ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είπαν Οι Φίλοι

October 4, 2022

EnglishGreek
greek-news-and-Radio-FL-logo

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida
The Greek Newspaper and the Greek Radio of Florida

EnglishGreek

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

greek-news-and-Radio-FL-logo
EnglishGreek
Νίκος Κατσαλίδας

Νίκος Κατσαλίδας: συνέντευξη στον Δημήτρη Βαρβαρήγο

18 Mar, 2022

Από την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε με τον Νίκο Κατσαλίδα αντιλήφθηκα την πολυσχιδή προσωπικότητα του και σήμερα μας δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσουμε και να μάθουμε περισσότερα για τον ίδιο και την πορεία του

 

Ο Νίκος Κατσαλίδας γεννήθηκε στην Άνω Λεσινίτσα, περιοχής Θεολόγου των Αγίων Σαράντα. Είναι γιος του λαογράφου Γρηγόρη Κατσαλίδα. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Έκανε ανώτατες φιλολογικές σπουδές στα Τίρανα. Ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δοκιμιογράφος με πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεία. Είναι μέλος και επίτιμο μέλος λογοτεχνικών ενώσεων και σωματείων. Υπηρέτησε ως φιλόλογος στην ιδιαίτερή του πατρίδα και στα χρόνια της μεταπολίτευσης ως λογοτεχνικός συντάκτης στον Τύπο της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Αντιπροσωπευτικά του ποιήματα συμπεριλαμβάνονται σε διάφορες παγκόσμιες Ανθολογίες στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, βουλγαρικά, ρουμανικά, ισπανικά, ενώ ο ίδιος μετέφρασε στα αλβανικά πενήντα Έλληνες ποιητές και πεζογράφους. Ένας από τους ιδρυτές της ΔΕΕΕΜ «Ομόνοια». Κατά το 2001-2002 χρημάτισε υπουργός Επικρατείας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Αλβανία. Κατά το 2004-2008 διετέλεσε Μορφωτικός Σύμβουλος στην Αλβανική Πρεσβεία στην Αθήνα. Το 2001 απέσπασε το βαλκανικό βραβείο «Αίμος», στη Σόφια, για την ποιητική συλλογή «Τα εκατό εκατόφυλλα της Πούλιας». Το 2002 του απονεμήθηκε η «Ασημένια πένα» από το Υπουργείο Πολιτισμού της Αλβανίας για τη μετάφραση του Ελύτη. Το 2018 του απονεμήθηκε από την Εταιρεία Μεταφραστών Βραβείο Ευποιίας  για την μετάφραση του Ελύτη και Ουράνη. Ο Νίκος Κατσαλίδας συμπεριλαμβάνεται στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Αλβανικής Ακαδημίας και στην Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Who is who (2012), ανάμεσα στις διάσημες προσωπικότητες. Το 2012, παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Αλβανικής Δημοκρατίας με το ανώτατο μετάλλιο τάξης γραμμάτων «Μεγάλος καλλιτέχνης». Το μυθιστόρημα  «Περί ομονοίας και άλλων δαιμονίων», 2019, ήταν στην Βραχεία λίστα βραβείου The Athens Prize for Literature. Ο Νίκος Κατσαλίδας είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

 

Πλούσια η πορεία του στα γράμματα γι’ αυτό αφήνω σε εσάς να απαντήσετε στο ερώτημα μου: Ποιος είναι ο Νίκος Κατσαλίδας;

