EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
ΣΧΕΔΙΑ

Συνέντευξη: Περιοδικό ΣΧΕΔΙΑ – Ξενάγηση στις αόρατες διαδρομές

4 Jan, 2024

Ο κ Μιχάλη Σαμώλης πωλητής και ξεναγός της Σχεδίας ξενάγησε  το Greek Newsfl  και την δημοσιογράφο Ιωάννα Λαζάρου στα αόρατα περάσματα, στις  κόκκινες γραμμές της Αθήνας, και έδωσε μια συνέντευξη που θα συζητηθεί

 

Εκκίνηση των «Αόρατων Διαδρομών» της Σχεδίας – Η ιστορία του Μιχάλη Σαμώλη

 

-Μιχάλης Σαμώλης: Ονομάζομαι Μιχάλης Σαμώλης. Είμαι άστεγος, φιλοξενούμενος του Δήμου Αθηναίων. Είμαι πωλητής του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές» της Σχεδίας. Οι «Αόρατες Διαδρομές» είναι μία περιήγηση, μέσω της οποίας προσπαθούμε να φωτίσουμε την αόρατη πλευρά της Αθήνας. Αφού σας εξιστορήσω τη δική μου προσωπική ιστορία με το πώς κατέληξα να είμαι άστεγος, θα κάνουμε στάσεις σε ξενώνες, συσσίτια, κέντρα απεξάρτησης, και όλους αυτούς τους μεγάλους οργανισμούς που βοηθάνε τους ανθρώπους στο δρόμο. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1957 σε μια μεσαίας τάξης οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν ιδιοκτήτης φορτηγού δημοσίας χρήσεως, ενώ είχα και έναν αδερφό δύο χρόνια μεγαλύτερο από εμένα. Στη ζωή μου, δύο ήταν τα μεγάλα όνειρα: τα φορτηγά και τα αεροπλάνα. Μέχρι και σήμερα, εξακολουθώ να αγαπώ και τα δύο. Η μητέρα μου είχε έναν αδερφό στη Νέα Υόρκη, ο οποίος ερχόταν να μας επισκεφθεί κάθε καλοκαίρι, εξιστορώντας ιστορίες για ουρανοξύστες, το Άγαλμα της Ελευθερίας, κάντιλακ, και άλλα πολλά. Και κάπως έτσι, απέκτησα κι ένα τρίτο όνειρο: τη Νέα Υόρκη. Αφού λοιπόν τελείωσα εδώ το Λύκειο, πήγα στη Νέα Υόρκη να σπουδάσω Μηχανικός Αεροπλάνων. Αυτά ήταν και τα τέσσερα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.

Το 1974 δεν υπήρχε ίντερνετ, κι έτσι δεν ξέραμε πολλά πράγματα για θρησκείες, φαγητά, ήθη, έθιμα. Έτσι, όντας φοιτητής στην Αμερική, γνώρισα άτομα απ’ όλα τα μέρη της γης και άνοιξα πολύ το μυαλό μου. Όταν αποφοίτησα, πολλοί από τους φίλους μου έμειναν στην Αμερική, όπου και ήταν πολύ εύκολο να βρουν δουλειά σε οποιαδήποτε αεροπορική εταιρεία ήθελαν. Εγώ ωστόσο έφυγα, γιατί εκείνη την εποχή, άμα δεν έβγαζες το στρατιωτικό, δεν μπορούσες να έρθεις στην Ελλάδα ούτε για μία ώρα, κάτι που για εμένα ήταν αδιανόητο. Εδώ ήταν οι γονείς και οι φίλοι μου. Έτσι αποφάσισα να γυρίσω πίσω, η ελληνική Πολεμική Αεροπορία αναγνώρισε το πτυχίο μου (Μηχανικός Αεροσκαφών στα Mirage) και εγώ ολοκλήρωσα το φανταριλίκι μου. Όταν απολύθηκα, δημιουργήθηκε μέσα μου το μεγάλο ερώτημα. Ο αδερφός μου είχε αναλάβει τη δουλειά του πατέρα μου και το δικό μου δίλημμα ήταν αν θα τον ακολουθήσω ή αν θα δουλέψω σε μία αεροπορική εταιρεία. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι το ’80, το να έχεις τη δική σου επιχείρηση σου προσέφερε πολλά περισσότερα χρήματα από το να είσαι υπάλληλος. Όχι απλώς 10-20% παραπάνω, αλλά τριπλάσιο, και πολλές φορές και πενταπλάσιο μισθό. Βέβαια, η δουλειά του πατέρα μου ήταν πολύ σκληρή. Δευτέρα με Παρασκευή εφοδιάζαμε τα σουπερμάρκετ με τα προϊόντα μιας πολύ μεγάλης αμερικάνικης πολυεθνικής εταιρείας, ενώ Σάββατα και Κυριακές αναλαμβάναμε μεταφορές και μετακομίσεις, έχοντας έτσι πολύ μικρά διαλείμματα και διακοπές. Ωστόσο, παρ’ όλο που η δουλειά αυτή ήταν πολύ πιο κουραστική, σα νέος άνθρωπος, επέλεξα τα λεφτά. Ένα φορτηγό οδηγούσε ο αδερφός μου. Αγόρασα λοιπόν κι εγώ άλλο ένα και ξεκίνησα να δουλεύω σα μεταφορέας. Όλα πήγαν καλά στη ζωή μου, μέχρι το 2006.

