EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek

Σχεδία: ένα σωσίβιο στο μαύρο έλος της Αθήνας

27 Nov, 2023
Σχεδία

Σχεδία

Σχεδία

Λίγες μόνο ώρες μέσα σε μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες, με τον ήλιο να μας χαμογελά και το κρύο να μοστράρει δειλά τα δόντια του στα μέσα του Νοέμβρη… Λίγες μόνο ώρες και ένας άνθρωπος μονάχος του χρειάστηκαν για να θυμηθούμε κάτι αυτονόητο που όμως, όλο και τρέχει να κρυφτεί σε μια σκονισμένη γωνιά του νου που σπάνια πια επισκέπτεται τις σκέψεις: στα απλά πράγματα κρύβεται η ευτυχία! Τι κι αν ο άνθρωπος στολίζεται με πολύχρωμα ρούχα, ακριβά παπούτσια, λαμπερά αξεσουάρ και αστραφτερά κοσμήματα; Τι κι αν σκύβει το κεφάλι πάνω από καινούριες οθόνες, κρύβει το σώμα μέσα σε γρήγορα αυτοκίνητα και μετρά αντίστροφα τα δευτερόλεπτα κοιτώντας ακριβά ρολόγια; Λίγα χρειάζεται στ’ αλήθεια για να είναι ευτυχισμένος.

Για κάποιους βέβαια, αυτά τα λίγα λιγοστεύουν απότομα και φτάνουν να μετρούνται-με το ζόρι πλέον-στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και όμως, τέτοιοι άνθρωποι, τέτοιοι ήρωες του πραγματικού, γκρίζου παραμυθιού της ζωής, καταφέρνουν στ’ αλήθεια να ξεμπερδέψουν το κουβάρι της και να βρουν την ουσία. Ανάμεσά τους, ο Μιχάλης Σαμόλης, πωλητής του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές» της Σχεδίας, χρωμάτισε τις καρδιές μας και ζέστανε την ψυχή, επαναφέροντας στις μνήμες μας τις πιο μεγάλες αξίες: την αγάπη, την ταπεινότητα, την ανθρωπιά. «Όλη κι όλη μου η περιουσία είναι πενήντα ευρώ και μια βαλίτσα ρούχα, και είμαι χαμογελαστός και ευτυχισμένος. Κάνω αυτό που θέλω και αυτό που μου αρέσει», μας είπε ο Μιχάλης και κάτι μέσα μας σα να μετακινήθηκε. Σα ν’ αναθεώρησε τη θέση του και να ύψωσε στο βάραθρο νέους πρωταθλητές.

 

Εκκίνηση των «Αόρατων Διαδρομών» της Σχεδίας – Η ιστορία του Μιχάλη Σαμόλη

Ο Μιχάλης Σαμόλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957, σε μια μεσαίας τάξης οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης φορτηγού δημοσίας χρήσεως, ενώ είχε και έναν αδερφό δύο χρόνια μεγαλύτερο. Στη ζωή του, δύο ήταν τα μεγάλα όνειρα: τα φορτηγά και τα αεροπλάνα. Η μητέρα του είχε έναν αδερφό στη Νέα Υόρκη, ο οποίος τους επισκεπτόταν κάθε καλοκαίρι και εξιστορούσε όμορφες ιστορίες για τη ζωή στην Αμερική. Και κάπως έτσι, ο Μιχάλης απέκτησε και τρίτο όνειρο: τη Νέα Υόρκη. Όταν λοιπόν τελείωσε το Λύκειο, αποφάσισε να σπουδάσει Μηχανικός Αεροπλάνων στη Νέα Υόρκη. Αυτά ήταν και τα τέσσερα καλύτερα χρόνια της ζωής του. «Το 1974 δεν υπήρχε ίντερνετ, και δεν ξέραμε πολλά πράγματα για θρησκείες, φαγητά, ήθη, έθιμα. Έτσι, όντας φοιτητής στην Αμερική, γνώρισα άτομα απ’ όλα τα μέρη της γης και άνοιξα πολύ το μυαλό και τις σκέψεις μου». Όταν πια αποφοίτησε, παρ’ όλο που πολλοί από τους φίλους του έμειναν στην Αμερική όπου και ήταν πολύ εύκολο να βρουν δουλειά σε οποιαδήποτε αεροπορική εταιρεία ήθελαν, ο Μιχάλης αναγκάστηκε να επιστρέψει για να τελέσει τη στρατιωτική του θητεία. Βλέπετε, εκείνη την εποχή, άμα δεν έβγαζες το φανταρικό, δεν μπορούσες να έρθεις στην Ελλάδα ούτε για μία ώρα, κάτι που για τον Δημήτρη ήταν αδιανόητο, μιας και στην πατρίδα ήταν η οικογένεια και οι φίλοι του.

