EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ

22 Apr, 2024

Εκείνο τον χειμώνα τον περάσαμε γεμίζοντας φυσίγγια για την κυνηγετική καραμπίνα του πατέρα. Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας – έναν μακρόστενο, φαγωμένο ξύλινο πάγκο –  κι ο πατέρας άπλωνε πάνω του με προσοχή που έμοιαζε με ευλάβεια τα υλικά και τα σύνεργα για το γέμισμα: τους κάλυκες, τα καψούλια, το μπαρούτι, τις τάπες, τα σκάγια…τη ζυγαριά ακριβείας με τα ζύγια της, το χωνάκι, το ταπόξυλο για το σπρώξιμο της τάπας μέσα στον κάλυκα και τη ρελιάστρα για το κλείσιμο του φυσιγγιού, όταν ήταν πια γεμάτο κι έτοιμο για φονικό.

 Ήμουν έξι χρονών κι ο αδελφός μου λίγο μεγαλύτερος, αλλά είχαμε ήδη αρκετή εμπειρία σ’ αυτή τη δουλειά, που γινόταν συνήθως τα βράδια, κάτω απ’ το τσιμπλιάρικο φως ενός γυμνού γλόμπου. Μόνο η μάνα μας δεν συμμετείχε σ’ αυτή την ανίερη ιεροτελεστία. Το μόνο που έκανε εκείνα τα βράδια ήταν να ζεσταίνει τα χέρια της πάνω από μια φορητή σόμπα πετρελαίου, μέσα σε μια αφόρητα βλοσυρή σιωπή. Ούτε ο πατέρας μιλούσε πολύ, εκτός κι αν χρειαζόταν να μας δώσει κάποια οδηγία. Ζύγιζε μόνο με προσοχή και προσήλωση το μπαρούτι και τα σκάγια, μην γίνει λάθος και πάει το φυσίγγι στράφι.

   Τις Κυριακές έβγαινε για κυνήγι. Στα κοντινά πήγαινε και μόνος, στα μακρινά βάζανε όλοι οι κυνηγοί της γειτονιάς ρεφενέ και νοικιάζανε αυτοκίνητο. Ή αγγαρεύανε κάνα φίλο τους που είχε φορτηγό και μπαίνανε όλοι μαζί στην καρότσα, παίρνανε και τα σκυλιά – όσοι είχανε –  και τραβάγανε όπου υπήρχανε περάσματα αποδημητικών, για να ξοδέψουν αφειδώς τα φυσίγγια που με τόσο κόπο γεμίζαμε τα προηγούμενα βράδια.

Τις περισσότερες φορές γύριζε με το πάνινο σακίδιο γεμάτο, ή έστω μισογεμάτο και τότε τα χέρια της μάνας έφευγαν πάνω απ’ τη σόμπα και πήγαιναν να μαδήσουν τα πουλιά. Κι έτσι όπως τα ξεπουπούλιαζαν γρήγορα-γρήγορα κι ανακατεύονταν με τα πούπουλα που πετάγονταν ολόγυρα, έμοιαζαν κι αυτά με φτερά πουλιού χτυπημένου, που φτερακίζει απελπισμένο στο χώμα προσπαθώντας να σηκωθεί, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να τραυματίζεται περισσότερο, σηκώνοντας ένα σύννεφο από σκόνη και ματωμένα πούπουλα.

Αφού τα ξεπουπούλιαζε, τα καψάλιζε στη φωτιά που έβαζε σ’ ένα βαμβάκι βουτηγμένο στο οινόπνευμα για να φύγουν και τα τελευταία χνούδια του φτερώματος. Μετά, με ακρίβεια χειρούργου κι ένα μυτερό μαχαίρι έκανε μια τομή από το λαιμό μέχρι την ουρά, για ν’ αφαιρέσει τα εντόσθια και τέλος, τα ξέπλενε καλά και τ’ άφηνε λίγο να στραγγίξουν, μέχρι να ξεπλύνει και τα χέρια της από τα αίματα με νερό και σαπούνι, σα να ήθελε να αποποιηθεί την ευθύνη για το αίμα των αθώων θυμάτων που θα έμπαιναν σε λίγο στην κατσαρόλα για να γιατρέψουν την πείνα μας. Οι δικές μας οι τύψεις, (εμένα και του αδελφού μου), εξατμίζονταν μαζί με τους ατμούς που ανέβαιναν από την κατσαρόλα, κάνοντας το στόμα μας να γεμίζει σάλιο και τις κοιλιές μας να γουργουρίζουν με προσδοκία, για μια μπουκιά κρέας γεμάτο κόκκαλα, που θα ξεγελούσε την πείνα μας, δικαιώνοντας μ’ αυτό τον τρόπο τους φόνους των πουλιών. Καμιά φορά βέβαια βρίσκαμε σκάγια στο κρέας και φτύναμε με αηδία την πολύτιμη μπουκιά μας στο πιάτο. Σκεφτόμουνα τότε, χωρίς ποτέ να το ομολογήσω, πως μάλλον ήταν κάποιου είδους εκδίκηση του αδικοσκοτωμένου. Ο πατέρας δεν άγγιζε ποτέ αυτό το φαγητό, δεν του άρεσε, έλεγε. Μας κοίταζε για λίγο να τρώμε και μετά έλεγε πως είναι κουρασμένος και πήγαινε να ξαπλώσει.