Τότε, η ζωή μου ξεκίνησε να αλλάζει ολοκληρωτικά. Ένα πρωί, μαζί με τον αδερφό μου ήπιαμε καφέ, βγάλαμε το πρόγραμμα της ημέρας, καπνίσαμε το τσιγάρο μας και ξεκινήσαμε να δουλεύουμε για τον εφοδιασμό των σουπερμάρκετ. Γύρω στις 11:00 το πρωί, ο αδερφός μου με πήρε τηλέφωνο, μου είπε ότι δεν αισθανόταν καλά και μου ζήτησε να πάω να τον βοηθήσω. Ύστερα από μισή ώρα, πάρκαρα το φορτηγό μου πίσω από το δικό του, άνοιξα την πόρτα του, αλλά δυστυχώς είχε γείρει το κεφάλι επάνω στο τιμόνι. Είχε πεθάνει…καρδιακή προσβολή μου είπαν. Ήταν μόλις 52 χρονών. Το σοκ για εμένα ήταν φοβερό, γιατί ο αδερφός μου ήταν αθλητής, έπαιζε βόλεϊ, άρχισε να καπνίζει μεγάλος, στα 35 του χρόνια, και έκανε μια ζωή αντίθετη από τη δική μου. Εγώ κάπνιζα, ξενυχτούσα, έπινα… Σκέφτηκα τότε ότι ήταν και η δική μου η σειρά, ότι ήταν μόνο θέμα ημερών να φύγω και εγώ. Αναγκάστηκα μετά από αυτό να σταματήσω να δουλεύω για ένα χρονικό διάστημα. Σε αυτό το διάστημα οι γονείς μου, καθώς ήταν μεγάλοι άνθρωποι και παρ’ όλο που δεν είχαν παρά ελάχιστα προβλήματα που σχετίζονταν με την ηλικία τους, μάλλον δεν αποδέχτηκαν ποτέ ότι έχασαν τον πρωτότοκο γιο τους. Έτσι, έφυγαν και οι δύο στον ύπνο τους, ο πατέρας μου εννέα μήνες μετά το θάνατο του αδερφού μου, και η μητέρα μου ύστερα από δεκατρείς. Και κάπως έτσι ανακάλυψα πως η ζωή συνεχίζεται ό,τι και αν συμβεί. Τα χρήματα που είχα στην τράπεζα τελείωσαν, και έτσι αναγκάστηκα να επιστρέψω στη δουλειά. Ήμουν πολύ καλός στη δουλειά μου, γι’ αυτό και με δέχτηκαν αμέσως πίσω στην πολυεθνική εταιρεία. Άρχισα κι εγώ να αισθάνομαι όλο και καλύτερα μέρα με τη μέρα. Μέχρι το 2010. Τότε, η κρίση που ήρθε στην Ελλάδα μας ανάγκασε να δουλεύουμε με λιγότερα χρήματα, όχι απλώς κάθε χρόνο, μα κάθε μήνα. Παράλληλα, τα κλειστά επαγγέλματα έγιναν ανοιχτά. Αυτό σημαίνει ότι εγώ, για να πάρω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και να ξεκινήσω να δουλεύω, έδωσα εκείνη την εποχή 20.000 ευρώ (σημερινά λεφτά), χρήματα ξεχωριστά από αυτά που χρειάστηκα για να αγοράσω το φορτηγό. Όταν ξεχρέωσα από την τράπεζα τα χρήματα της άδειας με πάρα πολύ κόπο και πάρα πολλή δουλειά, το έκανα για χάριν των ονείρων μου.

Εξήντα χρονών θα έβγαινα στη σύνταξη, θα πούλαγα την άδεια, και θα είχα έτσι κάποια χρήματα να επιβιώσω. Ήρθε όμως τότε το ελληνικό κράτος και είπε «ανοίγω όλα τα επαγγέλματα». Και κάπως έτσι, τα λεφτά αυτά που έδωσα χαθήκαν, «πετάξαν στον αέρα». Φοβερό χτύπημα για εμάς και τον κλάδο μας, παρ’ όλα αυτά σκύψαμε το κεφάλι και συνεχίσαμε να δουλεύουμε, αυτή τη φορά με πολύ λιγότερα χρήματα και χωρίς καμία τιμή στην άδεια. Το 2012 ήρθε και το τελευταίο χτύπημα στη ζωή μου. Εδώ θα πρέπει να σας πω κάτι ακόμα. Πολλοί πιστεύουνε ότι η κρίση στην Ελλάδα έφερε την ανεργία. Ωστόσο, η κρίση στην Ελλάδα έφερε πολλά παραπάνω. Έφερε τους άστεγους, ανθρώπους σαν εμένα που προσπαθούσαν να επιβιώσουν, έφερε εγκληματικότητα, έφερε πορνεία, μα έφερε και το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε πλέον στην Ελλάδα και όχι μόνο, τα φθηνά και βρώμικα ναρκωτικά που σκοτώνουν τα νέα παιδιά καθημερινά. Το 2012, λοιπόν, ξεκίνησα ένα πρωί να πάω στη δουλειά μου και μου είχαν κλέψει το φορτηγό. Δέκα μέτρα φορτηγό, μπλε γυαλιστερό, ήρθε η αστυνομία και έλεγα κι εγώ ότι θα το βρουν λίγο πιο κάτω και θα πάω στη δουλειά μου καθυστερημένα, ή το πολύ, θα χάσω μια μέρα. Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από τότε και, όχι μόνο δε βρέθηκε τίποτα, αλλά δε με πήρε ποτέ κάποιος ένα τηλέφωνο να μου πει τι έγινε, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να με βοηθήσει σε τίποτα. Για τους λόγους που σας είπα πριν, τα χρήματα που είχα πλέον στην τράπεζα ήταν πολύ λίγα και δεν μπορούσα να αγοράσω άλλο φορτηγό για να κάνω τη δουλειά μου. Έτσι, αναγκάστηκα να βγω στην αναζήτηση εργασίας.