Αν η ερώτηση γίνεται για το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας μου η απάντηση έχει ως εξής: Η Ήπειρος  μέχρι το 1912 ήταν επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο προπάππους μου, Δημήτρης,  από τον πατέρα, κηπουρός, πέθανε στην Πόλη. Τον άλλο προπάππου από τη μάνα, τον Νικόλα, πληγωμένος το 1914, τον έφεραν στον Ευαγγελισμό στην Αθήνα όπου και παρέδωσε το πνεύμα του. Ούτε του πρώτου και ούτε του δεύτερου ξέρεται ο τάφος. Ο πάππου Νικόλας μου, από τον πατέρα, όλη τη ζωή στα ταξίδια, αμερικανός πολίτης, συνταξιοδοτήθηκε και γύρισε στην γενέτειρα την Άνω Λεσινίτσα περιοχή Θεολόγου των Αγίων Σαράντα. Ο άλλος πάππους από τη μάνα, ο Γιώργης ταξιδευτής κι αυτός όλη τη ζωή στην Αμερική, μόλις συνταξιοδοτήθηκε, τον κλέψανε και βρέθηκε σκοτωμένος, δίχως να δει την οικογένεια του. Ο πατέρας Γρηγόρης, γιος μετανάστη, σπούδασε στο Γυμνάσιο της Πωγωνιανής και ξαναγύρισε στην Άνω Ήπειρο, που υπηρέτησε ως ελληνοδιδάσκαλος και σύλλεξε λαογραφικό υλικό με πέντε βιβλία. Η γιαγιά κι η μάνα μου, αν και δεν ήταν σπουδασμένες γυναίκες, μόνο με την σχολική μόρφωση του καιρού τους, ήταν δυο αληθινά πανεπιστήμια, με τα τραγούδια τους, τα παραμύθια τους, τα ήθη κι έθιμα του τόπου μας που δίδαξαν κι εμένα.

 

 Πιο ήταν το έρεισμα να ακολουθήσετε την λογοτεχνία;

Νομίζω ότι όλο αυτό το οικογενειακό περιβάλλον που αναφέρθηκα και γεννήθηκα και βρέθηκα ήταν το κυριότερο ερέθισμα, ένας περίεργος και περίπλοκος κόσμος να ακολουθήσω τη λογοτεχνία. Η μικρή πατρίδα μου, η γενέτειρά μου, βρίσκεται στον όγκο της Μουργκάνας, πάνω στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Στα κοκαλιάρικα βουνά της Στουγάρας, του Πολύενου, του Αϊ Νικόλα, της Κορυτιάς, είδα συρματοπλέγματα και αίματα, αλλά με τα μάτια και την ρομαντική οπτική ενός παιδιού που ψάχνει τα αινίγματα του κόσμου, ήμουν εντυπωσιασμένος από το αγνό, παραδεισιακό, φυσικό περιβάλλον. Το πατρικό σπίτι είναι βυθισμένο στα αιωνόβια δέντρα, γύρω από τις βρυσομάνες, θα έλεγα κοντά στον ουρανό, στις γεμάτες νύχτες με φεγγάρια, με δάση και με αστέρια. Οι χορωδίες των πουλιών πάντοτε με άφηναν άφωνο από τα βαθιά χαράματα όταν ξυπνούσαν κι αυτά και με ξύπναγαν κι εμένα και στεκόμουνα να δω σαν σεληνιασμένος κοιτάζοντας και ακούγοντας τριγύρω μου. Αλλά και οι συμβολικοί και οι αληθινοί αγέρηδες και βοριάδες που φυσούσαν πάνω στις στέγες μας και γκρέμιζαν κλάρες, ξερίζωναν δέντρα, πάγωναν  τις ψυχές μας ήταν κομμάτια ερεθίσματος. Ύστερα, από τα σημαντικότερα ερεθίσματα νομίζω ότι ήταν τα βιβλία του πατέρα που είχε φέρει από τις σπουδές του, ξεκινώντας από την αρχαία ελληνική γραμματεία, Όμηρος με την Ιλιάδα και Οδύσσεια, Αισχύλος, Σοφοκλής Ευριπίδης, το Ευαγγέλιο και ο Ονειροκρίτης της γιαγιάς, το δημοτικό τραγούδι της μάνας… Και όλα αυτά έπαιρναν σάρκα και οστά και γίνονταν αληθινά πρόσωπα για τις ζωντανές και αληθινές τραγωδίες. Η Αντιγόνη πι. χι, ήταν η συντοπίτισσα που τιμωρήθηκε γιατί βγήκε κατά του συστήματος προστατεύοντας τον αδερφό της.

