ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είπαν Οι Φίλοι

August 13, 2022

EnglishGreek
greek-news-and-Radio-FL-logo

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida
The Greek Newspaper and the Greek Radio of Florida

EnglishGreek

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

greek-news-and-Radio-FL-logo
EnglishGreek
Πόλεις Θερμοπύλες

Πόλεις “Θερμοπύλες”

25 Jul, 2022

 

Α΄ Μέρος

Τα «παιδιά» τής Πόρνης Βαβυλώνας προσπαθούν να εκπορνεύσουν ΟΛΕΣ τις χριστιανικές πόλεις ! Οι πόλεις μας ! Το τελευταίο «οχυρό» τού ανθρώπινου πολιτισμού, που επιχειρεί ν’ «αλώσει» η Νέα Τάξη ! Airbnb …η «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία επινοήθηκε, για να μπορέσουν να αλωθούν οι πόλεις μας!

 

Στο ίδιο έργο θεατές !!!…

…Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει και κάποιοι θέλουν να τακτοποιήσουν οριστικά τα θέματα ΟΛΩΝ των λαών με τον τρόπο που ξεκίνησαν να τα τακτοποιούν από την εποχή που άρχισαν ν’ «ανατέλλουν» ως κυρίαρχοι του κόσμου …Από την εποχή που ακολούθησε μετά το τέλος τού Δευτέρου Παγκόσμιου Πόλεμου, καταστρέφοντας τους ανθρώπους και υποδουλώνοντάς τους σε νέους απάνθρωπους σχεδιασμούς …Μια καταστροφή, η οποία πάντα ξεκινάει από τις εστίες των ανθρώπων, είτε μιλάμε για τις πόλεις τους σε επίπεδο λαών είτε μιλάμε για τα σπίτια τους σε επίπεδο ανθρώπων.

Από την εποχή των μεγάλων επιδρομών των βαρβάρων στον πολιτισμένο κόσμο, μέχρι τις ημέρες μας, πάντα ακολουθείται η ίδια πολιτική, γιατί πάντα οι άνθρωποι —κι ο τρόπος που θέλουν να ζουν τις ζωές τους— είναι ίδιοι. Οι κατακτητές πάντα είχαν ως στόχο τις πόλεις, για να «κλέψουν» τις ζωές και τις «επιτυχίες» των εχθρών τους. Αυτό άλλωστε ήταν και το κέρδος των κατακτητών από τις κατακτήσεις τους. Το κέρδος τους ήταν να εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τις παραγωγικές εκείνες «μηχανές», οι οποίες ονομάζονταν «πόλεις» και οι οποίες παρήγαγαν πλούτο, τόσο για το κράτος στο οποίο ανήκαν όσο και για τους κατοίκους τους. Αυτές οι πολύτιμες «μηχανές» ήταν ο κατακτητικός στόχος των βαρβάρων.

Στην πραγματικότητα η ιστορία τής ανθρωπότητας είναι η ιστορία των πόλεών της και βέβαια των ιδρυτών των πόλεων αυτών …Η ιστορία τής Βαβυλώνας, των Θηβών, της Αθήνας, της Ρώμης, της Νέας Ρώμης, τού Παρισιού, τού Λονδίνου και τώρα της Ουάσιγκτον. Ο άνθρωποι λάτρεψαν τις πόλεις κι αποθέωσαν τους ιδρυτές τους. Τις λάτρεψαν απολύτως δικαιολογημένα, γιατί «είδαν» μέσα σ’ αυτές έναν κόσμο μαγικό, μέσα στον οποίο η ζωή ήταν πολύ πιο εύκολη και διασκεδαστική απ’ αυτήν που μέχρι τότε γνώριζαν …«Είδαν» για πρώτη φορά το μέλλον τους …«Είδαν» το πώς θα είναι ο κόσμος τους όταν το ανθρώπινο είδος αναπτυχθεί στον βαθμό που αρμόζει στην ευφυία του …«Είδαν» έναν κόσμο, ο οποίος —με μία μικρή τους συμμετοχή στα κοινά— τούς έδινε ό,τι επιθυμούσαν …και ανάμεσα σ’ όλα τ’ άλλα και το αίσθημα της ασφάλειας …«Είδαν» έναν κόσμο ο οποίος τους διασκέδαζε και τους μόρφωνε με τις δραστηριότητές του …«Είδαν» έναν κόσμο, ο οποίος δεν έμοιαζε με την αφιλόξενη φύση και η οποία απαιτούσε τρομερό κόπο κι αγώνα ακόμα και για την απλή επιβίωση.

Γι’ αυτόν τον λόγο δεν έκαναν ποτέ «οικονομία» στο θέμα των πόλεων …Τις στόλιζαν ακόμα κι όταν τα οικονομικά κόστη μιας τέτοιας επιλογής τους τούς έφερναν στο χείλος τής οικονομικής καταστροφής …Τις περιτείχιζαν, για να μην τους τις πάρουν οι εχθροί …Τις «προίκιζαν» με ό,τι πολυτιμότερο άρπαζαν από τον περίγυρό τους μέσω μεγάλων κι αιματηρών πολέμων …Τις ύμνησαν, σαν να ήταν θεότητες. Οι ίδιοι οι αυτοκράτορες επεδίωκαν να εξασφαλίσουν την αθανασία τους, επενδύοντας στις πόλεις που ίδρυαν ή απλά ανακαίνιζαν. Οι ίδιοι οι αυτοκράτορες γίνονταν πολεοδόμοι κι αρχιτέκτονες, προκειμένου να προσφέρουν την καλύτερη εκδοχή των οραμάτων τους στους πολίτες τους…

…Αλεξάνδρεια, Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Τραϊανούπολη, Αδριανούπολη, Ουάσιγκτον, Πετρούπολη ήταν πόλεις, οι οποίες «κουβαλούσαν» μέσα στον χρόνο τα ονόματα των ιδρυτών τους. Δεν μπορούσες να είσαι καλός αυτοκράτορας —και άρα να επεκτείνεις ή να διατηρήσεις την αυτοκρατορία σου—, εάν δεν είχες βαθιά γνώση και σωστή αντίληψη επάνω σε θέματα χωροταξίας και πολεοδόμησης. Δεν αρκούσαν οι στρατιωτικές γνώσεις και οι θρίαμβοι στα πεδία των μαχών. Αυτά εκκένωναν απλά έναν χώρο, αλλά δεν εξασφάλιζαν τον έλεγχό του. Έπρεπε οι αυτοκράτορες να βρουν τρόπο, ώστε οι ίδιοι οι άνθρωποι που κατακτούσαν να δεχθούν να «κατακτηθούν». Έπρεπε οι ίδιοι οι άνθρωποι ν’ «ακολουθήσουν» οικειοθελώς το πολιτισμικό μοντέλο που τους πρόσφεραν, γιατί ακόμα και τα σκληρότερα μαστίγια κάποτε σπάνε. Έπρεπε να προσφέρουν κάτι «πολύτιμο» στους «κατακτημένους», για να πάρουν ως «αντιπαροχή» τούς χώρους που εκείνοι έλεγχαν.

Αυτό το «πολύτιμο», που έδιναν οι αυτοκράτορες στους ανθρώπους, ήταν οι πόλεις …Πόλεις έχτιζαν οι αυτοκράτορες, για να φιλοξενήσουν τους ανθρώπους, οι οποίοι θα επέτρεπαν στην αυτοκρατορία να επεκταθεί …Υδροφόρα δίκτυα κατασκεύαζαν, για να κάνουν αυτές τις πόλεις λειτουργικές και άρα ν’ αγαπηθούν εύκολα από τους κατοίκους τους …Οδικά δίκτυα κατασκεύαζαν, ώστε οι πόλεις να επικοινωνούν εύκολα μεταξύ τους και η «άποψη» των αυτοκρατόρων να «διαχέεται εύκολα στον χώρο και να γίνεται «κοινή άποψη» όλων των πολιτών τής αυτοκρατορίας. Γιατί τα έκαναν όλα αυτά; …Για την «αντιπαροχή» που περίμεναν από τους πολίτες στη δωρεά που τους έκαναν …«Καλομάθαιναν» τους ανθρώπους στη ζωή των πόλεων και από την εξάρτησή τους σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής —και άρα στην πρόοδο— κέρδιζε η αυτοκρατορία.

Οι αυτοκράτορες έχτιζαν πόλεις με θέατρα, για να τις κατοικήσουν άνθρωποι, οι οποίοι, μέχρι να τους «συναντήσουν», δεν γνώριζαν τι σημαίνει θέατρο. Εκεί γινόταν η «εξάρτηση» με το αυτοκρατορικό κέντρο, το οποίο έχτιζε την όποια πόλη, προκειμένου ν’ αυτοδιαφημιστεί και να προβάλει τον εαυτό της ως πολιτισμική «επιλογή» των υποψηφίων πολιτών της. Η Ρώμη φρόντιζε να στέλνει ηθοποιούς, για να βλέπουν οι άνθρωποι τη θεατρική παράσταση. Η Ρώμη φρόντιζε να στέλνει μονομάχους, για να δείξει στους νέους υπηκόους της πόσο διασκεδαστικό είναι το αμφιθέατρο που τους είχε χτίσει. Η Ρώμη φρόντιζε να στείλει να μηχανικούς, για να χτίσουν υδραγωγεία, για να τους απαλλάξει από το άγχος και την κούραση της εύρεσης και μεταφοράς πόσιμου νερού. Η Ρώμη φρόντιζε να στείλει αρχιτέκτονες, για να χτίσουν ναούς στους «προστάτες» θεούς όλων αυτών των «καλών», τα οποία για πρώτη φορά απολάμβαναν στη ζωή τους οι νέοι πολίτες των νέων πόλεων. Η αξία αυτών που πρόσφερε η Ρώμη την έκαναν επιλογή αυτών που κατακτούσε εφήμερα, ώστε να τους «κατακτήσει» μόνιμα.

Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωναν την επικράτεια τους οι αυτοκράτορες και όχι με τους πολέμους. Με τους πολέμους απλά νικούσαν εκείνους, οι οποίοι «διαφωνούσαν» με τις πολιτισμικές δωρεές τους, οι οποίες παρέχονταν στα «πακέτα» των πόλεων …Εκείνους, οι οποίοι έβλεπαν να χάνουν λαούς κι εξουσίες εξαιτίας τής προόδου που «μοίραζαν» οι αυτοκράτορες. Αυτό ήταν το σύστημα επέκτασης της αυτοκρατορίας. Οι πόλεις ήταν τα «άρματα μάχης» τής αυτοκρατορίας κι αυτά ήταν που «κατακτούσαν» χώρους και «κατάπιναν» πληθυσμούς …Όπου έφταναν οι πόλεις, έφτανε και η αυτοκρατορία αυτών που τις έχτιζαν. Οι αυτοκράτορες επένδυαν στο ότι η αγάπη των ανθρώπων για τις πόλεις τους θα γινόταν αγάπη προς την αυτοκρατορία τους …Επένδυαν στο ότι ο μόνιμος αγώνας των ανθρώπων για την προστασία των πολύτιμων πόλεών τους θα γινόταν η μόνιμη άμυνα της αυτοκρατορίας.

Αυτές οι πόλεις, οι οποίες εξέφραζαν το «μεγαλείο» και βέβαια την ισχύ τής κυρίαρχης κατάστασης, ήταν πάντα ο στόχος εκείνων που ήθελαν να την ανατρέψουν …Εκείνων, που, όπως είπαμε, «διαφωνούσαν» με τη Ρώμη …Εκείνων, οι οποίοι ήθελαν να κυβερνήσουν τον κόσμο στη θέση της …Εκείνων, οι οποίοι ήθελαν ν’ ανατρέψουν τους προηγούμενους κυρίαρχους και να επιβάλουν τη δική τους Τάξη Πραγμάτων.

Για ν’ «ανατείλει» λοιπόν μια Νέα Τάξη Πραγμάτων, δεν αρκούσε ένα «βουνό» από πτώματα και μια τεράστια πολεμική «λεία». Οι «Ταμερλάνοι» τής ιστορίας μόνον καμένες πόλεις άφηναν πίσω τους και γι’ αυτό δεν άφησαν πίσω τους τίποτε …Δεν είχαν τις γνώσεις να ιδρύσουν νέες πόλεις ή να μεταλλάξουν αυτές που κατακτούσαν και να τις προσαρμόσουν σ’ ένα δικό τους πολιτισμικό «σύστημα», εφόσον δεν είχαν τέτοιο …Δεν είχαν τις γνώσεις να «καταπιούν» λαούς και χώρους, ώστε να τα κάνουν όλα δικά τους σε μια κατάσταση αιώνιου win-win. Γι’ αυτόν τον λόγο και η παρουσία τους στον κόσμο δεν είχε καμία διάρκεια.

