Δεν είχες δει τα μάτια πάνω σου. Το κακό που σού ‘λαχε δύσκολο να υπάρξει. Δεν αντιλήφθηκες πως πρόκληση ήσουν για κάποιους. Δε σ’ ένοιαξε τι πίστευαν οι άλλοι. Δε λογάριασες τα σύμβολα. Κοπανιόσουν. Τον εαυτό σου κλωτσώντας. Δε σε πέταξες στον τοίχο. Να σπάσεις. Όπως...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   Στο προηγούμενο: Ο Τηλέμαχος προτείνει στην αδερφή του και στη Σεβαστή να πάνε όλοι μαζί σινεμά, αλλά στη συνέχεια ζητά από τη Σεβαστή να βγουν μόνο οι δυο τους. Η Σεβαστή διστάζει, σκέφτεται την αδερφή...

Πέντε αιώνες βυθισμένη στο σκοτάδι, τραυματισμένη, με σπασμένα τα φτερά, πέντε αιώνες στον Μεσαίωνα, στον Άδη, δούλα βαρβάρων η παλιά αρχοντοκυρά.   Δύσκολα χρόνια, που τα σκέπαζε η μιζέρια, -πάντα τα κάτεργα του σκλάβου είναι βαριά- του Αλεξάνδρου η αδελφή σε...

 Σταμάτα πια  να ρίχνεις δάκρυα.  Μπορείς να βγεις στο φως.  Πιστεύεις πώς όλα σε κυκλώνουν  και αδυνατώντας παραιτείσαι. Δώσε μια σπρωξιά. Πάντα θα υπάρχει μια λεπτή κλωστή που μπορείς να την ξηλώσεις για να ξεφύγεις. Η ζωή είναι πάλη. Εσύ πού είσαι; Άφησε πίσω τα...

Κύμα   Το κύμα θεριεψε Άλλαξε χρώμα, άσπρισε Προσπάθησε..... Να μείνει στον ωκεανό, Να μην ξανάρθει πια εδώ Μα σκιαχτηκε.... Φοβήθηκε τον ουρανό Γύρισε στο ρηχό κενό Απλά χάθηκε...     Λάθος   Στην χώρα του ότι να ναι, στο ότι κ αν δηλώσεις  Έχω...

Πνοές ανέμου Καλπάζουν με τ’αλογάκια της Παναγιάς. Σκέψη πρώτη και σκέψη τελευταία Πηγάζουν μέσα απ’τα αποσιωπητικά Γιατί πάντα το υλικό της μνήμης Είναι φτιαγμένο από πέτρα και σύννεφο Σαν τις απίθανες μέρες των χελιδονιών. Μια τετραγωνική ρίζα αρχαίας νύχτας...

Το νυχτικό βγήκε στον δρόμο μοναχό- το σώμα παραλήφθηκε- μεταξωτό σχήμα της απουσίας, κατάλευκο, ιδανικό κοντράστ για τα σκοτάδια. Απόψε δε φυσάει έξω, ακινησία δεν προέβλεψε το αθώο ύφασμα. Νόμιζε έξω απ’ το δωμάτιο θα το περίμενε ένας παράδεισος, έτσι ελαφρύ. Εν...

Θάλασσα ἀπέραντη καί βουερή, ὑγρή μητέρα ξέρω θά σύρεις τ’ἀλλοτινά μου εἴδωλα στή σήψη ἤ στήν ὀξείδωση ἀναμφίβολα.     Ὅμως ἐκεῖνα τά ἀκρογιάλια πού ἐρωτεύτηκα καθώς ἡ ἀνάγκη, ἀνάδοχος τῆς ἔνδειας τά εἶχε βαφτίσει ἰδανικά χωρίς νά μέ ρωτήσει, μή τά μολύνω....

Ξανά απ’ την αρχή κάνω μια προσευχή να γίνεις ένα άστρο κάποιο βράδυ. Ξανά απ’ την αρχή εγώ και η βροχή γεμίζουμε του κόσμου το πηγάδι.   Παντέρημο πουλί αυτό που μ’ ενοχλεί αγάπη τι θα πει δεν έχεις μάθει, παντέρημο πουλί αυτό που μ’ ενοχλεί τον έμαθες τον κόσμο...

Ευαίσθητοι άνθρωποι αποδείχτηκαν Μα κάποιοι θρασύτατα κι αναίτια αφαίρεσαν  το θετικό βαθμό του τιμημένου επιρρήματος Και στη θέση του ξεδιάντροπα καρφίτσωσαν ενός προθέματος στερητικού  τον απτόητο  ήχο. Και ενδύθηκαν τότε πορφύρα χρυσοκέντητη από υλικό που πλανά και...

Η συνέχεια του άρθρου     Τα χρόνια κύλησαν, κυλούν, καμιά φορά όπως τα δάκρυα στο πρόσωπο ή η βροχή στο τζάμι. Μεγάλωσα κι ακόμα οι αιώνες είναι εκεί στη ρίζα του όρους Δίκτη, φυτρώνουν με τα χαμομήλια, ανθίζουν με τις μηλιές και με τις μαντηλίδες και τις...

Κουρνιάσε κ απόψε το κορμί σου στη ζεστή φωλιά που εχτισες Νιώσε να γελά η ύπαρξη σου περίμενες πολύ,και να,που έφτασες! Δύσκολος νόστος σε γαλούχησε Θεριά οι θύελλες απ' το βαθύ σκοταδι Με εβλαβια μια νύχτα όμως ζήτησες Φωλιά να βρεις,να βγάλεις ένα βράδυ....  ...

 Δρόμους πήραμε, δρόμους ἀφήσαμε…   Περπατήσαμε στό δάσος φορώντας τά κόκκινα σκουφιά μας ὥς τ’ αὐτιά ἀναπαυμένοι στή μυστική συμφωνία τῶν πουλιῶν γιά ἕνα κομμάτι οὐρανό, σ’ ἕνα διάνυσμα ριπή ἐλευθερίας ἤ ἀκόμη καί στήν ὑπομονή τῶν δένδρων ὅταν κυοφοροῦν τά...

Ι Καράβια τα Ιόνια στου χρόνου την ομίχλη Στις παπαρούνες μέλισσες κι όστρακα στο βυθό να μου θυμίσεις θέλησες μακριά τους θα χαθώ. Μα τα μετρώ τα λόγια μου σαν άστρα μοιάζουν Τζόγια μου. II Κι οι ναύτες μας προσεύχονται στ’ αμάραντο το δάκρυ κι ο καπετάνιος έρωτας...

Γονάτισε στο μεγαλείο της θάλασσας και πάλι Σχημάτισε το σημείο του σταυρού με τα ακροδάχτυλά σου Την ώρα που ένα βιολί την ακοή πλανεύει, τραβώντας τη από τον αναστεναγμό της γης και του ανθρώπου   Σχημάτισε τη λέξη «σ΄ αγαπώ» στις ρωγμές των βράχων Και άσε την...

Χθες ήμουν και πάλι μόνος. Έξω, ερημία πάγωνε τις καρδιές. Φόρεσα το παλτό και βγήκα στο δρόμο. Ήθελα να ντύσω με παρουσία τη μοναξιά του κόσμου.             photo by jplenio, https://pixabay.com...

Κάποτε ήσουν και εσύ ένας ωραίος νέος, άκαμπτος ορειβάτης Για της ζωής ανηφοριές γενναίος, ακούραστος εργάτης αντιστεκόσουν, νικούσες ή έχανες, έμαθες όμως αρκετά διασκέδασες, αγάπησες, μα και έκλαψες συχνά   Γέμισες εμπειρίες, γνωριμίες κι όμορφα συναισθήματα τα...

Είναι οι στίχοι του ουρανού Και της βροχής τραγούδι Ξημέρωσε μια χειμωνια Πάγωσε το λουλούδι Σμιλεψαν τα σύννεφα, μια ανάμνηση,ένα θαύμα , σαν κρότο έκανε η βροντή κ ο κεραυνός αντάρα    Έσπασε εκείνο το γυαλί Που μας κρατούσε, ενα, Τα θραύσματα έπλυνε η βροχή...

Στο Σύνταγμα, ατάραχος ο Χρόνος, το βλέμμα του ένα κομμάτι παγωμένο μάρμαρο. Ένας πατέρας τον κοιτά κατάματα. Δεν πεινά, δεν διψά, επιζητά να πιει το πικρό  ποτήριο της αλήθειας.   Πατέρας με μια φωτογραφία — ιερό Ευαγγέλιο στο χέρι — ό,τι απέμεινε απ' το παιδί...

Μες της ψυχής το άβατο εμπήκες κάποιο Σάββατο απ΄ τον καημό μ΄ απάλλαξες και τη ζωή μου άλλαξες.   Κοντά στο τζάκι θα σου πω για κάτι χρόνια για την Ιθάκη π΄ αγαπώ για τ΄ αηδόνια.   Με όρο απαράβατο με ξύπνησες το Σάββατο σε ήχο πλάγιο δεύτερο να ΄μαι πουλί...

Έχω χτίσει φωλιές και περιμένω Και μια στιγμή ανυπότακτη κάποια πουλιά θα΄ρθούν Το άγιο ένστικτο θα τα καθοδηγήσει στα πυρηνικά εκείνα καταφύγια που χρόνια τώρα στήνω με στέρεους αρμούς την υπομονή και το θάρρος, για να αφήσουν εκεί ασφαλή τα αβγά της ζωής να τα...

 Γαλήνη βαθιά  πλασμένη από φως γαλήνη.  Όλες οι στιγμές σε πλάθουν  το αίμα σου χοροπηδάει στην άνοιξη  ένα σου φιλί ηρεμεί το όνειρο.    Σε κάθε πέτρα που πατάς προβάλλει η χαραυγή  σε κάθε ώρα ανοίγει η πόρτα τ' ουρανού  κι ένας νέος ήλιος μπερδεύεται στα...

                              Φωτιά πάνω στήν προηγούμενη φωτιά                               τί ἄλλο νά κάψει                               νεροποντές κι ἀτέλειωτες νεροσυρμές                               τοῦ βίου                               νά σέ τραβᾶνε ὥς τά...

Κι’ αν ξόδεψες όλες τις άνοιξες που σου χάρισα, μη φοβάσαι τη μοναξιά και τη βροχή. Τους χειμώνες που μου άφησες με κυκλάμινα και ήλιο θα στολίσω, να κάνω δώρο στη γιορτή σου της καρδιάς μια ανθοδέσμη με ζωή   Τα βήματα της θάλασσας Τα βήματα της θάλασσας φθάνουν...

Έρωτα όσο δειλά τα πρώτα βήματα σου τόσο αθέριευτα είναι κι ανίκητα τα χίλια κύματά σου Ψηλά μας ανεβάζεις με κέρινα φτερά ως του ουρανού την πιο λαμπρή πλευρά   τον ήλιο κόντρα κοιτάς κατάματα μα η χαρά σου μετρά πετάγματα αν τον πλησιάσεις πολύ κοντά αυτή η...

Τελικά κουμάντο κάνουν των δρόμων τα φανάρια, που παίζουν τη ζωή μας με αόρατα ζάρια, αφήνοντας πίσω τους του παραλογισμού τ΄ αχνάρια. Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, όμως όχι μαύρο, για να θυμίζει τον δόλιο γαύρο. Με αμέτρητες παραβιάσεις που οδηγούν σε φέρετρα και...

   Η συνέχεια του άρθρου     Μαζί της, στην αρχή ακόμη της σχολικής χρονιάς είχαμε φτιάξει από σκληρό χαρτόνι ένα μικρό παράθυρο. Γύρω - γύρω το είχαμε ζωγραφίσει. Στο δικό μου είχαμε φτιάξει μια χελιδονοφωλιά πάνω από το περβάζι του.  Στη θέση που...

Γεννήθηκα σε ένα κλουβί, κρεμομαι στο καρφι μου Οι σπόροι είναι λιγοστοί,μα είναι όλοι δικοί μου Τρώγοντας,μεταφέρομαι κάπου σε άλλο συμπαν Πεταω,είμαι σαν αιτος κ τραγουδάω πριμα! Χειμώνες πέρασαν πολλοί,ζεστες, ανθοφορίες, μαστουρωνα,τραγούδαγα,δεν κράταγα κακίες Ως...

                           Στίς μέρες τῶν ἐρώτων                            τοῦ νόστου ὁ ἔρωτας κάποτε                            μᾶς ἀρρώστησε                            (παροξυσμός μιᾶς νοσταλγίας πρωτόγνωρης                             γιά τήν πατρίδα μέ τίς...

Ιόνιοι αγωνιστές αγνοί και ριζοσπάστες είχανε τις καρδιές ζεστές και τρέμαν οι δυνάστες. Παλεύαν να ΄ρθει Κυριακή Μάνα Ελλάδα από κει.   Κουράγιο έπαιρν΄ ο λαός κι όλοι οι ποπολάροι όποιος διαβεί γονατιστός του πρέπει χαλινάρι. Μάνα πατρίδα στοργική θα έρθουμε...

Σαν ρωτήθηκε τι είναι ο έρωτας, κόμπιασε. Πώς να απαντήσεις σε κάτι τόσο καταιγιστικό που μπορεί να φαίνεται αφελώς  απλό, μα είναι τόσο σύνθετο και μυστηριακά αφηρημένο; Στον πυρήνα της απλότητας ανιχνεύεται η μεγαλύτερη συνθετότητα Και η πολυπλοκότητα και η σαφή...

Στης μοναξιάς μου το κενό συντρόφευα το βράδυ ώσπου ένα αστέρι φωτεινό με άγγιξε στο σκοτάδι   Όνειρο ζούσα σ’ ακρογιάλι μικρών στιγμών τη ζάλη ερωτικού Σεπτέμβρη τον παλμό μιας αμμουδιάς κρυφής τον στεναγμό   Χρυσή η άμμος, αντανακλά το φως του ήλιου από...

Πώς μίκρυνε έτσι ξαφνικά αυτός ο δρόμος και έγινε αδιέξοδο το πέρασμα στον ουρανό; Μια λίμνη ξεραμένη με πουλιά που σκάβουν για νερό και δυο ποτάμια απελπισμένα που τρέχουν να κρυφτούν. Κουφάρια τρένων στις λιωμένες ράγες του ήλιου και λέξεις που αγνοούνται στις...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   Στο προηγούμενο: Ο Τηλέμαχος κανόνισε τους αρραβώνες και το γάμο της αδερφής του, Ελένης, γιατί αν δεν την πάντρευε δεν μπορούσε να παντρευτεί αυτός.   Μια Κυριακή στο δωμάτιο της Ελένης   Όταν...

«Κλαίνε τα φεγγάρια» ένα παιδί το ψιθύρισε τ’ ακούς; Κορφολογούν αγάπες και σιωπές, από τις ρωγμές του καιρού και φοβούνται τόσο, την ένοχη συγνώμη… Και στο νοτιά και στο βοριά το ίδιο φέγγουν τα παράπονα. Θα με θυμάσαι κάποιες φορές…   Παράτολμα κι αμετανόητα,...

   Και η ταπεινότητά μου, κορδώνεται από περηφάνια χωρίς να ξέρω αν είναι για τη γιαγιά και για όσα μού μαθαίνει, ή μήπως επειδή μού δίνει σημασία η δασκάλα. Ο νους πετάει σπίθες κι ύστερα οι σπίθες γίνονται λέξεις και οι λέξεις έρχονται στα χείλη, αναμνήσεις...

Της νύχτας τα όνειρα είναι λευκά για να μη χάνεται το υποσυνείδητο όταν αναδύεται στην επιφάνεια του νου. Σαν βγαίνει ο ήλιος, μόνο λίγα απ’ αυτά γίνονται περιστέρια που κουβαλάνε με το ράμφος αχτίδες φωτός στη μνήμη και αγάπη στην καρδιά. Τα περισσότερα είναι χιόνι...

Απλανής ματια σε αυτή την θάλασσα Πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα έχει κρύψει αυτό το κύμα Ψάχνω στα μέσα μου να γράψω με μια ρήμα Έσκυψα κ δοκίμασα λίγο νερό Μ αλάτι Και το μυαλό πλημμύρισε από όλα μου τα λάθη Θάλασσα συγχωραμε για όσα σου χω γράψει Ξέπλυνε τ αμαρτήματα κ...

 Τα σύννεφα κοιτώ  σύννεφα πορφυρένια στρογγυλά  τη θάλασσα κοιτώ  τις χαραυγές  και τα χρυσά τα δειλινά.    Τον κόσμο κοιτώ  το κίτρινο που μάζεψα φεγγάρι  απ' το πράσινο κλωνάρι  τη ρόδινη φωτιά  και το λευκό το χιόνι.    Τ’ άστρα και τον ουρανό  των...