Η ανεργία ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα είναι τεράστια για τους ανθρώπους κάτω των τριάντα χρόνων. Φανταστείτε, λοιπόν, πώς ήταν εκείνα τα χρόνια. Δεν μπόρεσα έτσι να βρω κάποια δουλειά, έβγαλα μόνο λίγα μεροκάματα για κάποια μικροέξοδα που είχα. Μέχρι που τα λεφτά στην τράπεζα τελείωσαν. Χρωστούσα πέντε μήνες ενοίκιο και δε μου έφταναν να το πληρώσω, και ο ενοικιαστής μια μέρα μου είπε ότι θα πρέπει να αφήσω το σπίτι. Πρέπει να καταλάβετε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, το μυαλό δε δουλεύει σωστά. Δουλεύει εντελώς ανάποδα και δε σκέφτεται καθαρά, και έτσι δε σκέφτηκα τότε και εγώ να βάλω τα έπιπλά μου στο ίντερνετ, να τα πουλήσω και να έχω κάποια χρήματα για την αρχή. Έτσι μια μέρα άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου και άνθρωποι που δε γνώριζα και δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου μπήκαν μέσα και τα πήραν όλα. Έβαλα τη ζωή μου ολόκληρη σε πέντε κούτες, φωτογραφίες και μικροαντικείμενα που αγαπούσα τα έδωσα σε ένα φίλο μου και τα έβαλε σε ένα υπόγειο. Έβαλα και λίγα ρούχα σε μια μικρή βαλίτσα και βγήκα στο δρόμο. Σαραντα-δύο μέρες στο δρόμο, τραγικό λάθος. Και αυτό γιατί δε γνώριζα τίποτα απ’ όλα αυτά που θα σας δείξω σήμερα. Σήμερα πλέον ξέρω τα πάντα, διηγούμαι την ιστορία μου σε πάρα πολλά σχολεία και πανεπιστήμια που μας επισκέπτονται απ’ όλη τη γη.

Μία κυρία τότε με είδε στο δρόμο, με ρώτησε πώς βρέθηκα εκεί και με οδήγησε στην «Κλίμακα». Η «Κλίμακα» είναι ένα πενταώροφο κτίριο στο Βοτανικό, με κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, ψυχιάτρους που βοηθάνε τους ανθρώπους που θέλουν να αυτοκτονήσουν και έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Να σας πω σε αυτό το σημείο ότι μέσα σε αυτές τις σαραντα-δύο ημέρες έκανα και δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Στην «Κλίμακα» κατάλαβαν ότι την τρίτη φορά θα το κατάφερνα, και με βοηθήσαν πάρα πολύ. Από εκεί μου συστήσαν και μπήκα στο «Κ.Υ.Α.Δ.Α.», κέντρο υποστήριξης αστέγων του Δήμου Αθηναίων. Οι κοινωνικοί λειτουργοί στην «Κλίμακα» έφτιαξαν τα χαρτιά μου, ανέλαβαν όλες τις εξετάσεις μου και με βοθήσαν πάρα πολύ να μπω στον ξενώνα. Μπαίνοντας στον ξενώνα βρήκα φαγητό και κρεβάτι, αλλά είχα μόνο ένα ευρώ στην τσέπη μου για να περάσω όλο το μήνα. Είχα μάθει από μικρός να έχω χρήματα, γιατί ο πατέρας μου με έπαιρνε ως εργάτη σε μεταφορές και μετακομίσεις από δεκάξι χρονών και με πλήρωνε κανονικά. Και έτσι είχα μάθει από μικρός να έχω χρήματα στην τσέπη μου, και μου ήταν πολύ άσχημο να έχω μόνο ένα ευρώ. Εκεί μέσα γνώρισα έναν άντρα που είχε μια οικονομική άνεση και αναρωτήθηκα που έβρισκε τα λεφτά του για τσιγάρα, σουβλάκια και μπύρες. Έκανα λίγη παρέα μαζί του και μου είπε «Σχεδία-δε γνωρίζεις τη Σχεδία»; Μου εξήγησε τι είναι και πριν από εννέα χρόνια, το 2014, μπήκα και εγώ στη «Σχεδία» και η ζωή μου άλλαξε ολοκληρωτικά. Όπως βλέπετε, είμαι πλέον χαμογελαστός. Στην αρχή πιστεύουμε ότι με τα χρήματα λύνεις το πρόβλημά σου, αλλά περισσότερη αξία είχε η ψυχολογική υποστήριξη που δέχτηκα. Στη «Σχεδία» υπάρχει ποδοσφαιρική ομάδα και παγκόσμιο πρωτάθλημα αστέγων. Φέτος, το πρωτάθλημα έγινε στην Καλιφόρνια και πήραν μέρος εξηντα-πέντε χώρες απ’ όλη τη γη. Βέβαια, εμείς δεν παίζουμε για να κερδίσουμε, αλλά να γνωρίσουμε κόσμο και να ανταλλάξουμε απόψεις και ιδέες. Έχεις επίσης «πετάνκ», χορωδία, θέατρο. Με το τελευταίο ασχολούμαι κι εγώ.