Όλα αυτά τα είδαμε να συμβαίνουν στην ιστορία. Για να μετατραπεί δηλαδή ένας —ζωικού τύπου— στρατιωτικός θρίαμβος σε Νέα Τάξη Πραγμάτων, θα έπρεπε να «τακτοποιηθεί» το θέμα των πόλεων, οι οποίες θα φιλοξενούσαν τους ανθρώπους που θα ζούσαν μέσα σ’ αυτήν τη Νέα Τάξη. Αυτή η Τάξη θα έπρεπε να «καταπιεί» και να «ενσωματώσει» τις κατακτημένες πόλεις μέσα στον δικό της «κορμό» …Να τις προσαρμόσει στη δική της νοοτροπία …Να τις εντάξει στη δική της οικονομική λειτουργία …Να τις παραδώσει στην εξουσία των δικών της ανθρώπων …Να τις «μαρκάρει» με πολιτισμικά «αξεσουάρ», ώστε ν’ «αποκαλύπτουν» στον οποιονδήποτε παρατηρητή την «ταυτότητά» τους και βέβαια το πού αυτές ανήκουν.

Αυτό ήταν που γινόταν πάντα μετά τους πολέμους κι αυτό είναι που βλέπουμε να γίνεται και σήμερα μετά το τέλος τού πιο μυστηριώδους πολέμου στην ανθρώπινη ιστορία. Όταν λοιπόν —όλοι μας— μιλάμε για μια μυστηριώδη «Νέα Τάξη», η οποία προσπαθεί σήμερα να επιβληθεί στον κόσμο, θα πρέπει να γνωρίζουμε το πού θ’ αναζητήσουμε τις «μάχες» της …Στις πόλεις θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε την προσπάθειά της για την παγκόσμια επιβολή …Τις πόλεις των ανθρώπων θα προσπαθήσει να κατακτήσει κι εκεί θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας …Τις πόλεις των ανθρώπων θα προσπαθήσει ν’ αλλάξει και να τις «φέρει» στα δικά της «πολιτισμικά μέτρα». Το «μέλλον» μας, δηλαδή, θα το «δούμε» στο «παρελθόν» κάποιων άλλων, οι οποίοι μπήκαν ήδη στη Νέα Τάξη πριν από εμάς. Το «μέλλον» τής Ευρώπης, δηλαδή, θα το δούμε στο «παρελθόν» των σημερινών ΗΠΑ !!!

Όταν λοιπόν γνωρίζουμε ότι αυτή η Νέα Τάξη αποτελεί συνέχεια της μεταπολεμικής Τάξης Πραγμάτων, ευνόητο είναι ότι επάνω στο θέμα αυτό ακολουθεί μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική …Μια πετυχημένη πολιτική, για να φτάσει σήμερα —σχεδόν έναν αιώνα μετά— να συνεχίζει να «καλπάζει». Γι’ αυτόν τον λόγο λέμε ότι θα γίνουμε μάρτυρες ενός έργου, το οποίο είναι προφανές ότι έχει «παιχτεί» ξανά από τους ίδιους ανθρώπους. Όλα αυτά, όμως, για να γίνουν κατανοητά, απαιτείται εκ μέρους μας ένα μίνιμουμ γνώσης …Γνώσης ιστορικής, αλλά και γνώσης γενικής, ώστε να καταλάβουμε πώς λειτουργούν όλα αυτά μέσα στον χρόνο. Η ιστορία μας λοιπόν ξεκινάει εκεί απ’ όπου οι σημερινοί κυρίαρχοι ανέβηκαν στην «κορυφή» τού κόσμου —μετά από έναν στρατιωτικό θρίαμβο, ο οποίος τους έδωσε τη δυνατότητα ν’ ασκήσουν αυτό το οποίο πιο πάνω περιγράψαμε ως «αυτοκρατορική πολιτική»—.

Μετά το τέλος τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε ν’ «ανατέλλει» η σημερινή παγκόσμια Νέα Τάξη. Άρα; …Άρα, πρέπει να ξέρουμε πού ν’ αναζητήσουμε την τακτική της στην «κατάκτηση» και την ενσωμάτωσή των κατακτημένων πόλεων στον δικό της «κορμό». Το «μαρκάρισμά» της με τη δική της πολιτισμική «σφραγίδα», δηλαδή, θα το αναζητήσουμε εκεί όπου μπορεί αυτό να συμβεί και άρα στις ενεργές πόλεις —και όχι στ’ «αποκαΐδια» ενός πολέμου—. Την εφαρμοσμένη τακτική της θα την αναζητήσουμε στις μεταπολεμικές ΗΠΑ και όχι στην κατεστραμμένη Ευρώπη τής εποχής. Οι πόλεις τής Ευρώπης είχαν ισοπεδωθεί και οι λαοί της είχαν αναλάβει το βάρος να τις χτίσουν εκ νέου …Θα άφηναν τους Ευρωπαίους να τις ξαναχτίσουν και, όταν θα ολοκληρωνόταν αυτή η φάση, τότε θα ασχολούνταν ξανά μ’ αυτές οι νικητές τής Νέας Τάξης …Θα άφηναν τους Ευρωπαίους να βάλουν κόπο και χρήμα και μετά θα τους τις «άρπαζαν», όπως αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά να κάνουν.

…Στις νικήτριες ΗΠΑ αναζητούμε λοιπόν τη μέθοδο με την οποία η σημερινή Νέα Τάξη «καταπίνει» τις πόλεις …Στις ΗΠΑ, των οποίων οι πόλεις δεν είχαν καταστραφεί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και άρα θ’ αποτελούσαν τον κύριο στόχο των νικητών, προκειμένου αυτοί να «χτίσουν» τη δική τους Τάξη Πραγμάτων. «Μα…, θα πει κάποιος, …εδώ υπάρχει μια αντίφαση. Πώς είναι δυνατόν να λέμε ότι οι ΗΠΑ ανέλαβαν την εξουσία και ταυτόχρονα στράφηκαν εναντίον των πόλεών τους; Δεν ήταν δικές τους οι πόλεις αυτές;» …Όχι βέβαια. Πριν ανέβουν οι ΗΠΑ στην κορυφή τού κόσμου δεν υπήρχε η Αμερικανική Τάξη Πραγμάτων …Δεν υπήρχε Pax American. Μέχρι τότε οι πόλεις τους λειτουργούσαν συμβατικά χριστιανικά, όπως συνέβαινε σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη …Τα κέντρα εξουσίας τού Χριστιανισμού ήταν εκείνα, τα οποία είχαν αποφασίσει για το «λειτουργικό» αυτού του συστήματος και έτσι λειτουργούσαν και οι αμερικανικές πόλεις.

Όμως, η πρωτοφανής επιτυχία των ΗΠΑ, η οποία τις ανέβασε στην κορυφή τού κόσμου, το δεδομένο αυτό το άλλαξε. Οι ΗΠΑ είχαν πλέον αυτοκρατορική εξουσία μέσα στον Χριστιανισμό. Η ιδιαιτερότητά τους όμως ήταν πολύ σημαντική και πρωτοφανής. Δεν ήταν μόνοι τους στην κορυφή …Είχαν και «συνεταίρους» …«Συνεταίρους», οι οποίοι όμως δεν ήταν Χριστιανοί …Ήταν Ιουδαίοι. Για πρώτη φορά στην ιστορία τού Δυτικού Κόσμου στην κορυφή του υπήρχαν και μη-Χριστιανοί. Αυτοί οι «συνέταιροι» θα επέβαλαν την πολιτική τους στον «ελεύθερο» κόσμο κι αυτό πλέον δήλωνε μια νέα αυτοκρατορία …Μια αυτοκρατορία απολύτως νέα, η οποία —πλέον— δεν ήταν αμιγώς χριστιανικής ιδεολογίας …Ήταν μια μίξη Χριστιανισμού, Μαρξισμού, αλλά και Ιουδαϊσμού —με δεδομένο τη μεγάλη συμμετοχή των Εβραίων στην κεντρική αμερικανική διοίκηση—. Άρα; …Άρα, πριν αρχίσουν να μεταλλάσσουν τις πόλεις των άλλων, θα έπρεπε να ξεκινήσουν από τις δικές τους. Οι δικές τους πόλεις θα έπρεπε να ευθυγραμμιστούν με το δικό τους «δόγμα», το οποίο πλέον θα γινόταν κυρίαρχο.

Με την εξουσία που θα είχε η νέα αμερικανική ηγεσία, δηλαδή, θα προσάρμοζε και τις αμερικανικές πόλεις στις δικές της ανάγκες, εφόσον εκείνες μέχρι τότε λειτουργούσαν με το χριστιανικό «λειτουργικό». Αυτές οι πόλεις θα γίνονταν το «πρότυπο» του νέου «κέντρου», το οποίο «πρότυπο» θα υιοθετούνταν στη συνέχεια από την «περιφέρεια» …Άλλο πρωτοφανές πράγμα αυτό !!! …Να μετατραπεί η Ευρώπη σε «περιφέρεια» με τις Ρώμες της. Άρα, στις αμερικανικές πόλεις θα δούμε τις «διορθωτικές» επεμβάσεις και άρα θα εντοπίσουμε και ποια είναι η πραγματική άποψη της Νέας Τάξης για τις δικές της πόλεις …Σε αυτές τις πόλεις θα δούμε το πώς επιθυμεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων να είναι στη μορφή και να λειτουργούν ΟΛΕΣ οι πόλεις τού κόσμου …Του δικού τους κόσμου …Στις ΗΠΑ θα δούμε πώς είναι οι «τέλειες» πόλεις για τη σημερινή Νέα Τάξη Πραγμάτων. Το ότι το στρατιωτικό σκέλος τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν «άγγιξε» τις ΗΠΑ, δεν σημαίνει ότι ο λαός τους και οι πόλεις τους θα γλίτωναν την «κατάκτηση» από τους νέους κυρίαρχους.

Άρα, από εκείνο το σημείο κι έπειτα θα βλέπαμε τη «μεταμόρφωσή» τους. Εάν μέχρι εκείνη την εποχή ήταν καθαρά χριστιανικές, από εκεί κι έπειτα θα έπρεπε να γίνουν καί μαρξιστικές καί ιουδαϊκές. Για να γίνει αυτό, δεν είναι τόσο απλό. Στην πολιτική, όπως και στη φύση, υπάρχει η έννοια της «αδράνειας» …Υπάρχει η αντίσταση στις αλλαγές, ειδικά όταν αυτές οι αλλαγές θίγουν κατεστημένα συμφέροντα. Άρα, εκ των δεδομένων μέσα στις ΗΠΑ θα ξεκινούσε μια σύγκρουση, η οποία από τη φύση της θα ήταν βίαιη, είτε καταγραφόταν στην ιστορία ως εσωτερική εμφυλιοπολεμικού τύπου σύγκρουση είτε όχι. Στην πραγματικότητα μετά τον Πόλεμο κάποιοι «επιτέθηκαν» στις πόλεις των ΗΠΑ για να τις «κατακτήσουν» και στην πραγματικότητα τις κατέστρεψαν. Μάλιστα τις κατέστρεψαν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ευρωπαϊκές, γιατί απλούστατα τους προκάλεσαν μόνιμη «αναπηρία». Οι ευρωπαϊκές πόλεις είχαν «τραυματιστεί» από τον Πόλεμο, αλλά αφέθηκαν ν’ «αυτοθεραπευτούν» και οι λαοί τους να τις χτίσουν ακόμα πιο όμορφες και σύγχρονες. Αντίθετα στις ΗΠΑ οι πόλεις «αρρώστησαν» κι έμειναν «ανάπηρες»!!!

Η «αναπηρία» τους προέρχεται από την άγνοια και τη βιασύνη αυτών, οι οποίοι ήθελαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο —και μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρόνο—. Μιλάμε για τρομερή αλλαγή, την οποία απλά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι έχει συμβεί. Οι πόλεις τής Νέας Τάξης δεν είναι απλά διαφορετικές από τις προηγούμενες χριστιανικές —ή ελληνοχριστιανικές— επειδή απλά δέχθηκαν κάποιες επεμβάσεις νέων κυρίαρχων …Είναι διαφορετικές, γιατί —εκτός όλων των άλλων— είναι «ανάπηρες». Ήταν άσχετοι κι εγκληματίες αυτοί που επενέβησαν στη δομή τους, καθώς δεν σεβάστηκαν ούτε καν τις «σταθερές» αυτές, οι οποίες κάνουν τις ίδιες τις πόλεις λειτουργικές ως μηχανισμούς και άρα χρήσιμες για τους πολίτες τους. Έκαναν δηλαδή αλλαγές, οι οποίες προκαλούν γενικές δυσλειτουργίες και δεν πρόσθεσαν απλώς στοιχεία, τα οποία εκφράζουν μια διαφορετική πολιτισμική άποψη —όπως έκαναν ΟΛΟΙ οι προηγούμενοι κυρίαρχοι, οι οποίοι απλά «άλλαζαν», αλλά δεν «κατέστρεφαν» τις πόλεις—. Απλά πράγματα …Άλλο πράγμα είναι ν’ αλλάζεις το ρούχο κάποιου και να φαίνεται αυτός διαφορετικός και άλλο πράγμα να είναι διαφορετικός, επειδή του έκοψες τα χέρια …Το ένα είναι αλλαγή και το άλλο αναπηρία !!!