Βρέχει. Το τώρα τυλιγμένο σε σταγόνες. Το χτες το χέρι σου στην πλάτη μου. Βρέχει, και μνημονεύω τις νύχτες που χαιρετάνε ολοφυρόμενες τις απουσίες. Οραματίζομαι τα δάχτυλά σου αποκομμένα από το σώμα. Μαζεύονται, απλώνονται, χορεύουν, σταχυολογούν αισθήσεις,...

Αλκυονίδες ήταν οι ημέρες και κάθονταν στων βράχων τα ριζά  Αναζητούσαν σπηλιές για καταφύγια Τρύπωναν στις ρωγμές ανάμεσα Κούρνιαζαν για να΄ βρουν θαλπωρή,  ασφάλεια ημιμόνιμη Πότιζαν συναισθήματα  με θαλασσινή αλμύρα Γέμιζαν κοχύλια τη διψασμένη ακτή  και δρόσιζαν...

Ι Μυριόστομη είν’ η ευχή κι η μνήμη της αλμύρας. Να ταξιδεύετε με σιγουριά στους αιώνες οι πρόγονοί μας γίναν πετρώματα. Εμείς βότσαλα σκαλισμένα απ’ το χρόνο και την αλμύρα των δακρύων για τα εικονοστάσια του μέλλοντος και λιτανεία προσκυνητών. ΙΙ Τα πιο κρυφά μας...

Σ’ αναζητώ στη μοναξιά τα βράδια στο σεργιάνι ποτέ δεν έσβησε η καρδιά της μνήμης το μελάνι   Σ’ αναζητώ σ’ ακρογιαλιά στο δειλινό μιας μέρας στην ανθισμένη αμυγδαλιά που τη φυσάει ο αέρας   Στου φθινοπώρου τη σιγή στου κάμπου την ομίχλη και στου τζακιού τη...

Μερικές φορές ένα όνειρο είναι μια εικόνα σε συνθήκες αποδόμησης. Οι συνθήκες πυκνώνουν γρήγορα κι έπειτα καταλήγουν σε μια κοιλάδα ή σε μια θάλασσα που δε με πνίγει αλλά με στηρίζει σε ένα βάθρο. Βλέπω δίπλα μου τον άνθρωπο Toyota Camry και τη γυναίκα περιδέραιο....

 Β΄   μέρος     Θυμάμαι το κλάμα που έκανα την πρώτη φορά όταν της παρέδωσα την ορθογραφία και έβαλε την υπογραφή της και δίπλα ένα δέκα με τόνο.  «Γιατί κλαις παιδάκι μου; Τι έπαθες; Δεν έχεις κάνει λάθος. Κανένα μάλιστα και τι ωραία γράμματα! Τι βαθμό σού...

Για χρόνια καλλιεργούσα ένα αγκάθι που έσπειρε ο πόνος του ανέμου. Ήλπιζα να ανθίσει ένα λουλούδι στο λευκό των αγγέλων, να σεργιανούν στον παράδεισο οι πόθοι. Ήθελα ένα κόκκινο του δειλινού, για να χορεύουν στη φωτιά τα τραγούδια. Μα ήταν το μωβ που με τρύπησε και...

Χάραξε......μια απίθανη δέσμη φωτός Μ ανέστησε Η σκέψη μου σε σένα όταν ταξίδεψε, ο νους μου γέμισε με αγάπη και πλημμύρισε Σ αγαπω κ η ύπαρξη μου,  Το κορμί,η καρδιά κ η ψυχή μου Λάμπουν!       Ηλιαχτίδα   Μια ηλιαχτίδα πρόβαλε απ' το παράθυρο μου...

Εσύ κρατούσες μια φυσαρμόνικα κι εγώ ένα στεφάνι. Σπίτια χαμηλά στη λιλιπούτεια πολιτεία. Πήρα ένα και το τοποθέτησα πιο πέρα. Όπως τους κύβους, όταν ήμασταν παιδιά. Μια βρύση έτρεχε νερό πάνω σε σοκολάτα. Έσκυψα και ήπια μόσχους και λουλούδια μυγδαλιάς. Μια αλεπού...

Ενός λεπτού σιγή Για τα πλοία που ποτέ δεν άραξαν γιατί δεν βρήκαν λιμάνι απάνεμο Και στου πελάγους τη μέση στέκονταν κρατώντας ψηλά της περηφάνιας τα φλάμπουρα, αφήνοντας την εμπιστοσύνη λεύτερη να αγκαλιάσει τη βαριά την άγκυρα, καθώς  με λαχτάρα έμπηγε τα σιδερένια...

Του Κάλβου και του Σολωμού τα λόγια θα σου ψάλλω κι ένα λουλούδι του γκρεμού στο πέτο θα σου βάλω.   Θα είναι το Ιόνιο το πάθος το αιώνιο σε κόλπους κι ακρωτήρια θαύματα και μυστήρια!   Τα λόγια του Σικελιανού να τα ’χεις για κειμήλιο με χίλια τρέχω με το...

 Τρέχα φύγε αητέ.  Που να πάω;    Στην τσακισμένη πέτρα.    Τι να φάω τι να πιω;  Ένα κόκκινο αηδόνι.    Πώς να το σφάξω;  Με μαχαίρι απ’ το φεγγάρι.    Πού ΄ναι το μαχαίρι;  Οι φωτιές το κάψαν.    Οι φωτιές που πήγαν;  Οι βροχές τις σβήσαν....

Ακόμη και ο τρόπος που  κάθεται μια γυναίκα μαρτυρά αυτό που περίπου  φαντάζεται έξω από το χώρο της… Αρχόντισσα η φαντασία σαν τη γυναίκα που απεικονίζει ο πίνακας, δεν είναι ταπεινής καταγωγής θηλυκού μυαλού, όταν πρόκειται για αίσθημα. Δεν υπάρχει τίποτα το...

Της κοινωνίας τα στραβά που μας πονούντης απληστίας τα δεινά που αδικούντης πείνας των πολέμων συμφορέςανήμπορων ανθρώπων οι κραυγές Πώς θα ’ρθει η άνοιξη στη γηη αγάπη θα θεριέψει;Αυτούς τους άγριους καιρούςποιος θα τους ημερέψει; Της ζωής οι αγωνίες που ριζώνουντης...

Αφού πέρασε τη μισή νύχτα ψάχνοντας συνεργείο, κοιμήθηκε εν τέλει στο σιταντέλ μιας μεσαιωνικής κωμόπολης του Λίγηρα που του έδινε την αίσθηση ότι ήταν ο Πειραιάς. Διέκρινε την υπερυψωμένη οχύρωση, μια συνοικία όμοια με τα Καμίνια, τα αντιπλημμυρικά έργα και μια...

   Καιροί που πέρασαν μετρώντας ασημένια φεγγάρια και άστρα που ξεχάστηκαν στα μπαλκόνια του ονείρου παρέα με τα γιασεμιά. Ένα κοχύλι η μνήμη γεμάτο από εκείνα τα λάφυρα τού καλοκαιριού που μαζεύαμε στις έρημες ακτές και νομίζαμε πως μόνο εμείς είχαμε σταθεί τόσο...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   Στο προηγούμενο μέρος: Ο Τηλέμαχος εμφανίζεται για πρώτη φορά στην αυλή ζητώντας δωμάτιο για την αδελφή του - εκεί γνωρίζει τη Σεβαστή.   Γη, τροχοί και αρραβώνες   Εφερα μια καρέκλα από το...

Θρέφεται από το στήθος της μάνας   κ ζει από το στήθος μια γυναίκας του .  Το στήθος σημειωτέον,  σύμβολο του θύλεως κ πηγή ζωής.  Εν συνεχεία καμώνεται  από πόθο για τα   γυναικεία όργανα ,  κυρίως καρδια κ σπλάχνα  αφου σπλαχνική βροχη που   ενίοτε την αγγίζει...

Ευτυχώς είσαι εσύ, που είσαι όλος ο κόσμος Ευτυχώς είσαι εδώ κ δεν είμαι πια μόνος Ευτυχώς είμαι εδώ,κ μαθαίνω από εσένα Ευτυχώς σ αγαπώ είσαι όλα για μένα Ευτυχώς, δυστυχώς....διάλεξες άλλον δρόμο Ευτυχώς που είσαι εσύ,δεν με νοιάζει ο πόνος  Δυστυχώς ρε γαμω, σου τα...

Βαστώντας φλούδες ήλιου στα ρικνά της χέρια,βαδίζ' η μέρα με προσποίηση στο στόμα κι εγώ στις χούφτες μου κρατώ αγάπης πιώμα,για να φιλέψω τα λειψά μου καλοκαίρια. Παιδί π' ακροπατεί στου φεγγαριού τους δρόμους, στα μάτια λιμνασμένα δάκρυα αιώνων,αλυσοδέθηκαν τα...

Μέσα στη λάσπη και σε στάση οκλαδόν έπλεκε ψάθινο κιβούρι. Ίδιο με τη λάσπη το χρώμα του προσώπου της, σημάδι βαθύ στο μάγουλο, το σώμα της, λιγοστεμένο. Έπλεκε και τα μαλλιά της με την ψάθα μαζί, ένα γίνονταν σιγά σιγά, ένα γινόταν. Λογάριαζε. Απαριθμούσε. Μέτραγε...

Πώς είναι να σε κυνηγούν, σκιές να γίνονται  άσπλαχνα και βασανιστικά χωρίς λύπη και αιδώ  επιθυμίες, ερινύες και τύραννοι; Λάθος το ρήμα. Δεν «είναι». «Βιώνεται». Με φωνή μέση, αλλά με διάθεση παθητική Και είναι ένα βίωμα σαν το θανατηφόρο χιτώνα του Νέσσου που...

Θέλω να πω ένα τραγούδι για μια κομμένη αναπνοή είναι σαν κόκκινο λουλούδι είναι κι άπονη ζωή.   Έχει κραυγή, έχει και κλάμα έχει χαρά και προσευχή είναι στους Άγιους μας το τάμα είναι της μάνας η ευχή.   Θέλω να πω ένα τραγούδι για κάποιο άστρο της αυγής...

στον Νίκο Γκάτσο      Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου  κι όλα σωπαίνουν.  Σχίζει το βράχο η φωνή σου  βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.  Μαύρο κοράκι στο νερό  κλαδί ανθεί πιο πέρα.    Ό,τι έχει μείνει στον ουρανό  τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.  Πυράκανθοι στα...

Όταν ξυπνούσε τις νύχτες κατηύθυνε τον ύπνο του ξανά και ξανά στο κοιμητήριο του Ίνσμπρουκ, όπου ο διάφανος πάγος στο μαύρο μάρμαρο έφτανε ως τις ρωγμές των ανθρώπων που έπιναν ζεστή σοκολάτα στα καφέ κι οι θρεμμένες αυστριακές αγελάδες μουγκάνιζαν φάλτσα αναπολώντας...

Άνθρωποι μόνοι, ξεχασμένοι σ’ ένα ταξίδι που επιμένει στης λησμονιάς τους το βαγόνι μόνο το κρύο τούς ζυγώνει   Ποιος τους θυμάται, ποιος κοιτάζει αν η ψυχή τους αίμα στάζει τη μοναξιά τους συλλογιέται στον άδειο κόσμο τους πλανιέται;   Ποιος απ’ τον χρόνο...

Κάθε μέρα που ξημερώνει ποθείς να δοθείς, γεννήθηκες χωρίς  φραγμούς αλλά δε σε αφήνουν οι άλλοι… δε χαίρεσαι, δε δίνεσαι όπως θέλεις έτσι ακολουθείς μια γραμμή  που γυρίζει γύρω από τον εαυτό σου και η όψη σου είναι παγωμένη. Κάθε βράδυ βασανίζεσαι να δοθείς όπως...

Αυξάνονται στη χώρα οι εθνικοί μειοδότες, των διεφθαρμένων καιροσκόπων δανειοδότες, των σκοτεινών κυκλωμάτων εργοδότες. Κάθε ηθικό και ωραίο καταστρέφουν και προς τον άλογο ατομικισμό την προσοχή τους στρέφουν. Ο στυγνός κομματισμός την Πατρίδα κομματιάζει λες και...

Κατοικώ στο παρελθόν μου. Στον διάδρομο ένα επί τρία, βαμμένος στο μπλε της θάλασσας, ανάμεσα στο παιδικό δωμάτιο και στο δωμάτιο του υμέναιου και του αποχαιρετισμού.   Ανακατωμένες μνήμες,   οργασμοί, γέννες, κοχλάζουσες λέξεις, κρωγμοί πτηνών, χρυσαλίδες...

Ερωτευμένες νότες   Τριγυριζω μέσ' την νύχτα στο όνειρο σου να βρεθώ να χαϊδέψω τον λαιμό σου έστω σαν ονειρικο Το μυαλό μου γρατζουναει τις μελωδικές χορδές Ψυθιριζουν τώρα οι νότες ερωτευμένες ειν κ αυτές!     Εσύ   Γέμισες τα μάτια μου,απόλυτη...

Κάτω απ' το σελάγισμα των πλειάδωνκαι τη μαρμαρυγή της αλαφιασμένης σελήνης,σκοντάφτω σε φλύαρους εγωισμούς,φιλάρεσκες σκιές,αδιάφορεςέως αδιέξοδες αυλές,σε τοίχους,σιωπές,αμίλητα βλέμματα.Αφήνω δυο γυμνόστηθα χρυσάνθεμαστο πέτο του Οκτώβρηκαι ξεκλειδώνω αναφανδόντου...

Το δίκαιο, υποκειμενική έννοια.   δεν υπάρχει αλήθεια που να διαφοροποιείται από τα άτομα. Ανήκει στον καθένα χωριστά  Τα μέρη συνθέτουν το όλον..   Τα πρόσωπα  είναι η μόνη πραγματικοτης. κ η πραγματικότης του καθενός, ο ρεαλισμός.   Ο άνθρωπος ο μόνος...

Άσε με να μιλήσω Θέλω να πω για κείνα τα παράπονα που στοιβάζω τα χρόνια τα ανείπωτα στης ψυχής τα σφραγισμένα ερμάρια Και την άνοιξη δειλά τα ανοίγω για να πάρουν λίγο από το μεθυστικό της λεβάντας το μνησιπήμον το άρωμα. Και τα προσέχω σαν τα λαίμαργα μάτια μου -το...

Του πόνου η άκρη που αγγίζει το άπειρο Της μέρας το φως που πνίγεται στην ομίχλη του τίποτα Του φόβου τ’ αδιέξοδο παραδομένο στης προσευχής το λύτρωμα Της απόγνωσης η γκρίζα θάλασσα που λαχταρά την αχτίδα του ήλιου Της ελπίδας η δύναμη που αγκαλιάζει της ζωής το...

Είμαι θηλυκό και είμαι γόνιμη γη! Είμαι μια γυναίκα από τα δισεκατομμύρια που πέρασαν από αυτόν τον πλανήτη. Ποιος βλέπει εμένα και ποιος  μιλάει για μένα όπως θέλει, το άλλο φύλο οι άρρενες. Πότε μου αρέσει που με βλέπουν και ασχολούνται μαζί μου και πότε όχι! Τίποτα...

150 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 1864-2014 «Όποιος διαβεί γονατιστόςτου πρέπει χαλινάρι…»     I Κατοικημένων και ακατοίκητων παραδείσων. Αίνο τους πλέκω ταπεινό μ’ αίμα βελόνι και κλωστή και της ψυχής γραφίδα. Υμνώντας όλο το φως Δεκαπεντάστερο το κάλλος το Ιόνιο. II Νήσοι...

Νυσταγμένη ακόματου γύρισε την πλάτηκι αυτός εκείμετέωρος, άτολμοςπώς να την χαϊδέψειςχωρίς για μια ζωήστη μνήμη σου να καρφωθεί; Και το ήξερετο ήξερε πως μια φοράαν τη χάιδευετούτη θα γινόταν εξάρτησή του παντοτινήδίχτυα μαγικάεν άγνοια του...

Σαν σήμερα Πριν από πολλά πολλά χρόνια Τίποτε το αξιοσημείωτο δεν καταγράφεται Στα βιβλία Ιστορίας. Κανένας πόλεμος δεν κηρύχθηκε Ούτε και έληξε όμως κανένας Μ’ εκείνες τις συνθήκες ειρήνης Που τερματίζουν έναν πόλεμο Προετοιμάζοντας τον επόμενο. Καμία επανάσταση δεν...

