Τις πιο κάτω σκέψεις πυροδότησαν, ο στίχος του ποιητή Τσέσλαφ Μίλος, “ο θάνατος ενός ανθρώπου, είναι όπως η πτώση ενός ισχυρού έθνους” καθώς και η έντονη “οσμή” θανάτου που μας έχει κυκλώσει τα τελευταία χρόνια, λόγω πανδημίας.
Σήμερα, που η ανθρωπότητα βρίσκεται πάλι σε μία φάση ύπνωσης για πολλούς λόγους, αλλά και επειδή οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν τις μύγες, ο θάνατος γίνεται απλά ένα νούμερο στατιστικής. Εδώ κάνει κανείς την οξύμωρη διαπίστωση, ότι η ζωή, έχει αυτήν ακριβώς την αξία που της δίνει, αυτό που φοβάται περισσότερο και απεύχεται ο άνθρωπος, ο θάνατος.
Επίσης εδώ η έννοια ελευθερία, ενώ εννοιολογικά παραπέμπει σε μία κατάσταση άνευ όρων και ορίων, εντούτοις, τοις πράγμασι έχει έννοια πολύ περιορισμένη.
Ο θάνατος, που ανεβάζει σε ύψη δυσθεώρητα την μετοχή της αξίας της ζωής στο αξιακό χρηματιστήριο, περιορίζει και την ελευθερία.
Ενώ μπορούμε να επιλέξουμε να πεθάνουμε οποιαδήποτε στιγμή το αποφασίσουμε, δεν έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε να παρατείνουμε την ζωή πέραν του προκαθορισμένου ορίου που αποφασίζει ο ίδιος ο θάνατος ερήμην μας, ούτε έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε την επιστροφή στην ζωή, μετά τον θάνατο.
Και κάπως έτσι η έννοια της ελευθερίας, αφήνει μία στυφή γεύση απογοήτευσης.
Οι άνθρωποι , από μία ηλικία και μετά (έχω ξεχάσει ποιά ακριβώς, ίσως είναι διαφορετική στον καθένα), σκέφτονται συνεχώς τον θάνατο, όπως σκέφτονται το τί θα φάνε σήμερα, ή το πότε θα πάνε για ψώνια στο σούπερ μάρκετ ή και παράλληλα με αυτά. Κι ας μην το παραδέχονται συνήθως οι περισσότεροι.
Μιθριδατισμός και στρουθοκαμηλισμός ταυτόχρονα, μία οξύμωρη ακόμη ανθρώπινη ιδιότητα.
Ο Ντεριντά έλεγε ότι δεν μπορούσε να μάθει να αποδέχεται τον θάνατο και θεωρούσε ότι όλοι είμαστε επιζώντες με αναστολή.
Από την άλλη πλευρά, το να διαβούμε τον Ρουβίκωνα και να χαθούμε στην ανυπαρξία, έχει και τα αυτονόητα οφέλη του.
Το απόλυτο κενό, η απουσία των πάντων, καλών ή κακών, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μετρήσιμα κριτήρια, μπορεί να ακούγεται ως θελκτική και λυτρωτική προοπτική στο τέλος του δρόμου.
Αυτά όμως, μπορεί κανείς να τα συνειδητοποιήσει, μόνο αν καταφέρει να αφήσει για λίγο στην άκρη, τις αυτοματοποιημένες ατελείωτες πρόβες, για την παράσταση της μεγάλης συνάντησης, κατά την οποία θα συστηθούμε, για μία και μοναδική φορά, με το Αναπόφευκτο, πράγμα που ομολογουμένως αγαπητοί μου σύντροφοι, θέλει πολύ γερό στομάχι. Τουλάχιστον.
΄Οσοι βέβαια δεν τ΄αντέχετε όλα αυτά (ασκήσεις Μιθριδατισμού επί χάρτου) και σας έχουν σηκωθεί οι τρίχες της κεφαλής σας κι έχετε φρικάρει, μην μου δίνετε καμία απολύτως σημασία!
Μπορείτε να χώσετε το κεφάλι σας στην άμμο, ή στο νερό ή κάτω από τα σκεπάσματα ή όπου τέλος πάντων επιλέγει ο καθένας (ασκήσεις στρουθοκαμηλισμού επί χάρτου)!
Εδώ έχουμε ελευθερία επιλογής μεταξύ των δύο, αν και για την χρήση αυτής της ελευθερίας, απαιτείται και η ιδιαίτερα δύσκολη ικανότητα, αυτή του mind control.
Εξάλλου, αύριο είναι μια άλλη μέρα, όπως είπε και η συγγραφέας Μάργκαρετ Μίτσελ, κλείνοντας προοπτικά, το ΄Οσα παίρνει ο άνεμος.
΄Ισως.
photo EyeEm, Image licence by freepik.com