   Η καινούργια χρονιά έφερε κρύα και χιόνια. Οι κυνηγοί δεν μπορούσαν να βγαίνουν στα βουνά με τέτοιους καιρούς, περίμεναν μόνο να καλοσυνέψει και κάθονταν στ’ αυγά τους. Τις ελάχιστες φορές που ξεμύτισε ο πατέρας στα κοντινά, γύρισε με το σακίδιο άδειο. Ούτε χόρτα δεν υπήρχαν, τα είχε κάψει όλα το χιόνι.

«Υπομονή, όπου να’ ναι θ’ ανοίξει ο καιρός και θα κατέβουν τα τρυγόνια…», έλεγαν μεταξύ τους οι κυνηγοί στο καφενείο που μαζεύονταν πια τις Κυριακές και μιλούσαν για τα κατορθώματά τους στα κυνήγια, ή για το που θα έστηναν τα καλύτερα καρτέρια.

Είχε μπει για τα καλά  ο Μάρτης και πιάσαμε πάλι δουλειά γύρω απ’ τον πάγκο της κουζίνας, περιμένοντας τα απριλιάτικα πουλιά να θρέψουν την χειμωνιάτικη ένδεια. Ήταν το σωτήριο έτος 1967. Εκείνο τον Απρίλη, θα συμπλήρωνα τα επτά μου χρόνια. Στο μεταξύ, γύρω απ’ τον πάγκο, γεμίζαμε και γεμίζαμε φυσίγγια, πρώτα καινούργιο καψούλι στον κάλυκα, μετά το ζυγισμένο μπαρούτι μέσω του χωνιού – να μη χαθεί ούτε κόκκος –  την μάλλινη τάπα να πατήσει καλά στο μπαρούτι σπρωγμένη από το κυλινδρικό ταπόξυλο, τα σκάγια πάνω-πάνω και τέλος την χαρτονένια τάπα και γύρισμα του στομίου του φυσιγγιού με την ρελιάστρα, να σφραγίσει καλά για ν’ απελευθερώσει όλη την φονική του δύναμη τη στιγμή που πρέπει. Αραδιάζαμε τα γεμάτα φυσίγγια σε μια άκρη του πάγκου, σαν στρατιωτάκια έτοιμα για μάχη κι από κει ο πατέρας τα έπαιρνε και τα τοποθετούσε στην φυσιογγιοθήκη που φορούσε στην μέση όταν κυνηγούσε ή μέσα στα χαρτονένια κουτάκια που φύλαγε κάτω από το κρεβάτι τους.

   Ο Απρίλης μας βρήκε ανυπόμονους και λιμασμένους για τους τρυφερούς φτερωτούς μεζέδες. Οι τύψεις μας για τα επικείμενα φονικά είχαν θαφτεί κάτω απ’ το χειμωνιάτικο χιόνι κι οι απαιτήσεις της κοιλιάς που είχε στερηθεί για αρκετό καιρό τις νοστιμιές που είχε συνηθίσει, γεμίζοντας κυρίως από όσπρια και άνοστες νερόσουπες, κατέπνιγε την όποια θλίψη για τη θυσία των πουλιών. Όλοι έλεγαν πως τούτη την Άνοιξη, θα ήταν πλούσιο το κυνήγι…

Ύστερα, μας προέκυψε  η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου… όπου κλήθηκαν όσοι είχαν όπλα, οτιδήποτε όπλα, να πάνε να τα παραδώσουν στα αστυνομικά τμήματα. Πήγαν και οι κυνηγοί και παρέδωσαν τις καραμπίνες και τα δίκανα.

Εκείνη την Άνοιξη, ήταν πλούσιο το κυνήγι. Η «επανάστασις» είχε πιάσει όλα τα καρτέρια και γέμισαν οι φυλακές και τα ξερονήσια. Μονάχα τα τρυγόνια πετούσαν ελεύθερα εκείνη την Άνοιξη. Μόνο αυτά.

 

 

 

photo mila-del-monte / https://pixabay.com 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This