Στο κυνήγι του άλλου ολόκληρου,με βοστρύχους ξανθούς, Λιβιδώ,οι μηροί σου φως ήλιου διάπυρου,λευκά στήθη, οπλών καλπασμός!Ηλιοτρόπια μάτια -μαστίγια-καταργούν τα φθαρτά, τα επίγεια.Ντοπαμίνης υγρός χορτασμόςκαι της σάρκας αγία δικαίωσις,μαγεμένη απ' τη δίνη του...

Εισβολή   Είσαι μια εισβολη, στο μυαλό κ στη ψυχή Είσαι μια λατρεία Ένας έρωτας τρελός, έρωτας πραγματικός μια ολόκληρη ιστορία! Δεν υπάρχει λογική, είναι μόνο η στιγμή Που είσαι στο πλευρό μου Είσαι εσύ το φυλαχτό μου!     Ενθύμηση   Σε γνώριμα...

Μέρα λέμε, όταν αλλάζει το φως κι οι βεράντες δροσίζονται απ' τα γέλια και λιάζονται. Νύχτα, όταν το άσπρο φίδι γυρίζει και δαγκώνει στα μάγουλα, η κοπέλα που γέννησε τον Χριστό γερνάει ταχύτατα κι αφήνει τις ρυτίδες να την πνίξουν. Δεν κοροϊδεύω· μέρα νύχτα με μασάνε...

 Χελιδόνι, χελιδόνι  απ’ αγάπη ποιος με σώνει  αφού έπεσα απ’ τον ουρανό  μες στον μαύρο τον καιρό.    Τα κλειδιά τα πήραν άλλοι  πιο τρανοί και πιο μεγάλοι  ήπιανε τ’ αθάνατο νερό  και μ’ αφήσαν ορφανό.    Μα στη γη είν’ οι αγγέλοι  τρων καρπούς και πίνουν...

Παλίμψηστα παντού. Διαφορετικοί γραφικοί χαρακτήρες, πολύχρωμα μελάνια, γεωμετρικά και συμπαντικά σύμβολα, κατανοητές και ακατανόητες γλώσσες. Λέξεις πάνω σε λέξεις, λέξεις φράσεις ξεφτισμένες, λέξεις φράσεις σωσμένες όπως «ώ, ησυχία, οδός βασιλείας ουρανών»* όπως...

Έναν κόσμο είχα και εγώ για να τον ζήσω. Μια φωνή μου λέει όμως να σιωπήσω.        Μια φωνή μου λέει όμως να σ’ αφήσω, τον κόσμο που χτίσαμε εγώ, εγώ να τον γκρεμίσω. Συθέμελα την φαμίλια μας, να την ρημάξω. Σαν πέσει το πρώτο φύλλο μας, να την ξεχάσω. Αναρωτιέμαι… Μα...

Επιθυμία Λέξις εύκολη κ συνηθισμένη  Πλήρους αναφοράς έως του αντικρύσματος   Αντοχή ευρισκόμενη στο στήθος Ανθίζει την συναπτή ώρα  Σαν άρση κ θέση ταυτοχρόνως   Η ταυτότητα προβαίνει, Κ ξεπερνά την δύσκολη ώρα Ετούτη εδώ σιμά   Συγκατατίθεται ο χρόνος...

Σε ένα μικρό ψαροχώρι, εκεί όπου τα σπίτια μοσχοβολούν βασιλικό και οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν μια απλότητα στη ζωή και στην καθημερινότητά τους, ζούσε ένα μικρό αγόρι, ο Νικόλας. Η καρδιά του ήταν μεγάλη σαν τη θάλασσα που αγκάλιαζε όλο το χωριό. Του άρεσε να...

Ήλιε, με ξύπνησες χαράματα θαρρώ, απ’ το παράθυρό μου τρύπωσες σαν κλέφτης, μου πήρες τ’ όνειρο, τον ύπνο, τη δροσιά και μαχμουρλή με καλημέρισε ο καθρέφτης.   Όμως, σαν άνοιξα τα μάτια μου στο φως, είδα στο φράχτη τη γαλάζια πεταλούδα, δυο σπουργιτάκια, τα...

Σαν έλθει η ώρα θα βγω στους δρόμους μ΄ένα μαντήλι ολόλευκο Στο χέρι θα κρατώ άλικο τριαντάφυλλο, το σπάνιο, το εκατόφυλλο Θα ανεμίζω το μαντήλι χαμογελώντας στον Ζέφυρο Και θα δείχνω σε όλους με περηφάνια το λουλούδι μου Σαν έλθει η ώρα θα φορέσω το πράσινο φουστάνι...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   Δωμάτια προς ενοικίαση   ― Όταν ήμουν μαθήτρια στην εβδόμη τάξη το 1947, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, μόνο δωμάτια προς ενοικίαση. Τα δωμάτια δεν ήταν μόνο για διακοπές όπως είναι τώρα, ολόκληρες...

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Παξοί σμαράγδι των θεών που η φύση σου σμιλεύει η θάλασσα των θησαυρών τα βράχια σου λαξεύει    Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ...

Εδώ τα χρώματα είναι παιδιά της χίμαιρας. Βρισκόμαστε στην έκσταση της ουτοπίας. Οι νύχτες ψιχαλίζουν φως, υποσχέσεις περιπλάνησης. Επτάστερο θαύμα φωτίζει το δρόμο, γιατρεύει την πληγή. Σε τούτα τα χώματα υπάρχει κατάνυξη. Μια σύνθετη μυσταγωγία τεχνών....

Αθεοι, πολεμόχαροι ηγέτες προκαλούν τραγωδίες, πλημμυρίζοντας τον κόσμο με πρόωρες κηδείες. Υπόσχονται υποκριτικά ειρήνη, αλλά καταλήγουν στης κοινωνίας την οδύνη. Συνεργούν σε σφαγές και γενοκτονίες, αγνοώντας την Υβρι και τις Ερινύες. Εκατομμύρια πεθαίνουν από την...

Ειρήνηκραυγή αγωνίαςτων πληγωμένων.Λυγμός απελπισίαςτων αδικημένων.Φωνή ικεσίαςτων προδομένων.Όργανο εξουσίαςτων δυναστών. Ειρήνη,ελλοχεύειςστο γέλιο του παιδιού.Στη σκέπη του θεούδεν δυναμώνεις.Αιχμάλωτη του κέρδουςθάνατο θηλάζεις. Ειρήνηευωδία της φύσης,γαλήνη του...

Γλυκά σταφύλια κουβαλούν οι λυγερές στα πατητήρια.   Αψύς ο μούστος και πηχτός μεθά τους νιους χορευταράδες.   Μ’ ευγνωμοσύνη        πίνουν τα σπαρτά κι η γη το πρωτοβρόχι.   Ρουφούν οι ρίζες τη βροχή, όπως ο νους το φως της γνώσης.   Σιγανή βροχή ...

Η γαλήνη έχει επιστρέψει Η αισθησις πάντα εδώ Άτι αφηνιασμένο ο πόθος Κ συ μακρυά ακόμη?   Η επιθυμία υπαρχει Κατοικώ κ εγώ μαζί της τούτη την ώρα την πρωινή Μόνο εσύ όλο να λείπεις   Σε έχω φτιάξει ολόκληρο Ολόκληρο από σαρκα κ από δίκαιο Το μόνο άδικο να...

Εξέπνεες έναν βαθύ αισθησιασμό. Μια απόκοσμη ερωτική αύρα. Όπως κάθε που ψιθύριζες τη «Fata Morgana» του λατρεμένου σου Καββαδία. Νιώθαμε λες και μας μυσταγωγούσες ένα πράγμα. Γιατί ήσουν αλλόκοτο πλάσμα εσύ, σάρκινη ξωθιά. Δεν γινόταν να πλήξει κανείς στην αλέγκρο...

Πάει καιρός και δεν  μπορούμε  να χαρούμε ένας ορίζοντας γεμάτος πληγές απομόνωση σπασμένα γόνατα σφραγισμένα χείλη γδαρμένες παλάμες κουρασμένα πέλματα χέρια δεμένα κι μια καρδιά να ψυχορραγεί συνεχόμενα και αδιάκριτα. Αχλή η ζωή Κι  όμως  μπορείς μεγάλε άνθρωπε να...

Πλησίασε με μια στιγμή Κάνε μια κίνηση κάποτε Οι άντρες ..διεκδικούν! Οι γυναίκες αγαπούν Αγαπούν παντοτινά! Κ δυνατά Προστατεύουν Γεννούν  κ περιμένουν όλη τους τη ζωή! Κ οι άντρες αγαπούν. κ βέβαια. εξισου! η ζωη όμως έχει το δικό της σχέδιο που ξεπερνάει τους...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   Παγίδες φτιαγμένες από αγάπη   ― Κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο πατέρας μου άκουγε το σταθμό “Ελεύθερη Ελλάδα”,  μέσω αυτού του κρυφού ραδιοφώνου που είχε βρει, μαζί με τον φίλο του τον...

Ο δικός μου πατέρας, δεν είχε φωνή. Άκουγα τη φωνή του σαν ακατάστατο παιδικό κρεβάτι, μόνο όταν έπαιζε πρέφα.  Μόνο τότε χτυπούσε με αποφασιστικότητα το χέρι στο τραπέζι κάνοντας φανερό πως αυτό ήταν που τον αφορούσε, τα χαρτιά, το παιχνίδι, ο τζόγος…  Ορφανός από...

Τι όμορφο να σε ξυπνούν κάθε πρωί τα μάτια της.!!!                 photo by Helmut_Strasil, https://pixabay.com 

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες Ένα δέντρο μεγαλώνει κάτω απ’ την Ακρόπολη     ― Θυμάσαι κάποιο άλλο  ιδιαίτερο περιστατικό από την Κατοχή; Κάτι που σου έκανε εντύπωση; ― Φυσικά και θυμάμαι γιατί ήμουν η πρωτότοκη στην οικογένεια και...

Έρωτας είναι η Πατρίδα, ξερό ψωμί, χαρά, κι έλπίδα. Έρωτας μόνος κι όχι άλλος πόνος αβάσταχτος, μεγάλος.... Η λέξη Αγάπη με κεφαλαίο ένα συναίσθημα, το πιό ωραίο Σφίγγει τα χείλη τα δόντια τρίζει ματιά στον Ήλιο που αναδακρύζει. Έρωτας λέω φωνάζω, κράζω τα χέρια...

    Η φύση ησυχάζει. Συνειδητοποιείς ότι ολόκληρο το Οροπέδιο υπήρξε ανέκαθεν αντικείμενο θαυμασμού, όχι μόνο χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική του αξία και την ξεχωριστή ομορφιά, αλλά και χάριν των πολλών σπηλαίων που βρίσκονται διάσπαρτα στη φύση της Λασιθιώτικης γης. ...

Πόσο μακριά είναι, τάχα, η Ιθάκη; Ποια μοίρα τα καράβια κυβερνά σε 'ξωτικά λιμάνια μακρινά, νεράιδες που τα ορίζουνε και δράκοι;   Μια πλεύση μες στα βάθη των αιώνων, με τέρμα της γλυκό, το γυρισμό, προσφέρουν στα όνειρά σου κορεσμό οι Λωτοφάγοι και η χώρα των...

Εμένα με νανούριζε  φωνή του τηλεβόα  που φώναζε ´περιορισμό, όλοι στα σπίτια σκλάβοι ´   Τον γνώρισα τον θάνατο μικρό παιδί σαν ήμουν  που φέρνανε για την ταφή  λεβέντες, παλληκάρια  που οι εγγλέζοι σκότωναν για λευτεριά μη λένε.   Ύστερα ήρθε η τουρκιά με...

Είναι νύκτα! Περπατώ στο ακρογιάλι Γαλήνια και αγάλι -αγάλι Το κύμα με θωπεύει νωχελικά Η σελήνη καθρεπτίζει μαγικά Τι αρμονία!Τι ευτυχία! Η εικόνα αυτή ποτέ ας μη χαθεί Έκανα μία ευχή μέσα από την ψυχή! Κι όμως ξαφνικά; Κάτι ,συμβαίνει έτσι ξαφνικά Κάτι ,συμβαίνει...

Λιγοστό το χώμα ξερό κι’ αυτό ζυμωμένο με θαλασσαρμύρες και δάκρυα. Μοναχά πέτρες, γκρεμισμένους καστρότοιχους και χορταριασμένους τάφους θ’ αντικρίσεις, ανοικτούς ακόμη ενθύμια της ζωής που κάποτε πέρασε ναυάγια του χρόνου σκορπισμένα λάφυρα των καιρών.  ...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες ΜΕΡΟΣ 7   Σημείωμα της συγγραφέως: Οι απόψεις που εκφράζονται, καθώς και οι γεωργαφικές και ιστορικές αναφορές αντικατοπτρίζουν την προσωπική μνήμη και εμπειρία της αφηγήτριας ως παιδιού (γεννημένη το...

Αποφορτίζομαι... Οικονομικά, ανέξοδα. Με ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Με ανανεώσιμες πηγές στο μέγιστο. Φιλικές, καθαρές, αβλαβείς. Αξιοποιώ πλήρως όλους τους βιωτικούς και αβιωτικούς παράγοντες.  Νερό- ζωοφόρο, θεραπευτικό. Αναγεννά. Θρέφει το σώμα. Ήλιος- ο απόλυτος...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες   ΜΕΡΟΣ 6 Πείνα και ελπίδα: παιδικές αναμνήσεις της κατοχής   Οταν οι Γερμανοι κατέλαβαν την Αθήνα, διόρισαν μια κυβέρνηση και έναν δήμαρχο σαν κατακτητές. Δεν ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν, αλλά φαίνεται...

Εκείνο το ήσυχο βράδυ του Σεπτέμβρηπερπατούσες σαν τον Χριστόστον αφρό της θάλασσας.Ήταν η βιάση σου μεγάλη,ο προορισμός σου ασαφής. Προς στιγμήννόμισα πως ήθελες να φτάσειςως εκείνη τη βάρκαπου λικνίζονταν χωρίς κουπιά.Μου 'χες πει:«Θα 'χει άγκυρα. Δεν μπορεί να...

Χθές βράδυ δέχτηκα μιαν επίσκεψη Κάποια φωνή ρωτούσε επίμονα τί σε είχα..   Τί  σε έχω τώρα αναρωτιέμαι εγώ.  Τώρα μα τίποτα! Και πώς? Ετσι ακριβώς. Δροσιά σε είχα να η απάντηση Γάργαρο νερό σε βρύση κρουσταλλένια   Αεράκι  ανεμίζει τα σφιχτοδεμένα  από την...

 ‘’Είναι πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. ’’   Γ .Σεφέρης   Από την εποχή της Σαπφούς και της ελληνικής αρχαιότητας  είχε αναγνωριστεί η θεραπευτική δύναμη της γραφής. Η γραφή, πολύ ισχυρότερη από τον προφορικό λόγο που εκπνέει ακριβώς την ίδια στιγμή που εκφέρεται,...

Τι πανέμορφα, παράλληλα βαδίζεις ετούτη την ώρα μαζί μου! Ρίξε μου ένα αποκλειστικό μελί σου βλέμμα, Ένα χαμόγελο με υπόσχεση! Και η μέρα αυτή, των εφτά χρωμάτων πέρασε δύσκολα και δεν άφησε πάνω μου καμία απόχρωση! Σαν ενόχληση για καθαρή αίσθηση και σκέψη  ήτανε Τι...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες ΜΕΡΟΣ 5 Το πραγματικό γλωσσικό ζήτημα Ο ΓΙΏΡΓΟΣ ΛΟΙΠΌΝ γεννήθηκε το 1890 και άφησε το νησί του, που τότε ήταν Ιταλικό, όταν ήταν 16 χρονών. Έμεινε στη Ρωσία - Αγία Πετρούπολη, Κίεβο και Οδησσό - λίγο περισσότερο...

Πολλοί πιστεύουν ότι η ζωή είναι ματαιότητα. Αραγε, αυτοί ν’ αποτελούν την πλειονότητα; Ισως να σκέφτηκαν βιαστικά με επιπολαιότητα. Εδωσαν στην υλιστική εξέλιξη απόλυτη προτεραιότητα. Σε δράματα, τραγωδίες, πολέμους, βαρβαρότητα. Εχουν εθισθεί στην κοσμική φαυλότητα....