Για να τα καταλάβει όλα αυτά ο αναγνώστης και πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, χρήσιμο είναι ν’ αναφέρουμε —ή μάλλον να «θυμίσουμε» στους αναγνώστες— λίγα πράγματα περί πόλεων …Να καταλάβει ο αναγνώστης απολύτως το πώς αυτές «λειτουργούν» και άρα πότε είναι «υγιείς», ώστε ταυτόχρονα ν’ αντιληφθεί και το πότε αυτές αποκτούν «αναπηρίες». Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει ν’ αποδείξουμε …Να αποδείξουμε ότι οι πόλεις τής Νέας Τάξης Πραγμάτων δεν είναι απλά διαφορετικές —όπως πάντα είναι οι νέες πόλεις των εκάστοτε νέων κυρίαρχων— …Δεν είναι απλά διαφορετικές από τις χριστιανικές, όπως ήταν για παράδειγμα οι ελληνιστικές σε σχέση με τις χριστιανικές. Οι πόλεις τής Νέας Τάξης Πραγμάτων είναι «ανάπηρες» και η διαφορετικότητά τους αφορά άλλο «επίπεδο» αλλαγής !!! …Δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε καν υπέρ των συμφερόντων των πολιτών τους …Δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε καν ως πόλεις τής εποχής τής Βαβυλώνας !!!

Αυτό —και μόνον να το σκεφτεί ο αναγνώστης— είναι το λιγότερο τραγικό. Έκαναν ζημιά ανεπανόρθωτη, γιατί ήταν παντελώς άσχετοι κι εγκληματίες. Δεν γνώριζαν ούτε τα βασικά περί πόλεων και της σχέσης τους με το κοινωνικό σύστημα στο οποίο είναι ενταγμένες. Οι ανθρώπινες πόλεις είναι τα «σαλόνια» των πολιτισμών …Των πραγματικών πολιτισμών …Των πολιτισμών αυτών, οι οποίοι παράγουν «καρπούς», θέλοντας να τους προσφέρουν στα μέλη τους και βέβαια να τους «επιδείξουν» και στους υπόλοιπους ανθρώπους …«Καρπούς», οι οποίοι εκφράζουν την ευφυΐα των δημιουργών τους κι έχουν ως στόχο τους να προσφέρουν υπηρεσίες ή απλά ευχαρίστηση στους κατοίκους τους …Υπηρεσίες, όπως η αγορά, η θεραπεία, αλλά και η ψυχαγωγία …Ένα θέατρο, το οποίο ψυχαγωγεί τους ανθρώπους, ένα νοσοκομείο, που τους θεραπεύει, μια βιβλιοθήκη, που τους μορφώνει. Όλα αυτά —στη «δοσολογία» που πρέπει— συγκεντρώνονται στις πόλεις και γι’ αυτόν τον λόγο αποτελούν αυτές πραγματικά «κριτήρια» για την ποιότητα των εκάστοτε πολιτισμών —και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα—…

…Οι πόλεις, οι οποίες στην κυριολεξία αποτελούν «βιτρίνες» των πολιτισμών …Ζωντανές «βιτρίνες», εφόσον η ζωή εκεί μοιάζει με ένα «θεατρικό δρώμενο» …Ένα «δρώμενο», στο οποίο συμμετέχουν οι κάτοικοί τους ως «ηθοποιοί» …«Ποιούν το ήθος» τού πολιτισμού τους …Τον επιδεικνύουν στους επισκέπτες τους …Χαίρονται να δείχνουν στους επισκέπτες τους τον δικό τους τρόπο ζωής, μέσα στο «σκηνικό» που οι ίδιοι έχουν φτιάξει με τα χέρια τους για την «παράστασή» τους …Ένα «σκηνικό», το οποίο περιγράφει απόλυτα την αισθητική τους και βέβαια και την ευφυία τους, εφόσον αυτό από τη φύση του αποτελεί συνδυασμό καί των δύο αυτών στοιχείων.

Αυτό, δηλαδή, το οποίο για έναν κάτοικο είναι «αγορά», για έναν επισκέπτη είναι «αποκάλυψη». Τα καταστήματα ένδυσης μιας πόλης είναι «επίδειξη» αυτών που οι κάτοικοί της φοράνε. Το νοσοκομείο μιας πόλης είναι «επίδειξη» της οργάνωσης και της υποδομής των κατοίκων της. Το εστιατόριο μιας πόλης είναι «επίδειξη» αυτών που οι κάτοικοί της γεύονται. Το θέατρό της είναι «επίδειξη» των «ανώτερων» προβληματισμών και οραμάτων που απασχολούν τους κατοίκους της. Τα κέντρα διασκέδασης είναι οι χώροι, όπου γίνεται «επίδειξη» του τρόπου με τον οποίον οι κάτοικοι ψυχαγωγούνται. Όλα έχουν διπλή λειτουργία, εφόσον για κάποιους έχουν χρηστική λειτουργία και για κάποιους άλλους «διδακτική».

Γι’ αυτόν τον λόγο οι πόλεις ταυτίζονται άμεσα με τους πολιτισμούς με τους οποίους συνδέονται …Άμεσα και στον απόλυτο βαθμό !!! Στην κυριολεξία αποτελούν μικρογραφίες τού πολιτισμικού «κέντρου» που «ακολουθούν». Αρκεί να δεις μια πόλη και γνωρίζεις πώς είναι το «κέντρο» που αυτή «ακολουθεί» και βέβαια και οι όμοιές της. Η ελληνιστική Ρώμη, για παράδειγμα, αντέγραψε την Αθήνα —γιατί αυτήν «ακολουθούσε»— και πρόσθεσε στην πόλη της και τα δικά της στοιχεία …Στους ναούς, στα θέατρα, στις βιβλιοθήκες και στα γυμναστήρια των Ελλήνων πρόσθεσε αμφιθέατρα, ιπποδρόμια, λουτρά κλπ.. Όλες οι ελληνορωμαϊκές πόλεις, εκφράζοντας τον πολιτισμό τους και την άποψή τους για τον άνθρωπο, ήταν μικρογραφίες τής Ρώμης και άρα είχαν ναούς, θέατρα, γυμναστήρια, λουτρά κλπ.. Σε έναν κόσμο, ο οποίος χωριζόταν σε ελληνικό και βαρβαρικό, οι διαφορές των πόλεών τους ήταν «ορατές».

Στη συνέχεια —με την αλλαγή τής θρησκείας— η χριστιανική πλέον Ρώμη «ξήλωσε» τα ελληνικά της στοιχεία και το ίδιο έκαναν κι όλες οι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της χριστιανικές πόλεις. Ναοί εγκαταλείφθηκαν, λουτρά σφραγίστηκαν, θέατρα γκρεμίστηκαν κλπ.. Λεηλατήθηκαν όλα τα κτίσματα της προηγούμενης εποχής και τα υλικά τους χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστούν νέα κτίσματα, τα οποία θα εξέφραζαν τη Νέα Τάξη. Μάρμαρα αφαιρέθηκαν από το Κολοσσαίο κι έγιναν υποστυλώματα για τον Άγιο Πέτρο. Οι ρωμαιοχριστιανικές πόλεις δεν είχαν τίποτε απ’ όλα αυτά που περιγράψαμε για την ελληνιστική εποχή. Μπορούσες να τις ξεχωρίσεις από μακριά και να καταλάβεις πού «ανήκαν». Λογικό είναι αυτό. Δεν θα μπορούσαν να έχουν κοινά στοιχεία με τις ελληνορωμαϊκές πόλεις, γιατί είχαν διαφορετική άποψη περί κοινωνικοποίησης του ανθρώπου και βέβαια του σώματός του.

Ο κόσμος —και πάλι— είχε χωριστεί με βάση τα νέα δεδομένα, τα οποία αφορούσαν τους νέους κυρίαρχούς του, κι αυτό ήταν φυσικό να περάσει και στις πόλεις τής επικράτειάς τους. Απλά, εντός τού Χριστιανισμού —ο οποίος είχε «καταπιεί» ολόκληρο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο— ο νέος αυτός διαχωρισμός ήταν εσωτερικός …Ο μεγαλύτερος νέος κόσμος, που είχε «καταπιεί» τον προηγούμενο, δεν ήταν απλά μια αντίθεση μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων …Είχε γίνει μια αντίθεση μεταξύ των Χριστιανικών Δογμάτων. Και πάλι, όμως, οι πόλεις ήταν εκείνες, οι οποίες «σηματοδοτούσαν» τις διαφορές τους κι οριοθετούσαν τις ζώνες επιρροής των δογμάτων αυτών. Απλά, έχοντας ενταχθεί όλοι τους σ’ ένα κοινό πολιτισμικό και θρησκευτικό πλαίσιο, ήταν λιγότερα τα στοιχεία εκείνα, τα οποία τούς έδιναν την ευκαιρία να προβάλουν τη μεταξύ τους διαφορετικότητα. Το κυριότερο στοιχείο ήταν η αρχιτεκτονική των ναών τους, που χαρακτήριζε και τις ίδιες τις πόλεις …Διαφορετικές ήταν οι ορθόδοξες πόλεις από εκείνες των Καθολικών ή των Προτεσταντών κι αυτό φαινόταν άμεσα στους ναούς τους.

Η Αναγέννηση «έφερε» στη χριστιανική Ρώμη ξανά τα ελληνικά στοιχεία κι αυτό μεταφέρθηκε εκ νέου σε όλες τις πόλεις τής Ευρώπης. Η Αναγέννηση, η οποία «πυρπόλησε» και πάλι τον Χριστιανισμό μέσω των Ναπολεόντειων Πολέμων —όπως αντιλαμβανόμαστε—, ήταν κι αυτή μια «Νέα Τάξη Πραγμάτων». Και πάλι, ως Τάξη Πραγμάτων, έπρεπε να κατορθώσει να «δηλώσει» την κυριαρχία της στις πόλεις που θα ενσωματώνονταν σ’ αυτήν …Ξαναχτίστηκαν στις πόλεις στάδια, γυμναστήρια, θέατρα, βιβλιοθήκες και ό,τι αποτελούσε «ταμπού» για την προηγούμενη αμιγώς Χριστιανική Τάξη Πραγμάτων. Αυτό, όμως, δεν έγινε αναίμακτα …Ποτέ δεν «πέφτουν» οι προηγούμενοι κυρίαρχοι χωρίς αντίσταση, και άρα χωρίς αίμα. Η Ελληνοχριστιανική Αναγέννηση απαίτησε πόλεμο για να επιβληθεί —έστω κι αν αυτός ήταν εσωτερικός των κοινωνιών και άρα ταξικός— …Χύθηκε ξανά αίμα, για να επιβληθεί η Μεταχριστιανική Νέα Τάξη Πραγμάτων …Αποκεφαλίστηκαν βασιλείς …Παλάτια παραδόθηκαν στις φλόγες. Η νίκη της όμως φάνηκε στις πόλεις κι αυτό ήταν το «σφράγισμά» της.

Αυτή η νέα Ελληνοχριστιανική Τάξη Πραγμάτων, η οποία προέκυψε από την Αναγέννηση, είναι εκείνη που πολεμάει σήμερα απέναντι στη Νέα Τάξη. Αυτές οι δύο Τάξεις Πραγμάτων ξεκίνησαν να συγκρούονται μετά τον γενικό στρατιωτικό «θρίαμβο» της Νέας Τάξης Πραγμάτων το 1945. Όπως συμβαίνει πάντα, μετά τη στρατιωτική νίκη δίνεται η πιο δύσκολη μάχη …αυτή τής «κατάκτησης» και της «ενσωμάτωσης» των μελών τού νικημένου …Η πολιτική και πολιτισμική επιβολή τού νικητή στον χώρο όπου αυτός έχει στρατιωτικά επικρατήσει. Η Ελληνοχριστιανική Τάξη Πραγμάτων πολεμάει, για να κρατήσει τις πόλεις της —και άρα την κυριαρχία της— κι αυτό είναι που προσπαθεί ν’ ανατρέψει η Νέα Τάξη …Η Νέα Τάξη, η οποία ΔΕΝ είναι χριστιανική …Η Νέα Τάξη, η οποία έχει επιβάλει επιτυχώς το μοντέλο της μόνον εκεί όπου είναι πανίσχυρη κι έχει άμεση πολιτική εξουσία …και αυτός ο χώρος είναι οι ΗΠΑ.