Με την επιστροφή του, η ελληνική Πολεμική Αεροπορία αναγνώρισε το πτυχίο του, και όταν πια ολοκλήρωσε τη θητεία του, βρέθηκε γι’ ακόμη μια φορά αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα: να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση όπως ο αδερφός του ή να ψάξει εργασία σε κάποια αεροπορική εταιρεία; «Θα πρέπει να καταλάβετε ότι το ’80, το να έχεις τη δική σου επιχείρηση σου προσέφερε πολλά παραπάνω χρήματα από το να είσαι υπάλληλος. Όχι απλώς 10-20% παραπάνω, αλλά τριπλάσιο, και πολλές φορές και πενταπλάσιο μισθό». Η δουλειά στα φορτηγά δημοσίας χρήσεως ήταν πολύ σκληρή. Δευτέρα με Παρασκευή εφοδίαζαν τα σουπερμάρκετ με τα προϊόντα μιας μεγάλης αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας, ενώ Σάββατα και Κυριακές αναλάμβαναν μεταφορές και μετακομίσεις, έχοντας έτσι πολύ μικρά διαλείμματα και διακοπές. Ωστόσο, σα νέος άνθρωπος με οράματα και δίψα για τη ζωή και τα μεγαλεία της, ο Δημήτρης επέλεξε τη μεγαλύτερη οικονομική άνεση που προσέφερε η οικογενειακή επιχείρηση. Όπως ο αδερφός του, αγόρασε κι εκείνος ένα φορτηγό και ξεκίνησε να δουλεύει ως μεταφορέας. Όλα κυλούσαν όμορφα στη ζωή του, μέχρι το 2006. «Τότε, η ζωή μου ξεκίνησε να αλλάζει ολοκληρωτικά».

Ένα πρωί, μαζί με τον αδερφό του ήπιανε καφέ, έβγαλαν το πρόγραμμα της ημέρας, κάπνισαν το τσιγάρο τους και ξεκίνησαν τον εφοδιασμό των σουπερμάρκετ. «Γύρω στις 11:00 το πρωί, ο αδερφός μου με πήρε τηλέφωνο, μου είπε ότι δεν αισθανόταν καλά και μου ζήτησε να πάω να τον βοηθήσω. Ύστερα από μισή ώρα, πάρκαρα το φορτηγό μου πίσω από το δικό του, άνοιξα την πόρτα του, αλλά δυστυχώς είχε γείρει το κεφάλι επάνω στο τιμόνι. Είχε πεθάνει…καρδιακή προσβολή μου είπαν». Ήταν μόλις 52 χρονών. Το σοκ για τον Μιχάλη ήταν φοβερό και αναγκάστηκε να σταματήσει να δουλεύει για ένα χρονικό διάστημα.

Σε αυτό το διάστημα οι γονείς του, παρ’ όλο που δεν είχαν παρά ελάχιστα προβλήματα υγείας που σχετίζονταν με το πέρας της ηλικίας τους, φαίνεται πως δεν κατάφεραν να αποδεχτούν το ότι έχασαν τον πρωτότοκο γιο τους. Έτσι, απεβίωσαν και οι δύο στον ύπνο τους, ο πατέρας του εννέα μήνες μετά το θάνατο του αδερφού του, και η μητέρα του ύστερα από δεκατρείς. Φαίνεται πως η ζωή ξεδίπλωσε απότομα τα τερτίπια της στον Μιχάλη. Παρ’ όλα αυτά, ο χρόνος εξακολουθούσε να κυλά ανένδοτος και αδιάφορος, κάντοντάς τον να σφίξει τα δόντια και να ξαναφορέσει τα παπούτσια, ακόμα και αν τα βήματα ήταν ακόμα ανάπηρα. Τα χρήματα που είχε στην τράπεζα τελείωσαν, και έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στη δουλειά.