Ιωάννα Λαζάρου: Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν στο δρόμο άνθρωποι αξιόλογοι, που βρέθηκαν σε ακατάλληλες συνθήκες και έχασαν τα πάντα. Ο κόσμος βρίσκεται σε μία άνεση και δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει αυτό.

-Μιχάλης Σαμώλης: Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Αυτό ακριβώς πρεσβεύω και αυτό ακριβώς προσπαθώ να τον κάνω να καταλάβει.

-Ιωάννα Λαζάρου: Η ερώτηση που θέλω να σας κάνω είναι μία και μοναδική: Αυτό που κάνετε σας γεμίζει;

-Μιχάλης Σαμώλης: Μα γι’ αυτό με βλέπετε χαμογελαστό. Και αυτό μεταφέρω σε όλα τα Λύκεια και Πανεπιστήμια που έρχονται απ’ όλη την Αθήνα, όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, ότι η ζωή συνεχίζεται οτιδήποτε και να συμβεί και ότι η ευτυχία είναι στα μικρά πράγματα. Όταν έχασα τη δυνατότητά μου να πάω στο περίπτερο να πάρω τα τσιγάρα μου, να πάω να φάω μια πίτσα με ένα φίλο, να πάω ένα θέατρο ή ένα σινεμά, τότε ανακάλυψα ότι ήμουν ευτυχισμένος. Και δεν το ήξερα. Δούλευα σαράντα ώρες την ημέρα για να πάρω το τελευταίο κινητό ή το καλύτερο αμάξι. Ανώφελα πράγματα χωρίς καμία ουσία. Τώρα έχω ανακαλύψει το νόημα της ζωής. Πολλοί μου λένε «μα πώς γίνεται»; Όλη κι όλη μου η περιουσία είναι πενήντα ευρώ και μια βαλίτσα ρούχα, και είμαι χαμογελαστός και ευτυχισμένος. Κάνω αυτό που θέλω και αυτό που μου αρέσει.

-Ιωάννα Λαζάρου: Γιατί η προσφορά στον άνθρωπο είναι τρομερό πράγμα.

-Μιχάλης Σαμώλης: Τρομερό. Ξέρετε, την περασμένη εβδομάδα μου ‘στείλαν ευχαριστήριο γράμμα από το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. Τι μεγάλη τιμή! Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου μου έστειλε τηλεγράφημα, γιατί γύρισαν εκεί οι μαθητές του και του είπαν ότι εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος που τα λέει ωραία, και του μίλησαν για το τρομερό μάθημα που πήραν. Για ‘μένα αυτό είναι το παν.

-Ιωάννα Λαζάρου: Έτσι. Είμαι πολύ χαρούμενη που σας γνώρισα και θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Δε θα ‘ναι μόνο όταν τελειώσουμε από εδώ, έχουμε να κάνουμε πολλά άλλα πράγματα μαζί.

-Μιχάλης Σαμώλης: Εννοείται. Έχω κάνει τόσα πολλά πράγματα, έχω δώσει συνέντευξη μέχρι και στο BBC, στην κρατική τηλεόραση της Κίνας. Έχω παίξει παντού και έχω κάνει πολλά. Όταν τα μάθετε θα καταλάβετε τι έχω κάνει και που έχω φτάσει με αυτό το πράγμα που λέγεται «Αόρατες Διαδρομές».

 

 

 