 

Έχει καθοριστεί η ζωή σας από αυτή την τέχνη;

Δε νομίζω ότι καθορίζεται τόσο εύκολα και τόσο απλά γενικώς η ζωή του καθενός μας από την τέχνη, αυτό θέλει θυσίες, αυτό δε γίνεται πριν γνωριστούνε καλά αναμεταξύ τους ζωή και τέχνη, πριν καταλήξουν και σταθεροποιηθούνε, πριν οδοιπορήσουν μαζί και συνοδεύσουν η μια την άλλη παραπέρα με την εντιμότητα τους και την σοβαρότητα τους  και αποφασίσουν να χαράξουν αφοσιωμένοι σαν δυο αδέρφια σιαμαίοι την σταδιοδρομία τους. Απ’ αυτή τη στιγμή και πέρα, δηλαδή όταν ο δημιουργός βγαίνει από την αυθόρμητη δημιουργία και έμπειρος πια συνειδητοποιείται ότι έχει αναλάβει κάτι σημαντικότερο από εκείνα τα πρωτόλεια στιχουργήματα κι άλλα γραψίματα, κάτι σαν μαγεία, βάσει της ζωής που πιστεύεται και δεν πιστεύεται η πλασμένη αυτή τέχνη ή μυθολογία, λέγεται αληθινή λογοτεχνία. Από τη στιγμή που κατάλαβα ότι η τέχνη πια είναι ο συνοδοιπόρος μου και τόσο συνδεμένος μαζί της που δεν μπορώ να κάνω δίχως αυτή και να της χαρίσω τις νύχτες μου και τις μέρες της ζωής μου, αυτή άνοιξε μόνη της τους δρόμους, τόσο αποφασισμένη για το εγχείρημα  που κι αν σκοτάδια μπροστά μου, δεν ένιωθα κίνδυνο, μόνο απόλαυση και αισθητική ικανοποίηση τις νύχτες και τις μέρες της δημιουργίας, στον ύπνο και στον ξύπνο μου κι αυτή πήγαινε μπροστά μου σαν ένας συνοδός και σύνδεε το όνειρο με την πραγματικότητα, όχι πίσω μου, να κρατάει τον ίσκιο μου, αλλά πάντα μπροστά μου, πότε με ένα ξύλινο μολύβι, πότε με ένα μελανοδοχείο που περίμενε στην άκρη του τραπεζιού και πότε με έναν γεμάτο που πήγαινε να αδειάσει στυλογράφο στην τσέπη, μέχρι στα σύγχρονα πλήκτρα του υπολογιστή, σα να μου λέει: είσαι ταγμένος με τα μελάνια και με τις πένες και δεν έχει γυρισμό. Είναι η τέχνη πια που καθορίζει τη ζωή σου, όλα δίχως φωνές και τυμπανοκρουσίες.  Εάν, δεν ασχοληθώ καθημερινώς με τα ψαξίματα και τις μυστικές διαδρομές της τέχνης, μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα μου. Ε, τότε μπορώ να πω ότι από δω και πέρα η ζωή μου κάπως καθορίζεται από την τέχνη.

 

Πιστεύετε πως πετυχαίνουν τα έργα σας την επικοινωνία με τον κόσμο;

Δύσκολη ερώτηση αυτή που δεν μπορεί να απαντήσει σίγουρα κανένας δημιουργός. Νομίζω έχω τους αναγνώστες μου και στον μητροπολιτικό χώρο και στην ενδοχώρα όσο στην ποίηση έτσι και στην πεζογραφία. Αυτό τελικά δεν εξαρτάται από μένα. Εγώ κάνω αυτό που βγαίνει και το βγάλω προς τα έξω, γιατί δεν μπορεί και δεν αντέχει άλλο μέσα μου. Τώρα, πώς φτάνει αυτό στον κόσμο, είναι άλλη υπόθεση. Εγώ πιστεύω στον αληθινό και καλλιεργημένο αναγνώστη που ξέρει να διαλέξει και κάθε μέρα ψάχνει να βρει μια ποιοτική συνέχεια των αναγνωσμάτων. Από κει και πέρα… Μολαταύτα, η αποστασιοποίηση δεν είναι σκληρή αδιαφορία. Βάζω τ’ αυτί να μαθαίνω τι γίνεται γύρω μου και ν’ ακούω τι λένε οι άλλοι για αυτά που άφησα πίσω μου.

 

Μιλήστε μας για αυτό που καταπιάνεστε τώρα; 

Εγώ δεν γράφω ένα βιβλίο και το ετοιμάζω για έκδοση, γράφω δίχως να σκεφτώ την έκδοση. Έχω αποθηκευμένα χειρόγραφα. Κατά καιρούς τα ξαναβλέπω και τα προσέχω και όταν μου φαίνονται ότι είναι έτοιμα, τα συζητώ με εκδότες. Μια συλλογή διηγημάτων περιμένει από καιρό για  έκδοση, μικρά και μεγαλύτερα, τα μικρά στο ύφος του πεζοτράγουδου και τα μεγάλα στο τοπίο του μαγικού και του ονειρικού, όπως και στα μυθιστορήματα μου κάτι σα σε μαγικό ρεαλισμό.

