EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
Ο τρελός μου !

Ο τρελός μου !

15 Jan, 2024

Εκείνα τα χρόνια κάθε τόπος είχε τον τρελό του. Ο δικός μας, σαν να τον άρπαξε από τον γιακά ένας αέρας,  ήρθε κι’ εγκαταστάθηκε σ’ ένα εγκαταλελειμμένο παλιό Φορντ  λεωφορείο, εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η κωμόπολη. Εκεί στην εμπασιά της φαρδιάς  ευθείας  με τα περιβόλια και τις ελιές,  το ξεχαρβαλωμένο λεωφορείο  αποφάσισε να βάλει τέρμα στους γύρους που έκανε τόσα χρόνια.  Δε λαχταρούσε πια για το μεγάλο ταξίδι του. Δεν εύρισκε κανένα λόγο να το κάνει. Είχε δει όλα τα θαύματα και τα μυστήρια του κόσμου. Κουράστηκε από το πολύχρωμο και πολύβουο ανθρώπινο τσίρκο με τους κακοδεμένους μπόγους και τις βρώμικες ανάσες.  Κι έτσι παραφουσκωμένο και φορτωμένο, μετά βίας ολοκλήρωσε  το τελευταίο του αγώγι. Βγάζοντας στην αρχή  ήχους σα χτυπήματα σφυριού,  και στη συνέχεια ανάσες γέρου, δύσκολα που βγαίνουν μέσα από καπνισμένα πνευμόνια, έσβησε με ένα ανακουφιστικό ξανάσασμα. Οι μηχανικοί που ήρθαν και ξαναήρθαν  το τσούλησαν προσωρινά στο χωράφι με τις λεμονιές. Όμως το προσωρινό αδιαφορεί εντελώς  αν στεγάζεται κάτω από αχυρένια στέγη, βγάζει ρίζες βαθιές μέσα στο χώμα, πλέκει αγκαθωτούς φράχτες και οχυρώνεται. Έτσι  το γαλάζιο όχημα έγινε  ένας σιωπηλός ελεγκτής  της κυκλοφορίας στον κεντρικό μας δρόμο.  Σα γιγάντιο άγαλμα μ’ ορθό τ’ ανάστημά του, κοσμούσε την  είσοδο της μικρής μας πόλης. Το σιδερένιο πόμολο άνοιξε χαρούμενο στο άγγιγμα του τρελού. Είχε καιρό να νοιώσει ιδρώτα χεριού.  

Ο Μουρλο- Νίκος, ήταν ένας  θεοπείραχτος  νεαρός ταξιδευτής, που ολοένα έχανε τη γραμμή που χώριζε τον εξωτερικό από τον εσωτερικό του κόσμο. Μπέρδευε το σύνορο ανάμεσα σ’ αυτά που έβλεπε στ’ αλήθεια μπροστά στα μάτια του και σ’ εκείνα που πρόσθετε ο ίδιος με την φαντασία του. Ήταν  λες και δρασκελούσε συνεχώς ένα παράθυρο που είχε μείνει για πάντα  ανοιχτό να μπαινοβγαίνουν τα στοιχειά του ανεμπόδιστα. Ξαφνιασμένος πότε από μια φωνή, πότε από ένα βούισμα, φορούσε τον μανδύα μιας καλόβολης φρονιμάδας και συνομιλούσε μαζί τους. Ύστερα με έναν ολοζώντανο σπαρταριστό θυμό, έβριζε τον τακτοποιημένο αυτάρεσκο κόσμο τους. « Τι μου μιλάτε ούλοι εσείς οι αποθαμένοι;», ούρλιαζε σταυροκοπώντας. « Τι κάθεστε εκεί μέσα και με δαιμονίζετε; Βγείτε έξω να παλέψτε αν σας κοτάει δειλά και αλλόκοτα πλάσματα. Βγείτε έξω, στη ζωή, στο φως, κι ελάτε να παλέψουμε! ». Έμενε κάμποση ώρα κουβαριασμένος, τρέμοντας  και κλαυθμηρίζοντας κοιτάζοντας με φόβο τριγύρω  στην περίπτωση που εμφανίζονταν και μετά σηκωνόταν, τεντωνόταν και συνέχιζε τη ζωή, με τη βαθιά γνώση, ότι η ζωή πάντα θα συνεχίζεται. Γνώριζε ότι δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν ολότελα αυτές οι επισκέψεις, ο εφιάλτης, ο φόβος, η δυστυχία,  και ο πόνος. Από πρακτική άποψη τουλάχιστον δεν υπάρχει βοήθεια ή ελπίδα που να μπορεί να αντισταθμίσει και να κατανικήσει την απελπισία. Επέμεινε όμως, ότι όλα είναι πλάσματα της φαντασίας μας  αν δεν τα θέλουμε, τα διώχνουμε. Σαν μάγος άφηνε πίσω του αυτόν τον κόσμο και ταξίδευε  σε τόπους άλλους, πιο ευτυχισμένους.