Συμμάχησ' η φωτιά με τον αγέρα και χίμηξε στο Μάτι μανιασμένη τα σπίτια κι' όσους είν' εγκλωβισμένοι να κάψει, του Εωσφόρου θυγατέρα.   Αποκαΐδια, πόνος πέρα ως πέρα, πολλές δεκάδες απανθρακωμένοι και μια σελήνη αιματοβαμμένη* την τραγική διαδέχτηκαν ημέρα.   Ραγίζουν...

Θέλω να τους μιλήσω για τα μάτια σου για τις κοιλότητες αυτές που μ’ έχουνε στοιχειώσει Να τους πω για τα χέρια σου που λεωφόροι είναι πρόσφοροι και πλαταίνουν κι ανοίγονται για να μπορώ να χωρώ όταν το βήμα μου στενεύει Να τους μιλήσω για το στόμα σου την κολυμπήθρα...

Τις περιμένω... Τις περιμένω και φέτος τις σειρήνες στις 15 και στις 20 Ιουλίου! Ανυπομονώ... Ελπίζω να είναι πιο δυνατές, πιο ανατριχιαστικές, πιο άγριες! Να έχουν πολύ μεγαλύτερη ένταση και πολύ μεγαλύτερη διάρκεια. Να μη σταματήσουν στα 30 δευτερόλεπτα,.ούτε στο...

Ναί έχουν παρέλθει τα χρόνια 55 Μαΐων έφτασε Καταναγκαστική με προσαρμογή στον εαυτό της. Σαν τα έχασε όλα πιάστηκε από τα μαλλιά της.. κ το ίδιο συμπεριφέρεται κ στη ζωή. Δεν προσαρμόζει πια τις συνθήκες σε αυτήν   ούτε ζει τη ζωή που θέλει μα τι ζωή που τις...

Εάλω η Ελλάδα, της δημοκρατίας άσβεστη λαμπάδα; Εχθροί, «φίλοι» και Νενέκοι θέλουν να την αλώσουν, τον γενναίο της λαό να διχάσουν και υποδουλώσουν. Ενώ άσχετοι και εθελόδουλοι ηγέτες περί άλλα τυρβάζουν, για την εθνική συρρίκνωση καγχάζουν και τους ιερούς της...

Σκέφτομαι τη λέξη ζωή Και το σώμα μου ανθίζει Ολάκερο Γράφω ποιήματα γιατί μέσα από αυτα δηλώνω υπαρκτή Είναι ένας τρόπος να διασφαλίσω την μοναξιά μου..να την βιώνω σε όλο της το μεγαλείο.. Πολλά πράγματα δε τα καταλαβαίνω μα παριστάνω πως ναι κ χαμογελάω...

Βάωστα μμάθθκια σου μανά να μεν θωρείς καθόλου Τζιαι τούτα που γινήσκουνται πάσιν κατά δκιαόλου. Μείνε μέσα στ’ αγκάλια μου τζιαι σφίξε την καρκιά σου Γυρόν εκρήξεις μάχουνται σκοτώνουν τα παιθκιά σου. Βάωστα μμάθκια σου μανά βάωσε τζιαι τ’ αφτιά σου Εν πόνος πον...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες ΜΕΡΟΣ 4 Σημείωμα της συγγραφέως Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται σε αληθινές αφηγήσεις και αναμνήσεις, όπως τις βίωσε ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε μια εποχή γεμάτη αντιφάσεις. Δεν εκφράζει πολιτικές θέσεις,...

Η πατρίδα μας η Ελλάδα βεργολυγερή Ναϊάδα1 κολυμπάει στο νερό με δαντελωτό φουρό2 άσπρο σαν χιονονιφάδα. Έχει φορεσιά γαλάζια, κάνει σκέρτσα, κάνει νάζια, στέμμα δάφνινο φορεί μ’ αρχαιότεχνο φλουρί και στο στήθος της τσαπράζια3. Λούζεται με φως στον ήλιο σ’ ένα...

  Κρασί που ο χρόνος ωριμάζει, γεύση εμπειρίας που σκεπάζει με ώριμη αγάπη απειρίες που στη ζωή ζητάνε εμπειρίες. Ρυτίδες στο πρόσωπο, ιστορίες γραμμένες σε χαρές και σ' αγωνίες, μάτια που είδαν τον κόσμο να αλλάζει, καρδιά που ονειρεύεται κι ακόμα νοιάζει. Χέρια που...

Λέω απόψε να κοιμηθούμε αγκαλιά κάπως σαν παιδιά ξέφρενα ακόμα και στον ύπνο τους λέω απόψε να κοιμηθούμε αγκαλιά   Κι αν κάποιος μας ταράξει κι αν κάτι ξένο μπει ανάμεσα λέω ακλόνητη να μείνω στα χέρια σου παιχνίδι κάνε ό,τι θες εσύ παιδί κι εγώ παιχνίδι   Λέω να...

Γιατί Παντοδύναμε, Πανάγαθε Θεέ δεν έκανες τα πλάσματά σου αιώνια για να μην είναι του Διαβόλου και της τύχης έρμαια, πιόνια; Γιατί άφησες τον όφι να παρασύρει Αδάμ και Εύα ν’ αμαρτήσουν και έκτοτε οι απόγονοί τους φρικτά να μαρτυρήσουν; Εκατομμύρια χρόνια έχουν...

Σε μικρό ψαροχώρι στην Εύβοια, οι κάτοικοι είχαν ένα παράξενο ήθος. Ήταν αρκετά φιλόζωοι και αγαπούσαν υπερβολικά τα ζώα τους. Όμως, αυτή η αγάπη προς τα ζώα φαινόταν να στέκεται αντίθετα προς την αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους τους. Η Μαρία, μια νεαρή κοπέλα με...

Τα πρωινά, τα στιγμιαία σου χαμόγελα· η ώρα της επιστροφής έπειτα από το σκοτεινό ταξίδι του ύπνου κι εκείνος ο αδιόρατος στεναγμός. Η κοιλάδα του παπλώματος και το χνάρι της σαν ποταμός στο δεξί σου στήθος. Έπειτα βορράς, έπειτα νότος· έπειτα ανατολή και δύση. Ένας...

Άδειο δωμάτιο σβησμένα φώτα η σκιά μου στον καθρέφτη με καλεί Ουρλιάζει για να σπάσει αυτό το τζαμί, να αποδρασει θέλει ,ζητά να ναι ζωντανή... Μείνε μέσα τις φωνάζω δυνατά,εκεί είσαι για να ζεις παντοτινά Μην χτυπιέται δεν θα αφήσω για να βγεις,μείνε μέσα κρύψε ότι...

ΑΦΗ! Προσκυνητής του έρωτα ισοβίως.Του ιλίγγου λάτρης.Παγιδευμένος αιωνίωςστου μυαλού σου τη σαγήνη,Απ' όλες μου τις διαδρομές,παράδεισός μου εκείνη,απ' του στέρνου σου την κλείδαστου αυτιού σου το λοβό.Μόλις μισή δρασκελιά,πριν αγγίξω τον Θεό! ΘΕΟΣ ΜΙΚΡΟΣ! Σε μι'...

ΕΚΕΙΝΗ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΥ ΜΕ ΑΡΠΑΞΕ ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαία στον χορό. Ο πρώτος ανεμοστρόβιλος που μ’ έσυρε στην αγκαλιά του. Κεραυνοβόλημα ιερό με βιολιά και κλαρίνα μες στην καρδιά της γιορτινής θύελλας της Λαμπρής. Ήταν ο πρώτος μου χορός. Τα πόδια δεν πατούσαν γη,...

Και ήταν κάτι Άγιοι Αύγουστοι, που κυλίστηκαν σε χωματόδρομους. Με μια ρόδα που γύριζαν οι ώρες ενός ξυπόλητου καλοκαιριού. Λάβα η ζωή των Αύγουστων εκείνων. Έβραζε το αίμα των παιδιών πατώντας στις ερήμους της. Τι κι αν μάτωναν τα πέλματα τους στις κοφτερές τις...

Λίγο φως λαχτάρησα για να μπορώ να βαδίζω τις νύχτες τις δύσκολες που κυκλοφορούν οδύνες ασέληνες και μοσχοβολούν με τα μεθυστικά των ναρκίσσων τα αρώματα Λίγο φως λαχτάρησα κληρονομιά και κληροδότημα επιθυμιών υψιπετών βουλευμάτων ανίκητων Λίγο φως από της ανατολής...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες ΜΕΡΟΣ 3 Ο δρόμος για το σχολείο Υπάρχει μόνο μία φωτογραφία και των τριών παιδιών της Μαρίας. Η Σεβαστή, η μεγαλύτερη, είναι περίπου έντεκα χρονών, η Ελένη ένα χρόνο μικρότερη και ο Νικόλας, ένα μωρό, δέκα...

Τι όμορφα άν όντως φιλιούνται.. το φιλί δένει τα ζευγάρια περισσότερο ..Κάποιοι τα αποφεύγουν έτσι Τι όμορφα όταν αγκαλιάζονται σφιχτά Οι αγκαλιές κινητοποιούν τα αισθήματα Τρυφερά κ στοχευμένα Χαρά μια εγώ μια εσύ μοίρασε.. Μοίρασε ισομερώς τις ευθύνες κ έλα να...

Χριστέ μου, πάρε ξανά το ιερό σου Φραγγέλιο, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας Ευαγγέλιο, και διώξε τους εμπόρους των ανθρώπων, συνεταίρων του Διαβόλου και των παρανθρώπων, που συνεχίζουν τις φρικτές γενοκτονίες καταστρέφοντας ολόκληρες κοινωνίες. Πορωμένοι...

Στεκόταν δίπλα μου ανάσαινε τι θράσος είπαν πως ήταν ποιητής μιλούσε λέει για αλήθεια ποιος νόμισε πως είναι αστείο να μιλάς για πράγματα που δεν υπάρχουν Αναστατώνομαι πάρτον από μπροστά μου κλείστου το στόμα αναπνέει ακόμα κράτα του γερά το κεφάλι ακούνητος η...

Μεγάλο δωμάτιο με μικρές στιγμές. Άλικα χέρια καταδύουν στο άφατο. Ποιός άρχισε να γράφει ιστορία; Σε μια διχάλα οι κατευθύνσεις είναι τρεις: οι θέσεις που θα πάρεις κι εκείνη που βρίσκεσαι. Ήθελε να μιλάει για οράματα. Ήθελαν να ακούν για τα λίγα. Κι ο χρόνος πέρναγε...

Εσύ κρατούσες μια φυσαρμόνικα κι εγώ ένα στεφάνι. Σπίτια χαμηλά στη λιλιπούτεια πολιτεία. Πήρα ένα και το τοποθέτησα πιο πέρα. Όπως τους κύβους, όταν ήμασταν παιδιά. Μια βρύση έτρεχε νερό πάνω σε σοκολάτα. Έσκυψα και ήπια μόσχους και λουλούδια μυγδαλιάς. Μια αλεπού...

Διαφάνεια μεσημεριάτικου φωτός Πουλιά πετούν πάνω απ' το ψηλό χορτάρι Ο ήλιος κεντά την πέτρα Ψηλά στους βράχους μακριά λάμπει ο ουρανός κι ο άνεμος με τυλίγει με ενδύματα δροσερά. Κυλά η μέρα στα κλαδιά κει που κάθισε τ' αηδόνι και τώρα εδώ ακίνητος καθώς κρύβεται ο...

Αστρολουσμένη, Ορσηίδος κόρη,της θάλασσας και του ήλιου ερωμένη,της Μεσογείου δαντελένια πλώρη,αρχόντισσα της πέτρας παινεμένη!Φιλοσοφίας κι επιστήμης μήτρα,από σελήνης οίστρο γεννημένη,του αμπελιού και της ελιάς η φύτρα,στου ζέφυρου τη σκάφη ζυμωμένη.Της Παναγιάς...

Εκεί που όλα γίνονται σαν θαύματα ...στον ουρανό! Εκεί με ταξιδεύουμε τα μάτια σου, Σ ευχαριστώ! Το άπειρο δεν είναι πλέον,άπιαστο Είναι εδώ! Σε όλους τους στάθμους της υπαρξής μου Σ αγαπώ! Και όλα αυτά ΕΔΩ! Στο ΤΩΡΑ ,στ άχρονο μηδέν Όλα ΕΔΩ! photo wirestock, Image...

ΕΙΧΕ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΓΕΝΝΗΜΕΝΑ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΟΥΝ μόνο τις χαρές τις νιότης και του έρωτα. Σε κοίταζε κατάματα κι έτρεμε το φυλλοκάρδι σου. Ήταν σαν άστρο της αυγής, γλυκό νερό σε καυτό καλοκαιριάτικο μεσημέρι. Αυγουστιάτικη πανσέληνος που υποχρέωνε τον κόσμο να νιώθει...

Κλείστε πια τα στόματα! Παραμερίστε για λίγο τις κραυγές των λύκων Ακούστε επιτέλους τα ουρλιαχτά των μανάδων πάνω από τους τάφους τους ασάλευτους της σιωπής των αμνών! Ευθύνονται Για το δάκρυ που στέρεψε πρόωρα Την αμυγδαλιά που δεν άνθισε έγκαιρα Και που μόλις που...

Ποιο Θεό κουβαλάς μέσα Σου; Ποιο Θείο Πνεύμα Άφθαρτο από του χρόνου το δρεπάνι θεριεύει στην Αιώνια Σου Ψυχή; Ποιο αόρατο Φως γύρω σου καίει που έλκεις εδώ και χιλιάδες χρόνια βλέμματα εκατομμυρίων μαγεμένων;   Το ξακουστό της Πάρου μάρμαρο σάρκα, οστά και Πνεύμα...

Σμύρνη, άνοιξη 1919. Δρόμοι, δρομάκια, πάροδοι. Καφενεία πολυτελή.Ορχήστρες με μουσικές υπέροχες. Στο λιμάνι το Πατρίς ήρθε.Ο ελληνικός στρατός αποβιβάζεται. Στην προβλήτα, μαζεμένοι Έλληνες∙τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο. Ελπίδα. Μάνες, πατεράδες στις πόρτες.Ελληνικές...

Χαϊδεύοντάς τα, ἀκούς μουσική. Εἶναι κάτι σαν πνευστὰ τῆς ἐρήμου. Ὁ ἥλιος εἶναι ἕνα τεράστιο μπαλόνι. Ἀκόμα καὶ ὁ Klee θὰ τὸν ζήλευε. Τόσα καὶ ἄλλα τόσα μοῦ ἔλεγες. "Ὅτι θὰ μοῦ ἀγοράσεις ἕναν μεγάλο καθρέφτη, τὸ χρυσοῦτο μου δέρμα δὲν θὰ πεθάνει ποτέ ἐδῶ. Θὰ...

Με ευλαβικό σκαλιστήρι πορεύομαι στο  ναό της Γλώσσας. Μια άνω τελεία μου γνέφει παύση. Συλλογισμός ή ταύτιση; Να πάρω θέση; Αμηχανία. Πολύ ντόρος, μια άνω στιγμή είναι μόνο. Πόσο νοσταλγώ τα αποσιωπητικά… εκεί γίνομαι ονειρογράφος, τρεις κυρίες με φιλοξενούν σιωπηλά....

Ο έρωτας αυγής ανθός, ζωής αγνάντεμα της ομορφιάς τα δίχτυα υφαίνει. Στον ήλιο του καλοκαιριού θαλασσινό συνάντημα, το πρόσωπο μιας κόρης ομορφαίνει.   Αγόρι ντροπαλό στης δύνης της την άκρη Απ’ τον μαγνήτη της καρδιάς της φέρεται, για ένα νεύμα, μια της λέξη μάταια...

Για όλα εκείνα τα αγόρια (και δεν είναι λίγα) που αναρωτιούνται…       Τον συμπαθώ τον Τόμας.  Όχι μόνο επειδή είναι ξάδελφός μου - αυτό ίσως να είναι και το λιγότερο.  Τον γουστάρω επειδή συχνά μου θυμίζει εμένα, όταν ήμουν μικρότερος.  Είναι όμως πιο έξυπνος κι ας...

Γυμνό το στέρνο και τραχύορφανό από βραβεύσεις και κουδουνίζοντα μετάλλια.Σε νικητήριο βάρθρο, δεν ανέβηκε ποτέ του.Ο έπαινος, ανέγνωρη εις τα ώτα του λέξη.Εορτασμούς και συμπόσια δεν κατέχει.Τα συχαρίκια διακρίσεων επί χάρτου  κενά και ανούσια.Καθημερινά σε επιβίωσης...