 

Σας διακατέχει αγωνία όταν γράφετε ένα βιβλίο;

Φυσικά η αγωνία είναι μεγάλη και πολλές φορές, αφού είμαι έτοιμος, λέω να το γράψω με μια πνοή, εδώ και τώρα, να απελευθερωθώ από την αγωνία, αλλά αποτραβιέμαι και το ψάχνω, το μελετώ, δίχως όμως να τ’ αφήσω να μου κρυώσει. Έτσι γίνεται αφού και τις νύχτες ζεις και πορεύεσαι μέσα στην αϋπνία σου με τις εικόνες, τις μεταφορές και τους ρυθμούς, όπως και με τα πρόσωπα και τους ήρωες σου που σε πιάνουν από το χέρι και με τις λεπτομέρειες τους, σου λένε να πας εκεί που νομίζουν και σε συμβουλεύουν πως να πράξεις να μην παραστρατήσεις. Υπάρχουν γκρεμοί και χαράδρες μπροστά σου, υπάρχει ίλιγγος και είσαι ένας Οδυσσέας που πρέπει να διαβείς χωρίς άλλο Σκύλες και Χάρυβδες, να βουλώσεις τα αυτιά σου με κερί να περάσεις τις Σειρήνες και να τα βγάλεις πέρα. Πολλές φορές και η οπισθοχώρηση, δηλαδή, όταν φτάνεις να κάτσεις να τα πεις και καταλαβαίνεις ότι ακόμα δεν είσαι έτοιμος κι αυτό είναι μια μεγάλη αγωνία. Άσε ύστερα οι ώρες της γραφής τι αγωνιώδεις είναι, που πολλές φορές ξεχνάς και να φας και να πιεις νερό, για να μην σου φύγει αυτός ο αληθινός κόσμος που έχτισες μπροστά σου. Σίγουρα όχι όλα αυτά για τα οποία αγωνιείς είναι και ο πυλός της δημιουργίας που κάποια στιγμή θα καταλήξουν λογοτεχνία. Η αγωνία είναι μεγαλύτερη όσο και περισσότερο πλησιάζεις προς το τέλος του ψαξίματος και το εγχείρημα πάει να γίνεται λογοτεχνία και το χέρι δεν σταματάει γράφοντας και ψάχνοντας το καλύτερο τέλος που κάποτε είναι κάπως σκιώδες, κάποτε λάμψη, κάποτε να το περιμένεις όπου θα σε πάει μόνο του. Η δημιουργία είναι η συνεχιζόμενη ιερή αγωνία της γραφής.

 

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο, για τους ήρωες σας.

Το τελευταίο μυθιστόρημα Η Επέλαση των χιονιάδωνεκδόσεις Νίκας, είναι μια επιστροφή στη γενέθλια γη, ανάμεσα της οπτασίας και πραγματικότητας, ένας ύμνος αυθεντικός στη μικρή ιδιαίτερη πατρίδα μου, με την αβρή άχνα της γένεσης και τους κύκλους των γενεών στη χιονισμένη ακρώρεια, με το λαξεμένο αρχοντικό βυθισμένο στο αγνό φυσικό τοπίο, ένας κόσμος υπερήλικων γονέων της σοφίας και των προπατόρων στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ένα ψηφιδωτό μυθιστόρημα ποιητικής αφήγησης με την ηπειρώτικη ντοπιολαλιά των ηρώων. Όλη αυτή η αθωότητα του κόσμου απεικονίζεται αισθητικά στην Επέλαση των  χιονιάδων.