Πρώτη στάση: Ξενώνας νύχτας-μέρας – Το σπίτι του Μιχάλη

 386896523 303000239237978 6488440069737107399 n

-Μιχάλης Σαμώλης: Λοιπόν, έδω έχουμε τρεις δομές. Είναι ένας ξενώνας νύχτας-μέρας, ένας ξενώνας νύχτας και ένα κέντρο ημέρας. Ο πρώτος είναι ο δικός μου ξενώνας. Αυτό σημαίνει ότι έχω ένα δωμάτιο, μαζί με άλλον έναν κύριο, όλο το εικοσιτετράωρο. Ο ξενώνας νύχτας σημαίνει ότι ένας άστεγος έρχεται 20:00 η ώρα το απόγευμα και θα πρέπει 09:00 η ώρα το πρωί να φύγει. Το πρόβλημα είναι ότι, ενώ εγώ έχω μια μικρή ντουλαπίτσα όπου μπορώ να αφήνω λίγα ρούχα-τόσα που ίσα να χωράνε σε μια μικρή βαλίτσα-στον ξενώνα νύχτας, ο άνθρωπος θα πρέπει να τα πάρει πάλι όλα μαζί του. Υπάρχουν πολλοί άστεγοι άνθρωποι που κοιμούνται στο δρόμο, όπως θα έχετε προσέξει. Αυτοί δε θέλουν να έρθουν στους παραπάνω ξενώνες, καθώς υπάρχουν κανονισμοί τους οποίους δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν υπάρχει το κέντρο ημέρας, στο οποίο μπορούν να πάνε για να κάνουν μπάνιο, να πλύνουν τα ρούχα τους, να πάρουν καινούρια ρούχα, να φάνε, και ύστερα να φύγουν. Για να μπεις στο δικό μου ξενώνα, χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν έχεις εισόδημα, ούτε σπίτι στο όνομά σου. Εντελώς απαραίτητες είναι επίσης οι ιατρικές εξετάσεις. Σε αυτόν τον ξενώνα δε δεχόμαστε χρήστες, ούτε ανθρώπους με Aids, ηπατίτιδα B και ηπατίτιδα C. Στην πορεία, σε άλλες στάσεις θα μιλήσουμε για τους ειδικούς ξενώνες που υπάρχουν, με εξειδικευμένο προσωπικό, που δέχονται αυτούς τους ανθρώπους. Στον ξενώνα νύχτας, με μία απλή ταυτοποίηση που να αποδεικνύει ποιος είσαι, μπορείς να έρθεις να κοιμηθείς. Στο κέντρο ημέρας έρχονται όλοι. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι εδώ δεν είναι ξενοδοχείο, υπάρχουν κανονισμοί. Εδώ είναι ξενώνας αστέγων. Απαγορεύεται το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Υπάρχουν τρία κτίρια με τρεις φύλακες όλο το εικοσιτετράωρο. Δέκα και μισή οι πόρτες κλειδώνουν και δεν μπορείς να μπεις πιο αργά, εκτός και αν έχεις άδεια. Αν θες να φύγεις από μία έως και δέκα μέρες μπορείς να το κάνεις, αλλά θα πρέπει να πάρεις πρώτα άδεια από τα γραφεία που βρίσκονται στον επάνω όροφο. Αυτή είναι μια απλή διαδικασία, σε ρωτάνε μονάχα που θες να πας και σου δίνουν την άδειά σου. Λόγω αυτών των κανονισμών όμως, πολύς κόσμος δε θέλει να έρχεται. Απέναντι από τον ξενώνα νύχτας-μέρας υπάρχει το πρώτο συσσίτιο της «Κάριτας», όπου εθελοντές μαγειρεύουν και μοιράζουν το φαγητό. Η «Κάριτας» έχει πολλές δομές στην Αθήνα, συμπεριλαμβανομένων και ξενώνων. Στην πορεία, θα μιλήσουμε και για τα άλλα συσσίτια που γίνονται. Θέλω να συμπληρώσω επίσης ότι ο «Ερυθρός Σταυρός» διαθέτει ξενώνες για τις οικογένειες.

 

 

Δεύτερη στάση: Τα εγκαταλελειμμένα στενά της Ομόνοιας – Η άσχημη και σκοτεινή πλευρά της Αθήνας

 403603359 1012435563166405 5382515538795645662 n

Μιχάλης Σαμώλης: Εδώ βλέπετε την πλήρη εγκατάλειψη του κέντρου της Αθήνας. Βρισκόμαστε στην Ομόνοια, μόλις στα εκατό μέτρα από την πλατεία. Όλα τα κτίρια που βλέπετε είναι έρημα. Εδώ είναι η καρδιά της Αθήνας και βλέπετε αυτή την κατάσταση. Πλήρης εγκατάλειψη. Όλα τα ανοιχτά μαγαζιά ανήκουν σε μετανάστες. Money order, κινητή τηλεφωνία, mini market, εστιατόρια, κουρεία για χιλιόμετρα είναι σε αυτήν την κατάσταση. Αυτές είναι οι περιοχές που παλαιότερα, όλοι οι Αθηναίοι ερχόντουσαν να αγοράσουν ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα, προτού πάνε στην περίφημη πλατεία Βάθης που κάποτε είχε τα ωραιότερα καφέ και εστιατόρια της Αθήνας. «Έλα να μάθεις στην πλατεία Βάθης. Έλα να μάθεις, τι ζωή περνώ», όπως έλεγε και το τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου. Αυτές οι άλλοτε τόσο ωραίες περιοχές είναι πλέον έτσι. Και δεν είναι μόνο εδώ, είναι για πολλά χιλιόμετρα από εδώ και πέρα, από την κάτω πλευρά της Ομόνοιας. Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της Αθήνας.