      Αφού βόλεψε τα λιγοστά πράγματά του στα καθίσματα του λεωφορείου, τίναξε από τα ρούχα του τις σκόνες, έβρεξε με δροσερό νερό από το ποτάμι τα μαλλιά του και έφτιαξε τη φοβερή χωρίστρα του.  Η θέα των μαλλιών του, είχε γι’ αυτόν αδιαίρετη αξία με την ύπαρξή του. Περπάτησε νευρικά ως την πλατεία. Πήρε ύφος φοβισμένο και βασανισμένο και ρώτησε με αγωνία. «Μήπως ήρθε κάποιος άλλος να παίξει τον ρόλο μου; Περιμένω εδώ και πολύ καιρό!  Δεν πιστεύω να έχει συμβεί κάτι τέτοιο». Τον βεβαιώσαμε οι συμπολίτες, ότι κανείς δεν έχει πάρει τη θέση του τρελού μας, που χάθηκε ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι μαζί με τους πραματευτάδες του πανηγυριού. Χωρίς την παραμικρή δυσπιστία ότι έχει την άνεση να πορεύεται μοναχός στην τρέλα του, τον καλωσορίσαμε. Τον καλωσόρισαν και οι μυρωδιές των φαγητών. Οι ρυθμικοί κτύποι των μαχαιριών που έκοβαν ασταμάτητα το σκόρδο, το κρεμμύδι, το απαλό θρόισμα των χεριών όταν σκορπάει το αλάτι και το πιπέρι  τη ρίγανη και το θυμάρι. Το χαρούμενο καπάκι που χορεύει πάνω στις ευωδιαστές κατσαρόλες. Έπαιρνε ευλαβικά το φαγητό που του προσφερόταν με γενναιοδωρία  και με  τα κοκκαλιάρικα μπρατσάκια του να τρέμουν από το βάρος, έκανε  στροφή φωνάζοντας στον αέρα, στον ουρανό και στη νοικοκυρά, ένα βροντερό «ευχαριστώ »,  «τον θεό», του απαντούσαν εκείνες και πήγαινε στο κονάκι του. Έτρωγε πάντα στη θέση του οδηγού, με το  ύφος   του υπαλλήλου που κάνει ένα διάλλειμα για κολατσιό.

     Τα  καλοκαιρινά απογεύματα στην πλατεία ανακατευόταν με τα παιδιά παίζοντας μαζί μας με την ολόψυχη  παιδική του ορμή.« Ο αληθινός δάσκαλος είναι η απαντοχή», απαντούσε, όταν οι μεγάλοι γελούσαν μαζί του, επιβεβαιώνοντας την ασημαντότητά του η μήπως τη μεγαλοσύνη του; «Τίποτα δεν έχει τόσο σημασία. Ελάχιστα πράγματα έχουν σημασία κι’ αυτά όχι τόσο πολύ όσο νομίζετε. Ο εαυτός μας είναι το μόνο σίγουρο πράγμα σ’ αυτόν τον δέσμιο και αβέβαιο κόσμο που ζούμε και είναι σωστό και δικαιολογημένο να τον προσέχουμε και να τον φροντίζουμε, γνωρίζοντας πολύ καλά πως δε γίνεται να αφήσει ο ένας τον άλλο». Η σοφή  του διαπίστωση, σκαρφάλωνε στα μάτια των ανθρώπων και τα σκοτείνιαζε. Έφευγε  πάντα σαν μικρός θεός αδιάφορος και ιδιωτικός, συγκρατημένος και αξιαγάπητος. Όταν η τρέλα ξέφευγε από το μπουκαλάκι που την είχε φυλακισμένη, εξαφανιζόταν από το χωριό κι έτρεχε ολόγυμνος στο ποτάμι τραγουδώντας στο νερό. Προσπαθούσε να είναι συνεχώς σε εγρήγορση και να απωθεί τα συναισθήματά του, λες και ένα κομμάτι του εαυτού του ήταν ένας άγνωστος και όφειλε να τον κρατάει συνέχεια σε καταστολή, χρησιμοποιώντας σαν αναισθητικό, τη βούλησή του. Ήταν ένας τρελός με πλήρη επίγνωση της τρέλας του. Ένας  σώφρων τρελός,  καταδικασμένος να επιτηρεί τον εαυτό του. Οι σκέψεις του έπρεπε να βαδίζουν αυστηρώς, με ελεγμένα βήματα.

