EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
Όταν οι καμπάνες σίγησαν...

Όταν οι καμπάνες σίγησαν…

12 Apr, 2024

Τρέχω πίσω από τη μάνα μου,  μα να τη φτάσω δεν μπορώ. Αλαφιασμένη, με πρόσωπο κέρινο από τον τρόμο, αμίλητη, βγάζοντας  άναρθρες κραυγές μόνο, όταν γυρίζει να  κοιτάξει, αν την ακολουθώ, με τα όμορφα μαλλιά της να κρέμονται άγρια στους ώμους της,  αντί για τον περήφανο χαμηλό κότσο,  περήφανο δείγμα της γαλλικής της παιδείας.

Κοιτάζω κλεφτά,  δεξιά, αριστερά,  νομίζω πως βλέπω εφιάλτη, σαστίζω..δε  ξέρω που είμαι ..

Η όμορφη προκυμαία της Σμύρνης, το Και,  με τον  κόσμο να βολτάρει πέρα δώθε, τα πολυτελή της μαγαζιά με τα σιροπιαστά γλυκά,  το αριστοκρατικό φαγητό, τις περίφημες λέσχες της,  τα θέατρα,  τα μεγαλοπρεπή κτίρια, βυθίζεται    ξεδιάντροπα, στη λήθη του αδηφάγου χρόνου,  καθώς μπροστά στα μάτια μας,  οι ανελέητες πύρινες φλόγες του πολέμου την κατασπαράζουν αχόρταγα.. Όχι δεν είμαι εκεί, θαρρώ πως φύτρωσα στην κόλαση!  Το απότομο τράβηγμα της μάνας μου, με επαναφέρει σε αυτή τη ζοφερή, τραγική πραγματικότητα, που ζούμε όλοι οι Έλληνες της Σμύρνης τις τελευταίες μέρες.

Ο Σεπτέμβρης πάντα ήταν ένας μήνας,  γλυκός, όμορφος που μοσχοβόλαγε βιβλία και τετράδια, μολύβια καλοξυσμένα και το μαγεριό της μάνας την πρώτη μέρα του σχολείου βασιλικό,  για να ‘ναι λέει η χρονιά γεμάτη πλούσιους βαθμούς. Καυχιόταν με περηφάνεια για τις σχολικές μου επιδόσεις και το σχολείο μου το περίφημο Ομήρειον. Ήθελε να με σπουδάξει,  φέρνοντας αντίρρηση στον πατέρα, που ήδη μεταξύ σοβαρού κι αστείου είχε μαντρώσει τη λίστα με τους υποψήφιους γαμπρούληδες στο παλαιών αρχών μυαλό του. Εγώ ήμουν ένα κοριτσάκι μόλις δεκατριών χρονών που φανταζόταν σπουδές στα Παρίσια και βόλτες στο Σηκουάνα. Δόξα το Θεό ο πατέρας βάσταγε καλά οικονομικά, είχε το καλύτερο παντοπωλείο στη Σμύρνη. Ήτο καλός άνθρωπος,  κομματάκι αυστηρός.. μα καλόκαρδος και στη δούλεψή του είχε και πολλούς Τούρκους. Ένας από αυτούς έτρεξε τα κακά χαμπέρια κείνη την αποφράδα μέρα στη μάνα

  • Γκλήγορις κυρά Ελπίδα ..αρπάξαν τον εφέντη μου ante bayan

Η μάνα δε χρειάστηκε πολύ να καταλάβει, η κατάσταση ήταν τεταμένη από μήνες,  πολλές φορές τους ήκουσα να λένε πως το μόνο που έμενε να κάνουν, ήταν να τα πουλήσει ο πατέρας όλα και να έρθουμε στην Ελλάδα, τη μεγάλη, την αγαπημένη πατρίδα, να είμαστε ασφαλείς. Φοβήθηκα τόσο μια φορά, που έμπηξα τα κλάματα κι έτσι με έπιασαν στα πράσα.