Και κάπως έτσι, το τραύμα άρχισε να επουλώνεται και η καρδιά να αισθάνεται ολοένα και καλύτερα μέρα με τη μέρα. Μέχρι το 2010. Τότε, η κρίση που ήρθε στην Ελλάδα ανάγκασε τον Μιχάλη να δουλεύει με λιγότερα χρήματα, όχι απλώς κάθε χρόνο, μα κάθε μήνα. Την ίδια στιγμή, τα κλειστά επαγγέλματα έγιναν ανοιχτά. «Αυτό σημαίνει ότι εγώ, για να πάρω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και να ξεκινήσω να δουλεύω, έδωσα εκείνη την εποχή 20.000 ευρώ (σημερινά λεφτά), χρήματα ξεχωριστά από αυτά που χρειάστηκα για να αγοράσω το φορτηγό. Όταν ξεχρέωσα από την τράπεζα τα χρήματα της άδειας, με πάρα πολύ κόπο και πάρα πολλή δουλειά, το έκανα για χάριν των ονείρων μου. Εξήντα χρονών θα έβγαινα στη σύνταξη, θα πούλαγα την άδεια, και θα είχα έτσι κάποια χρήματα για να επιβιώσω». Ήρθε όμως τότε το ελληνικό κράτος, άνοιξε τα επαγγέλματα και με το φύσημα ενός κεριού, τα λεφτά της άδειας χαθήκαν, «πετάξαν στον αέρα». «Φοβερό χτύπημα για εμάς και τον κλάδο μας, παρ’ όλα αυτά σκύψαμε το κεφάλι και συνεχίσαμε να δουλεύουμε, αυτή τη φορά με πολύ λιγότερα χρήματα και χωρίς καμία τιμή στην άδεια».

Το 2012 ήρθε και το τελευταίο χτύπημα στη ζωή του Μιχάλη. «Ξεκίνησα ένα πρωί να πάω στη δουλειά μου και μου είχαν κλέψει το φορτηγό. Δέκα μέτρα φορτηγό, μπλε γυαλιστερό, ήρθε η αστυνομία και έλεγα κι εγώ ότι θα το βρουν λίγο πιο κάτω και απλώς θα καθυστερήσω λίγο, ή το πολύ, θα χάσω μία μέρα εργασίας. Έχουν περάσει δώδεκα χρόνια από τότε και, όχι μόνο δε βρέθηκε τίποτα, αλλά δε με πήρε ποτέ κάποιος ένα τηλέφωνο να μου πει τι έγινε, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να με ενημερώσει ή να με βοηθήσει». Τα χρήματα που είχαν μείνει πλέον στην τράπεζα ήταν λιγοστά και δεν αρκούσαν για την αγορά νέου φορτηγού. Έτσι ο Μιχάλης αναγκάστηκε να βγει εκ νέου στην αναζήτηση εργασίας. «Η ανεργία ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα είναι τεράστια για τους ανθρώπους κάτω των τριάντα χρόνων. Φανταστείτε, λοιπόν, πώς ήταν εκείνα τα χρόνια. Δεν μπόρεσα έτσι να βρω κάποια δουλειά, έβγαλα μόνο λίγα μεροκάματα για κάποια μικροέξοδα που είχα. Μέχρι που τα λεφτά στην τράπεζα τελείωσαν. Χρωστούσα πέντε μήνες ενοίκιο και δε μου έφταναν να το πληρώσω, και ο ενοικιαστής μια μέρα μου είπε ότι θα πρέπει να αφήσω το σπίτι. Πρέπει να καταλάβετε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, το μυαλό δε δουλεύει σωστά. Δουλεύει εντελώς ανάποδα και δε σκέφτεται καθαρά, και έτσι δε σκέφτηκα τότε και εγώ να βάλω τα έπιπλά μου στο ίντερνετ, να τα πουλήσω και να έχω κάποια χρήματα για την αρχή».