Όμως, πριν ξεκινήσουμε να περιγράψουμε τον πόλεμο αυτόν, ο οποίος θα είναι τρομερός και μέχρις εσχάτων, θα πρέπει ν’ αναλύσουμε και κάποια άλλα πράγματα …Κάποια πολύ βασικά πράγματα για τις ίδιες τις πόλεις και το «λειτουργικό» τους, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης το πώς αυτές λειτουργούν και πού τις «χτυπούν» εκείνοι που τις επιτίθενται …κι επομένως πού αμύνονται αυτοί που τις υπερασπίζονται. Η μάχη, η οποία διεξάγεται στις μέρες μας, θα είναι τρομερή, γιατί θα είναι μια μάχη για την παγκόσμια επικράτηση …και, αυτός, που θα νικήσει, θα τα πάρει ΟΛΑ …και, αυτός, που θα χάσει, θα τα χάσει ΟΛΑ. Είναι τέτοια η φύση τής σύγκρουσης των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο των πόλεων, που «θα πέσουν —στην κυριολεξία— κορμιά» έξω από τα «τείχη» τους. Η Γαλλική Επανάσταση μπροστά στη μάχη αυτή είναι πυροτέχνημα μπροστά σε πυρηνική έκρηξη. Εάν χάσει τις πόλεις του ο ελληνοχριστιανισμός, θα «εξαφανιστεί» …κι αυτό δεν θα γίνει χωρίς «αίμα»!!!

 

 

Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν τόσο πολύ τις πόλεις τους;

Τι είναι αυτό που τους προσφέρουν;

Γιατί είναι έτοιμοι ακόμα και να θυσιαστούν γι’ αυτές;

 

Οι πόλεις, πέρα από το γεγονός ότι είναι φυσικές συγκεντρώσεις ανθρώπινων πληθυσμών —που ένα κοινωνικό ον, όπως είναι ο άνθρωπος, το κάνουν να νιώθει ασφαλές—, έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο στη ζωή τού ανθρώπου, που τις συνδέει με την έννοια του ΧΡΟΝΟΥ. Η πόλη, εκτός από την ασφάλεια που του παρέχει, «ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ» τη ζωή του …Έχει έναν πολύ ουσιαστικό και πρακτικό ρόλο για τον θνητό άνθρωπο. Οι πόλεις, πριν φτάσουν —μέσω της εξέλιξής τους— στο σημείο να εξυπηρετούν «ανώτερες» ανάγκες των κατοίκων τους, ξεκίνησαν εξ αρχής να χαρίζουν ΧΡΟΝΟ. Μέσω των συλλογικών λειτουργιών τους εξοικονομείται χρόνος για τον άνθρωπο. Όσο πιο πολιτισμένο κι ανεπτυγμένο είναι ένα σύστημα, τόσο περισσότερο ελεύθερο χρόνο εξασφαλίζει στα μέλη του, γιατί απλούστατα γίνεται πιο εύκολη η επιβίωσή τους. Όσο πιο εξελιγμένη είναι μια πόλη, τόσο πιο λειτουργική γίνεται και άρα τόσο περισσότερο ΧΡΟΝΟ προσφέρει σ’ αυτούς που την απολαμβάνουν.

Η εξέλιξη μιας πόλης, δηλαδή —και κατά συνέπεια η ποιότητά της—, φαίνεται στο κατά πόσο καταφέρνει να μειώσει τον χρόνο στην καθημερινότητα του ανθρώπου στην προσπάθειά του για επιβίωση …Μειώνει έναν «άχρηστο» χρόνο και άρα αυξάνει τον χρόνο που θεωρεί ο άνθρωπος «χρήσιμο» για ν’ απολαύσει τη ζωή του …Μειώνει τον χρόνο που ο άνθρωπος ψάχνει για τροφή …Μειώνει τον χρόνο που κουβαλάει το νερό που έχει ανάγκη, για να επιβιώσει η οικογένειά του. Με τον τρόπο αυτόν «μεγαλώνει» η ζωή του, χωρίς απαραίτητα να μεγαλώνει η διάρκειά της. Αυτό είναι που προσφέρει η πόλη …Δεν εξαναγκάζει τον κάτοικό της να γίνει ο ίδιος γεωργός, έμπορος, γιατρός ή μηχανικός, για να καλύψει τις αντίστοιχες ανάγκες, όπως πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος, ο οποίος ζει μόνος του στην ύπαιθρο και μακριά από την πόλη …Προσφέρει ο κάτοικος της πόλης την ειδικότητά του σ’ αυτήν και ως «αντιπαροχή» εισπράττει πίσω —ως υπηρεσίες απ’ αυτήν— ΟΛΕΣ τις ειδικότητες των υπολοίπων κατοίκων.

Ο άνθρωπος της πόλης δεν χρειάζεται να ξυπνήσει απ’ το πρωί και να κυνηγάει ένα θήραμα, το οποίο, ακόμα κι αν το σκοτώσει, θα πρέπει να το γδάρει και να το τεμαχίσει, για να φάει το απόγευμα —και μάλιστα κατάκοπος— ένα κομμάτι κρέας …Στην πόλη υπάρχει κάποιος άλλος, ο οποίος παριστάνει τον κρεοπώλη και το κάνει αυτό για λογαριασμό του και για λογαριασμό των υπολοίπων. Δεν χρειάζεται στη συνέχεια να μαζεύει λαχανικά και να τα ποτίζει, για να έχει και την επόμενη ημέρα να βάλει μια σαλάτα στο τραπέζι του …Υπάρχει κάποιος άλλος, ο οποίος παριστάνει τον μανάβη και το κάνει αυτό. Άρα μπορεί κάποιος μόνον να «μπαλώνει» τα παπούτσια των άλλων και να μην ανησυχεί για το αν θα είναι γεμάτο ή άδειο το τραπέζι του …Να μην ανησυχεί που δεν έχει όπλο για κυνήγι ή μποστάνι για να κάνει μια σαλάτα.

Απλά πράγματα, τα οποία όλα τους συνδέονται με την έννοια του «χρόνου» στη ζωή τού ανθρώπου. Ο άνθρωπος, ο οποίος δεν κατοικούσε στην πόλη, πλήρωνε μεγάλο τίμημα χρόνου για την επιβίωσή του …«Πλήρωνε» με χρόνο τής ζωής του κάτι, το οποίο ο κάτοικος της πόλης απολάμβανε δωρεάν …«Σκορπούσε» τη ζωή του για υποχρεώσεις, τις οποίες δεν μπορούσε να παρακάμψει. Ο αστός δεν χρειάζεται να «ταξιδέψει», για ν’ αγοράσει τις προμήθειες που του χρειάζονται …Δεν χρειάζεται να «ταξιδέψει» για να βρει τον γιατρό του ή τον ράφτη του. Όλα αυτά στην πόλη είναι άμεσα προσβάσιμα …Είναι οι διπλανές πόρτες. Αυτό από μόνο του εξασφαλίζει χρόνο στον άνθρωπο …Το πολυτιμότερο αγαθό για τον θνητό άνθρωπο …Αυτό, το οποίο δεν του φτάνει ποτέ …Χρόνο, για να περάσει τη ζωή του ξεκούραστα κι ευχάριστα …Να μην καταπονείται, είτε από σωματικό είτε από ψυχολογικό κόπο, λόγω τής αγωνίας τής επιβίωσης.

Ο καθένας μέσα στην πόλη κάνει αυτό το οποίο προβλέπεται ξεχωριστά για τον ίδιο να κάνει …και, αυτό, το οποίο τελικά αποτελεί το κέρδος και «μοιράζεται» σε όλους, είναι ο ΧΡΟΝΟΣ. Γι’ αυτόν τον λόγο οι άνθρωποι των πόλεων είχαν πάντα μεγαλύτερο προσδόκιμο ηλικίας από τους ανθρώπους τής υπαίθρου …Είχαν καλύτερη καθημερινότητα και προπάντων πιο ξεκούραστη …Είχαν περισσότερο χρόνο να διαβάσουν και να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους …Είχαν περισσότερο χρόνο να φροντίσουν τα κορμιά τους. Όλα αυτά «αποτυπώνονταν» επάνω στο σώμα τού κατοίκου τους, ο οποίος είχε πολύ μικρότερη φθορά στο πέρασμα του χρόνου. Όλα αυτά τα καταφέρνουν οι πόλεις και τα «δίνουν» στους κατοίκους τους, γιατί έχουν σχεδιαστεί με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Εάν κάτι αλλάξει σ’ αυτόν τον βασικό σχεδιασμό, ευνόητο είναι ότι καταστρέφονται, γιατί απλούστατα δεν μπορούν να προσφέρουν αυτά για τα οποία προορίζονται.

Όταν λοιπόν γνωρίζεις ποιο είναι το κέρδος από τη λειτουργία μιας «υγιούς» πόλεως, γνωρίζεις και πότε υπάρχει πρόβλημα. Όταν δεν έχεις το κέρδος τού ΧΡΟΝΟΥ που προσφέρει μια υγιής πόλη, τότε είσαι σίγουρος ότι κάτι δεν πάει καλά με την πόλη …Σημαίνει ότι κάτι έχει γίνει λάθος και δεν «δίνει» αυτό το οποίο περιμένεις από μια υγιή πόλη να «δώσει». Όταν βλέπεις ότι μια πόλη δεν έχει σωστό σχεδιασμό, ξέρεις ότι στο θέμα τού ΧΡΟΝΟΥ πρέπει να περιμένεις τη ζημιά. Απ’ όποια φορά δηλαδή και να εξετάσεις το πρόβλημα, πάλι στο ίδιο σωστό συμπέρασμα θα καταλήξεις, γιατί πάντα ξέρεις ποιο είναι το ζητούμενο της σωστής λειτουργίας της …Θα καταλάβεις πότε γίνονται σωστά τα πράγματα και πότε λάθος.

Εάν, για παράδειγμα, η αγορά «βγει» έξω από το κέντρο τής πόλης, υπάρχει πρόβλημα, γιατί αυτή η αλλαγή «ζητάει» χρόνο από τον άνθρωπο και άρα του παίρνει πίσω μέρος αυτού, το οποίο τον ώθησε να πάει στην πόλη για να ζήσει. Εάν η «κατοικία» τού ανθρώπου είναι αυτήν, που θα μετακινηθεί έξω από την πόλη, συμβαίνει το ανάλογο, γιατί απομακρύνεται ο κάτοικος χρονικά από την αγορά. Εάν οι επισκέπτες μιας πόλης αρχίσουν και υπερτερούν των κατοίκων σε αριθμό, και πάλι η πόλη χάνει τη λειτουργικότητά της. Γιατί; …Γιατί ο τουρισμός αυξάνει το κόστος ζωής εντός της …Γιατί οι επισκέπτες εκ των δεδομένων —για να είναι ταξιδιώτες— έχουν μπει ήδη σε προγραμματισμό έκτακτης περίστασης» και δεν έχουν πρόβλημα να πληρώσουν λίγο παραπάνω για την εμπειρία τους, την περιέργειά τους ή την επιμόρφωσή τους …Να πληρώσουν περισσότερα χρήματα γι’ αγαθά και υπηρεσίες απ’ ό,τι θα πλήρωναν στις δικές τους πόλεις.

Όμως, όταν οι ανάγκες αυτών των ιδιόμορφων κι εφήμερων κατοίκων τής πόλης γίνονται για τους οικοδεσπότες τους «πρώτης προτεραιότητας», τότε υπάρχει πρόβλημα …Ανατρέπεται η δημογραφική σύνθεση της πόλης …Ανατρέπονται οι ισορροπίες τής πόλης …Η ακρίβεια, η οποία προκαλείται από τις ανάγκες των λίγων, μεταφέρεται αυτόματα και στους πολλούς …Ένα φαινόμενο, το οποίο προκλήθηκε από τους λίγους ξένους, προκαλεί προβλήματα στους ντόπιους κάτοικους …Και πάλι το πρόβλημα αυτό καταλήγει στη «λεκάνη» τού ΧΡΟΝΟΥ…

…Η ακρίβεια σου ζητάει επιπλέον χρόνο εργασίας, εάν επιθυμείς να κάνεις τα ίδια πράγματα που έκανες και προηγουμένως …Η ακρίβεια αυξάνει τα ενοίκια και άρα σε «διώχνει» από το κέντρο …και άρα σου ζητάει ακόμα περισσότερο ΧΡΟΝΟ …Σου ζητάει περισσότερες ώρες εργασίας κι επιπλέον χρόνο μετακίνησης, εφόσον ο τουρισμός μέσα σε λίγες ημέρες μπορεί ν’ αυξήσει τις τιμές τής αγοράς, χωρίς ν’ αλλάζει τη λειτουργία τής οικονομίας και άρα και τη μισθολογική πολιτική τής πόλης.

Γιατί τα γράφουμε αυτά; …Γιατί απλούστατα, εάν γνωρίζουμε τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία τής πόλης, μπορούμε να καταλάβουμε και το πού θα γίνει η «μάχη» μεταξύ των αντιπάλων …Να καταλάβουμε πού θα «χτυπήσουν» οι εχθροί και πού θα «αμυνθούν» οι υπερασπιστές τής πόλης …Μπορούμε να καταλάβουμε πού θα στηθούν για κάποιους οι «Θερμοπύλες» και πού θα στηθούν οι «καταπέλτες» για τους αντιπάλους τους. Ό,τι βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει, είναι «μάχες» έξω από τα «τείχη» των πόλεών μας. Όλα αυτά, τα οποία περιγράφουμε, συμβαίνουν σήμερα εις βάρος των πόλεων μας, και μάλιστα ταυτόχρονα.