     -Γιαβρί μου μη φοβάσαι εσύ, ο Θεός είναι μεγάλος κι αγαπά τη Σμύρνη,  τίποτις κακό δεν θα γίνει.

Ο πατέρας όμως αργούσε να αποφασίσει και άλλοι χιλιάδες έκαμαν το ίδιο..

Ξεψυχισμένες προκάμαμε στο μαγαζί κι αυτό που αντικρύσαμε, χαράχτηκε για πάντα στο παιδικό μου μυαλό και τραυμάτισε θανάσιμα την αθώα σα λευκή περιστερά ψυχούλα μου.

Ο πατέρας μου κρεμασμένος από το μεγάλο τσιγκέλι αυτό που κρέμαγε αρμαθιές τα φρέσκα λουκάνικα,  που φτάνανε μέχρι τη γης, κατάχλωμος..ξεψυχούσε..γεμάτος αίματα,   ολάκερος μια πληγή. Δεν θα ξεχάσω ποτές,  τη στιγμή που στήλωσε το βλέμμα του πάνω μου και στη μάνα..σα να ζητούσε συγχώρεση..δε ξέρω γιατί..δεν έφταιξε σε κάτι.

Έρμη μάνα,  χήρεψες στα απάνθισμά σου, ξυπόλητη στα χαλάσματα της μεγάλης Ελλάδας κι ούτε ένα δάκρυ δεν τόλμησε να κυλήσει. Έτσι ήταν η μάνα, περήφανη, αγέρωχη, σκληρή ! Από μήνες κλαψούριζε τα βράδια, τώρα κατάλαβα γιατί,  έβλεπε το κακό να έρχεται,  είχε ματαζήσει το σκηνικό στους εφιάλτες της, ξεδάκρυσε πια!

Μ’ άρπαξε από το ελαφρύ φθινοπωρινό ζακετάκι που φόραγα, σέρνοντας με στο μεγάλο πλακόστρωτο δρόμο ουρλιάζοντας μου

  • Τρέχα Χαρίκλεια και μη κοιτάξεις πίσω..Γρήγορα στο σπίτι
  • Μάνα..ο πατέρας..τσίριζα, ενώ δίπλα μας καιγόταν η πόλη, ψυχές, σάρκες, τα ζωντανά, ολάκερες περιουσίες  έγιναν το προσάναμμα, σε αυτή τη φρίκη που τερατογένεσαν εκείνα τα θηρία.

Πέταξα τα παντοφλάκια που φορούσα για να τρέξω γρηγορότερα. Μου τα είχε δωρίσει η νουνά μου λίγες μέρες πριν. Ενθουσιάστηκα όταν τα πρωτόδα,  τα σφιξα στην αγκαλιά μου σα μωρό. Μα τώρα,  με καθυστερούσαν κι αυτό ίσως αποδεικνυόταν μοιραίο.

Αποκαμωμένη από το τρέξιμο,    σα φτάσαμε,   παρακολουθούσα υπνωτισμένη τη μάνα μου να μαζεύει αεικίνητη,  όλα τα κοσμήματα,  δώρα από το γάμο της,  από τους γονείς της και τις γιαγιάδες της, τους πολύτιμους δικούς μας βαφτιστικούς  σταυρούς,  ειδική παραγγελία στην Αίγυπτο,  με ένα ρουμπίνι ο δικός μου  και τρια διαμάντια του αδελφού μου,  συμβολικό του τρίτου  στη σειρά διαδοχής της οικογένειας μας. Η μεγάλη μου αδελφή ήταν ήδη μικροπαντρεμένη  στο σπιτικό της περιμένοντας το πρώτο της μωρό.   Εγώ ήξευρα πως δεν   αγαπούσε τον άντρα της,  αλλά δεν ήθελε να εναντιωθεί στη βούληση του πατέρα. Το προξενιό έγινε σε δυο μέρες κι ο γάμος σε έναν μήνα. Έδειχνε καλός άνθρωπος,  ερωτευμένος με την αδελφή μου . Εμπορευόταν είδη προικός, το κατάστημά του ήταν στην πιο περίοπτη θέση της προκυμαίας. Αρκετά μεγαλύτερος όμως από τη Βιολάντα, περίπου 15 χρόνια κι από ότι καταλαβαίναμε ζηλιάρης. Ο πατέρας βέβαια έλεγε πως αυτό έδειχνε πως την αγαπούσε πολύ. Η μάνα όμως δεν τον ήθελε εξαρχής . Τη θυμάμαι που έκλαιγε το βράδυ που αρραβωνιάστηκε η αδελφή μου ,  στην αρχή μονάχη και μετά αγκαλιασμένες κι οι δυο  και σίγουρα δεν ήταν από χαρά.