 

 

Τρίτη στάση -Εθνικό Θέατρο

 

 -Μιχάλης Σαμώλης: Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Άρχισε να χτίζεται το 1892, και τελείωσε το 1902. Εμπνευστής και αρχιτέκτων ο Ερνέστος Τσίλερ, ο οποίος έχει χτίσει πολλά και επιβλητικά κτίρια στην Αθήνα. Η μορφή του δεν ήταν όπως τη βλέπετε σήμερα. Μετά από 120 χρόνια, ήταν πλέον σε άθλια κατάσταση. Όταν ανέλαβε διευθυντής ο Νίκος Κούρκουλος, βρήκε τα κεφάλαια και επισκεύασε το θέατρο όπως ήταν παλιά. Το μόνο που πρόσθεσε ήταν άλλο ένα κτίριο από πίσω, που έκανε το θέατρο ακόμα πιο επιβλητικό. Ο λόγος που σταματάμε εδώ είναι για να μιλήσουμε για τη θεατρική ομάδα της Σχεδίας. Εγώ δεν παίζω μπάλα ούτε «πετάνκ», αλλά παίζω θέατρο. Το 2015, ξεκίνησα μία λαμπρή καριέρα στο Εθνικό Θέατρο, όπου έχω γραφτεί σαν ηθοποιός. Από εκεί και πέρα, πήγα σε όλα τα μεγάλα θέατρα της Αθήνας. Έχω παίξει στη Λυρική Σκηνή, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Μέγαρο Μουσικής, το φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, και άλλα. Παλιότερα δεν παρακολουθούσα θέατρο, παρά μόνο κάποιες επιθεωρήσεις. Όταν άρχισα να παίζω, άρχισα και να το αγαπώ και να το θαυμάζω. Έπαιξα με μεγάλους σκηνοθέτες που μου εξήγησαν για ποιο λόγο ο Σαίξπηρ έγραψε όλα αυτά τα έργα και ακόμα και μετά από 150 χρόνια θεωρούνται σύγχρονα. Και έτσι κατάλαβα την αξία του θεάτρου. Το θέατρο με βοήθησε πολύ και οι σκηνοθέτες με έμαθαν να χαμογελάω, γιατί με το χαμόγελο δεν κερδίζεις μόνο τους θεατές, αλλά και τους ανθρώπους, και την ίδια τη ζωή. Όταν πουλάω το περιοδικό, το κάνω με ένα χαμόγελο, και ο κόσμος έτσι το αγοράζει. Μεγάλη υπόθεση για ΄μένα το θέατρο, γιατί μου άλλαξε γενικά τη ζωή. Το Εθνικό Θέατρο για να με τιμήσει, μου επιτρέπει-σ’ εμένα και σε ακόμη δύο πωλητές της Σχεδίας-να πουλάμε μέσα τα περιοδικά. Στα 120 χρόνια λειτουργίας του, δεν είχε επιτραπεί ποτέ σε κανέναν να πουλήσει το οτιδήποτε μέσα στο θέατρο, μιας και έχει το δικό του περίπτερο που πουλάει κονκάρδες, ρούχα, περιοδικά, και άλλα. Και πλέον επιτρέπει μόνο στους πωλητές της Σχεδίας να πουλάνε το περιοδικό δρόμου, που είναι μεγάλη μας τιμή. Από εκεί, επειδή έρχονται μεγάλοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί, αλλά και αρκετοί πολιτικοί, έχω κάνει τεράστιες γνωριμίες και με ξέρουν πλέον με το όνομά μου.

-Ιωάννα Λαζάρου: Χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό, γιατί δείχνει ότι όλη αυτή η πορεία που έγινε στη ζωή σας, τελικά είχε και ένα θετικό αποτέλεσμα.

-Μιχάλης Σαμώλης: Είχε θετικότατο αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι είχα έρθει εδώ για κάποιο λόγο, και δε θα μου άρεσε ακόμα να είμαι ένας απλός αυτοκινητιστής, γιατί αυτό ήμουν. Τώρα, με αυτό που κάνω πιστεύω ότι προσφέρω πολλά.

-Ιωάννα Λαζάρου: Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έρχονται με κάποιο σκοπό στη ζωή. Ότι είναι προγραμματισμένοι για κάτι. Όπως εσείς προγραμματιστήκατε γι’ αυτό το κομμάτι.

-Μιχάλης Σαμώλης: Είμαι πολύ τυχερός που το βρήκα. Γιατί πολλοί άνθρωποι έρχονται και δεν το βρίσκουν ποτέ. Και φεύγουν από τη ζωή χωρίς να το έχουν βρει. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί βρήκα το λόγο που βρέθηκα εδώ. Και γι’ αυτό πάντα χαμογελάω.

-Ιωάννα Λαζάρου: Τολμήσατε να το βρείτε, τολμήσατε και το είδατε.

-Μιχάλης Σαμώλης: Τόλμησα και θέλησα να ξεφύγω. Γιατί έχουμε στον ξενώνα πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν αποδέχονται ότι είναι άστεγοι. Φίλοι και συγγενείς τους δε γνωρίζουν την κατάστασή τους. Και είναι πολύ λάθος αυτό. Πριν από εννιά χρόνια που ξεκίνησα να πουλάω το περιοδικό, κρυβόμουν πίσω από δέντρα και κολώνες και δεν πούλαγα τίποτα. Μέχρι που αποδέχτηκα αυτό που είμαι, είπα «σ’ όποιον αρέσω, καλώς, και σ’ όποιον δεν αρέσω, κανένα πρόβλημα και αντίο». Όμως μέσα μου το αποδέχτηκα.