     Με αυτά τα βήματα η χάρη του ταξίδεψε και στην Αμερική. Η αδερφή της μάνας του τον αναζήτησε και τον πήρε μαζί της ένα καλοκαίρι. Δεν άντεξαν και οι δύο για πολύ. Μόνο λίγους μήνες τον χάσαμε. Η μήπως ήταν πάντοτε χαμένος και τον βρίσκαμε όποτε αυτός ήθελε; Ο τρελός μας φανερώθηκε περίχαρος  στην πλατεία  μ’ ένα χαμόγελο,  τη μοναδική αποσκευή που είχε κουβαλήσει στο ταξίδι της ζωής του.  Φορούσε ένα βαρύ  ντρίλινο παντελόνι με πλατύ ζωνάρι  και καρό πουκάμισο. « Καλώς ξαναβρεθήκαμε συγχωριανοί! Σφάξτε ένα γίδι για τ’ ακριβά καλωσορίσματα κι εγώ σας υπόσχομαι πως τέλειωσαν οι στράτες μου στην ξενιτειά!». Έκανε μια στροφή όλο κόρδωμα και χάρη να τον καμαρώσουμε και μας πήρε όλους μια δυνατή μυρωδιά παρκετίνης αλειμμένης  στα μαλλιά του, που τα  έκανε σα  θαμπά  σταχτιά μπερδεμένα φύκια. «Εφεύρεση Αμερικάνικη! ».  Βροντοφώναξε ο Νικόλας! «Κάνει τα μαλλιά να μυρίζουν ωραία και να λαμποκοπάνε σαν τα πατώματα! Επίσης αποφεύγεται η τριχόπτωση!». Το μόνο βέβαιο, μιας και ο μαλλιαρός πολτός  κοκαλωμένος στο κρανίο του δεν πήγαινε πουθενά. Η παρκετίνη δεν του έλειψε ποτέ τα επόμενα χρόνια. Ένα μικρό δερμάτινο μπαούλο  με μπρούτζινα βαριά χερούλια πήγαινε κι’ ερχότανε κάθε φθινόπωρο. Ο Νικόλας το γέμιζε ρίγανες, φασκόμηλα μέλια  και θυμάρια  και η θεία ανταπέδιδε άμεσα με μια χειμερινή φορεσιά μαζί  με  ότι της βρισκόταν στο τεράστιο σπίτι της. Μέσα στ’ άχρηστα είχε πάντα και δύο κουτιά παρκετίνη. Μια έντιμη ανταμοιβή μιας ζωής αφιερωμένης στο παράλογο που  μόνο αυτοί οι δύο ανένδοτοι περιπατητές των δρόμων της παράνοιας, θα μπορούσαν να το εξηγήσουν.

  Ο Νικόλας μου ! Τον αγαπούσα παρόλο που μερικές φορές του έλειπε η καλοσύνη, σάμπως όλο το καλό μέσα του έγινε στάχτη στην πύρα του ταραγμένου του μυαλού που ολοένα πολέμαγε με τα μαύρα θεριά του. «Νογώ δυο ποταμούς με βουή να σμίγουν, να κατρακυλάν μες στις σπηλιές μου. Τον έναν λεν θεό, τον άλλον ζο κι εγώ μέσα στη μέση. Θαρρώ πως θα με πνίξουνε και θα γενώ ταξίδι. Μα δεν τους κρατάω κάκια γιατί φρονώ, ότι το πιο τρανό του ανθρώπου χρέος, είναι, όποια κι αν λάχει η μοίρα του, ήσυχα ξοπίσω της να πηγαίνει. Μα τρανότερο χρέος του ανθρώπου, λογιάζω εγώ,   είναι τη μοίρα του άσπλαχνα να πολεμάει και το γραφτό να σβήνει. Έτσι μοναχά ο άνθρωπος, θεός θα γενεί! Μα ποιος είμαι εγώ που δρασκελάω τη φρόνηση κι αντιγνωμάω,  τα σύνορα πατάω, θνητό κι αθάνατο μπερδεύω, την τάξη του κόσμου τη χαλνάω και στον γκρεμό υποκλίνομαι σα στάχυ;». Μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει καταδεχτικά για την αντάρα μέσα του, μα πιότερο μου άρεσε που αποστρεφόταν τη σιγουριά κι  έρεπε στις λοξοδρομήσεις, αρμενίζοντας το μικρό καράβι του  από τη μια γνώμη στην άλλη. Ποτέ δεν έπληττα μαζί του.     

 

 

 photo ebrahim / https://pixabay.com 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

24 ώρες

24 ώρες

Ένα πουλί κελαηδεί κάθε πρωί έξω απ’ το παραθύρι μου. Γλυκό ξυπνητήρι απεσταλμένος της φύσης μου...

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This