Και κάπως έτσι, ο Μιχάλης στρίμωξε τη ζωή του ολόκληρη σε πέντε κούτες. Έδωσε σε ένα φίλο να φυλάξει φωτογραφίες και μικροαντικείμενα που αγαπούσε, έβαλε λίγα ρούχα σε μια μικρή βαλίτσα, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και βγήκε στο δρόμο. Σαραντα-δύο μέρες έμεινε στο δρόμο. Σαραντα-δύο μέρες μέσα στο κρύο, την αβεβαιότητα και τον τρόμο, τα μάτια αντίκρισαν σκηνές που κάναν το μυαλό να ουρλιάζει και να μένει ξεγυμνωμένο στην ασχήμια του κόσμου. Ώσπου μια κυρία βρέθηκε στο μονοπάτι του και τον οδήγησε στην «Κλίμακα», σε ένα πενταώροφο κτίριο στο Βοτανικό, γεμάτο με κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και ψυχιάτρους που προσέφεραν βοήθεια σε ανθρώπους με ψυχολογικές διαταραχές και τάσεις αυτοκτονίας. «Να σας πω σε αυτό το σημείο ότι μέσα σε αυτές τις σαραντα-δύο ημέρες έκανα και δύο απόπειρες αυτοκτονίας.

Στην «Κλίμακα» κατάλαβαν ότι την τρίτη φορά θα το κατάφερνα, και με βοηθήσαν πάρα πολύ». Οι άνθρωποι της «Κλίμακας», αφού του έκαναν όλες τις απαιτούμενες ιατρικές εξετάσεις και έφτιαξαν τα χαρτιά του, τον βοήθησαν ύστερα να μπει σε ξενώνα φιλοξενίας του «Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α.)», και έκτοτε, ο Μιχάλης έχει πάντα ένα κρεβάτι για να κοιμηθεί. Του έλειπαν ωστόσο τα χρήματα. «Είχα μάθει από μικρός να έχω χρήματα, γιατί ο πατέρας μου με έπαιρνε ως εργάτη σε μεταφορές και μετακομίσεις από δεκάξι χρονών και με πλήρωνε κανονικά. Μου ήταν λοιπόν πολύ άσχημο να έχω μόνο ένα ευρώ στην τσέπη μου». Στον ξενώνα φιλοξενίας γνώρισε έναν άντρα με σχετική οικονομική άνεση να αγοράζει αγαθά όπως τσιγάρα, σουβλάκια και μπύρες. Ο άνθρωπος αυτός πουλούσε τα περιοδικά δρόμου «Σχεδία». «Μου εξήγησε τι είναι και πριν από εννέα χρόνια, το 2014, μπήκα και εγώ στη «Σχεδία» και η ζωή μου άλλαξε ολοκληρωτικά. Όπως βλέπετε, είμαι πλέον χαμογελαστός. Στην αρχή πιστεύουμε ότι με τα χρήματα λύνεις το πρόβλημά σου, αλλά περισσότερη αξία είχε η ψυχολογική υποστήριξη που δέχτηκα». Και σιγά σιγά η ζωή του Μιχάλη άρχισε να αλλάζει και πάλι, και αυτή τη φορά, όχι απλώς οι συνθήκες αλλά οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο του σαν από μηχανής θεοί, τον οδήγησαν προς μία διαφορετική κατεύθυνση. Η «Σχεδία» του έδωσε το κουπί, και εκείνος τόλμησε να διασχίσει τα κύματα και να νιώσει ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή της νέας του πραγματικότητας. Γιατί, όπως μας υπενθύμισε, η προσφορά στον άνθρωπο είναι τρομερό πράγμα. Και η «Σχεδία», τόσο με το περιοδικό της όσο και με τις περιηγήσεις στις «Αόρατες Διαδρομές», προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει αυτή την αξία ζωντανή. Να προσφέρει, να αφυπνίσει, να ενημερώσει. Και τέλος, να υπενθυμίσει πως τα θαύματα υπάρχουν παντού γύρω μας, και δε χρειάζεται να κραυγάζουν για να δούμε το φως τους. «Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχουν στο δρόμο άνθρωποι αξιόλογοι, που βρέθηκαν σε ακατάλληλες συνθήκες και έχασαν τα πάντα. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Αυτό ακριβώς πρεσβεύω και αυτό ακριβώς προσπαθώ να τον κάνω να καταλάβει μέσω των Αόρατων Διαδρομών. Αυτό, και το ότι η ζωή συνεχίζεται οτιδήποτε και να συμβεί. Η ευτυχία είναι στα μικρά πράγματα. Όταν έχασα τη δυνατότητά μου να πάω στο περίπτερο να πάρω τα τσιγάρα μου, να πάω να φάω μια πίτσα με ένα φίλο, να πάω ένα θέατρο ή ένα σινεμά, τότε ανακάλυψα ότι ήμουν ευτυχισμένος. Και δεν το ήξερα. Δούλευα σαράντα ώρες την ημέρα για να πάρω το τελευταίο κινητό ή το καλύτερο αμάξι. Ανώφελα πράγματα χωρίς καμία ουσία». Και με αυτά τα λόγια, η περιήγησή μας στην αόρατη πλευρά της Αθήνας ξεκίνησε…