Συνήθιζε να μένει μόνος, απάνεμα από ψέμα και πλάνη περιόριζε επιθυμίες, ανάγκες κολοσσιαία σχέδια, ένα ποτάμι αδάμαστο, γνώριζε την αξία της συγκίνησης που έχει η ανατολή σε μια άγρια, απάτητη κορφή, ένα θεριεμένο κύμα στ’ ανοιχτά, στο σεληνόφωτο, κέρδιζε, σε...

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΜΕ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΑΚΟΜΑ. Θρηνολόγημα χορδής , ένας σπαραχτικός, βραχνιασμένος ήχος από μια χορδή. Το μωρό της απόγνωσής μου. Το βιολί κλαίει ακόμα και στον ύπνο μου και στο όνειρο. Ο κοιτώνας μου ήταν από αναφιλητά. Το απόγευμα είχε δάκρυα στα μάτια....

Με αξίωσες, Κύριε!Ορθός να σταθώστην Ωραία Πύλη του κόσμου,να κοινωνήσω Αγάπη! Με αξίωσες, Κύριεόλβιος να ριγώ,ψηλαφίζοντας της Ποίησηςτο κρινόφλεβο πέλμα! Επίτρεψέ μου Κύριε,φεύγοντας,να πάρω μαζί μου:μια χούφτα χώμααπ' τη γης μου,ένα κιούπι Θάλασσα,μιαν αχτίδα...

Σκηνή της μάχης του Βατερλό που αναπαρίσταται από χλωμούς εφήβους Φλαμανδούς ντυμένους Ουέλλινγκτον. Το ηλεκτρικό τρένο που οδυνηρό στις ράγες του τρέχει μα τη σκηνή φυλακίζει· χιλιάδες καρέ σταματημένα ως τον επόμενο σταθμό. Η ζωή που είναι πάντα δράση κι ο θάνατος...

Μαμά, τι όμορφα παραμύθια μου διαβάζεις πόσο απαλά με τυλίγεις στο τρυφερό σεντόνι της φωνής σου Πες μου, πες μου κι άλλες ιστορίες μαμά… Πες μου για ζώα που μιλούν για άστρα μακρινά πες μου για σύννεφα λευκά για βιβλία που πετούν σαν μαγικά χαλιά για κόσμους...

Μέθυσαν τα μάτια μου κ απόψε Οι ήχοι σου γέμισαν το κορμί Κάθε χιλιοστό της ύπαρξης μου Ονειρεύτηκε την κάθε μας στιγμή! Τραγουδούν οι καρδιές μελωδικά στα μάτια μας συμβαίνει ένα θαύμα απίστευτες στιγμές πραγματικά Μας ένωσαν με της χαράς τα πλάνα  Νέα θα στήσουμε...

Ρωτάς που τελειώνει το ταξίδι μας. Σε ποιο σταθμό, σε ποιο λιμάνι. Κι εγώ θάλασσα αφρίζουσα γίνομαι. Οι φλέβες μου γίνονται ράγες μέσα τους εκτροχιάζονται οι ερωτήσεις σου. Τι δεν θέλησες σε τούτο το κοινό ταξίδι; Σε ρωτώ γιατί αδημονείς να τερματίσει; Εγώ δεν...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα – μια ιστορία σε συνέχειες  ΜΕΡΟΣ 2 Επιστροφή στην πατρίδα 2   Ο πατέρας της Μαρίας την κράτησε κοντά του την ημέρα που ο γαμπρός την επισκέφθηκε. Το σπίτι είχε την κουζίνα και το κατάστημα στο ισόγειο και τα υπόλοιπα δωμάτια στον επάνω...

Μα πώς αφήνεις μια πατρίδα να χαθεί σε λίγα χρόνια στα υπόγεια να βρεθεί η προδοσία είν’ η λέξη που αντηχεί κι από τα κόμματα δηλώνεται αποχή   Πώς θα μπορέσεις να επουλώσεις την πληγή που σε πουλούσαν δίχως τύψεις στη στιγμή ψάχνεις για λύσεις απ’ το χρέος να...

Το όραμα διεκδικεί,το άπειρο από το σύμπαν,από την αλήθεια την αναλαμπή,την αναγέννηση από το παιδί,από το φως το γέλιο την αναρχία από την υπέρβαση,από το επέκεινα το θαύμα,τη ανταύγεια από τη νύχτα,από τον ψίθυρο την αθωότητα,την ελευθερία από τον άνεμο,από το...

Νυχτερινές διαδρομές, της νύχτας μονοπάτια Ταξίδεψα στην σκοτεινιά, στις μοίρας τα παλάτια. Γλεντούσαν κ γελούσανε, όλοι στα καταγώγια στης νύχτας τα αρωματα, και στων ρυθμων το στρώμα. Μα εμένα η ψυχούλα μου,ήταν κενή κ μόνη για εσένα ήταν μοναχή, βρισκόταν σ άλλη...

Παππού, εξεχείλισε η καρδιά με την αθιβολή σου εθόλωσαν τα μάτια μου, μπροστά μου όλο σε βλέπω στο έμπασμα περήφανος, στο έβγα ευκή περίσσια «στην άσπρη πέτρα κρύο νερό, στη μαύρη γιασεμάκια και στην κορφή χρυσόμηλο με κοκαλένια πέννα». Όσο αλαργεύω απ’ τη ζωή...

Άς καλωσορίσουμε τον μήνα Ιούνιο που είναι ο πρώτος μήνας του φετινού καλοκαιριού! Ο μήνας αυτός, έχει πολλές ονομασίες κυρίως στις αγροτικές περιοχές της Ελλάδος που σχετίζονται με τον Ιούνη.  Τον λένε "θεριστή" γιατί οι αγρότες θερίζουν τα χωράφια τους καθώς αυτά...

«Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα…» πνίγουν την πατρίδα μας σε κλάμα, λες και τάξανε στον Μπερτόδουλο τάμα, να την διχάζουν και καταστρέφουν. Την αλήθεια και το δίκιο διαστρέφουν και στο σαρκίο τους την προσοχή τους στρέφουν. Μεριμνούν μόνον για κέρδη και κατώτερα...

Δεν γράφω για σύνορα.Δεν γράφω για σημαίες.Δεν κρατάω καμία πλευρά —εκτός απ’ αυτή που θάφτηκε χωρίς όνομα. Γράφω για ένα παιδί που δεν πρόλαβε να μάθει το “γιατί”.Που κοιμήθηκε δίπλα σε μια κούκλακαι ξύπνησε στην αιωνιότητα.Γράφω για το γάλα που χύθηκε στο...

Πικράγκανθη μέθη ζωή το λένε κάποιοι Ζωή να σου πετύχει "Αν έχεις τύχη διάβαινε" Εκφωνεί ο βραδινός τακτικός επισκέπτης.   Δε σταθήκαμε τυχεροί? στο ύψος των περιστάσεων? μείναμε σιωπηλοί, δειλοί? Κάτι δεν κάναμε. Κάπου δε χωρέσαμε "Σε πότισα ροδόσταμο με πότισες...

Γλυκό τής νιότης όνειρο, δέν πρόφτασες νά νοιώσεις! Μά σ έβαλαν τούς Κρητικούς  νά ρθείς νά ταπεινώσεις.   Μά η Κρήτη αντιστάθηκε  ως ήταν μαθημένη. Γιά ΛΕΥΤΕΡΙΑ ο Κρητικός  και γιά ΤΙΜΗ ποθαίνει.   Τού Κρητικού μέ Αστραπές  φτιάχτηκε η Θωριά του. Γι αυτό...

Βασισμένο σε αληθινά γενονότα - μια ιστορία σε συνέχειες   ΜΕΡΟΣ 1 Επιστροφή στην πατρίδα   Τα δύο αδέρφια ήταν πολύ μικρά για έναν τόσο μεγάλο ταξίδι, από την Κάλυμνο προς τη Ρωσία. Ο μεγαλύτερος είχε μόνο μια τάξη ακόμα για να τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο,...

Μάνα, ψωμί όλης της γης,ανασαιμιά του κόσμου,μοσχοβολιά τα στήθια σουβασιλικού και δυόσμου! Μάνα, τα χέρια σου αγρόςκι η αγκαλιά μποστάνι,μάνα, καντήλι Παναγιάς,της άνοιξης φουστάνι! Μάνα, λαφίνα της πλαγιάς,του αργαλειού γιορντάνι,μάνα, γυναίκα και ζευγάς,μ' αλέτρι...

ΗΤΑΝ ΦΙΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. ΗΤΑΝ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ παιδικών μας χρόνων. Είχε κάτι απαλό και βελούδινο, από χιόνι και από πέταλα λουλουδιών, πάνω στα ψαρά του μαλλιά που στεφάνωναν το ρυτιδωμένο του πρόσωπο, το οποίο ξεχείλιζε από το φως του ζεστού χαμόγελου, χρυσή φλόγα...

Kαλλιγραφία ενός καμινέτου υγραερίου· οι φλόγες του που γίνονταν φορείς των άστρων, παιδικές ζωγραφιές κι ανθρώπινη σάρκα που παραδίνεται· κάθε του φλόγα καλλιγραφούσε στα γαλλικά τα subjonctif ενώ συνέλεγε δεδομένα από ένα πείραμα του Ρεωμύρ για τα θερμόμετρα...

Άγνωστοι μεταξύ μας, αποφασίσαμε να συναντηθούμε. Αρχικά, μία ήσυχη αμηχανία με συνόδευε. Ένιωθα δισταγμό, μια αμφιβολία για το «πώς θα ανταπεξέλθω”. Το κίνητρο, η ανάγκη σύνδεσης και ουσιαστικής επικοινωνίας, υπερνίκησε. Με ενδιαφέρον και μέτρο, η αγαπημένη μας...

Μες την κατηφια της πόλης, γυρνω, Σε βρόμικα μπαρακια ξενυχτω, Πίνω για σένα κ αιμοραγω,στον εαυτό μου πάλι ξεσπω Πάλι δεν είσαι εδώ... Πάλι δεν είσαι εδώ... Σαν φάντασμα είμαι, γερνάω, Μέσα στην τρέλα , ουρλιάζω,ποναω, Γαμωτο, σ' αγαπάω... Στα πάντα σε ζητάω, Μόνος,...

Τι κι αν σήκωνε το κεφάλι ψηλά και τήραγε τον ουρανό; Τόσα άστρα αναμμένα, τόσο ασήμι στο φεγγάρι και λίγο φως δεν είχε αφήκει να στάξει μέσα στην ψυχή της, ποτέ. Έρμα σκοτάδια ύφαινε στο μυαλό της κι εκεί χάνονταν. Καχύποπτη πάντα, με όλους και με όλα. Τήραγε μ’ ένα...

Ξεθωριασμένο τ’ όνειρο, έτσι φοβέριζαν, φωνές ξένες, απ’ αυτές που υφαίνουν σκοτάδια. Σ’ εξώστη μυστικό, ανέλπιστα, με αγνή θωριά ικέτιδα για ένα φεγγάρι ολόγιομο. Ο τόπος θέλει, να με έχει, ο τόπος που δεν μού ’ταξε ολόχρυσους καρπούς, μα, με μετάλαβε τιμή και...

Σε γνώρισα σε ένα μυνημα Τι ποίημα; Δύο άγνωστοι σε αφηγηση ψυχής Διήγημα; Διαφορετικές ζωές, κι όμως ίδιες Ατύχημα; Τι παίζει εδώ ; προσπαθώ να μάθω Πώς είναι θεέ μου δυνατό όλα να τα ξεχάσω; Η απάντηση είναι απόλυτη, ακέραια, μοιραία... Ζησε το όλο σήμερα, πίστεψέ!...

Οι λέξεις είναι πουλιά. Αν νομίζεις ότι μπορείς να τους πεις πού να πάνε, κάνεις λάθος. Οι λέξεις είναι αστέρια. Σου δείχνουν την πορεία σου, μα δε σε αφήνουν ποτέ να τις φτάσεις. Οι λέξεις είναι σύνορα. Καθορίζουν αυτά που δεν είπες. Οι λέξεις είναι η χώρα μου....

Εκεί, που η πέτρα στάζει πεθυμιά απ' το στόμακι είν' ποτισμένο απ' τον ιδρώτα μου το χώμα. Εκεί, που τρέχ' ο λογισμός και ξαποσταίνει,που νιώθω και νογάω τη γη μου ν' ανασαίνει. Εκεί, που ψέλλισα τα πρώτα μου τα λόγιακαι δεν υπήρχαν στη ζωή μου τα ρολόγια! Εκεί, που...

Στις 20 Μαϊου γιορτάζει η Αγία Λυδία η Φιλιππησία, η οποία είχε καταγωγή από την Μικρά Ασία και διέμενε στους Φιλίππους της Μακεδονίας.  Ήταν η πρώτη Χριστιανή που βάφτισε ο Απόστολος Παύλος. Το όνομα Λυδία σημαίνει πολύτιμος λίθος. Το παρακάτω ποίημα είναι αφιερωμένο...

Φρόνιμες και νοικοκυρές, αγάπη δε ξομπλιάζουν, να στέκει ο όρκος στην κορφή σε ριζιμιό χαράκι κι η Δρακοκαβαλάρισσα με τη χρυσή φαρέτρα, από τ’ ανέφαλα να βγει τη λιόστερνη την ώρα, να πιεί τ’ ασφενταμόνερο, ν’ ανάψει το φεγγάρι. Να βάλει τα κουδούνια της, τα πέτσινα...

Σκοτεινός καιρός απ' το αίμα του μύριζε· διασχίζαμε κείνη την άτεγκτη ανάμνηση που ήταν σαν ένας γονιός δανεικός καθώς τα κύματα ζωντάνευαν με ανεξήγητες καμπυλώσεις (το Ντουόμο θυμίζοντας να σηκώνεται μέσα από τα μάρμαρά του με έναν βρυχηθμό). Ψάρια κολυμπούσαν εκτός...

Γνώση Αδέσποτος κ ελεύθερος, μόνος κ ξεχασμένος Ελευθερία ήθελα η μία ποινή για τέλος; Έσπασα λέω τα δεσμά, πέρασα σ άλλη φάση Δεν ήξερα,δεν ρωταγα,όσους το χαν περάσει.... Γραμμένο Ταξιδεύω στο άγνωστο, με πυξίδα εσένα Σ αγαπώ κ το δρόμο μου τον χαράζω για εσένα...

Στο μικρό κορίτσι Που κάθε μέρα μου χαρίζει ένα γυαλιστερό κόκκινο μήλο. Ήταν κάποτε ένα βιβλίο διαφορετικό από όλα τ’ άλλα. Ένα βιβλίο που πετούσε. Φτερά δεν είχε, ούτε έλικες, μήτε κάποιον κρυφό μηχανισμό που να το κάνει ιπτάμενο. Κανείς δεν γνώριζε από που ερχόταν,...

Διάβασες τα αστέρια στον ουρανό. Τι λένε, φως φανάρι. Τα κατέβασες, τα έκανες φωνή. Μα έχει γίνει σκόνη στον λαιμό σου. Πώς μπορείς να πείσεις άλλους για κάτι στο οποίο εξαρτάται ο μισθός τους. Θα χάσουν την τιμή τους αν σε ακούσουν. Δεν έχουν πρόβλημα να αλλάξουν....

Έσφιξε τον κορσέ στη μέση να τονίσει την θυληκότητα της κ μαζί του έσφιξε σε ένα μάτσο τα όνειρα της .Ήταν μόλις 40 κ έδειχνε κουρασμένη κουράζει ορισμένες φορές η αναμονή κ οι ανέσπερες ελπίδες μιας ζωής που ποτέ δεν στρώνει. Άρχισε λοιπόν να στρώνει το κρεββάτι κ...

Τα βλέφαρα νοσταλγικά βαραίνουνΗ σκέψη μου εκ νέου σε αναζητά. Οι αισθήσεις εκ βαθέων πάλλονται συνειρμικά.Του νερού το κελάρυσμα, αμέριμνα χαρούμενο,ψιθυρίζει λόγια παρήγορα στ' αυτιά. Της φυλλωσιάς ο δρόσοςτης επιβίωσής μου η ελπίδα. Βαθυπράσινοι οι πορτοκαλαιώνες...

Θέλεις αγάπης να σου πω λόγια τρελά,θέλεις στον ώμο μου μ' ελπίδα ν' ακουμπήσεις,θέλεις δυο χέρια ν' αγκαλιάζουν απαλά,θέλεις μια θάλασσα την φλόγα σου να σβήσεις.   Refrain Μα τι να κάνω, άμυαλη μικρή;Πως θες να σβήσω εγώ την πυρκαγιά σου;Μες στη ζωή δρόμο έκανα...

