Άπλωνε τις υγρές σκιές του ο Υμηττός
να τις ζεστάνει με τις χρυσές αρματωσιές του
ο πυρίδρομος Ήλιος.
Στις ακτίνες του βαρύ τo φορτίο γινόταν
και από το πέρασμά του
στο πάλλευκο περιστύλιο του Παρθενώνα
άκουγα τη φωνή των προγόνων μου
μέσα από το ηλιοσκόπιο να μου ψιθυρίζει λόγια σοφά…
Όσοι βαδίζουν στον ήλιο
τους ακολουθεί η σκιά τους
κι όσοι βαδίζουν στη δόξα
ο φθόνος τούς συνοδεύει…
Η Αγάπη για τη Σοφία
στο θάνατο οδηγεί
στο θάνατο του Εγώ και της Αμάθειας.
Μόνο η θεϊκή μανία του Έρωτα
μπορεί το κατάφωτο κάλλος να χαρίσει…
Κι όταν το πέπλο της νύχτας
άρχισε να απλώνεται με ουράνιους ήχους
ακούστηκαν οι προφητείες…
«Τα περισσότερα που θα γίνουν στο μέλλον
είναι ίδια με αυτά που έχουν γίνει.
Μην ξεχνάς άνθρωπε τον τελικό σκοπό της ενσαρκώσεώς σου:
είναι η επάνοδος στη θεική μονάδα»
Κι έμεινα εδώ ώρα πολλή στην ιερή προσήλωση της εντελέχειας
να κοιτάζω από ψηλά όλα τα χρώματα του άλγους,
ώσπου άναψαν τα φώτα της ακένωτης πόλης
με τα μύρια κάτοπτρα.
photo user32212 / https://pixabay.com
















