-Ιωάννα Λαζάρου: Για ‘μένα, είστε ένας άνθρωπος που μπροστά σας θα μπορούσα να δακρύσω. Κάνετε ένα πολύ μεγάλο έργο. Μπροστά σε γνωστά ονόματα που αναφέρατε προηγουμένως, δε θα έσκυβα το κεφάλι. Σ’ εσάς θα το σκύψω όμως. Μακάρι να μπορούσαν να δουν περισσότεροι άνθρωποι αυτό που κάνετε, για να βοηθηθεί ο κόσμος. Γιατί αν ο καθένας απ’ το δικό του μετερίζι έκανε κάτι, θα ήμασταν δέκα φορές καλύτεροι σαν κοινωνία.

-Μιχάλης Σαμώλης: Πολλά απ’ τα γνωστά ονόματα που σας είπα ότι έρχονται στο θέατρο, όπως πολιτικοί, με χαιρετάνε και ρωτούν τι κάνω αλλά δεν αγοράζουν το περιοδικό. Αυτό δε μου πολυαρέσει, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό που κάνω.

-Ιωάννα Λαζάρου: Αυτό που κάνετε εσείς αξίζει πολλά. Δε χρειάζεται να σας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι.

 

 

Τέταρτη στάση: My Athens Hotel – Ένας «ιδιαίτερος» ξενώνας

403422006 3682122202112009 3156715123439980255 n

Μιχάλης Σαμώλης: Στους ξενώνες όπως σας είπα, δε δεχόμαστε χρήστες. Για πρώτη φορά πανελλαδικά, ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να φτιάξει έναν ξενώνα για χρήστες, λόγω κορονοϊού. Το «My Athens Hotel» είναι ενοικιασμένο από το Δήμο Αθηναίων, και αποτελεί ξενώνα για χρήστες ναρκωτικών. Ενώ ο δήμος το ξεκίνησε και το πληρώνει, αποχώρισε και τη διεύθυνση πλέον ανέλαβαν ο «ΚΕΘΕΑ» και ο «ΟΚΑΝΑ». Στο δικό μου ξενώνα είμαστε πλέον-και λόγω κορονοϊού-300 άτομα, αλλά έχουμε 70 εργαζόμενους: φύλακες, σιτιστές, καθαριστές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, ανθρώπους που δουλεύουν στα γραφεία, τα πάντα. Διαφορετικό προσωπικό δουλεύει στο δικό μου ξενώνα, και διαφορετικό εδώ. Εδώ, οι οργανισμοί που έχουν αναλάβει τη διεύθυνση ξέρουν πώς να φερθούν στους χρήστες. Ο «ΟΚΑΝΑ» είναι ο μοναδικός οργανισμός στην Ελλάδα που ανήκει στον ελληνικό κράτος, είναι λοιπόν δημόσιος. Είναι επίσης ο μοναδικός οργανισμός στην Ελλάδα που μπορεί να χρησιμοποιεί μεθαδόνη. Το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί το «σίσα», ένα βρώμικο ναρκωτικό, φτιαγμένο κυρίως από υγρά μπαταρίας, που κοστίζει μονάχα ενάμιση-δύο ευρώ. Η χρήση του ναρκωτικόύ αυτού προκαλεί εσωτερική σήψη και καταστρέφει τα όργανα. Δυστυχώς, με αυτό το ναρκωτικό δεν υπάρχει επιστροφή, ο χρήστης πεθαίνει.

-Ιωάννα Λαζάρου: Πώς μπαίνει κάποιος στο «My Athens Hotel»;

-Μιχάλης Σαμώλης: Τους ελέγχει το «ΚΕΘΕΑ» και ο «ΟΚΑΝΑ», οι οποίοι και κρίνουν αν κάποιος πρέπει να μπει. Δυστυχώς, οι θέσεις είναι περιορισμένες, περίπου 100, ενώ οι χρήστες είναι χιλιάδες. Ωστόσο, είναι μία αρχή. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Υπάρχει άλλος ένας οργανισμός, που λέγεται «Θετική Φωνή». Αυτός ασχολείται με φορείς Aids, ηπατίτιδας B και ηπατίτιδας C. Είχε δύο ξενώνες, έναν στο κέντρο της Αθήνας και έναν στον Πειραιά, αλλά δυστυχώς ο ξενώνας των Αθηνών έκλεισε. Υπάρχει επίσης το «street work», στα ελληνικά «δουλειά του δρόμου». Άνθρωποι γυρίζουν στους δρόμους προσφέροντας φαγητά, καφέδες, αναψυκτικά, ιατρική περίθαλψη, και άλλα. Το «street work» της «Θετικής Φωνής» έχει μοιράσει πέντε εκατομμύρια προφυλακτικά και πολλές χιλιάδες καθαρές σύριγγες.

