ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είπαν Οι Φίλοι

January 25, 2022

EnglishGreek
greek-news-and-Radio-FL-logo

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida
The Greek Newspaper and the Greek Radio of Florida

EnglishGreek

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Σύγχρονοι Σαμαρείτες

Σύγχρονοι Σαμαρείτες

28 Aug, 2021

Σύγχρονοι Σαμαρείτες

Η φουσκοθαλασσιά που έβγαινε εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβη από το Αδραμμύτι είχε αγριέψει. Τα κύματα ογκώδη, σκοτεινά, σιωπηλά κτυπούσαν απειλητικά τα βράχια του λιμενοβραχίονα. Στη μικρή προβλήτα του λιμανιού, άνθρωποι συγκεντρωμένοι, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους και τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθούν να διαπεράσουν το σκοτάδι, να δουν όσο πιο μακριά μπορούν, να καταλάβουν τι γίνεται. Αγωνιούν για τους ανθρώπους που κινδυνεύουν, για το δικό τους άνθρωπο που αποφάσισε να τους σώσει.

«Θα τα καταφέρει ο Αντώνης» ακούγεται μια φωνή να σπάει τη σιωπή. «Tην ξέρει καλά  τη θάλασσα από μικρός».

Η Σκάλα Σκαμιάς ξέρει από προσφυγιά. Απόγονοι προσφύγων  από τον διωγμό του 1922 οι περισσότεροι κάτοικοί της, μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων τους έχουν γνωρίσει τον πόνο, την απελπισία, την πίκρα του ξεριζωμού. Από τα τρυφερά τους χρόνια κανακεύτηκαν με τις διηγήσεις τους για την ευλογημένη γη των χαμένων πατρίδων, για τον αγωνιώδη διάπλου ανάμεσα Ιωνίας και Λέσβου, για τον  θάνατο που αντίκρισαν κατάματα μέχρι να βγουν εξουθενωμένοι και ψυχικά καταρρακωμένοι σ’ αυτή τη φιλόξενη ακτή της Λέσβου, που τώρα, 95 χρόνια μετά, δέχεται και πάλι δυστυχισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που εγκατέλειψαν τα σπίτια που γεννήθηκαν, τη γη που αγάπησαν και αναζητούν σε νέες πατρίδες, όχι τόσο το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, όσο την ελπίδα για την ίδια τη ζωή.

«Φάνηκαν!» ακούστηκε η φωνή ενός μικρού κοριτσιού που τα μάτια της είχαν συνηθίσει να βλέπουν στο σκοτάδι περιμένοντας πολλές νύχτες να διακρίνει το ψαράδικο του πατέρα της που γυρνούσε από τη δουλειά. Γρήγορα και οι υπόλοιποι άρχισαν να διακρίνουν μέσα στην ανταύγεια που δημιουργούσαν τα φώτα της παραλίας τις φιγούρες δύο σκαφών να πλησιάζουν αργά, την ψαρόβαρκα του Αντώνη μπροστά και πίσω της μια μεγάλη ναυαγοσωστική λέμβο, όπως αυτές που κρέμονται στα πλευρά των μεγάλων επιβατικών πλοίων. Η φουσκοθαλασσιά έκανε το χοντρό σχοινί που έδενε τις δύο βάρκες – της σωτηρίας και της ελπίδας, με αυτήν της απελπισίας και του φόβου – μια να τεντώνει και μια να λασκάρει. Ο Αντώνης, όρθιος στο διάκι μανουβράριζε επιδέξια τη βάρκα. Ο όγκος του σκάφους της oδύνης ακολουθούσε αργά, μεθυσμένα. Δεκάδες κεφάλια διακρίνονταν στο σκοτάδι να προεξέχουν μόλις και μετά βίας απ’ την κουπαστή. «Θάναι πάνω από 150 άτομα!» ψιθυρίζει με δέος κάποιος από τη συντροφιά που παρακολουθούσε σιωπηλά.