 

Μετά από κάθε κυκλοφορία κάποιου βιβλίου, πως αισθάνεστε;

Στην αρχή είμαι αγχωμένος να δω πως θα το περιμένουν οι αναγνώστες κι όταν νιώθω ότι το βιβλίο το κέρδισε το στοίχημα, βάζω στοιχήματα  άλλα στον εαυτό μου, μια φιλοδοξία με την καλή  έννοια, το ξεχνώ αυτό που πήρε το δρόμο του, όσο μπορεί να πει κανείς ότι ξεχνάει τα παιδιά του, γιατί από την κούνια του δημιουργού, βγάζουν τα μικρά κεφαλάκια τους τα επόμενα σπαρμένα τέκνα σου που θέλουν γαλούχημα και σε περιμένουν να μην αργήσεις, αφού έχεις συσσωρευμένα, στοιβαγμένα μέσα σου άλλα μοτίβα, τέκνα-πουλάκια που περιμένουν να λύσουν τη γλώσσα τους να μιλήσουν, να πάρουν σάρκα και οστά, να σηκωθούν στα πόδια τους μπουσουλίζοντας.

 

Πόσο λυτρωτική είναι για εσάς η γραφή;

Μόνο η μαγεία της γραφής με λυτρώνει και μου φαίνεται ότι θα είμαι αβίαστα αιωνίως συνδεμένος μαζί της και δεν θα την προδώσω ποτέ, όπως ένας ερωτευμένος που σφάζεται να υπερασπίσει την αγάπη του.

 

Τι βιβλία διαβάζετε;

Διαβάζω και κλασική και σύγχρονη λογοτεχνία από Ντοστογέφσκυ που το έργο του φαίνεται σα να γράφτηκε με μια πνοή, μέχρι Φόλκνερ που στο Αβεσσαλώμ, Αμεσσαλώμ, έχει πολλές παραλλαγές του βάθους.  Και ο  πρώτο και ο δεύτερος αν και άλλο ύφος, πρωτοτυπία και μοντέλο γραφής ο καθένας, ξαναδιαβάζονται σαν σύγχρονοι όπως κάνω και με τους δύο αυτές τις μέρες. Άλλωστε, δεν υπάρχει παλιά και σύγχρονη λογοτεχνία, έχει καλή και μην υπολογίσιμη λογοτεχνία. Και η Οδύσσεια του Ομήρου είναι σύγχρονη και ο Οδυσσέας του Τζόις είναι σύγχρονος.

 

Η ελληνική γλώσσα έχει περισσότερο συναίσθημα από τις άλλες;

Για την ελληνική μητρική γλώσσα μας έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Αφού όλοι ξέρουν ότι γράφεται συνέχεια δίχως διακοπή τρεις χιλιάδες χρόνια. Σε σχέση με την ερώτηση θα έλεγα περισσότερο ότι η ελληνική  γλώσσα είναι μια από τις πλουσιότερες ολοκληρωμένες γλώσσες του κόσμου με την πανοπλία της όχι μόνο που σε οπλίζει με ειδικό λεξιλόγιο για να εκφράσεις περισσότερα συναισθήματα στους ήρωες σου στην πεζογραφία όπως και ποιητικές εικόνες, μεταφορές πλήθος χρωμάτων. Η ελληνική γλώσσα έχει και το φανταστικό εσωτερικό κελάρυσμα της. Το περίφημο λάμδα και το γνωστό ρω της ελληνικής γλώσσας, όταν συνεννοούνται και αποφασίζουν και παντρεύονται ξεκινώντας από το δημοτικό τραγούδι, μέχρι την σύγχρονη ποίηση δημιουργούν ρυθμικές παρηχήσεις που ρέουν και λυρικές μεταφορικές αγαλλιάσεις, που ανασταίνουν νεκρούς και πεθαίνουν τους ζωντανούς μέσα στις εικόνες.

 

Πιστεύετε στους ανθρώπους, στη φιλία, στον έρωτα, στην αγάπη;

Όπως το λέτε, είναι μια περίφημη τριάδα κι ο άνθρωπος δε ζει δίχως τη φιλία, τον έρωτα, την αγάπη. Εκεί μέσα περιφέρεται ο εσωτερικός, πλούσιος κόσμος του. Πιστεύω αναμφισβήτητα στο μεγαλύτερο θαύμα που δεν μπορείς να καταλάβεις δίχως τη φιλία, τον έρωτα, την αγάπη. Νομίζω ότι και τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα του κόσμου έχουν μοτίβα: τη φιλία, τον έρωτα και την αγάπη, τα κυριότερα σύμβολα της ύπαρξης του, μια ιερή τριάδα που γι’ αυτή γίνονται αγώνες και μάχες μέχρι θανάτου και πάνω σ’ αυτή την αγωνία, βασίζεται θεματικά η λογοτεχνία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