  • Χαρίκλεια τρέχα να φέρεις τον αδελφό σου..γρήγορα

Καθώς ανέβαινα τις σκάλες, την άκουσα να λεει στη κυρά Ευτέρπη την υπηρέτρια μας,  να φύγει ευθύς για το σπίτι της . Της έδωσε το ένα κλειδί και την πρόσταξε να κρατά το σπίτι καθαρό για όταν ματαγυρίσουμε. Η μάνα ήταν πάντα ψύχραιμη,  δύσκολα καταλάβαινες τα αισθήματα της και τη σκέψη της.

  • Που θα πάτε κυρά μου; Ο αφέντης;
  • Στην πατρίδα Ευτέρπη, εκεί που ήδη έπρεπε να ήμασταν. Όλοι..

Για τον πατέρα δεν είπε κουβέντα! Χρόνια μετά πολλά,  όταν έγινα κι εγώ μάνα,ξεκαθάρισα στη σκέψη μου,  πως το σπουδαιότερο για κείνη εκείνες,  τις μαύρες ώρες ήταν η σωτηρία των παιδιών της.

Ζώστηκε τα κοσμήματα,  μόνο αυτό μπορούσε να μεταφέρει κι έναν άλμπουμ με οικογενειακές φωτογραφίες.  Εκεί μέσα είχε χώσει και τους τίτλους της ακίνητης περιουσίας μας,  το έμαθα αρκετά μετά.  Πέντε κομμάτια χαρτί,  με βουλοκέρια και τζίφρες, χωρίς νόημα, δίχως αξία πια. Εγώ είχα στην αγκαλιά μου το τρίχρονο αδελφό μου. Οι γονείς μας μας γέννησαν με διαφορά τον έναν από τον άλλον.

Η πρώτη και μοναδική στάση, ήταν στην αδελφή μου. Μας άνοιξε, βαλαντωμένη στο κλάμα. Η αδελφή μου ήταν ευαίσθητος άνθρωπος,  δεν βάσταγε να το κρύψει. Τα λόγια περίσσευαν εκείνη την ώρα. Μείναμε αγκαλιασμένες κι οι τρεις,  αμίλητες!

Η μάνα τη διέταξε σχεδόν να μας ακολουθήσει.

  • Ο άντρας σου σκέφτεται σαν τον πατέρα σου, δύσκολα θα αφήσει τα περιουσιακά του. Θα μείνει πίσω και θα τραβήξει κι εσένα ..καταλαβαίνεις τι σου λέω..τσίριξε τραντάζοντας την από τους ώμους

Η αδελφή μου την κοίταζε,  χωρίς να αντιδρά,  σαν να ‘ταν υπνωτισμένη, μέχρι που ξέσπασε σ’αναφιλητά