Από τους στόχους των σφετεριστών μπορούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το «όραμα» της Νέας Τάξης για τις πόλεις της …Να καταλάβουμε τι είδους αλλαγές προσπαθεί να επιβάλει και σε ποιο πολιτισμικό μοντέλο εντάσσονται οι αλλαγές αυτές …Να καταλάβουμε εάν αυτές οι αλλαγές διατηρούν μια στοιχειώδη «υγεία» για τις πόλεις ή εάν είναι τόσο βίαιες και λανθασμένες, που προκαλούν «αναπηρίες» …Να καταλάβουμε ποιες είναι οι συνέπειες αυτών που βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι χρήσιμες στη μελέτη μας οι πόλεις των ΗΠΑ …Είναι οι πρώτες πόλεις που μπήκαν στη «μη-χριστιανική» Νέα Τάξη Πραγμάτων και άρα μπορούν ν’ αποτελέσουν για εμάς αντικείμενο μελέτης. Οι «αναπηρίες» εκείνων των πόλεων θα μας «αποκαλύψουν» το μέλλον των δικών μας πόλεων, εφόσον εκείνες είναι που ήδη εκφράζουν την οικιστική άποψη της Νέας Τάξης.

Αυτή η άποψη, όπως θα δούμε, είναι εφιαλτική για τους κατοίκους των πόλεων. Οι πόλεις σήμερα «εκκενώνονται» από τους πληθυσμούς τους στο όνομα ενός υποτιθέμενου τουριστικού «κέρδους» γι’ αυτούς τους πληθυσμούς. Τα κέντρα των πόλεων χάνουν την εθνική τους ταυτότητα κι αλλάζουν οι κάτοικοί τους. Ξένοι αντικαθιστούν τους ντόπιους σε όλα τα επίπεδα. Τα κέντρα παραδίδονται βορά στους επισκέπτες τους για τα δήθεν «κέρδη» τού τουρισμού, τα οποία τις περισσότερες φορές εκμαυλίζουν τις κοινωνίες και διαλύουν τα πάντα. Στους ξένους αυτούς προστίθενται και οι επίσης ξένοι λαθρομετανάστες. Στο όνομα ενός απολύτως υποκριτικού ανθρωπισμού, τα κέντρα αυτά παραδίδονται βορά στις ορδές των λαθρομεταναστών, με αποτέλεσμα την «παραμόρφωσή» τους. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία κι ούτε προέκυψαν από τυχόν λάθη των κατοίκων …Αποτελούν κεντρικές πολιτικές τής εξουσίας. Η εξουσία τής Νέας Τάξης βρίσκεται πάντα από την πλευρά των καταστροφικών αλλαγών και οι κάτοικοι των πόλεων βρίσκονται πάντα «απέναντι» …Η εξουσία τής Νέας Τάξης ανοίγει «πόρτες» εκεί όπου οι κάτοικοι στέκονται αμετακίνητοι …Η εξουσία τής Νέας Τάξης δίνει εντολή «εκκένωσης» στους κατοίκους των πόλεων την ώρα που αυτοί αντιστέκονται !!!

 

 

Οι Εβραίοι και οι πόλεις.

Η άλωση των πόλεων !!!

Γιατί ασχολούμαστε με τους Εβραίους ;;;

 

Με βάση τα όσα περιγράφουμε υπάρχει ένα πρόβλημα …Υπάρχει μια αντίθεση σ’ αυτά τα οποία λέμε. Ενώ θεωρούμε πως όλοι οι μεγάλοι κατακτητές κι αυτοκράτορες λάτρευαν τις πόλεις τους αυτό, το οποίο βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα, είναι το αντίθετο. Ενώ όλοι οι προηγούμενοι κυρίαρχοι —για να επεκταθούν και να επιβληθούν— στόχευαν τις πόλεις και ήθελαν να τις κάνουν δικές τους με κάθε κόστος, σήμερα βλέπουμε μια συμπεριφορά, η οποία δεν είναι της ίδιας φύσεως …Βλέπουμε τους σημερινούς κυρίαρχους να μην λατρεύουν πραγματικά τις πόλεις …Να μην τις βλέπουν σαν «γυναίκες» που τις ερωτεύτηκαν και θέλουν να τις κάνουν δικές τους …Τις «βλέπουν» περισσότερο σαν «πόρνες», που μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για να βγάλουν κέρδη …Έτοιμοι να τις παραδώσουν σε όποιον μπορεί να τους πληρώσει.

Γι’ αυτόν τον λόγο τις προκαλούν «αναπηρίες» …Για να έχουν τη δυνατότητα να τις «νοικιάζουν» κατά βούληση …Να τις «αποσυνδέσουν» από τους μόνιμους κατοίκους τους …Απ’ αυτούς που τις «έχτισαν» και τις λατρεύουν. Εκεί βρίσκεται η δυσαρμονία και βέβαια η διαφωνία μεταξύ των νέων κυρίαρχων και των λαών …Μεταξύ των νεοταξιτών και των λαών αυτών, οι οποίοι έχουν μείνει στις παλιές τους αντιλήψεις. Οι κυρίαρχοι προτείνουν στους λαούς να φύγουν από τις πόλεις για να επιβιώσουν, όταν οι κάτοικοι θέλουν να μείνουν σ’ αυτές και να πολεμήσουν …Οι κυρίαρχοι προτείνουν ν’ ανοίξουν τις «πύλες» των πόλεων στους ξένους, όταν οι κάτοικοι θέλουν να τις «θωρακίσουν» …Οι κυρίαρχοι προτείνουν να μετατραπούν οι Εκκλησίες σε «καφετέριες-μουσεία» και οι λαοί θέλουν να τις διατηρήσουν ως χώρους λατρείας. Όλα αυτά είναι πρωτοφανή, αλλά έχουν την εξήγησή τους. Εάν γνωρίζουμε ποιοι είναι σήμερα οι κυρίαρχοι, μπορούμε να λύσουμε πολλές από τις απορίες μας …Μπορούμε να εξηγήσουμε πολλά από τ’ ανεξήγητα και τα πρωτοφανή που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνουν …Μπορούμε να εξηγήσουμε ποιοι και γιατί έστελναν πέρσι την αστυνομία να εκκενώνει δια της βίας οικισμούς στη μεγάλη πυρκαγιά τού καλοκαιριού.

Όλα αυτά έχουν την εξήγησή τους. Είναι προφανές ότι γίνεται παγκοσμίως ένα «great reset» τού συστήματος κι αυτό το κάνουν εκείνοι, οι οποίοι θέλουν ν’ αλλάξουν τη λειτουργία του. Ποιοι είναι όμως αυτοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τόσο μεγάλο; Ποιοι είναι σήμερα παγκοσμίως κυρίαρχοι σε όλα τα θέματα; Κυρίαρχοι της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της πολιτικής;Οι «συνέταιροι» των Αμερικανών …Οι περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι αυτήν τη στιγμή στον κόσμο είναι Εβραίοι, ανεξαρτήτως «εθνικής» καταγωγής. Την αμερικανική πολιτική την καθορίζουν απόλυτα οι Εβραίοι. Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα το ελέγχουν οι Εβραίοι. Το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα το τυπώνουν οι Εβραίοι τής FED. Η Wall Street είναι δική τους. Το παγκόσμιο δίκτυο πολυεθνικών παραγωγής και διακίνησης ανθρώπινης τροφής τούς ανήκει. Τελευταία εμφανίζονται και ως οι μεγαλύτεροι επενδυτές τού παγκόσμιου real estate και άρα οι μεγαλύτεροι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας. Εάν δηλαδή υπήρχε ποτέ εποχή, που η έννοια της ιδιωτικοποίησης του πλανήτη ήταν πολύ κοντά στην πραγματικότητα, αυτή η εποχή είναι η δική μας.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; …Γιατί, για πρώτη φορά στην ιστορία τού Δυτικού Κόσμου αλλάζει η κοσμοαντίληψη αυτών, οι οποίοι κατέχουν την πραγματική εξουσία τού Κόσμου αυτού …Την εξουσία τού Χριστιανικού Κόσμου στο σύνολό του, ο οποίος —καλώς ή κακώς— έχει ενσωματωμένη επάνω του την κοσμοαντίληψη του «Κέντρου» του, που είναι η Ρώμη. Το «Κέντρο» τής Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το «Κέντρο» αυτό, που, είτε στην «παγανιστική» είτε στη χριστιανική του μορφή, διατηρούσε ΟΛΟΥΣ αυτούς τους αιώνες την ίδια σταθερή αντίληψη περί των πόλεων και της λειτουργίας τους. Αυτά, τα οποία βλέπει αυτήν τη στιγμή ο κόσμος, είναι πρωτοφανή σε μια ιστορία πολλών αιώνων …Δεν τα έχει δει ο Δυτικός ούτε στην εποχή των βαρβάρων …Ούτε στην εποχή των απολίτιστων και βίαιων λαών τής πατριαρχίας στην προ Ρώμης εποχή.

Όλα αυτά, δηλαδή, τα οποία περιγράψαμε πιο πάνω για τις πόλεις, έχουν σχέση με την ελληνική αντίληψη περί πόλεων …Την αντίληψη αυτή, η οποία γεννήθηκε στην Ελλάδα και η οποία πέρασε στη Ρώμη και διατηρήθηκε αμετάβλητη σ’ όλη τη διάρκεια του Χριστιανισμού. Αυτό είναι που σήμερα αλλάζει και είναι τρομακτικό. Είναι η πρώτη φορά που στον Δυτικό Κόσμο δεν υπάρχει απλά μια «αλλαγή σκυτάλης» από έναν κυρίαρχο Χριστιανό σ’ έναν άλλο …Δεν υπάρχει «αλλαγή σκυτάλης» από τη Ρώμη στη Νέα Ρώμη ή από τον Λατίνο Καθολικό στον Γερμανό Προτεστάντη. Τώρα η «σκυτάλη» τού Χριστιανισμού πήγε σε ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι καν Χριστιανοί.

Αυτό είναι το πρωτοφανές με τους Εβραίους. Χωρίς ο Χριστιανισμός να χάσει τη δύναμή του, οι Χριστιανοί έχασαν τη διαχείρισή του. Είναι πρωτοφανές ότι, χωρίς να κατακτηθεί ο Χριστιανισμός, οι Χριστιανοί έχασαν τον έλεγχό του. Είναι πρωτοφανές ότι, χωρίς να «ηττηθεί» ο Χριστιανισμός, χάνει τη μία πόλη του πίσω από την άλλη. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι έχει γίνει «πειρατεία» στον Χριστιανισμό. Κάποιοι πήραν το «τιμόνι» από τους φερόμενους ως κυρίαρχους Χριστιανούς και τώρα κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στον Χριστιανισμό. Αυτοί οι «ιδιόμορφοι» κατακτητές τού Δυτικού Κόσμου ανήκουν σε μια συγκεκριμένη πολιτισμική επιλογή, η οποία δεν είναι ούτε ελληνική ούτε χριστιανική. Οι σημερινοί κυρίαρχοι έχουν τη δική τους νοοτροπία, που είναι η εβραϊκή.