Η βάρκα του Αντώνη έχει φθάσει σχεδόν στην είσοδο του μικρού λιμανιού. Δυο μικρότερες έχουν ήδη πλησιάσει για να βοηθήσουν όσο μπορούν.  Ο Αντώνης ξεκινά τους ελιγμούς. Πρέπει να τιμονέψει επιδέξια, να μην αφήσει το ακυβέρνητο σκαρί που κουβαλά πίσω του να τσακιστεί στα βράχια. Μαζεύει την καλούμα, ορτσάρει τη βάρκα του, κάνει ανάποδα τη μηχανή, όλα συντονισμένα με ηρεμία και αυτοπεποίθηση. Η βάρκα των κυνηγημένων  ταλαντεύεται, γέρνει πότε από τη μια και πότε από την άλλη και σιγά, απαλά, γλιστρά στα ήσυχα νερά του μικρού λιμανιού, στην αγκαλιά της Παναγιάς της Γοργόνας. Χειροκροτήματα και μια βροντερή φωνή χαράς αναπέμπεται από τη λέμβο των νεοφερμένων, ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει από τα στήθη όλων, όσοι παρακολουθούσαν την προσπάθεια διάσωσης. «Σας τόλεγα ότι θα τα καταφέρει. Ο Αντώνης την ξέρει τη θάλασσα…» λέει χαμογελώντας ένας ηλιοκαμένος ψαράς, αυτός που πρωτύτερα με πίστη εκφράστηκε για τις ικανότητες του Αντώνη.

Ο κόσμος συνωστίζεται στην προβλήτα. Τρέχει να βοηθήσει, να συνδράμει τους ταλαιπωρημένους. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά στοιβαγμένοι σε ένα ελεεινό σκαρί με ανάμεικτα συναισθήματα βλέπουν χέρια ν’ απλώνονται προς αυτούς. «Τα παιδιά, πρώτα τα παιδιά», φωνάζει κάποιος που αυτόβουλα αναλαμβάνει τον ρόλο του συντονιστή. Μικρά παιδιά αιωρούνται για μια στιγμή στον αέρα. Περνούν από χέρια σε χέρια για να βρεθούν ασφαλή στην προβλήτα. Οι μανάδες τους, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια παρακολουθούν το ξεμάκραιμα των παιδιών από κοντά τους. Τα φωνάζουν με τα μικρά τους ονόματα, τα μιλάνε  σε μια γλώσσα ακατάληπτη για τους ντόπιους. Τα περισσότερα από αυτά κλαίνε. Με τα μάτια στραμμένα στη λέμβο τις αναζητούν. Κλάματα ανάμεικτα με γέλια και  χαμόγελα.

Ανάμεσα στα μικρά παιδιά το γοερό κλάμα ενός απ’ αυτά ξεχωρίζει. Ένας από τους ντόπιους απλώνει τα χέρια και το παίρνει στην αγκαλιά του. Το βάρος του, δυσανάλογο της ηλικίας και του αναστήματός  του, τον παραξενεύει. Με δυσκολία το συγκρατεί στην αγκαλιά του, λες και κρατά κάτι το άψυχο. Το παιδί δεν κάνει καμιά προσπάθεια να κρατηθεί στην αγκαλιά του. Το κλάμα του, μόνο, σπαρακτικό συνεχίζεται. «Το σωσίβιο το ενοχλεί» θα πει κάποιος που παρακολουθεί τη σκηνή. Πραγματικά, οι ιμάντες του είχαν τυλιχτεί επικίνδυνα γύρω από το τρυφερό του κορμί πιέζοντάς το ασφυκτικά. Ένα μαχαίρι που βρέθηκε σε ελάχιστο χρόνο το απήλλαξε από τον σφικτό εναγκαλισμό. Μια γυναίκα εκεί κοντά ζητά να το πάρει στην αγκαλιά της, να το μερέψει. Το παίρνει και του μιλά γλυκά, όχι, όμως, στη γλώσσα που το παιδί ξέρει, όχι στη γλώσσα της μάνας του. Τα λόγια της, όσο τρυφερά κι αν προφέρονται, δεν καταφέρνουν να το ηρεμήσουν.

Στο μεταξύ, οι περισσότεροι από τους επιβάτες της λέμβου έχουν βγει στην ασφάλεια της στεριάς. Μεταξύ των τελευταίων ξεχωρίζει μια μαυροφορεμένη, ψηλή, εύσωμη γυναίκα. Κοιτάζει με έκδηλη αγωνία δεξιά και αριστερά σαν κάτι να ψάχνει. Βλέπει τη γυναίκα που κρατά το παιδί, την πλησιάζει και το παίρνει στην αγκαλιά της. Του μιλά αργά, τρυφερά, στη γλώσσα που ξέρει, στη γλώσσα του. Το παιδί σιγά σιγά στην αγκαλιά της μάνας μερεύει, σταματά το κλάμα. Ένα βουβό αναφιλητό μόνο συνταράσσει πότε πότε το στήθος του.