  • Δε μπορώ μανούλα μου να το κάνω αυτό ..φοβάμαι πολύ
  • Τι φοβάσαι πουλί μου; Πιότερο τον κύρη σου από τους Τούρκους; Θα εκδικηθούν..τα αντίποινα θα ‘ναι πολλά..ο θάνατος θα ‘ναι το πιο εύκολο, πίστεψε με κορίτσι μου, το πιο λυτρωτικό..τα βασανιστήρια φοβούμαι ..Η προκυμαία και όλοι οι κεντρικοί δρόμοι είναι γεμάτοι από πανικόβλητους
  • Έλληνες που τρέχουν  να σωθούν, τα καράβια που φτάνουν δεν θα τους πάρουν όλους..παντού βλέπεις εικόνες από την κόλαση,αποκεφαλισμένους, γδαρμένους άντρες και μικρά αγόρια,  κρεμασμένους, απαγχονισμένους, γυναίκες βιασμένες,  ξεντεριασμένες με τα νεκρά μωρά,  τρόπαιο πάνω τους..!

Μάταια η μάνα προσπαθούσε να την πείσει,  ήταν ανένδοτη, ο τρόμος είχε φωλιάσει στη ψυχή και στα μάτια της!

  • Το ξερα μάτια μου..σε χτυπάει; τη ρώτησε η μάνα μας σπαραξικάρδια

Η αδελφή μου,  χαμήλωσε το κεφάλι ξεσπώντας σε λυγμούς ξανά, πέφτοντας στην αγκαλιά της αυτή τη φορά.

  • Πήγαινε μέσα και μάζεψε μόνο τα χρυσαφικά σου και δυο φουστάνια,  τίποτε άλλο..ακούς μπρε; Ότι βαστούμε να μεταφέρουμε και να πουλήσουμε αν χρειαστεί. Υπάκουσε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σε λίγη ώρα ήμασταν κιόλας στην προκυμαία,  ανάμεσα σε εκαντοτάδες άλλους που ρωτούσαν απελπισμένα αν και πότε θα εμφανιστεί κάποιο καράβι, να μας σώσει . Δεν αναγνώριζα κανέναν, λες και ξαφνικά γινήκαμε όλοι ξένοι . Φτάναν στα αυτιά μας ιστορίες για όσους είχαν ήδη παέι εδώ και καιρό, πως τα πράγματα ήταν δύσκολα και η υποδοχή που είχαν δεν ήταν καλή. Η μάνα δεν το πίστευε..πως ήταν δυνατό στην πατρίδα σου να είσια ανεπιθύμητος; Κι όμως.. Ξάφνου σφίχτηκε η καρδιά μου από πόνο για τον γλήγορο και άδικο χαμό του πατέρα μα την ίδια στιγμή και θυμό γιατί μας πήρε στο λαιμό του,  ενώ έπρεπε ήδη να είχε φροντίσει να μας πάρει από εδώ,  τακτοποιώντας τα πάντα και στη Σμύρνη μα να προετοιμάσει και την επιστροφή στην πατρίδα.

Ο ελληνικός στρατός κατέρρεε,  άλλωστε το ξέραμε από την αρχή, πως δεν ήταν καλά προετοιμασμένος και αρκετοί πολιτικάντηδες αλλά και λαός δεν ήθελε την εκστρατεία. Κοινό μυστικό ήταν πως για άλλη μια φορά έβγαζαν τα μάτια τους μια και κανείς δεν συμφωνούσε με κανέναν. Ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα της γνώσης της σοφίας της ασφάλειας του πολιτισμού..ήμασταν κι εμείς Έλληνες!

Η Βιολάντα είχε ξαναβρεί το χρώμα της,  την έβλεπα πιο αποφασισμένη και περισσότερο ήρεμη. Κρατούσε σφιχτά το χέρι της μάνας κι έπαιρνε δύναμη.

Ένα μεγάλο ελληνικό καράβι έμπαινε στο λιμάνι, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης κι ελπίδα για μια ζωή όμορφη στην πατρίδα.

Τις σκέψεις μου έκοψαν τα ουρλιαχτά του κόσμου γύρω μας.  Τούρκοι στρατιώτες γεμάτοι μίσος,  εκτελούσαν όποιον αντιστεκόταν.