Σήμερα γιορτάζουμε την Αγία Ειρήνη. Πότε, όμως, θα γιορτάσουμε την παγκόσμια ειρήνη για να ζήσουν οι λαοί σε γαλήνη; Πότε θα σταματήσουν οι πόλεμοι, οι ανθρωποθυσίες, ο πόνος, η δυστυχία, οι ανθρώπινες τραγωδίες; Πότε θα πρυτανεύσει η αγάπη, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη...

Κάπου εκεί στην Σινώπη του Πόντου γεννήθηκε περί το 412, ή το 399 πΧ, ή κάπου εκεί γύρω  (οι ιστορικοί, ως συνήθως, δίνουν διαφορετικές ημερομηνίες), ένας ζωηρός μπόμπιρας, τον οποίο - μετριοφρόνως - ονόμασαν οι γονείς του Διογένη, δηλαδή από την γενιά του Δία....

Είμαι η ερημιά κι η καταιγίδα η πυρωμένη άμμος που αναζητά ασπίδα είμαι ο φοίνικας κι η ελιά στην όαση της Σίβα η σκόνη η κόκκινη που απλώνεται τη νύχτα. Είμαι φεγγάρι κι ουρανός και λάσπη στο πηγάδι είμαι ο βοριάς ο πρωινός ή ο ζεστός νοτιάς που αναστενάζει. Είμαι ο...

O χρόνος είναι με το μέρος των νέων. Μπορούν απλά να περιμένουν περισσότερο. Ο χρόνος είναι με το μέρος των γέρων. Μπορούν ν’ αλλάξουν περισσότερες αφηγήσεις. Ο χρόνος είναι με το μέρος των αθώων. Σε όλα είχες τον έλεγχο εκτός από τη μνήμη μου. Μια μνήμη που ξέσπασε...

Χτυπάει η καρδιά απελπισμένα Τα πάντα μου γυρεύουνε εσένα Τα θέλω μου, βρίζω, νευριασμένος Δεν είσαι εδώ.... γαμώτο σ αγαπώ Τσιγάρα μοναξιάς και κρύοι τοίχοι, συννεφο, στα μάτια μου, αυτοί οι στιχοι Δεν είσαι εδώ.... γαμώτο σ' αγαπω Και μου λείπεις, και τα σπάω και...

Το βυσσινί πουκάμισο μια νύχτα θα φορέσω κι ένα μικρό θαλασσινό κοχύλι στο λαιμό το πολυκαιρισμένο μου μαντίλι άστρο θα δέσω πριν το φιλί στα χείλη σου, μού δείξει τον γκρεμό. Μια δακρυσμένη προσευχή, να σβήσουνε τα φώτα, συλλαβιστά ακούγονται οι λέξεις στην αρχή, την...

 Ποίημα του Δημήτρη Συμεωνίδη Στη Σαλαμίνα, όπου η θάλασσα θρηνεί,κι ο αέρας ψιθυρίζει αρχαίες τραγωδίες,ζούσε μια κόρη, σκληρή σαν το χειμώνα,η Αναξαρέτη — λευκή, ψηλή, αλύγιστη,μα τα μάτια της και την καρδιά κρύα σαν  ατσάλι.   Κι ο Ίφις, νέος φτωχός, με καρδιά...

Η άνοιξη είναι η διαρκής  αναγέννηση των πάντων.   Δυστυχώς δε  νοιώθουμε πάντα την αναζωογόνηση αυτή και καρτεράμε αδρανείς  τον αιώνιο θάνατο Γιατί δεν ζούμε μέχρι να πεθάνουμε.                                                                                         ...

Ο Λαλάκης είναι ένας ιδιωτικός υπάλληλος χωρίς σπουδαία επαγγελματική εξέλιξη. Στην πραγματικότητα έχει παραμείνει στο ίδιο πόστο από την ημέρα που προσελήφθη, με μέσον, σε μια ασφαλιστική εταιρεία της πρωτεύουσας την εποχή της μεγάλης σπατάλης των εν Αθήναις...

Πουλιά που ποτέ δεν επέστρεψαν από την αποδημία Τα λόγια που έχασαν τον δρόμο Κι έμειναν στην ορφάνια Πιο πολύ από πριν Κι ας είχες επιμένει πως τα εννοείς Λέξεις που πρόδωσαν τα αισθήματα Κ πορεύονται μόνες σε μια πορεία προς το Σινά Εκεί που μετουσιώνονται κάποτε τα...

Και να που γίναν βαρετές οι Κυριακές να με γερνούν οι ενοχές κι εσύ να φεύγεις κλεμένα χάδια, πόλεις επαρχιακές πώς το λερώνεις το φιλί, πώς τ’ αποφεύγεις. Ξεφτίλες έρωτες, παλιά ξενοδοχεία φτύνεις δυο λέξεις και στον τοίχο με κολάς ένα λαχείο όλη σου η περιουσία μια...

Ενδοσκοπώ, περισκοπώ, εθνοσκοπώ, διεθνοσκοπώ, στην επίλυση εθνικών και διεθνών προβλημάτων αποσκοπώ. Με καταθλίβουν τα δράματα και οι τραγωδίες στην οικουμένη με πολέμους, γενοκτονίες, φρίκη και δυστυχία καταδικασμένη. Εξαιτίας σκοτεινών, διεφθαρμένων, απάνθρωπων...

Κάποτε ανθισμένο το σώμα, σάρκα απαλή, ρόδινη, τώρα, μια υγρή ομίχλη διατρέχει το πρόσωπο ο σπασμός στη φλέβα του λαιμού ειρωνικό πολύ, να καλεί, μ’ ένα άλικο τριαντάφυλλο έναν σταυρωμένο θεό ή έρωτα σε τοπίο άνυδρο πια. Τώρα, στην παραζάλη τού ονείρου, χλευάζοντας η...

Βουτάω στο βυθό μου και βρίσκω τα κομμάτια σου κι εκείνα των γειτόνων μου. Όλοι οι άνθρωποι φαίνεται έχουμε σπάσει σε παρόμοια σημεία. Όσο πιο βαθιά πηγαίνω τόσο τα κομμάτια μοιάζουν. Θα σου φέρω κάποια απ’ τα δικά μου θα πάρω κάποια απ’ τα δικά σου. Ίσως για να...

Στο Ντινάν μια κόρη βεδουίνων με μάτια ανυπόληπτα δούλευε χρόνια εισπράκτορας στα τρένα μα μόλις την άγγιζε τ’ αστρόφως λίγωνε καθώς το δέρμα της την έρημο αλυχτούσε. Δεν διψώ το κορμί της πια ή τα χέρια της θύελλες της άμμου, χρώματα ανυπέρθετα, της σαύρας και του...

Νέες αρχες,νέες στιγμές, καινούργια όλα Διαγραφές από το χτες λευκή η κόλα Παίρνω μπογιές,κλείνω τα μάτια, Ζωγραφίζω!!!! Με νότες εύθυμες σφυρίζω! Ξαναγιεννιεμαι, κάθε τέτοια μέρα, Είμαι καλυτερος από όλα τα παλιά Θα γίνω ένα σκουπιδακι στον αέρα Που ταξιδεύει διαρκώς...

One bird flew all over the countries He saw many children, many babies Some of them everytime smiled to life Others' happiness were cut just like by a knife Little poor children were so thirsty and hungry Why life didn't smile to them and was so angry? They wanted...

Πνοή γεννήθηκες από την ανάγκητων θεών να αναπνέουν,γυμνή αντίκρισες στον  ήλιο την αλήθεια,ο ιδρώτας του ονείρουκαι η μεγαλοσύνη της σιωπής,ήταν οι πρώτες σου ανάσες,δεν έκλαψες,της έκστασης η έξαψη  ύφανετο κορμί σου,της ηδονής το πέπλο η Αφροδίτησου το φόρεσε,η...

ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟΒΡΑΔΙΣ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Η πείνα. Ξέσκισαν τα σωθικά της νύχτας κι άρπαξαν μαύρα πέπλα, την κεφαλή τους έσφιξαν και άρχισαν την πορεία. Πατάν στην άβυσσο της γης, ένα μολυβένιο σύννεφο τις κεραυνοβολεί και η λύκαινα του πολέμου ουρλιάζει πίσω τους,...

Υπάρχει μια ξεχωριστή μαγεία στην αθωότητα των παιδιών. Είναι η ικανότητα που έχουν να βλέπουν τον κόσμο με μάτια καθαρά, χωρίς φίλτρα, χωρίς να έχουν προκαταλήψεις, αλλά με θαυμασμό και απορία. Αυτή η αθωότητα που συναντάμε στα παιδιά είναι ένας τρόπος υπάρξης και...

Μπαίνω στο αυτοκίνητο μαζί σου. Διαδρομή ως το σπίτι σου που κάποτε ήτανε δικό μου. Θα μου κάνεις ξενάγηση, θα μου πεις για τις στροφές. Ευθεία, δεξιά, ξανά δεξιά, πίσω απ’ τις οικοδομές. Θα μου πεις για τις μεγάλες κλοπές, τις μικρές πολιτικές και τις ντόπιες...

Και να που τα μάτια βλέπουν προς τα μέσα μοιρολόι Ηπειρώτικο αλήστευτη ομορφιά, αμέρωτο ελάφι η σκέψη ένα κλαρίνο κλαίει μακριά, αγκαλιάζονται τα έλατα πρώτο φιλί στο μέτωπο το κόνισμα ας μένει. Στη μέρα μην ορκίζεσαι, τα σκιορτικά δεξιά μου θεόρατος ο ουρανός άφαντος...

Ακούγοντας την θάλασσα σε πήρα αγκαλιά κοιτάζοντας τα σύννεφα σε έσφιξα δυνατά Με ένα χορό σε έσυρα χωρίς μια μουσική Ο έρωτας, τα σύννεφα, η θάλασσα κι εσύ! Τα μάτια γίναν θάλασσες, και τα κορμιά μας ενα Η ευτυχία των ψυχών χόρεψε στον αέρα! photo Peggy_Marco,...

Είναι κι εκείνες οι στιγμέςπου κάτι αθέατες οδύνες,κρυμμένες πίσω από εύηχακι ωραία χαμόγελα αιώνων,σφαγιάζουν τις λέξεις τις λυτρωτικές.Ύστερα γλιστρούν,πα στο έλυτρο της γλώσσαςκι επιβάλλουν σιωπές...Εκείνες τις μοναχικές στιγμές,δε θέλουν στόμα οι κραυγές...Είναι...

Η εικόνα σου με νίκησε κ σήμερα αγάπη μου.. Ματαιοπονία να μην περνάς απτό μυαλό μου Κάθε λίγο Ματαιοδοξία να παριστάνω πως δεν ορίζεις την σκέψη μου.. Ιδεοληψία να σε βρίσκω κάθε βράδυ στην καρέκλα απέναντι μου, πριν το γεύμα.. Καταναγκασμός να ελέγχω κάθε τόσο την...

Δεν είχε σοφία και υπομονή, δεν αντιστάθηκε. Μιμείται τους πανίσχυρους της Γης ηγέτες, που πουλάνε στους λαούς νοθευμένες «μπαγκέτες». Το χειμώνα έχουμε ακραία ζέστη, καύσωνα, εντελώς αναπάντεχα και άφθονα. Την Ανοιξη πότε το ένα, πότε το άλλο, προκαλώντας πονοκέφαλο...

Ώρα να σε συναντήσω με περιμένει ένα καλοκαίρι Να γευτώ Αυτό των ματιών σου Που αντανακλά την θάλασσα Των αναγκών μου σύγκορμα   Ώρα να βρεθούμε αντικρυ Ο ένας απέναντι στο άλλο Με ειλικρίνεια Ώστε να μην υπάρχει δισταγμός μήτε αμφιβολία μήτε ανασφάλεια Να...

Φτάνει κάποτε κι η εποχή με τα κόκκινα σύννεφα, αυτό που λέμε από συνήθεια, «ο καιρός των παροπλισμένων τρένων», που το ποτάμι υποχωρεί κι εμφανίζεται μια άμπωτη (όμοια με κείνη που απαντάται στη λίμνη Μίσιγκαν καθώς ταξιδεύει κανείς βορειοανατολικά προς τη...

Έχει μούχλα το δωμάτιο....διαλαλεί ότι είναι ευτυχισμένο.. Ανοίγω το παράθυρο,το φως υφαίνει το πέπλο του,παντού! Κραυγές.... Δεν είναι έτοιμο να δεχτεί την θερμή του... Μένω με την ελπίδα.... photo Antranias /...

Βαρύς και σκυθρωπός ο ουρανός, αχάραγα ακόμη, στη δίνη του ανελέητου ανέμου ένα μικρό πουλάκι, ξέπεσε απ' τη ζεστή φωλιά  που βρισκόταν στη φουντωτή ελιά ενός πολυσύχναστου δρόμου.Ζαλισμένο και σαστισμένο, σωριάστηκε ξαφνικά στην άκρη του πεζοδρομίου. Χωρίς φτερά...

Μετανάστης. Ποιος είναι μετανάστης; Αυτός που ήρθε από αλλού, όλοι, εκτός από τις πέτρες. Όρος κακός, σαν καρκίνος, για κάτι τόσο φυσικό και αναπόφευκτο. Σταμάτα να αντιστέκεσαι. Μετάθεση. Μετάθεση παίρνει αυτός που τον έστειλε αλλού η δουλειά του. Πιο αποδεκτό και...

Πόσο έμεινα στην ίδια θέση μέχρι να αποφασίσω, δεν μέτρησα, κοίταζα μακριά, γλαροπούλια και καράβια, ορίζοντας θαλασσινός του Νότου εκεί που προσανατολίζονται αιώνες τα αρμυρίκια, εκεί, στην άκρη του γκρεμού της ψυχής πέτρα μαύρη, τραχιά, άγρια, με το αλάτι να...

Ο Χρόνος τρέχει οι εποχές αλλάζουν Τα ζουμπούλια στο τραπέζι μου έφεραν μιαν άνοιξη απ’ τα παλιά.Κι είναι τόσο ζωντανάκι είναι τόσο αληθινά. Της άνοιξης το ξύπνημα πίσω με γυρνά.Κι είναι τόσο φωτεινάκι είναι τόσο αληθινά. Τα πρόσωπα δεν τα θυμάμαιούτε τα παπούτσια που...

Θα πάρω μιαν ανηφοριά, να βρω τα μονοπάτια, εκείνα που κατάντησαν τον τόπο μου κομμάτια. Θα ψάξω γύρω για να βρω λόγους για τη θυσία αφού φιλόπατρις εδώ, ίσον υποκρισία. Περίμενα πως θα 'βρισκα την Κύπρο ενωμένηλεβέντικη, ηρωική σαν ήταν μαθημένη. Τα σκαλοπάτια έψαξα...

Κόσμος ανήθικος παντού μας τριγυρνά, διαβολικά πλασμένος, δίχως λύπη κι' η πένα σου, Ιόνιε, μας λείπει ν' αποτινάξουμε τον σύγχρονο βραχνά.   Σ' ένα καράβι ηρωικού ξεσηκωμού, Κολόμβε λευτεριάς, πάρε με ναύτη. Μια πυρκαγιά στα στήθια μου ανάφτει το Έθνος βλέποντας στο...

Μοιάζεις με πικρή ξενιτιά, σαν φεύγω απ’ το ελληνικό μπαλκόνι… Αχ, θλιμμένη μου ντοματιά, γιατί μου μαραζώνεις; Ημερολόγιο η αναμονή… Επιθυμείς τα μάτια μου νερό Για να ξεδιψάσουν τον πόνο λησμονιάς Όμως νιώθω με μαλώνεις... Σαν μου μαραζώνεις. Φυσά, παγωμένο αγέρι...

Φρόνιμες και νοικοκυρές, αγάπη δε ξομπλιάζουν, να στέκει ο όρκος στην κορφή σε ριζιμιό χαράκι κι η Δρακοκαβαλάρισσα με τη χρυσή φαρέτρα, από τ’ ανέφαλα να βγει τη λιόστερνη την ώρα, να πιεί τ’ ασφενταμόνερο, ν’ ανάψει το φεγγάρι. Να βάλει τα κουδούνια της, τα πέτσινα...

Τα βλέμματα σταυρώθηκαν τυχαία Απίστευτη ενέργεια, μοιραία! Για μια στιγμή σαν να μασταν μονάχοι στο φως του φεγγαριού οι άσπροι βράχοι Μίλησαν τα μάτια με ένα κώδικα Που όμοιο δεν είχα ξανακουσει Σκόρπισαν οι φραγμοί κ τα εμπόδια Μόνο η άνοιξη υπάρχει για να ανθίσει...

Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον… Ένα πράσινο τετράδιο με ποιητές. Το τετράδιο της μάνας μου. Σεφέρης. Ελύτης. Ρίτσος. Καμία γυναίκα. Και ο Καβάφης κρυφός ως τον θάνατο — πίσω από ένα γυαλί. Ήλιος, πολύς ήλιος, και βράχια άγονα να σκίζουν το γαλάζιο. Ένα κρυφό...

Λυπούμαι για σένα κ για μένα Διότι η μελαγχλια-φιλη πίστη Μας κατέλαβε, κ μείναμε ξενοι Κ αυτή η φριχτή αδιαφορία σου Προανήγγειλε ενδιαφέρον α υλο! Λυπουμαι για τους νεκρους Μα κ ζήλια φέρω ομολογουμένως Διότι εκείνοι κέρδισαν την δόξα Εγώ την ματαιοτητα Λυπουμαι για...

Είν' η ζωή ένα ποτάμι που κυλά και που το τέρμα του κανένας δεν το ξέρει. Μια πεταλούδα! Ευλογία από ψηλά! Χάδι απ' της Άνοιξης το πράσινο αγέρι. Ένα ταξίδι, που καθένας ξεκινά, δίχως να θέλει -του το όρισε η μοίρα- σ' άγνωστους κήπους, περιβόλια μακρινά, ζωγραφισμένα...

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα τόσο δα μικρούλι μαγαζάκι που σέρβιρε τσάι. Τα πάντα μέσα εκεί ήταν στις απαλές αποχρώσεις του κίτρινου, του λιλά και του πράσινου της μέντας. Σέρβιραν όλων των ειδών τις γεύσεις τσαγιού και όλων των ειδών τις πολύχρωμες τηγανίτες,...

Κάποια στιγμή οι αισθήσεις θα νεκρωθούν. Η ψυχή-που βρίσκεται;- για το άγνωστο θ’ αναχωρήσει. Αραγε, εκατομμύρια τώρα χρόνια, έχει ποτέ στη Γη γυρίσει; Στα «εξ ών συνετέθη» το σώμα, αν, βέβαια, ταφεί στο χώμα. Κάποιοι προτιμούν αποτέφρωση, που καταλήγει σε στάχτη....

Δε θέλω να σε αποχωριστώη έγνοια μου θα σε συνοδέψει κι απόψε μέχρι το σπίτι σου ένα κρίνο θα αφήσω στην πόρτα σουκαι μια υπόσχεσηΠως όταν βρεθούμεμόνο το χθες θα υπάρχει στο εξής η ανάμνηση σου θα συντροφεύει το σώματις στιγμές της άδικες τις κενές.. Εκείνες που...

Σε σένα μιλάω...Που 'χεις την τύχη να βλέπεις την ανατολή,ακάματη κι ακμαία!Να 'χει ξυπνήσει απ' τ' άγρια χαράματα!Να ξεγλιστράμεσ' απ' τα σκέλια τ' ουρανούκαι να τρέχει καταπάνω σου,έχοντας καταπιεί γουλιά γουλιά-ακόμη μια φορά-το θάνατο που σου αναλογεί.Κι αντίς τα...

Τελευταία φορά που σε έψαξα πάλι Δίνω τέλος εδώ, δεν μπορώ άλλο φτάνει, Φτάνει.... Όσα ζήσαμε εμείς, έφυγαν σαν ταινία Μείναμε μονάχοι, έρημοι σαν πλατεία Βάζω σ’ όλα τελεία Τέλος η τυραννία, η αδυναμία, και η προσμονή Βάζω σ’ όλα τελεία, δεν θα είσαι καμία Δεν θα...

Απ’ άλλη πόρτα, μπήκα μες τα θαύματα,ξεστρατισμένη,από όσα μού είχαν, λόγια, ψεύτικα ειπωμένα,τούτο το δώμα τ’ ουρανού, στη Δίκτη,διαφεντεύει ένας Δαίμοναςκαι στη ρωγμή του χρόνουκλώθει τρόπους και γεννήματα τού νου.Της ξενιτιάς τα χρόνια,ξόρκια, σ’ ανθισμένο ασπάλαθο...

Ψυχή Σκιά λευκή… στο δάσος του χρόνου ζεις μοναδικήΑπάνω σου φόρεσες ανθρώπου μορφή, ατίθασο μυαλό,Καλπάζεις με αρετή ελευθέρια… το σκοτεινό παραμύθι του έρωτα.Πληγές στα πόδια καθώς διαβαίνεις μονοπάτιΕισχωρείς σε αγκαλιά φεγγάρι,στις πύλες της θεάςΑναρωτιέσαι… Που...

Η Ελλάδα, δυστυχώς, κινδυνεύει, και η φρικτή αυτή σκέψη το νου και την καρδιά παιδεύει. Με την υποτελή πολιτική ηγετών την ακεραιότητά της διακυβεύει. Εσωτερικά, ηγέτες δεν λύνουν ζωτικά προβλήματα, και για το λαό είναι άχρηστα «βλήματα». Δημογραφική συρρίκνωση,...

Βλέπω μια μικρή σταγόνα γλιστράει στο τζάμι το θολό, το ποτάμι κατεβαίνει από εκείνο το βουνό.   Όλη η φύση τραγουδάει, δέντρα, λουλούδια στη σειρά, τη βροχούλα περιμένουν ανυπόμονα κι αυτά.   Πλιτς πλιτς πλατς ξεκίνησε η βροχή, πλιτς πλιτς πλατς αλλάζει...

Απόψε κράτησα στην άκρη τ' ουρανούγαλάζια φύκια απ' τον ωκεανό της μοίραςαπόψε η σκέψη σου πλημμύρισε το νουνα λιώσει σπίθες στων ματιών μου την αρμύρα. Γουλιά-γουλιά, σε κοινωνώ μπρούσκο κρασίπου είναι φερμένο από του Νότου την πατρίδαστα πάθη εσύ να με κερνάς κούπα...

Σε περιμένω το γνωρίζεις.. Με μια ανακουφιστική ελπίδα.. Αυτή της ανασεμιας μου αυτή του καθαριου λογισμού κ της απολυτρωσης.. Έλα να βάλουμε τα υλικά του ονείρου Αυτά που θα οδηγήσουν Στο δικό μας στερέωμα Το στεγανά καμωμένο Που δε θα μπάζει απο πουθενα... Γιατί θα...

Το όνομα της Σελήνης δηλώνει το σέλας, το φως, όχι το άπλετο φως του πρωινού αλλά τον ηδύ φωτισμό που συντροφεύει την Νύκτα. Η Σελήνη ονομάζεται και Μήνη, όνομα από το οποίο παράγονται οι λέξεις μην (μήνας) και έμμηνος ροή.  Η λέξη "μην" = σελήνη (μηνίσκος =...

Ξανοίχτηκες...σε άγνωστα κ άπατα νερά περιπλανήθηκες Ταξίδι προς το άγνωστο ξανά, Δεν νοιάζεσαι ποια είναι τελικά, Εκείνη η φωτιά στα στεριανα, Που καίει κ σε περιμένει ακόμαΞεμακρυνες..... Δεν γύρισες ποτέ πραγματικά, να την κοιτάξεις την ελπίδα ,τελικα Το άγνωστο...

Έψαχνε κι έψαχνε ο φακός των άστρων Καθώς αναπαρήγαγε μια – ένα προς ένα – αντιστοιχία:Κάθε κυματοσυνάρτηση να οδηγεί σε μια κατάρρευση κυματοπακέτου Βυθισμένο στη λάσπη της πισίνας γέμιζε με παιδιάτο κίτρινο υποβρύχιο και στο περισκόπιο συνέλεγε το φως τουςο Μέγας...

Τι κατάντημα άνθρωποι να λένε «πετάει ο γάϊδαρος; Πετάει»,           κάτι που τη λογική καταπατάει και την αλήθεια απατάει. Πως γίνονται αιχμάλωτοι διεφθαρμένων ηγετών, αγνοώντας συμπεράσματα της παιδείας αξιών αυθεντικών, και να ψεύδονται ακόμη και στη Βουλή και τα...

Μοναχικότητα με είπες μου αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμος ενέχει ελευθερία να αποκτάς εμπειρία να φοράς την καμπαρντίνα σου ,άνοιξη γαρ Να μη σε φοράει αυτή Να έχεις τα μαλλια σου ξεμπλεκα να ανεμίζουν στο αεράκι με μια ικανοποίηση κ ένα χαμόγελο νίκης.. Να πορευεσαι με...

ΌΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΝΙ. Μαύρα φαράγγια τρομερά τους φράζουν την πορεία. Μαύρη η γη και ο ουρανός και γύρω μαύροι λύκοι. Φορούν τη γούνα του χιονιού να μην τις τρέμει η πίκρα. Πισώπλατα δόντια χαφιέδες ορμούν και τις δαγκώνουν και δεν τους τρέμει η...

Σε Σένα Μάννα το χρωστώ  Που ήσουνα, Σιμά μου,σ'τουτη τη ζωή Κι'αν ένιωσα το πρώτο  χάδι,την πρώτη γλυκιά ματιά,  Το πρώτο κλάμα,το πρώτο γέλιο, Ήταν ζωγραφισμένα  ,στην μορφή Σου,στην μυρωδιά Σου,στην αναπνοή Σου Μάννα γλυκιά μου Μάννα Πως θα  αποχωριστώ τον ομφάλιο...

Θάνατος, είναι ο φόβος όλων. Θάνατος, έχει τρία σκληρότατα πρόσωπα.   Θάνατος είναι όταν αλλάζουμε τόπο, χάνουμε της ζωής μας τον παλιό τρόπο. Το μέρος όπου ζήσαμε τα πάντα που αγαπήσαμε ξέρουμε πως δε θα βρεθούμε ποτέ ξανά, στην παλιά, τη γραφική, για μας, τη...

Την οικουμένη κυβερνάει η ταχύτητα. Πιστεύει ότι τα «άρματά» της είναι αήττητα. Κυρίευσε τα πάντα, έφτασε στης Γης τα πέρατα, ανταγωνίστηκε με κάθε λογής τέρατα! Όμως, προκάλεσε άπειρα θύματα, αμέτρητα τα ανθρώπινα μνήματα. Δυστυχώς δεν στοχάστηκε τον παράγοντα χρόνο,...

Εσύ Μόνο κι όσο μόνο εσύ πάντα εσύ Πάντα μόνο εσύ έτσι μόνο πάντα εσύ για όσο πάντα μόνο εσύ Εσένα πάντα μόνο για μόνο εσένα εσύ για πάντα Μόνο κανέναν άλλον εκτός Εσένα Εσύ για μένα Πάντα μόνο εσένα Εγώ Μόνο για σένα πάντα τίποτα παρά μόνο εσύ Εσένα εγώ Για Μένα κάθε...

Πόσο έμεινα στην ίδια θέση μέχρι να αποφασίσω, δεν μέτρησα, κοίταζα  μακριά, γλαροπούλια και καράβια, ορίζοντας θαλασσινός του Νότου εκεί που προσανατολίζονται αιώνες τα αρμυρίκια, εκεί,  στην άκρη του γκρεμού της ψυχής πέτρα μαύρη, τραχιά, άγρια, με το αλάτι να...

Καμάρα η κάμαρα Πόσα πουλιά δεν είδα να αποδημουν Από το παράθυρο.  Πουλιά βιαστικά σαν εσένα..  σήμερα όμως θέλω κατι διαφορετικο Θελω να με αγαπας.  δε θέλω να περάσει άλλη μια μέρα συμβατική.. θέλω αυτό το κάτι παραπάνω στον έρωτα σου .. Θέλω να με κοιτάς στα...

Δίχως πολέμους πως θα κρατούσαν τους λαούς σε μαντριά, αιχμάλωτους, φυλακισμένους, εκμεταλλεύσιμους, δυστυχισμένους, ρουφώντας τους το αίμα χωρίς τέρμα, και δεν είναι ψέμα. Οι πορωμένοι «εξουσιαστές» ανθρωποφάγους μιμούνται, και οι λαοί αγρυπνούν, αγωνιούν και δεν...

Διάβασα τις ιστορίες,οδηγίες πώς να ζεις..  Για να βρεις το πεπρωμένο, πρέπει να το προκαλείς!  Ο γραμματικός που γράφει,σαν να έζησε σ αυτές με μελάνι ζωγραφίζει τις ατέλειωτες στιγμές... Δύσκολες οι περιστάσεις,καταιγίδες κ τριγμοί όλοι τον κατηγορησαν ότι ήταν...

Την πόλη την είχε πάρει πια ένας βαθύ σκοτάδι. Χιλιάδες οι νεκροί από την πείνα. Γύρω από τους ντενεκέδες των σκουπιδιών, κοντά στα νοσοκομεία και τις λέσχες των κοκορόφτερων, γίνονταν μάχη πραγματική  ανάμεσα στους πεινασμένους για κάποια ξεροκόμματα και  τις...

Τι γυρεύω εδώ;Σ' αυτής της δυστοπίας την έκρηξη;Τόσοι αυτοχριζόμενοι ενάρετοιτριγύρω...Κυκλοφορούντες μετά κλάδων και Βαΐων,υπεράνω πάσης υποψίας,με ύφος εκατό καρδιναλίων!Ενδεδυμένοι το σχήμα της κολακείας,στο χάος μίας διαρκούς αμφιθυμίας,υπηρετούν αφεντάδες...

Στο ίδιο καντούνι έκανε πάντα λάθος, «κατά λάθος δυο κολασμένοι στον παράδεισο», ο ψίθυρος είχε μείνει στον ξεσαρκωμένο τοίχο με την εγχάρακτη διακόσμηση, εκεί κάθε φορά η ίδια λάθος στροφή η ίδια Ελένη στην άγνοια των ορίων ακόμη με τη ρευστή μορφή των φαντασμάτων...

Καρναβάλι τρελόσε έχω μέσα στο μυαλό,με στολές και μάσκεςκομφετί ένα σωρό.Ελάτε να χορέψουμεκαι να μασκαρευτούμεωραία να περάσουμε,να αστειευτούμε. photo user17793854, Image license by...

Αν είναι ο έρωτας πληγήπου ανοίγει το μαχαίρι θα ´ναι χαρά να ερχότανεαπ´ το δικό σου χέρι. Αν είναι η αγκαλιά φωτιάτον κόσμο μου να κάψει,μόνον εσένα θα ´θελανα ρθει να την ανάψει. Αν σαν σπαθιά σκοτώνουνετα όμορφα σου μάτια,ας ήταν να με κοίταζεςκι ας μ´έκανες...

Να είχα δυνατά φτερά να πέταγα στα ύψη κι αυτής της πονεμένης γης να ξέχναγα τη θλίψη.   Να ´μουν πουλί να έφτανα σε κάμπους και λαγκάδια, να μπαίνω μέσα στη φωλιά  μόνο τα κρύα βράδια.   Να πέταγα πολύ ψηλά τους αετούς να φτάνω, μαζί τους να ταξίδευα στα...

Παραμονή εδιάλεξα του Αγίου Βαλεντίνου! να είναι τα γενέθλια  κι εμού του Κωνσταντίνου!  Εγώ μαι απού τά παιζα τα όργανα με χίλια ! Μ αρχίζουν και μαραίνονται  στα χέρια τά δαχτύλια. Και τα μαλλιά ασπρίζουνε κι ασημοκροταφίζουν Κι οι πεθυμιές λιγαίνουνε . και κάνουν...

Τι να γράψω; Τι να αποτυπώσω στο χαρτί; Κομμάτια ξένα κι άγνωστα χαμένα σε μιας νιότης περασμένης τα σκιερά μονοπάτια. Σ' ένα όνειρο που τέτοιο έμεινε, σε μια ζωή  που ποτέ δεν ξημέρωσε χρόνια ναρκωμένη σε άπνοο σώμα μιας ανύπαρκτης ύπαρξης. Τι ειρωνεία! Να νομίζω πως...

Η σκουριά μαδάει τα σεντόνια· Τα μύδια που ζουν μια Πλειστόκαινο σε ένα αστικό λεωφορείο μυρίζουντη θάλασσα που μεταφέρουν τις αποικίες στη Νέα Πέραμοένα κορίτσι που ίδρωσε για πρώτη φορά· το κορμί της έπειτα από χρόνια προτού τη νεκροπλύνουν. Ένας διάδρομος...

