτισμός

Οι περισσότεροι Έλληνες της Αλάσκας αποτελούν μέρος του ποντιακού ελληνικού πολιτισμού. Οι Πόντιοι Έλληνες έχουν απομονωθεί από τους άλλους ελληνόφωνους, επομένως η γλώσσα και ο πολιτισμός τους έχουν αποκλίνει. Οι Πόντιοι Έλληνες ζουν στην Αλάσκα για περίπου 240 χρόνια, ενώ οι Μακεδόνες ζουν στην Αλάσκα για 260 χρόνια. Υπάρχουν επίσης μικρότερες κοινότητες Μακεδόνων και άλλων Ελλήνων.

Σε όλη την Αλάσκα υπάρχουν 56 ελληνικά πολιτιστικά κέντρα. Υπάρχουν 3 ελληνόφωνες εφημερίδες που λειτουργούν στην Αλάσκα. Υπάρχουν επίσης οργανωμένες εκδηλώσεις παραδοσιακού χορού και μουσικής.

Τα ελληνικά ομιλούνται ως μητρική γλώσσα από το 1,03% του πληθυσμού της Αλάσκας (427.291).

Μεταξύ των ρωσόφωνων κατοίκων της Αλάσκας, ο όρος «Πίνδο» χρησιμοποιείται συνήθως ως υποτιμητικός όρος για τους Έλληνες, κυρίως τους Αλάσκους με ποντιακή ελληνική καταγωγή, αλλά μπορεί να περιγράψει τους Έλληνες γενικότερα.

Ελληνική Διασπορά στην Αλάσκα

Εθνοτικές ομάδες στην Αλάσκα: Αρμένιοι, Κινέζοι, Γερμανοί, Έλληνες, Εβραίοι, Πολωνοί, Κορεάτες, Σκανδιναβοί, Τατάροι

photo https://althistory.fandom.com/wiki/Greek_Alaskans_(The_vanquished_North)