  • Μείνετε ακίνητες πρόσταξε η μάνα, αν μου συμβεί κάτι θα τρέξετε στο καράβι και πίσω δε θα κοιτάξετε.
  • Δεν πρόκειται να γίνει αυτό μάνα και το ξέρεις

Στα επόμενα λεπτά επικράτησε πανδαιμόνιο. Όλοι ήθελαν να μπουν στο καράβι, να γλυτώσουν και να φύγουν από την κόλαση. Μα δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αυτό μια και δεν χώραγε όλος ο κόσμος. Μάταια το πλήρωμα του πλοίου παρακαλούσε να μη συνωστίζονται γιατί θα έρθουν κι άλλα καράβια. Ουρλιαχτά,  κλάματα, παρακάλια,  πυροβολισμοί από Τούρκους στρατιώτες ..

Πλησιάζαμε στη μπούκα πόρτα,  μα ξάφνου η μάνα άρχισε να ουρλιάζει . Ο αδελφός μου,  που τον κράταγε από το χέρι,  εξαφανίστηκε λες και εξαυλώθηκε. Η μάνα προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε,  κοιτάζοντας ταυτόχρονα ολόγυρα μήπως τον έβλεπε. Μπορούσα   ν’        ακούσω τους ξέφρενους χτύπους της καρδιάς της. Η εικόνα πάγωσε,  ο αδελφός μου σεν ήταν πουθενά, δεν τον βλέπαμε,  δεν τον ακούγαμε,  ουρλιάζαμε τ’ όνομά του, μα όλα μάταια. Εκείνη τη στιγμή το καράβι άρχισε να σφυρίζει,  η πόρτα θα άνοιγε .

  • Τρέξετε μόλις πέσει η μπούκα πόρτα ! Φώναζε η μάνα, με χείλη κάτασπρα από την απελπισιά

Η Βιολάντα τσίριζε,  πως δεν θα φεύγαμε μόνες μας χωρίς εκείνη και τον αδελφό μας

Δεν μου ‘βγαινε φωνή από το τρόμο

  • Θα συναντηθούμε στον Περαία.. επέμενε..Φύγετε, διαφορετικά δεν θα γλυτώσει κανείς μας..

Ο κόσμος άρχισε να τρέχει  αλλόφρων να μπει στο καράβι . Μια ανθρώπινη γέφυρα ποδοπατημένων στήθηκε. Δε λογάριαζε κανείς,  κανέναν. Όλοι ήθελαν να γλυτώσουν τη ζωή τους. Μωρά χάθηκαν,  άνθρωποι έπεσαν στο λιμάνι από το συνωστισμό και πνίγηκαν, οικογένειες χωρίστηκαν,  πολλές για παντοτινά, άλλοι έπεφταν νεκροί από τα όπλα των στρατιωτών,  δίχως να προλάβουν να δουν την πατρίδα. Η κόλαση άλλαξε θέση κι αγάπησε παράφορα τη Σμύρνη..

Σμύρνη μου αγαπημένη και χιλιοτραγουδισμένη, κόρη ορφανή και μάνα μαυροφόρα, με μαύρο ριζικό. Ξάφνου,  σαν κύμα οι ιαχές καταλάγιασαν,  στο βάθος ακούγονταν οι καμπανες θαρρώ όλων των εκκλησιών της Σμύρνης. Μέχρι κι οι Τούρκοι μαρμάρωσαν απορημένοι. Κανείς δεν έμαθε ποτέ  το μυστικό. Σαν αόρατο χέρι Θεού να τράβαγε τα σκοινιά, γρήγορα ρυθμικά,  ενθαρρυντικά,  ελπιδοφόρα.. Ο κόσμος αναθάρρησε και βρήκε το βήμα και το σκοπό του