 

Στάση πρώτη: Ξενώνας νύχτας-μέρας – Το σπίτι του Μιχάλη

Η πρώτη στάση στις «Αόρατες Διαδρομές» έγινε έξω από τον ξενώνα νύχτας-μέρας, το σπίτι του Μιχάλη. Όπως μας εξήγησε, υπάρχουν τρεις δομές: ο ξενώνας νύχτας-μέρας, ένας ξενώνας νύχτας, και ένα κέντρο ημέρας. Στον πρώτο, δύο άνθρωποι μοιράζονται ένα δωμάτιο όλο το εικοσιτετράωρο. Στον ξενώνα νύχτας, ένας άστεγος έρχεται 20:00 η ώρα το απόγευμα και θα πρέπει να φύγει 09:00 η ώρα το πρωί, πηγαινοφέρνοντας μαζί του όλα του τα υπάρχοντα. Στους δύο αυτούς ξενώνες, υπάρχουν κανονισμοί, τους οποίους πολλοί άνθρωποι δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν. Γι’ αυτή την κατηγορία των ανθρώπων, λοιπόν, υπάρχει το κέντρο ημέρας, στο οποίο μπορούν να πάνε για να κάνουν μπάνιο, να πλύνουν τα ρούχα τους ή να πάρουν καινούρια, να φάνε, και ύστερα να φύγουν. «Για να μπεις στο δικό μου ξενώνα, χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν έχεις εισόδημα, ούτε σπίτι στο όνομά σου. Εντελώς απαραίτητες είναι επίσης οι ιατρικές εξετάσεις. Σε αυτόν τον ξενώνα δε δεχόμαστε χρήστες, ούτε ανθρώπους με Aids, ηπατίτιδα B και ηπατίτιδα C. Στον ξενώνα νύχτας, με μία απλή ταυτοποίηση που να αποδεικνύει ποιος είσαι, μπορείς να έρθεις να κοιμηθείς. Στο κέντρο ημέρας έρχονται όλοι. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι εδώ δεν είναι ξενοδοχείο. Εδώ είναι ξενώνας αστέγων, υπάρχουν κανονισμοί. Απαγορεύεται το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Υπάρχουν τρία κτίρια με τρεις φύλακες όλο το εικοσιτετράωρο. 22:30 οι πόρτες κλειδώνουν και δεν μπορείς να μπεις πιο αργά, εκτός και αν έχεις άδεια. Αν θες να φύγεις από μία έως και δέκα μέρες μπορείς να το κάνεις, αλλά θα πρέπει να πάρεις πρώτα άδεια από τα γραφεία που βρίσκονται στον επάνω όροφο. Αυτή είναι μια απλή διαδικασία, σε ρωτάνε μονάχα που θες να πας και σου δίνουν την άδειά σου. Λόγω αυτών των κανονισμών όμως, πολύς κόσμος δε θέλει να έρχεται». Απέναντι από τον ξενώνα νύχτας-μέρας υπάρχει και το πρώτο συσσίτιο της «Κάριτας», όπου εθελοντές μαγειρεύουν και μοιράζουν φαγητό.

Η «Κάριτας» έχει πολλές δομές στην Αθήνα, συμπεριλαμβανομένων και ξενώνων. Τέλος, ειδικούς ξενώνες για οικογένειες παρέχει και ο «Ερυθρός Σταυρός».

 

 

photo https://shediahome.gr/ 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Ένας τίτλος… Πειραιάς: Αναβίωσε και φέτος το έθιμο της Ασούρα με το αυτομαστίγωμα. Αυτός ο τίτλος μου θύμισε ένα παλιότερο άρθρο που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας !!

Ένας τίτλος… Πειραιάς: Αναβίωσε και φέτος το έθιμο της Ασούρα με το αυτομαστίγωμα. Αυτός ο τίτλος μου θύμισε ένα παλιότερο άρθρο που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας !!

Η Ασούρα στον Πειραιά αποτελεί ένα αρχαίο έθιμο που αναβιώνει κάθε χρόνο, προσδίδοντας ένταση και...

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This