Όπως ο Έλληνας Αλέξανδρος —εξαιτίας της νοοτροπίας του— έχτιζε ή μετάλλασσε τις πόλεις που κατακτούσε σε ελληνικές ή οι οπαδοί τού Ιησού σε χριστιανικές, έτσι κι αυτοί θα χτίσουν ή θα μεταλλάξουν τις υπάρχουσες πόλεις που θα κατακτήσουν σε εβραϊκές. Εδώ όμως βρίσκεται και το μέγα πρόβλημα. Τι ακριβώς είναι αυτές οι εβραϊκές πόλεις; Υπάρχουν «δείγματα» πόλεων των νέων κυρίαρχων; Στην ελληνική περίπτωση, για παράδειγμα, υπήρχε το «πατρόν» τής Αθήνας και μπορούσε κάποιος να υποθέσει το πώς θα είναι η Ρώμη και τα «αντίγραφά» της στην PAX ROMANA. Στη χριστιανική περίπτωση υπήρχε η Νέα Ρώμη και τα «αντίγραφά» της στην PAX CRISTIANA. Στην εβραϊκή περίπτωση υπάρχει κάποιο αντίστοιχο «πατρόν» πόλης; Πώς ακριβώς θα είναι αυτές οι πόλεις, μιας εξουσίας που είναι φανατικά ιουδαϊκή, αλλά δηλώνει άθεη, για να κυβερνά όσο το δυνατόν ανενόχλητα τους αλλόθρησκους Χριστιανούς; Πώς ακριβώς θα είναι αυτές οι πόλεις, που στη θέση τού πατριωτισμού βάζουν τον διεθνισμό; Πώς ακριβώς θα είναι αυτές οι πόλεις, που στη θέση τής θρησκείας τοποθετούν την ιδεολογία τού Μαρξισμού; Πώς ακριβώς είναι οι «πόλεις» των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι ποτέ δεν έχτισαν πόλεις παρά μόνον καταυλισμούς; …Ανθρώπων, οι οποίοι ποτέ δεν έπεσαν μαχόμενοι μπροστά σε τείχη, παρά έτρεχαν πάντα με τις βαλίτσες να σωθούν;

Εδώ βρίσκεται δηλαδή και η δυσαρμονία μεταξύ αυτών που κυβερνούν κι αυτών που κυβερνώνται …Διαφορετική κοσμοαντίληψη έχουν αυτοί οι οποίοι πλέον κυβερνούν τον Χριστιανισμό και διαφορετική αυτοί που κυβερνώνται απ’ αυτούς, και άρα οι Χριστιανοί. Ως εκ τούτου, διαφορετική άποψη περί πόλεων έχουν αυτοί οι οποίοι κυβερνούν και διαφορετική αυτοί που κυβερνώνται. Η αντίληψη των Χριστιανών σήμερα είναι η αντίληψη της ελληνοχριστιανικής Ρώμης, η οποία προέκυψε από το «κράμα» τής «καμίνου» τής Γαλλικής Επανάστασης. Είναι η αντίληψη του σύγχρονου Χριστιανισμού, που έδινε τον ανάλογο χαρακτήρα στις πόλεις τους …Ένα «κράμα» ελληνοχριστιανικών αντιλήψεων, το οποίο «σφράγιζε» τις πόλεις …Ήταν —κι ευτυχώς εξακολουθεί να είναι— η αντίληψη εκείνου, ο οποίος υπερασπιζόταν «Θερμοπύλες» …Εκείνου, ο οποίος δεν έφευγε από την εστία του …Εκείνου, ο οποίος πλήρωνε μεγάλο τίμημα για τον καλλωπισμό της.

Οι Εβραίοι από την άλλη πλευρά έχουν παντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά στα θέματα κοινωνικής διαχείρισης και οικονομίας. Είναι κατά βάση μαρξιστές, οι οποίοι κινούνται ανάμεσα στα όρια του απόλυτου φιλελευθερισμού και του κομμουνισμού …«Ό,τι συμφέρει», ανάλογα με τον ποιον ξένο έχουν απέναντί τους και ποια είναι η μεταξύ τους σχέση ισχύος. Εάν είναι πιο ισχυροί, είναι Φιλελεύθεροι, που πιστεύουν ότι στο όνομα της δημοκρατίας ΟΛΑ επιτρέπονται στον ισχυρό. Εάν είναι πιο αδύναμοι, είναι Κομμουνιστές, που πιστεύουν ότι, για να είναι όλοι ίσοι στο όνομα της κοινωνικής «δικαιοσύνης» τού κομμουνισμού, ΤΙΠΟΤΕ δεν επιτρέπεται στον ισχυρό. Εάν έχουν πλεονέκτημα, δηλαδή, έχουν την άποψη που τους ευνοεί, ώστε να διατηρούν το πλεονέκτημα αυτό …αλλά, όταν έχουν μειονέκτημα, θέλουν —με μέσον την ιδεολογία— να εξισώνονται αυτόματα με τους άλλους. Οι Εβραίοι, δηλαδή, έχουν το δικό τους μαρξιστικό «κρεβάτι τού Προκρούστη» …«Πτυσσόμενο», για να προσαρμόζεται αυτό στα «μέτρα» τους και όχι οι ίδιοι στα δικά του. Όταν τα δικά τους «πόδια» εξέχουν, τα αφήνουν ν’ αναπτύσσονται «δημοκρατικά». Όταν εξέχουν τα «πόδια» των άλλων, μικραίνουν το ίδιο το κρεβάτι τόσο, ώστε να το φέρουν στα «μέτρα» τους και «κόβουν» κομουνιστικά ό,τι περισσεύει …δηλαδή τα «πόδια» των άλλων.

Αυτό είναι ο μαρξισμός ως μεθοδολογία σκέψης …Είναι η μεθοδολογία τής διαχείρισης των «άλλων» …Είτε αυτοί οι «άλλοι» είναι πολίτες είτε συνάδελφοι είτε αντίπαλοι είτε πρόσφυγες κλπ. …Τι μας συμφέρει να κάνουμε για να επωφεληθούμε !!! Ως αιωνίως απάτριδες έχουν εφεύρει την ιδεολογία που τους συμφέρει να «πλασάρουν» στους λαούς που τους «φιλοξενούν» …Έχουν παράγει την ιδεολογία που ταιριάζει με τη νοοτροπία τους και τις δραστηριότητές τους, πέρα απ’ οποιοδήποτε θρησκευτικό στοιχείο, το οποίο μπορεί να τους χαρακτηρίζει τους ίδιους ως πιστούς μιας συγκεκριμένης θρησκείας. Είναι παντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο …Οι ιδεολογίες και τα δόγματά τους είναι για τους άλλους και όχι για τους ίδιους …Τους ενδιαφέρει πάντα οι άλλοι να είναι εκείνοι που θα πρέπει ν’ αλλάξουν τον τρόπο που «βλέπουν» τα πράγματα και όχι οι ίδιοι, οι οποίοι πάντα παραμένουν οι ίδιοι …Απολύτως ίδιοι, είτε είναι πάμπλουτοι τοκογλύφοι σε κάποιο πολυτελές ρετιρέ τής Πέμπτης Λεωφόρου είτε είναι πανίσχυροι «σύντροφοι» σε κάποιο πολίτμπιρο του κομμουνισμού. Είναι άλλο πράγμα το πώς λειτουργούν ως κοινωνικά όντα ανάμεσα σε άλλους —αλλόθρησκους— ανθρώπους —και με βάση κάποια ιδεολογία— και άλλο πράγμα το πώς είναι οι ίδιοι εξαιτίας της θρησκείας τους μέσα στη δική τους κοινότητα.

Οι κατά κανόνα «χαλαροί» για ό,τι αφορά τους άλλους είναι «σκληροπυρηνικοί» σ’ ό,τι αφορά τα δικά τους. Ως εκ τούτου —και εξαιτίας τής θρησκείας τους, είναι οι πιο σκληροπυρηνικοί εκπρόσωποι της πατριαρχίας …Της πατριαρχίας τής Βαβυλώνας, η οποία δεν «νοθεύτηκε» ποτέ από την ελληνική αντίληψη των πραγμάτων …Της πιο σκληρής μορφής τής πατριαρχίας, η οποία προκαλεί έναν «φιλοτομαρισμό» σε βαθμό ψυχικής «αναπηρίας» …Μιας πατριαρχίας, η οποία δημιουργεί ένα «πρότυπο» ανθρώπου, ο οποίος, εκτός από τον εαυτό του, δεν αγαπάει τίποτε άλλο …Ένα «πρότυπο» ανθρώπου, το οποίο μπορεί να θυσιάσει και να εγκαταλείψει τα πάντα με υπέρτατο στόχο την προσωπική του επιβίωση και σωτηρία …Ένα «κτήνος» τής επιβίωσης, το οποίο —απλά και μόνον για να «σωθεί»— μπορεί να θυσιάσει οικογένεια, σπίτι, πόλη, πατρίδα κλπ. …Ένας άνθρωπος, ο οποίος, επειδή ποτέ δεν «στέκεται» να πολεμήσει γι’ αυτά που αγαπά, είναι μονίμως «κινούμενος». Ως εκ τούτου, ως άτομο, δεν έχει σπίτι «πέτρινο», αλλά «τέντα» …Ως λαός δεν δημιουργεί πόλη, αλλά «καταυλισμό» …Δεν έχει σύντροφο γυναίκα, αλλά «δοχείο» ανακούφισης …Δεν έχει παιδιά, αλλά τους πιο φτηνούς δούλους …Τίποτε μόνιμο κι ΟΛΑ ανταλλάξιμα !!!

Αυτός λοιπόν ο σκληρός εκπρόσωπος της πατριαρχίας χαρακτηρίζεται από έναν τρομερό μισογυνισμό. Τι σημασία έχει αυτό το οποίο λέμε με τη θεματολογία μας; …Έχει, και μάλιστα μεγάλη, γιατί από εκεί μπορούμε να εξάγουμε ερμηνείες επάνω σε συμπεριφορές, οι οποίες δεν μπορούν να εξηγηθούν διαφορετικά. Οι Έλληνες τις πόλεις τους τις αντιλαμβάνονται σαν γυναίκες. Γι’ αυτόν τον λόγο τις έδιναν και θηλυκή μορφή, ως θεές. Γι’ αυτόν τον λόγο τις έδιναν θηλυκά ονόματα. Δεν έδιναν σε μια πόλη ανδρικό όνομα, για να δείξουν πόσο τρομερή και «macho» είναι …«Macho» για τους Έλληνες ήταν αυτοί που την αγαπούσαν και άρα οι κάτοικοί της …Αυτοί που την αγκάλιαζαν …Αυτοί που τη σέβονταν …Αυτοί που την προστάτευαν …Αυτοί, που δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς αυτήν …Αυτοί, που στις πύλες της έστηναν τις «Θερμοπύλες» τους και ήταν πάντα έτοιμοι να θυσιαστούν γι’ αυτήν.

Οι Εβραίοι είναι μισογύνηδες. Δεν μπορούν να τις αντιληφθούν με τον τρόπο αυτόν, γιατί γενικά δεν αντιλαμβάνονται τα πράγματα με τρόπο που οδηγεί σε κόστη και θυσίες …Μόνον τα κέρδη τούς ενδιαφέρουν κι εκεί είναι που μένουν. Όπου υπάρχουν κόστη, φεύγουν. Τα «θηλυκά» πρέπει να τα φροντίζεις, για να καταφέρουν να «γεννήσουν» το ποθούμενο. Επειδή οι «γυναίκες», εξαιτίας τού ρόλου τους, έχουν κόστη, στους Εβραίους δεν αρέσει να τα πληρώνουν …Το αντίθετο μάλιστα …Θέλουν και κέρδος απ’ αυτές. «Καλές» είναι γι’ αυτούς όποιες τούς αποδίδουν κέρδος …Τις εκμεταλλεύονται και δεν τις εκτιμούν …Τις βλέπουν σαν πόρνες …Να «ανακουφίζονται» αυτοί, και, εάν μπορούν, δεν θα διστάσουν να βγάλουν κέρδος κι απ’ την «ανακούφιση» των άλλων. Όλα τα «θηλυκά» στη ζωή ενός ανθρώπου έτσι τα αντιλαμβάνονται …Έχουν αξία μόνον όταν φέρνουν κέρδος …Πρόσφορα προς εκμετάλλευση. Οι Εβραίοι δεν έχουν πατρίδα, πόλη, οικία ή γυναίκα —και όλα αυτά είναι «θηλυκά»—. Ο Εβραίος δεν αγαπάει το σπίτι του. Αν του κάνει κάποιος μια καλή πρόταση, βγαίνει απ’ αυτό και του το παραδίδει …Το τίμημα είναι ο στόχος. Ακόμα και τη γυναίκα του να ζητήσεις, δεν θα σφίξει ενστικτωδώς τις γροθιές του, μαινόμενος από την προσβολή …Θα περιμένει ν’ ακούσει την πρότασή σου. Έτσι είναι μεγαλωμένοι οι Εβραίοι, κι αυτή είναι η παιδεία τους …Οι πιο σκληροί τής πατριαρχίας.

Η απόδειξη αυτού του οποίου λέμε είναι πολύ εύκολη: …Σε τόσες χιλιετίες ιστορίας, ποιες είναι οι πόλεις που δημιούργησαν; …Απλά, αυτές δεν υπάρχουν …Οι Γύφτοι και οι Εβραίοι δεν είχαν ΠΟΤΕ δικές τους πόλεις, οι οποίες ν’ αντιπροσωπεύουν τους πολιτισμούς τους …Σε καταυλισμούς κατοικούσαν όταν ήταν μόνοι τους και ως «παράσιτα» τρύπωναν στις πόλεις των άλλων, για να εκμεταλλευτούν τους κόπους τους, χωρίς να χρειαστεί να πληρώνουν τα κόστη τους …Να απολαμβάνουν τα πάντα, αλλά χωρίς να πληρώνουν τίποτε …Χωρίς να πληρώνουν ούτε με κόπο ούτε με αίμα το δικαίωμα να «υψώνουν» τις πόλεις τους μέσα στον κόσμο …Άλλοι πλήρωναν τα κόστη αυτά …Αυτοί απλά μετακινούνταν εκεί όπου υπήρχε «λεία».