Μόνο η μάνα έκλαιγε σιωπηλά για το μικρό μου αδελφό,  το κακοροίζικο και που να τον βρει και που να ψάξει.. Ξάφνου πάλι οι καμπάνες σίγησαν κι ο τρόμος επέστρεψε…

Το καράβι εκείνο το χάσαμε.. ώρες επί ωρών ψάχναμε τον αδελφό μου,  μα ούτε ίχνος δε βρέθηκε, πιστέψαμε ότι ποδοπατήθηκε ή σκοτώθηκε από χέρι στρατιώτη.. Χρόνια τον ψάχναμε,  από γνωστούς και φίλους,  από ξένους,  τον Ερυθρό Σταυρό.. Η μάνα γύρισε μετά από χρόνια ξανά στη Σμύρνη, να κλάψει μονάχη στα αποκαϊδια της ζωής μας!

Το καράβι μας έβγαλε στη Κέρκυρα. Τα χρόνια ήταν πέτρινα, χωρίς σπίτι,  ψωμί, μα κυρίως αξιοπρέπεια. Ήμασταν ξένοι στην πατρίδα και εξόριστοι από τη Σμύρνη. Στην αρχή για πολλές μέρες κοιμόμασταν όλοι μαζί στην παραλία. Λίγοι ήταν αυτοί που πρόσφεραν βοήθεια, να ‘ ναι καλά. Οι περισσότεροι μας στραβόβλεπαν,  παστρικές μας ανέβαζαν,  βρωμιάρες μας κατέβαζαν κι εμείς ακούγαμε σιωπηλές χωρίς αντίδραση καμιά.  Εμείς οι αλλοτινές αρχόντισες οι έχουσες κλασική παιδεία, περιουσία, κύρος και θέση στον ήλιο. Μα αυτό που ήταν μαχαιριά στην καρδιά ήταν η περιφρόνηση στα μάτια τους και ενίοτε η συμπόνια. Δεν ήθελα τίποτε από αυτά,  παρά μόνο μια βοήθεια για να σταθούμε στα πόδια μας. Ο αδελφός μου δε βρέθηκε ποτές, το πιθανότερο   σκοτώθηκε, μπορεί και κατά λάθος, ή να πνίγηκε στο λιμάνι..κανείς δε ξέρει. Οι δαίμονες από τα έγκατα της γης είχαν ξεπηδήσει επάνω τότε και με τις μακριές σε διχάλα σαν του ερπετού γλώσσες τους ξέσκιζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους !

Μετά τον πρώτο χρόνο σαλπάραμε για τον Περαία και εκεί εγκατασταθήκαμε μόνιμα. Η μάνα αρρώστησε και μας άφησε νέα. Η καρδιά της δεν άντεξε το χαμό του μωρού της. Με την Βιολάντα μαζί κάναμε το σπιτάκι μοδιστράδικο και ράβαμε νυφικά και τουλέτες . Το χόμπι μας από τη Σμύρνη έγινε τέχνη και μας έζησε. Σιγά σιγά,  φτιάξαμε το βιος μας. Το μωρό της Βιολάντας δεν άντεξε την κακουχία και έσβησε λίγες εβδομάδες μετά που γεννήθηκε. Δύσκολα το ξεπέρασε, ακόμη και τώρα την ακούω που κλαίει κρυφά τα βράδια.

Ο άντρας της από ότι μάθαμε,  σκοτώθηκε εκείνες τις μέρες. Αποπειράθηκε να δωροδοκήσει ένα Τούρκο αξιωματικό. Του άρπαξε τα χρήματα και μετά τον σκότωσε. Για αυτόν δεν έσταξε ούτε ένα δάκρυ .

Σμύρνη αγαπημένη, μικρή πατρίδα,  μεγάλη μάνα,κάποια στιγμή θα γυρίσω,   σα σώμα,  ή σα πνεύμα, μα ένα σε ικετεύω,  μη με λησμόνει!

 

 

 

 photo https://neoskosmos.com/ 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This