Οι κάτοικοι της Σκάλας προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βοηθήσουν τους απελπισμένους της Ανατολής, που τους τελευταίους μήνες καταφθάνουν κατά χιλιάδες, και να τους κάνουν να νιώσουν καλύτερα, είχαν διαμορφώσει από καιρό ένα χώρο, ένα ευρύχωρο δημοτικό δωμάτιο όπου οι ίδιοι αλλά και κάτοικοι άλλων περιοχών συγκέντρωναν ρούχα. Είναι τα ρούχα που μέχρι τώρα φύλαγαν με ευλάβεια στις ντουλάπες και τα σεντούκια των σπιτιών τους, γλυκές θύμησες των παιδιών τους, όταν αυτά ήταν μικρά και που τώρα τα δίνουν με όλη τους την καρδιά για να αγκαλιάσουν, να ζεστάνουν ταλαιπωρημένα, παγωμένα κορμάκια, που η ζωή δεν τους χαμογέλασε.

Η ομάδα των «αθλίων», υπακούοντας στις προτροπές των ντόπιων, κινείται αργά προς το δωμάτιο. Ανάμεσά τους και η μαυροφορεμένη, εύσωμη γυναίκα. Ακολουθώντας τους άλλους και κοιτάζοντας χαμένα δεξιά και αριστερά φτάνει στο δωμάτιο. Η περίπτωσή της στο μεταξύ έχει κινήσει την περιέργεια πολλών που συζητούσαν για το παράξενο παιδί που κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της. Κάποιοι την παρακινούν με νοήματα να μπει στο δωμάτιο, να βρει στεγνά ρούχα, να ντύσει το παιδί της. Ένας από το πλήθος, που δεν μοιάζει να είναι ντόπιος, την πλησιάζει. Συνομιλούν για λίγο στη γλώσσα τους. Στο πρόσωπό της είναι ζωγραφισμένη η αγωνία. Μιλά και κοιτά το παιδί. Ο συνομιλητής της την ακούει προσεκτικά. Δείχνει ταραγμένος και ανήσυχος, σαν κάτι σοβαρό να συμβαίνει. Η γυναίκα μπαίνει διστακτικά στο δωμάτιο, ενώ αυτός απομακρύνεται και μιλά απ’ το τηλέφωνο. «Είναι εθελοντής», θα πει κάποιος. «Έρχεται συχνά εδώ και βοηθά τους νεοφερμένους».

Ο κόσμος που παρακολουθεί τη σκηνή δείχνει ενδιαφέρον, θέλουν να μάθουν τι συμβαίνει. Τον πλησιάζουν και περιμένουν με αγωνία να τους μιλήσει. Διστακτικά στην αρχή, πιο ελεύθερα στη συνέχεια, με κοφτά λόγια και σπασμένα ελληνικά ψελλίζει:  «το παιδί είναι παράλυτο στα πόδια». Τα πρόσωπα αυτών που ακούν συσπώνται, δαγκώνουν τα χείλη. «Δεν είναι μόνο αυτό», συνεχίζει, «η καρδούλα του έχει σοβαρό πρόβλημα. Πρόσφατα του έκαναν επέμβαση ανοιχτής καρδίας». Απ’ την ομήγυρη κάποιοι βουρκώνουν. Γι αυτό, λοιπόν, αυτή η αγωνία της μητέρας; Γι αυτό αυτή η αδράνεια, η ακαμψία του μικρού σώματος;

Μετά από ώρα το περιστρεφόμενο γαλάζιο φως ενός αυτοκινήτου διαπερνά το σκοτάδι της νύκτας. Ένα  ασθενοφόρο ειδοποιημένο από τον εθελοντή-μεταφραστή γλιστρά σιγά ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος. Η μητέρα και το παιδί επιβιβάζονται και το αυτοκίνητο χάνεται και πάλι στη νύχτα. Στη νύχτα χάνεται και το πλήθος των εξουθενωμένων νεοφερμένων, κρατώντας τα ελάχιστα εφόδια που κατόρθωσαν να πάρουν μαζί τους στο απεγνωσμένο, για την ποθεινή γη της Λέσβου, ταξίδι τους.