 

Τι ρόλο έπαιξαν στη ζωή σας, το χρήμα, η πολιτική, η μοναξιά, το πάθος;

Δει δη χρημάτων, ω Άνδρες Αθηναίοι. Έζησα τη μισή ζωή μου σε χώρο και χώρα που, δεν συζητιούνταν τα χρήματα γιατί υπήρχε κοινή φτώχια. Έφταναν για να ζήσεις όσα είχαν προγραμματιστεί στα γραφεία της αυτάρκειας. Προσωπικά είχα κάποια οικονομική άνεση γιατί οι δυο παππούδες μου ήταν μετανάστες στα εστιατόρια της Αμερικής κι εμείς δακτυλοδεικτούμενοι λεγόμασταν πλούσιοι αμερικάνοι. Τέλος, δεν είχα ποτέ την αίσθηση του χρήματος, αν και είχα νιώσει ότι χρειάζεται για να ζεις ως φυσιολογικός άνθρωπος, ασχέτως  που δεν απαντάει στις αξίες. Ο αριστοκράτης Τολστόι χάρισε το τσιφλίκι και χάθηκε στον κόσμο του. Ο Ντοστογιέφσκι το μόνο να ξεπληρώσει τα χρέη ήταν η συγγραφή του. Ναι, στην μεταπολίτευση ασχολήθηκα και με την πολιτική, αν λέγεται έτσι το πείσμα των συμπατριωτών μου να αναδείξουν την εθνική τους ελληνική ταυτότητα και μ’ επέλεξαν να τους εκπροσωπεύσω και σε κυβερνητικά σχήματα, πιστεύοντας ότι με τις κοσμογονικές αλλαγές του ανατολικού συστήματος θα αλλάξουν τα πράγματα και θα χαίρουν τα δικαιώματα τους. Α, η μοναξιά! Δίχως τη μοναξιά δεν θα μπορούσα να βγάλω προς τα έξω την αισθητική του εσωτερικού κόσμου μου στο λογοτεχνικό έργο που δημιουργείται πρώτα εντός μου και πλάθεται μονάχα στη μοναξιά του. Η μοναξιά δίνει περισσότερη δύναμη ν’ αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες.   Κι όλα αυτά με το μεγάλο πάθος μέχρι εξαντλήσεως για να μην μένουν εγκλωβισμένα μόνο για μένα μέσα μου.

 

Πως αποτιμάτε την πορεία σας στα γράμματα;

Η αρχή, το ξεκίνημα μου, δεν καταλαβαίνω πως έγινε και πήρε δρόμο. Κι αν πολλές φορές ψάχνω να το ανακαλύψω, δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση. Όλα κάπως αβρά και κάπως αυθόρμητα έγιναν ασυνείδητα και συνέχισαν ευσυνείδητα κι οργανωμένα. Το μόνο που καταλαβαίνω όσο κι αν δεν φαίνεται σα στα υπόγεια ρεύματα, το συνειδητό παλεύει με το υποσυνείδητο, σα δυο μεγάλοι αχθοφόροι και τελικά τα βρίσκουν αναμεταξύ  τους και ξεφορτώνουν τη σοδειά τους στις οπτασίες μου. Πότε γυρίζω το κεφάλι πίσω μου, απολαμβάνω και χαίρομαι τα γραπτά μου και πότε χαμογελάω με τα πρωτόλεια μου.

 

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Γράφω συνέχεια αντλώντας υλικό από τη δεξαμενή με τα κύρια μοτίβα, αλλά και από αυτά που εφοδιάζεται συνέχεια μέσα μου κι αφήνω τοπία ακαλλιέργητα ακόμα επιφανειακά που θέλουν χρόνο να καλλιεργηθούν να φουντώσουν σε κατάλληλες εποχές της δημιουργίας, άλλες γόνιμες ρίζες, κλαδιά και παρακλάδια για τα νέα τοπία σου. Γράφω συνέχεια και κορφολογώ κλαδιά και ψάχνω ρίζες και τα χειρόγραφά δε γνωρίζουν πιο θα ’χει σειρά στο μέλλον να γίνει βιβλίο.

 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Απόψεις

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Pin It on Pinterest

Share This