ΠΟΤΕ και σε καμία περίπτωση δεν «δέθηκαν» με κάποια πόλη. ΠΟΤΕ δεν υπερασπίστηκαν μια πόλη. ΠΟΤΕ δεν έγιναν ευεργέτες μιας πόλης. Εάν μια πόλη «έπεφτε» σε παρακμή, την εγκατέλειπαν και πήγαιναν σε κάποια άλλη. Εάν η πόλη στην οποία κατοικούσαν δεχόταν επίθεση, είχαν έτοιμες τις βαλίτσες τους να φύγουν νύχτα από κάποιο άνοιγμα των τειχών της. Αναπολούν τις πόλεις, στις οποίες κάποτε έζησαν, όπως αναπολεί κάποιος μια καλή νύχτα με μια πόρνη, επειδή απλά πέρασε καλά. «Μα…, θα πει κάποιος, …η Ιερουσαλήμ; …Κάποιοι, κάπου, κάποτε, «γράφτηκε» στην ιστορία ότι την υπερασπίστηκαν με πάθος …Τη λατρεύουν οι Εβραίοι την Ιερουσαλήμ» …Περίπου !!! …Η Ιερουσαλήμ για τους Εβραίους ήταν επί αιώνες ό,τι είναι για έναν μισογύνη η πεθαμένη του γυναίκα …Η δικαιολογία του για την κακή του συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες …Δεν μπορεί να την «ξεπεράσει» και γι’ αυτό δεν μπορεί να φέρεται σε καμία γυναίκα καλά …Δεν μπορεί να δώσει τίποτε καλό σε καμία γυναίκα, γιατί απλούστατα «πενθεί» τη μακαρίτισσα…

…Αυτή ήταν η Ιερουσαλήμ για έναν λαό, ο οποίος, εξαιτίας τής «αγάπης» του για την Ιερουσαλήμ, δεν άφησε πόλη για πόλη στον κόσμο, που να μην πάει να την κατοικήσει στους αιώνες που πέρασαν …Στην Ιερουσαλήμ, όμως, δεν επέστρεφε ποτέ …Την είχε στην «καρδιά» του τη «μακαρίτισσα», αλλά ποτέ δεν έδωσε ούτε ένα δολάριο για να «γυαλίσει» λίγο τον «τάφο» της …Τη χρησιμοποιούσε μόνον για λόγους εσωτερικής εξουσίας και προκειμένου να διατηρεί την εσωτερική του συνοχή ως λαός. Γιατί δεν «επέστρεφαν» στην πατρίδα τους οι Εβραίοι; Τόσες ευκαιρίες είχαν. Μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν η Παλαιστίνη και οι Εβραίοι βρίσκονταν παντού στην αυτοκρατορία αυτήν. «Πλημμύρισαν» τη Θεσσαλονίκη και δεν πήγαν στην «αγαπημένη» τους πόλη; Ακόμα και τώρα με το ζόρι και με απειλές «επιστρέφουν» οι Εβραίοι στη δική τους πόλη. Οι περισσότεροι τη χρησιμοποιούν ως «καταφύγιο», όταν έχουν προβλήματα με τον νόμο εκεί όπου κατοικούν …Τόσο πολύ την «αγαπούν» …«Καταφύγιο», μέχρι να ξαναφύγουν !!!

Οι πόλεις λοιπόν γι’ αυτούς τους «περιπλανώμενους» Ιουδαίους αποτελούσαν «στόχους» προς εκμετάλλευση και όχι για κατάκτηση. Επειδή δεν είχαν δικές τους πόλεις και ως λαός ήταν αδύναμοι, στόχοι τους ήταν πάντα οι πόλεις των άλλων …Στόχοι πολύτιμοι και μεγάλοι, γιατί οι πόλεις —εκτός όλων των άλλων— είναι «μηχανές» παραγωγής πλούτου. Είτε εξαιτίας τής ομορφιάς τους είτε εξαιτίας κάποιας παραγωγής τους —που ήταν κι ο λόγος δημιουργίας τους—, παράγουν πλούτο. Αυτήν τη «μηχανή» έχουν βάλει ως στόχο τα πιο ισχυρά «παράσιτα» της ανθρώπινης ιστορίας. Απλά, όταν οι συνήθεις λαοί επιθυμούν να κατακτήσουν τις πόλεις των άλλων και ν’ αρπάξουν τον πλούτο τους, επιτίθονται ανοικτά, ενώ οι Γύφτοι και οι Εβραίοι ακολουθούν άλλες τακτικές, με τον ίδιο στόχο βέβαια …Τακτικές «πλάγιες» κι εύκολα αντιμετωπίσιμες όταν υπάρχει γνώση, αλλά δύσκολα αντιμετωπίσιμες όταν οι καιροί είναι «ύποπτοι».

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό γίνεται κατανοητό με ένα παράδειγμα. Ο κατακτητής είναι αυτός, που, ως ισχυρός, πολιορκεί μια πόλη κι απειλεί με τη βία τού σπαθιού του τους πολίτες της, εάν αυτοί του αντισταθούν. Ο κατακτητής έχει σκοπό ν’ αρπάξει μια πόλη από τους ιδιοκτήτες της και, αφού κάνει στο κεφάλαιό της νέα «μοιρασιά» υπέρ των δικών του ανθρώπων, αλλάζει παράλληλα και τη μορφή της, για να «σφραγίσει» την αλλαγή αυτή …Για να ευθυγραμμίσει την πόλη με τη νέα της «διεύθυνση».

Οι Εβραίοι, αντίθετα, δεν έχουν τέτοιες φιλοδοξίες …Δεν είναι ούτε στρατηγοί ούτε πολεμιστές, για να διεκδικήσουν μια πόλη και να την εντάξουν σ’ ένα δικό τους σύστημα …Δεν έχουν δικό τους σύστημα και άρα δεν διεκδικούν τις πόλεις των άλλων …Δεν έχουν «ξίφος» κι ούτε δύναμη για ν’ απειλήσουν κάποιους άλλους …Δεν έχουν καμία επιθυμία ή απαίτηση να «σφραγίσουν» κάποια πόλη ως δική τους. Ακριβώς επειδή διαφέρουν σε όλα αυτά, είναι και διαφορετικοί οι στόχοι τους, παρά το γεγονός ότι αποβλέπουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Ποια είναι η διαφορά εξαιτίας αυτής της στρατηγικής; …Αυτό, το οποίο διεκδικούν, είναι να «αφαιμάζουν» τις πόλεις των άλλων και όχι απαραίτητα να τις κατακτήσουν. …Διεκδικούν το κέρδος που διεκδικεί ένα «παράσιτο» και όχι τη λεία που διεκδικεί ένα «θηρίο».

Οι Γύφτοι ή οι Εβραίοι παρουσιάζονται πάντα σαν αδύναμοι και θύματα …Είναι λαοί «κινούμενοι». Η διαφορά που έχουν μεταξύ τους είναι ποιοτική κι όχι ουσιαστική …Είναι όμοιοι, απλά οι Εβραίοι είναι πολύ πιο έμπειροι κι ως εκ τούτου ισχυροί …Η «ελίτ» των Γύφτων. Η εμπειρία τους και η ισχύς τους φαίνεται από τον τρόπο που ζουν ανάμεσα στα θύματά τους …Οι Γύφτοι ζουν δίπλα στα θύματά τους, ενώ οι Εβραίοι ανάμεσα σ’ αυτά …Οι Γύφτοι ζουν σε καταυλισμούς στις παρυφές των πόλεων, ενώ οι Εβραίοι ζουν σε γκέτο μέσα στα κέντρα των πόλεων. Το γκέτο είναι η απόλυτη εξέλιξη του «καταυλισμού» των ομοίων, που καταφέρνει και ζει ανάμεσα σε διαφορετικούς, χωρίς να επηρεάζεται απ’ αυτούς. Οι Εβραίοι, δηλαδή, μέσα στα γκέτο ζουν σαν να βρίσκονται σε απομονωμένους καταυλισμούς ακόμα κι όταν μοιράζονται τα ίδια κτίρια με τους διαφορετικούς.

Οι Εβραίοι, όπως και οι Γύφτοι, έχουν συγκεκριμένη στρατηγική. Μελετημένη και δουλεμένη μέσα στους αιώνες. Δεν οργανώνουν την πολιορκία της πόλης που επιθυμούν να «αλώσουν». Δεν την πλησιάζουν με το θάρρος και το θράσος τού ισχυρού. Δεν ζητάνε «γη και ύδωρ» από τους κατοίκους τους …Λίγο «νεράκι» για να «ξεδιψάσουν» και μια «πέτρα» για να «ξαποστάσουν» ζητάνε …Εν καιρώ βέβαια το «νεράκι» θα γίνει «ύδωρ» και η «πέτρα» θα γίνει «γη» …Αυτό είναι που θα γίνει, όταν την «πατήσουν» οι λαοί και στο όνομα του πολιτισμού και τους ανθρωπισμού τους τούς «βοηθήσουν», ρίχνοντας τις «άμυνές» τους. Με τον τρόπο αυτόν τρυπώνουν στις πόλεις όπως η αρρώστια …Λίγοι-λίγοι, και, ανάλογα με την αξία τής πόλης, πολλαπλασιάζονται. Δεν απειλούν απευθείας τα θύματά τους, γιατί δεν είναι ισχυροί. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είναι απειλητικοί …Απλά είναι διαφορετικά απειλητικοί. Ένας θανατηφόρος ιός δεν έχει τα δόντια μιας τίγρης, αλλά είναι πιο επικίνδυνος από την τίγρη και πιο μαζικός φονιάς τελικώς …Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους λαούς.

Ο κάθε λαός, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του, ενεργεί διαφορετικά όταν θέλει να κατακτήσει έναν στόχο. Ένας ισχυρός κατακτητής, για παράδειγμα, θα βγάλει με το όπλο του τούς κατοίκους μιας πόλης από τα σπίτια τους, για να τα πάρει για λογαριασμό των δικών του ανθρώπων. Ο Γύφτος ή ο Εβραίος δεν έχει αυτήν τη δύναμη, γιατί δεν ήταν ποτέ ισχυρός. Έχει όμως άσχημα χαρακτηριστικά κι αυτά μπορεί να τα εκμεταλλευτεί και να επιτύχει το ίδιο πράγμα, χωρίς να χρειαστεί κάποιο όπλο. Πώς; …Ένα δωμάτιο δεν αδειάζει μόνον από κάποιον, ο οποίος απειλεί τους πάντες με το όπλο του …Αδειάζει κι αν μπει ανάμεσα στους ανθρώπους κι ένας «συφιλιδικός». Αυτός δεν χρειάζεται να πυροβολεί …Αρκεί να βήχει, να φτύνει και να ουρεί αδιακρίτως, και το δωμάτιο θ’ αδειάσει. Αυτό είναι που κάνουν οι Εβραίοι μέσα στις πόλεις των άλλων.

Εάν ο ισχυρός, δηλαδή, χρειάζεται να κάνει μια εκστρατεία εναντίον των κατοίκων τής πόλης, για να τους διώξει από τα σπίτια τους, οι Εβραίοι και οι Γύφτοι το κάνουν χωρίς καθόλου διώξεις …Γίνονται γείτονές τους και οι κάτοικοι απλά φεύγουν από μόνοι τους. Είναι τόσο βρωμιάρηδες —κυριολεκτικά και μεταφορικά— όσο χρειάζεται για να κάνουν τη δουλειά τους και άρα να υποβαθμίσουν τον χώρο που τους ενδιαφέρει …και εν τέλει να τον «εξαγοράσουν» στην πλήρη απαξίωσή του, η οποία βέβαια οφείλεται αποκλειστικά στους ίδιους. Σαν να «ξεράσει» ένας βρομιάρης επάνω σου και μετά να σου ζητήσει ν’ αγοράσει τα ρούχα σου, για να σ’ «αποζημιώσει» δήθεν …Του τα χαρίζεις, επειδή απλά σιχαίνεσαι να τα φορέσεις ξανά …Του τα χαρίζεις, αρκεί να εξαφανιστεί από μπροστά σου. Η βρωμιά για τους Γύφτους και —παλαιότερα— για τους Εβραίους, δηλαδή, ήταν «κεφάλαιο», το οποίο, υπό συνθήκες που γνώριζαν οι «κάτοχοί» του, είχε απόδοση !!!