Τέτοιες ιστορίες επαναλαμβάνονται πολλές φορές κάθε μέρα στο ήσυχο ψαροχώρι. Σαν τον Αντώνη καθημερινά δίνουν το παρόν της ανθρωπιάς, άδολα, ανυστερόβουλα, σιωπηλά, ο Νίκος, ο Θανάσης, ο Γιώργος…. άνθρωποι της βιοπάλης, απλοί ψαράδες που αλιεύουν, τώρα, ψυχές, που σώζουν ανθρώπους, που σε πείσμα των καιρών, στην αναλγησία των δουλεμπόρων της αντικρινής ακτής, στην κυνικότητα και αδιαφορία των ευρωπαίων, προσφέρουν αγάπη με μόνη ανταμοιβή ένα χαμόγελο από μια τυραγνημένη ψυχή, ένα φιλί από ένα μικρό παιδί, μια αγκαλιά, μια ευχή στη γλώσσα τους, ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης στην άκρη του ματιού τους. Και αυτοί είναι οι τυχεροί που αν και γνώρισαν τη φρίκη του πολέμου, της πείνας και της καταπίεσης βρήκαν στις ακτές της Συκαμιάς αυτό που δεν γεύτηκαν στην πατρίδα τους, μια ανοικτή αγκαλιά.  Πίστεψαν ότι άνοιξε γι’ αυτούς ο δρόμος για τη Γη της Επαγγελίας, αγνοώντας, ίσως, ότι ο Γολγοθάς δεν άρχισε ακόμη.  Πολλοί, όμως, οι άτυχοι, δεν κατάφεραν ποτέ να φθάσουν σ’ αυτή την ποθητή ακτή. Η θάλασσα του Αιγαίου πήρε στα κύματά τις ψυχές και όνειρα και μικρά παιδιά, πολλά μικρά παιδιά, που πριν ακόμη γνωρίσουν τη ζωή, αυτή τους έδειξε το πιο φρικτό της πρόσωπο.

Γέμισε ο ουρανός αγγελούδια…

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Οι πράκτορες της Συνοριοφυλακής έκλεισαν τη χρονιά με έναν ακόμη μήνα με ρεκόρ συλλήψεων παρανόμων μεταναστών.

Οι πράκτορες της Συνοριοφυλακής έκλεισαν τη χρονιά με έναν ακόμη μήνα με ρεκόρ συλλήψεων παρανόμων μεταναστών.

Περισσότεροι από 170.000 παράνομοι μετανάστες συνελήφθησαν από πράκτορες της Συνοριοφυλακής κατά μήκος των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού τον Δεκέμβριο του 2021, ανεβάζοντας το σύνολο για το ημερολογιακό έτος κοντά σε 1,9 εκατομμύρια, σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων (CBP).

33 Ιστορίες για το 1821

33 Ιστορίες για το 1821

Άλλο ένα συλλογικό βιβλίο για τον ένδοξο ξεσηκωμό του 1821 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema με τη συμμετοχή από 33 σύγχρονους και καταξιωμένους συγγραφείς. 33 ιστορικά διηγήματα που φανερώνουν πράξεις προσώπων -αγωνιστών και απλών ανθρώπων- που συνιστούν μια ιστορία ολοκληρώνοντας εκείνες τις πτυχές του απελευθερωτικού αγώνα από τον τουρκικό ζυγό.

«Φυσικές Καταστροφές και ληξιπρόθεσμες οφειλές, επίκεντρο της συνάντησης του Γ.Γ. Εσωτερικών & Οργάνωσης Μιχάλη Σταυριανουδάκη με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας»

«Φυσικές Καταστροφές και ληξιπρόθεσμες οφειλές, επίκεντρο της συνάντησης του Γ.Γ. Εσωτερικών & Οργάνωσης Μιχάλη Σταυριανουδάκη με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας»

Συνάντηση πραγματοποίησε ο Γενικός Γραμματέας Εσωτερικών και Οργάνωσης του Υπουργείου Εσωτερικών κ. Μιχάλης Σταυριανουδάκης με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος κ. Νεκτάριο Φαρμάκη και τον αντιπεριφερειάρχη κ. Τάκη Παπαδόπουλο.