 

 

Πέμπτη στάση: συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων

 403394358 688532983378714 3230095405371021627 n

-Μιχάλης Σαμώλης: Εδώ ήταν το πρώτο και μεγαλύτερο συσσίτιο της Αθήνας. Όπως καταλάβατε, είπα «ήταν». Λόγω κορονοϊού, ο Δήμος Αθηναίων αναγκάστηκε να κλείσει το συσσίτιο, γιατί μοίραζε καθημερινά 1.500 μερίδες φαγητό, επτά ημέρες την εβδομάδα, όλο το χρόνο. Έτσι, η αστυνομία δεν ήταν σε θέση να βάλει τόσα άτομα σε μία τάξη, και ο δήμος αναγκάστηκε να κόψει το συσσίτιο. Αντ’ αυτού, τώρα έχει βανάκια, βάζει μέσα σε μια σακούλα το φαγητό, σαλάτα, φρούτο και ψωμί, και βγαίνει στο δρόμο να το μοιράσει. Στην Αθήνα έχουμε και άλλα συσσίτια. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι εδώ δεν κοιτάμε τι θρησκεία έχει ο άλλος, αλλά ποιος προσφέρει το φαγητό. Όπως σας είπα, το πρώτο συσσίτιο το έκανε η «Κάριτας». Υπάρχουν επιπλέον μουσουλμανικές εκκλησίες που μαγειρεύουν, Ευαγγελιστές και Ευαγγελικές εκκλησίες, και κάποιες από τις ελληνικές Ορθόδοξες (οι μεγαλύτερες σε κάθε γειτονιά). Στις εκκλησίες αυτές υπάρχουν εθελόντριες που μαγειρεύουν 100-120 μερίδες, αλλά για να τις πάρεις πρέπει να αποδείξεις ότι μένεις στη γειτονιά και ότι είσαι άπορος (έτσι γράφεσαι και παίρνεις το φαγητό). Φυσικά, όταν πηγαίνεις για να φας, κανείς δε σου λέει «φύγε», σου λένε όμως να περιμένεις να πάρουν πρώτα οι ανθρωποι της γειτονιάς, και συνήθως πάντα κάτι περισσεύει στο τέλος και για τους υπόλοιπους. Δεν μπορώ να πω αν αυτό το «πεινάω» που λέει ο κόσμος στους δρόμους ισχύει, δε γνωρίζω. Αλλά εγώ, είμαι δέκα χρόνια στο δρόμο και δεν έχω μείνει ούτε μία μέρα χωρίς φαγητό. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που βοηθάνε και μοιράζουν φαγητό. Κλείνοντας, υπάρχει και ο «Κόμβος», που βρίσκεται στο Σταθμό Λαρίσης. ο «Κόμβος» έχει όλα τα αγαθά, από ρούχα και τρόφιμα έως απορρυπαντικά, καθώς και υπηρεσίες που προσφέρει στους Αθηναίους. Συγκεκριμένα, διαθέτει τμήματα ένδυσης, υπόδησης, βιβλιοπωλείο, κομμωτήριο, ιατρείο, πλυντήριο ρούχων, οδοντιατρείο, κοινωνικό φαρμακείο, και άλλα. Έχει τα πάντα και τα προσφέρει δωρεάν στους Αθηναίους. Εξυπηρετεί μηνιαίως 4.000 οικογένειες, 25.000 ανθρώπους, εκ των οποίων και πολλά παιδιά. Αυτό σας το λέω για να καταλάβετε ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν αγοράζει τίποτα. Όλα προέρχονται από δικές σας προσφορές. Ό,τι έχετε, ρούχα, φάρμακα, και άλλα, μπορείτε να το αφήσετε στον «Κόμβο», Δευτέρα με Πέμπτη από τις 9:00 το πρωί έως τις 16:00 το μεσημέρι. Φυσικά, αυτά που αφήνετε θέλουμε να είναι καθαρά και σε καλή κατάσταση. Πολύ σημαντικό είναι επίσης ότι ο «Κόμβος», έχοντας φαρμακοποιούς, δέχεται και φάρμακα, αρκεί να λείπουν τα μισά χάπια μέσα από το κουτί. Είναι μια πάρα πολύ σημαντική δουλειά, ένα πολύ σπουδαίο έργο που δυστυχώς, ο περισσότερος κόσμος δε γνωρίζει.

 

 

Έκτη στάση: Το τελευταίο στάδιο απεξάρτησης

 

-Μιχάλης Σαμώλης: Σε αυτό το κτίριο γίνεται το τελευταίο στάδιο της απεξάρτησης. Όταν οι χρήστες έρθουν εδώ, όντας στο τελευταίο στάδιο της αποκατάστασης, θα βγούνε καθαροί. Το θέμα είναι ότι το 95% αυτών, θα ξανακυλήσουν στα ναρκωτικά.

 

 

Έβδομη στάση: Βαρβάκειος Αγορά – Το τέλος των «Αόρατων Διαδρομών»

 

-Μιχάλης Σαμώλης: Οι «Αόρατες Διαδρομές» ολοκληρώνονται στη Βαρβάκειο Αγορά.

-Ιωάννα Λαζάρου: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας δεχτήκατε με αγάπη και μας δείξατε μέρη που δε θα μπορούσαμε να δούμε διαφορετικά. Θα προσπαθήσουμε ως εφημερίδα και ραδιόφωνο να κάνουμε κάτι για εσάς, ό,τι μπορούμε.

 

 

-Φωτογραφίες έξω από τα γραφεία της Σχεδίας, που βρίσκονται στην Αθήνα, στη διεύθυνση Νικίου 2, 10560. -Κάτω από τα γραφεία υπάρχει και ένα υπέροχο café-bar-restaurant. -Στην τελευταία φωτογραφία, ο κύριος Μιχάλης Σαμώλης.

 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This