Με τη μύτη μπορούσες να εντοπίσεις τα εβραϊκά γκέτο μέσα στις πόλεις …Υπαίθριες τουαλέτες ήταν, γιατί έτσι βόλευε τους ίδιους να είναι αυτά …Μόνοι τους βρόμιζαν τα σοκάκια των γκέτο τους, για να μην διανοείται άνθρωπος να πλησιάσει εκεί και τους επηρεάσει στη λειτουργία τους …Να φοβάται μήπως, μαζί με μια βόλτα στα σοκάκια τους, κολλήσει τύφο και χολέρα. Μόνοι τους αποπατούσαν μπροστά στις εξώπορτές τους, για να μην πλησιάζει κανείς την τρώγλη τους. Η βρωμιά και η δυσωδία γίνονταν τα «τείχη» που περίκλειαν τους καταυλισμούς τους …Τη δική τους «άποψη» περί πόλης. Όλα αυτά γίνονταν εκ του πονηρού. Είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο παρέμεναν βρομιάρηδες για λόγους άμυνας …Η βρόμα προστάτευε το σπίτι τους από εισβολείς …Η βρόμα προστάτευε τη γυναίκα τους από τη διεκδίκηση των άλλων …Η βρόμα γινόταν η σιδερένια «ζώνη αγνότητας» των θυγατέρων τους …Πλενόταν κανένας και προκαλούσε «υποψίες» …Η μυρωδιά από το σαπούνι «αποκάλυπτε» προθέσεις, οι οποίες ήταν «μυστικές». Όλους αυτούς δεν τους συνέφερε να ευθυγραμμίζονται με τους «συγκάτοικούς» τους στην πόλη, γιατί απλούστατα μειωνόταν κάθετα η απόδοση του «κεφαλαίου» τους …Χαλάρωνε η συνοχή τους κι έχαναν μέλη τους…

…«Δουλεμένες» τακτικές μέσα στους αιώνες. Εάν, εξαιτίας των χαρακτηριστικών σου, μετατρέψεις μια περιοχή αρχικά σε αφοδευτήριο και ουρητήριο, γιατί δεν έχεις κατοικία και ζεις σε συνθήκες καταυλισμού και γκέτο, σε κάθε περίπτωση η περιοχή θα υποβαθμιστεί. Εάν στη συνέχεια η περιοχή αυτή —εξαιτίας σου κι εξαιτίας της εξειδίκευσής σου— μετατραπεί σε πορνείο και χώρο πώλησης ναρκωτικών, είναι θέμα χρόνου η μετακίνηση και η φυγή των μόνιμων κατοίκων από εκεί …Είναι θέμα χρόνου η απαξίωση των περιουσιών τους και άρα η «αρπαγή» τους από τους «εισβολείς» τής βρόμας και της παραβατικότητας. Άλλωστε θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι σήμερα, που οι Γύφτοι —για παράδειγμα— είναι εξαιρετικά παραβατικοί και προκλητικοί, αυτό οφείλεται στο ότι έχουν αναλάβει ρόλους, οι οποίοι παλαιότερα ανήκαν στους Εβραίους και οι οποίοι σήμερα απλά δεν μπορούν να τους ασκήσουν, λόγω τής παγκόσμιας «επιτυχίας» τους. Η διακίνηση ναρκωτικών στο βασικό επίπεδο, η φτηνή πορνεία, το παράνομο εμπόριο όπλων κλπ. είναι ρόλοι, τους οποίους «κληρονόμησαν» οι σημερινοί Γύφτοι από το «κενό» που άφησαν πίσω τους οι Εβραίοι.

Εάν καταλάβει κάποιος το παράδειγμα αυτό, θα καταλάβει και τη στρατηγική που ακολουθήθηκε …πρώτα στις μεταπολεμικές ΗΠΑ και σήμερα στην Ευρώπη. Εάν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι ισχυροί τής Νέας Τάξης, μπορούμε να έχουμε μια εικόνα της στρατηγικής τους …Μπορούμε να καταλάβουμε τι κάνουν και ποιοι το κάνουν. Εάν οι Εβραίοι επιτέλους πλύθηκαν, δεν σημαίνει ότι άλλαξαν και οι γνώσεις τους …Αυτό το οποίο κάνουν είναι πάντα αυτό το οποίο γνώριζαν !!! …Είναι οι ίδιοι, είτε κυκλοφορούν με τα πόδια στα βρόμικα σοκάκια είτε με σοφέρ στις μεγάλες λεωφόρους. Όταν λοιπόν λέμε ότι στόχος τους είναι να κατακτήσουν τις πόλεις τού Χριστιανισμού, δεν πάει να πει ότι τους βλέπουμε ξαφνικά σαν στρατηγούς …Πάλι σαν κλέφτες τους βλέπουμε και τις τακτικές τους στις τακτικές των κλεφτών τις αναζητούμε. Τις πόλεις τις βλέπουν ως κλέφτες και άρα ως λείες. Στόχος τους είναι να τις αρπάξουν από τα χέρια των άλλων, όχι βέβαια ως κατακτητές, αλλά ως εκμεταλλευτές …Να τις «ξεζουμίζουν», αλλά όχι να τις λειτουργούν οι ίδιοι. Δεν μπορούν να είναι κατακτητές, γιατί, ως εμφανείς κατακτητές, θα πρέπει ν’ αναλάβουν τις ευθύνες των ιδιοκτητών …κι αυτοί δεν θέλουν τέτοιου είδους ευθύνες …Δεν θέλουν «έρωτες» με τα θηλυκά …Αυτές οι ευθύνες συνεπάγονται πολέμους, φόρους, υποχρεώσεις, κόπο, απαλλοτριώσεις για το κοινό καλό κλπ. …κι αυτοί θέλουν μόνον το «κρέας» τής πόλης κι όχι το «κόκκαλο» …Το «κόκκαλο» είναι προφανώς για τους άλλους.

Με την ύπουλη αυτήν τακτική αλώνουν τις πόλεις, για να τις μετατρέψουν από «σπίτια» ανθρώπων και λαών σε «θεματικά πάρκα», τα οποία σε κάποια στιγμή θα προσφέρουν υπηρεσίες σε πελάτες …Ιδιόκτητα «θεματικά πάρκα» συγκεκριμένα …Μεγάλες Disneyland. Θα καπηλευτούν δηλαδή την ιστορία, την παράδοση, τη φήμη, την ομορφιά και ό,τι άλλο μπορεί να χαρακτηρίζει μια πόλη, η οποία μπορεί ν’ αναπτυχθεί τουριστικά και θα την εκμεταλλεύονται …Δεν υπάρχει ανάγκη ν’ αγοράσεις τον Παρθενώνα ή το Κολοσσαίο, για να εκμεταλλεύεσαι την αρχαία ιστορία είτε της Αθήνας είτε της Ρώμης. Αρκεί να ελέγχεις τα διαμερίσματα και τα καταστήματα στις πόλεις αυτές κι επιτυγχάνεις το ίδιο, εφόσον εσύ εισπράττεις τα κέρδη εκείνα, τα οποία σε διαφορετική περίπτωση θα ανήκαν στους κατοίκους τους. Ελάχιστα σ’ απασχολούν τα εισιτήρια του Παρθενώνα, όταν εισπράττεις ενοίκια απ’ ΟΛΑ τα Airbnb διαμερίσματα, τα οποία βρίσκονται γύρω απ’ αυτόν και σε «βάθος» πολλών ομόκεντρων «κύκλων».

Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών που περιγράψαμε; …Ότι απλούστατα οι Εβραίοι δεν έχουν «πατρόν» πόλης …Δεν έχουν μια δική τους «Ιερουσαλήμ», ώστε να την κάνουν «πατρόν» για τις νέες πόλεις τής δικής τους Νέας Τάξης …Δεν έχουν καν «πατρόν» πόλης. Θέλουν ν’ αρπάξουν τις πόλεις, αλλά μόνον στο κομμάτι που προσφέρει κέρδος. Θέλουν ν’ αρπάξουν τα «φιλέτα» των πόλεων και να τα εκμεταλλεύονται κατ’ αποκλειστικότητα. Αυτό, όμως, δεν γίνεται με τους κατοίκους τους μέσα σ’ αυτές …Με αυτούς τους κατοίκους μέσα σ’ αυτές δεν μπορούν να τις κάνουν δικές τους. Άρα; …Άρα, γνωρίζοντας να στήνουν «καταυλισμούς», το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να «βγάλουν» τους κατοίκους από τις πόλεις τους και να τους βάλουν να κατοικούν σε καταυλισμούς. Αυτό, που θα κάνουν, δηλαδή, είναι να επιχειρήσουν να τις εκκενώσουν, έστω κι αν αυτό τις «σκοτώσει» …Δεν έχουν άλλες γνώσεις …Αυτές είναι οι γνώσεις τους …Θα μοιραστούν με τους φίλους τους και τους συμμάχους τους τις ιδιοκτησίες των κέντρων των πόλεων και ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους θα τους βγάλουν έξω απ’ αυτά.

Θα κρατήσουν τα κέντρα των πόλεων σαν «μούμιες» —που μοιάζουν ζωντανές, αλλά δεν είναι— και θα τις κάνουν ιδιόκτητα «Mall», για να πουλάνε τις «πραμάτειές» τους και να νοικιάζουν «θέσεις» σε εμπόρους. Ως εκ τούτου δεν αναζητάμε κάποια ιδιαίτερη «σφραγίδα» τους στις πόλεις τους …Δεν αναζητούμε τους ναούς τους ή το αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό τους «ύφος». Όποια κι αν είναι αυτή η πόλη, τα ίδια θα κάνουν …Όπως τη βρήκαν, έτσι θα την αφήσουν. Δεν τους ενδιαφέρει εάν στο κέντρο της έχει τον Παρθενώνα ή την Παναγία των Παρισίων, ένα Τζαμί ή έναν ναό τού Βούδα …Δεν θα τα γκρεμίσουν αυτά, για να κάνουν τα δικά τους «αντίγραφα» του Ναού τού Σολομώντα …Δεν τους ενδιαφέρει καν αυτό …Ίσα-ίσα, που έχει περισσότερο ενδιαφέρον τα θεματικά τους «πάρκα» να έχουν ποικιλία «πολιτισμών» και «θρησκειών» …«Αυτοκρατορία» Λας Βέγκας !!! …που δίπλα-δίπλα συνυπάρχουν μια «Πυραμίδα», μια Αψίδα τού Θριάμβου, μια αραβική «τέντα» και μια ρωμαϊκή έπαυλη…

…«Πειρατές» ξένων πλοίων είναι και όχι «ναυπηγοί» …Αρπάζουν ό,τι βρουν !!! Είναι σαν τους γύφτους που κλέβουν αυτοκίνητα. Μπορεί να μην γνωρίζουν να κατασκευάζουν αυτοκίνητα, αλλά γνωρίζουν να τα οδηγούν. Δεν τους ενδιαφέρει εάν είναι γερμανικά, κορεάτικα ή γαλλικά. Επειδή δεν τα έχουν αγοράσει και άρα δεν τα έχουν «πονέσει», τα χειρίζονται με τρόπο απολύτως βάναυσο. Δεν τους ενδιαφέρει εάν το αυτοκίνητο σπάσει, εάν χαλάσει ή απλά γρατσουνιστεί …Τους ενδιαφέρει να τους δώσει όσο περισσότερο κέρδος μπορεί και μετά δεν τους πειράζει να το κάψουν ή να το πετάξουν σε κανένα χωράφι …Μετά θα ψάξουν να βρουν άλλο να κλέψουν.

Άρα, εάν κάποιος αναζητά την επέμβασή τους ως «κατακτητών», οι οποίοι θέλουν να βάλουν τη «σφραγίδα» τους στις πόλεις, ξέρει τι έχει να περιμένει …Θα περιμένει να δει τι θα κάνουν μετά την κλοπή, προκειμένου να μπορούν να τις «οδηγούν» ανενόχλητα στην αναζήτηση του κέρδους …Δεν θα επιχειρήσουν «τεχνικές» επεμβάσεις, γιατί δεν ξέρουν από τέτοιες και δεν ρισκάρουν να «χαλάσουν» τις πόλεις, οι οποίες αποδεδειγμένα λειτουργούν κερδοφόρα …Το μόνο που θα δει ο παρατηρητής είναι το πώς θα μεθοδεύσουν τις εκκενώσεις των πόλεων της «αυτοκρατορίας» τους, για να καθίσουν οι ίδιοι στη θέση τού «οδηγού», βγάζοντας από τη θέση του τον προηγούμενο …Θα περιμένει να δει τον τρόπο με τον οποίο θα προκαλέσουν την τρομερή «αναπηρία» στις πόλεις αυτές …Πώς θα προσπαθήσουν να τις προσαρμόσουν στις ανάγκες τους, για να τους βάλουν «καρότσα», η οποία θα τους φέρνει το μέγιστο κέρδος με την «πραμάτειά» τους …Πώς θα μετατρέψουν το μεγαλύτερο μέρος τής πόλης σε αγορά, εφόσον το «σαλόνι» τής κατοικίας δεν τους ενδιαφέρει …Αυτοί οι ίδιοι έτσι κι αλλιώς και στην καρότσα κοιμούνται …Επάνω στα εμπορεύματά τους. Έτσι κάπως είναι οι «πόλεις» των Εβραίων …Σαν τα αυτοκίνητα των γύφτων, οι οποίοι περιφέρονται «θορυβωδώς» μέσα στους «καταυλισμούς». Μέσα στις «πόλεις» τους βρίσκονται μόνον οι «οδηγοί» τής διοίκησης και η «καρότσα» όλων των εμπορευμάτων …Όλοι οι άλλοι στους «καταυλισμούς».

 

 

(Συνεχίζεται)

 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Pin It on Pinterest

Share This