Το εξουσιαστικό κύκλωμα τραμπαλίζεται, και ο κόσμος στροβιλίζεται και προβληματίζεται, σε σκοτεινές σκέψεις βυθίζεται. Η Αμερική ιμπεριαλίζεται και βαυκαλίζεται, η Ευρώπη κλυδωνίζεται, ο Τρίτος Κόσμος βασανίζεται, η Αγγλία χαριεντίζεται, η Κίνα σκανδαλίζεται, η Ρωσία...

Η καυτή ανάσα των χειλιών του μένει ακόμη πάνω στο γυμνό μου σώμα , τυλίγοντας το στις φλόγες της ηδονής και ας έχει περάσει τόσος καιρός. Αλήθεια πόσοι κόκκοι άμμου χρειάστηκαν να περάσουν από την μια πλευρά της κλεψύδρας του μυαλού μου στην άλλη ; Το μόνο που...

ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΩΔΩΝΗ ΕΧΕΙ ΑΠΛΩΣΕΙ ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΤΗΣ   σεντόνια μια ψιλή ομίχλη σαν μια αυλαία τραγωδίας. Το πέτρινο αμφιθέατρο μασάει αρχαίες λέξεις, ηχηρές, δραματικές πάνω στο ορεινό, δυσπρόσβλητο τοπίο. Το φως εδώ έχει ορίζοντα τη ρυτιδιασμένη πέτρα της τραγωδίας. Ο...

Δεν έχω λόγια να σας πω... παρά μόνο να υποκλιθώ στη δύναμη και στο μεγαλείο της ψυχής σας... Είμαστε μαζί σας σε τούτη την αδικία, σε τούτο το ατιμώρητο έγκλημα.... Γονείς των Τεμπών κρατάτε γερά... Σαν ελάχιστη ένδειξη της συμπαράστασής μου, μια ανάρτησή μου με ένα...

Το είπε ο ίδιος ο Χριστός για να το συνειδητοποιήσει κάθε πιστός, γιατί είναι της γνήσιας πίστης ο ιστός, για την αληθινή γνώση, ώστε ο άνθρωπος την ψυχή του να σώσει, και να μην είναι έρμαιο άγνοιας, προκατάληψης, φανατισμού, ισόβιος αιχμάλωτος σκοταδισμού. «ΕΡΕΥΝΑΤΕ...

Γύρνα σπίτι! Να... Σ' εκείνη τη γωνιά που μάθαινες προπαίδεια κι ορθογραφία. Σε περιμένουν ανεξίτηλες οι πρώτες σου αναμνήσεις, το ζεστό ψωμί, το τραγούδι της μάνας κι ένα χαμόγελο κατανόησης. Σε καρτερούν απείραχτα από το χρόνο τα σκονισμένα σου βιβλία με τις...

μια εντύπωση      Ένας Ήσκιος είναι πάντα αρσενικός· βαρβάτος και τραχύς στα οράματα, ηδύς στη γεύση. Ένας Ήσκιος είναι ο ιδρώτας της εικόνας· που συλλέγεται με βαμβάκι κι αφαιρείται με κερί όταν η νύχτα, τα κάνει όλα ήσκιους. Ένας ήσκιος είναι πάντα το Σεφερικό...

Χείλη,απ' αχάτη της φωτιάς.Ρίγος υγρό,πυρακτωμένο.Στου μπακιρένιου φεγγαριούτο τάσι,δυο στάλες μάτια μεθυσμένα.Έν' αδηφάγο στόμα,πεινασμένο,ορέγεται το μίσχο του λαιμού σου,τον αβρό.Στήθη,ροδάμια γιασεμιού ολόρθα.Χυμώνει η φλέβαστου κορμιού σου την αφή.Στην προσμονή...

Στο σκοτεινό δωμάτιο το μοιρολόι  μιας χαμένης αγάπης που άργησε  να έρθει,σκορπάει το λυγμο του στ'ασπρα σεντόνια.  Ο πυρετός ανεβαίνει. Η γύμνια της ψυχής,γίνεται τροφή του. Ανεβαίνει ανεβαίνει,μέχρι που το γκρι δηλητήριο κυλάει στο κορμί. Κανένα θερμόμετρο δεν...

Λίμνες είναι οι ψυχές μας, γεμάτες ζωντάνια, συναισθήματα, πάθη και λάθη!Κι όταν όλα αυτά τα μοιραζόμαστε με λόγια, με πράξεις… τότε ο χρόνος είναι δίκαιος. Θα μας δώσει όλα όσα χρειαζόμαστε…Λίμνες, λοιπόν, με χαρά και πόνο για να εκτιμήσουμε τα όμορφα μέσα από τα...

Ανεμβολίαστοι παντού. Για δες! Ο Ρόμπερτ Κένεντι, γνωστής οικογενείας, εχρίσθη πρόσφατα υπουργός-και δη εις το υγείας- του νικητή των εκλογών, του Ντόναλντ Τράμπ, βεβαίως, αρκεί να μην αποδειχτεί άβουλος και μοιραίο;.Υιός του Ρόμπερτ Κένεντι, ο περί ου ο λόγος, μόνο...

Ε!  Ναι,  τι σε νοιάζει η ζωή μου;  Δική μου είναι ό,τι θέλω την κάνω, την καταστρέφω ή την  βελτιώνω. Και ακόμη περισσότερο  τι σε νοιάζει  ο περίεργος εαυτός μου; Τι σε νοιάζει εσένα αν καπνίζω, αν πίνω, αν ξενυχτώ, αν βρίζω, η αν προσεύχομαι ως τα ξημερώματα; Τι σε...

Οι θεοί χάνουν την εξουσία, οι ψυχές αρνούνται την αθανασία, θαμπώνει η μνήμη της αλήθειας, υποβόσκει ο καρπός της αδικίας, ο ουρανός βιάζει το γέλιο, η ζωή πέφτει σε λήθαργο, το πάθος  το κάλλος κυνηγάει, ματώνει η ματιά το βλέμμα, η θάλασσα μηρυκάζει την αρμύρα της,...

Ήταν ένα απόγευμα που ο ήλιος έδυε σιγά σιγά πίσω από τ’ βουνά, χρωματίζοντας τον πελώριο ουρανό με μαβί και χρυσαφένιες αποχρώσεις. Η Ελένη περπατούσε αργά, σχεδόν διστακτικά, στο γνώριμο μονοπάτι του παλιού ελαιώνα. Είχε χρόνια να το διασχίσει, όμως κάθε βήμα της...

Είναι κάτι βράδια ναυάγια(όλο απόγνωση και τρέλα)που ούτε το φως του πρωινούδεν ξέρει πώς να τα γιατρέψει.   ***   Δυο διαθέσειςδυο βάσανα.Το ένα παλεύει να ξεσκίσει το άλλο.Κάπου εκεί υπάρχω κι εγώ.Στο ενδιάμεσο,στο κενό. *** Κι αυτή η μέρα πέρασε.Μέτρησα...

Τράβηξα τη γη Για να σκεπαστούμε Μήπως φορέσουμε απόψε Αφοπλιστικά κι αναίμακτα Τις λέξεις που χθες φτύναμε Σαν κουκούτσια   Μα μην μ’ απαντήσεις βιαστικά Περίμενε τη σειρά σου Στην ουρά Περιμένω απαντήσεις Από σένα κι από μένα Ξανά και ξανά  Ως το χθες Ως το...

……Στεναχωριέμαι.  Βλέπω ένα δάκρυ να κυλά στα μάτια της κυρίας που μου συστήθηκε ως μητέρα μου. Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού μου και δυο λόγια μόνο μου λέει παρηγοριάς.             «Ήρεμη να είσαι και θα δεις, όλα θα πάνε καλά», μετά, σκύβει και μου δίνει ακόμη ένα...

Ξάστερος είναι μάνα, απόψε ο ουρανός ίσως αργήσω να γυρίσω.. μη σε νοιάζει πλάι στης θάλασσας την αγκαλιά θα περπατώ έως αργά που ολοένα ησυχάζει..  Ηρεμώ, τα βράδια στης θάλασσας τ' αντίκρισμαστο λείο της γυαλιστερό μανδύα ξεχνώ τις έγνοιες μου.. Το ανάλαφρό της...

ΞυπνώΑκούγοντας τον ίδιο ήχοΚάθε πρωίΓεμάτος σπασμένα ερωτηματικά Με τόσες ρυτίδες στον καφέΜε καρφωμένο το ίδιο ποίημαΞανά στο μυαλό μου Ψάχνω μια λέξηΘρηνώΚι ας ξέχασα να κλάψωΤόσες νύχτεςΜακριά σου Γκρινιάζω όπως πάνταΧωρίς λόγοΌταν είσαι κοντά μου                 ...

Γιορτές, πανηγύρια, ξεφαντώματα για τον καινούριο χρόνο! Ισως για να εξευμενίσουμε τον πανούργο Κρόνο. Ένα εκατομμύριο ΑΝΘΡΩΠΟΙ νεκροί σε Γάζα και Ουκρανία. Δεν έχει τέλος των πολεμόχαρων η φρικτή μανία. 85 εκατομμύρια ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ αναζητώντας νέα πατρίδα, οι...

Το νέο έτος έρχεται Το 25 μπαίνει.Κι ο Έλληνας καρτερικά Παλεύει και σωπαίνει. Είπα νά γράψω κάλαντα Κι αρχίζω νά τά λέω.Τήν μιά γελώ καί τραγουδώτήν άλλη πάλι κλαίω…. Στό Διεθνές στερέωμαΗγέτες δέν υπάρχουν !Γιαυτό οι μετριότητες Κυριαρχούν και άρχουν. Καί στήν...

Δεν θα είχα απομακρυνθεί περισσότερο από μερικά μέτρα από το ξενοδοχείο, όταν μου συνέβη κάτι το αναπάντεχο! Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων! Μετά από  το πλούσιο γεύμα που προσέφερε η διεύθυνση του ξενοδοχείου αισθανόμουν βαρύ το στομάχι μου. Ήταν και το ρεβεγιόν της...

Κείνο το χέρι που ´ναι πάντα απλωμένο, κείνο το χέρι που τον ώμο μου ακουμπά, έχε το Θεέ μου δυνατό κι ευλογημένο, κοίτα, τον ρόλο έχει πλέον του μπαμπά. Κείνα τα μάτια με το βλέμμα το καθάριο που με μαθαίνουνε τον κόσμο ν´αγαπώ, κείνα τα μάτια ασκητή θυμίζουν κι άγιο...

 Καλή ημέρα έρχεταιτωρα που ξημερώνειμέρα αγάπης της καρδιάςγια κείνους που είναι μόνοι.Για εκείνους που το ταίρι τουςέφυγε από κοντά τουςκι έμεινε μόνη η καρδιάκι άδεια η αγκαλιά τους..Χριστός γεννάτε σήμερονκι η αγάπη να ορίσει, να ρθεί μ ένα χαμόγελο να μας...

Αν κάποια μέρα ξαφνικά  σου φέρουν το χαμπάρι  πως η ψυχή μου πέταξε ανάλαφρη στ’ αστέρια, δίχως αποχαιρετισμό  και λόγια της συγνώμης, μη λυπηθείς.   Όλη τη μέρα από ψηλά  Θά’χω φτερά ανοιγμένα, σκέπη χαράς στο σπίτι σου στα δύσκολα αποκούμπι, στον κάθε πόνο...

Το πρωινό της 12ης Δεκεμβρίου 2024, θα επιστρέψεις• θα κάνει κρύο τσουχτερό και θα φυσάει δυνατά. Ίσως και να χιονίζει. Θα φτάσεις στο σταθμό με καθυστέρηση χειμώνων. Εγώ, ως γνωστόν, θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω. Φοράς, λοιπόν, γούνινο γκρι παλτό και μάλλινα...

Μη με ξυπνάτε.. αφήστε μενα " κοιμάμαι"αφήστε με να ονειρεύομαι ως παιδί. Μη με ξυπνάτε, τ' ακούτε;Δεν θέλω τρομαγμένη ν' αντικρίζω την Αυγή..Δεν θέλω "Μεγάλη" να γίνω.Μεγάλωσα, κι όμως ζητώ το "μικρό" μέσα μου παιδί.Μη με ξυπνάτε πια βαρέθηκα τις φιέστες σας αφήστε...

Το βλέμμα που κρύβεται στην ομορφιά της ψυχής σου, το πάθος που υπογραμμίζει την ηδονή στο κορμί σου, η ανάσα που απεικονίζει την αγάπη στο σώμα σου, τα μάτια που διαπερνούν το θάνατο είναι οι πηγές της ευτυχίας    του πάνσεπτου κόσμο μου σου.   Το αίμα που ραίνει με...

Να Ημουν Αετός να Πέταγα, Τον ουρανό να Σχισω Και την χαμένη αγάπη μου, Εκεί να αναζητήσω. Μια Καλημέρα να της πω, Που τόσο μουχει λείψει Τα μάτια της να ξαναδώ  Που ταχω αποθυμιση. Παραδεισένια λουλούδια, Αυτή να μου Χαρίση Να με ευωδιάζουνε στη γη, Μέχρι να με...

Έφτιαξα ένα σπίτι δίπλα στο κύμα,για να καθόμαστε στην βεράντακαι ν αγναντεύουμε το πέλαγος!!Να πλυμιρίζεις από ευτυχία απόόλλη αυτή την αγνή φυσική ομορφιά..Κι εγώ να βλέπω μέσα στα μάτια σουαπό που πηγάζει η αγάπη !Μα όπου υπάρχει τόση ευτυχία,κάτι συμβαίνει κι...

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ--ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ Σκίσαν τη νύχτα οι κραυγές και ράγισαν τα μάρμαρα οι σκάλες σκέπασαν κορμιά σπαρμένα στους διαδρόμους ο ύπνος είχε ξεχαστεί στα σίδερα της πόρτας και συ εκούρνιαξες δειλά στης μοίρας το κατώφλι. Του αγέρα έσπασε η φωνή, γέμισε η χούφτα...

Δυστυχώς, στην πατρίδα της δημοκρατίας απουσιάζει η πρόληψη και κινδυνεύει να χάσει τη δική της υπόληψη! Μόνον ύστερα από κάποια τραγωδία ηγέτες δρουν κατασταλτικά, αλλά όχι για να την αποφύγουν, προληπτικά. Επιδεικνύουν αδιαφορία για διεθνή και εσωτερικά ζητήματα ενώ...

Ο κάπτεν έρωτας στα χέρια του κρατά του μυαλού την πυξίδα Ιερογλυφικά αγάπης πάνω σε κύματα ζωγραφίζω Ταξίδι παραίσθησης μες στην καταιγίδα... Με τη θαλασσινή μου καρδιά, λατρεία σου καθρεφτίζω. Σαν γοργόνα μέσα σε ενυδρείο... Πλατωνικό το πάθος μας, με εμάς τους δύο....

ΕΠΕΣΕ ΧΙΟΝΙ!      Έπεσε χιόνι νεογνό πάνω στα δέντρα! Αχνιστό και ανεπαίσθητο στους δρόμους, στα σπίτια, στις πλατείες , στα αυτοκίνητα έπεσε χιόνι! Παρθένο και βελούδινο, επουράνιο. Τα πάντα σκέπασε το χιόνι. Επιμελώς και δίκαια. Τίποτα δεν άφησε στο περιθώριο!...

Η βροχή χορεύει  στο χαραγμένο , από την βίαιη εκτόνωση των ανεκπλήρωτων πόθων,  γυμνό κορμί σου,  το ελεύθερο,  το καθαρμένο  από τις προγονικές αμαρτίες   Στην αρχή της ύπαρξης  ο Άτλας στερέωσε  την σφαίρα  του Ουρανού  ανάμεσα στα στήθη σου, του μαγνήτη της ηδονής...

Στού φασισμού τη μπότα η Eυρώπη σ' απειλή σύννεφα σκοτεινά απλώνονται παντού Ψυχών σφαγή, αθώων γη βαθιά αιμορραγεί κατακτητές του τρόμου , δυνάμεις του κακού   Στον Χίτλερ της παράνοιας  πιστή υποταγή στρατός Ναζί στ ολέθρου τη γραμμή πολέμων η  φρίκη, θανάτου...

στον Νίκο Γκάτσο    Σαν την πρώτη μέρα του κόσμου  κι όλα σωπαίνουν.  Σχίζει το βράχο η φωνή σου  βαθαίνει η γλύκα στην καρδιά.  Μαύρο κοράκι στο νερό  κλαδί ανθεί πιο πέρα.        Ό,τι έχει μείνει στον ουρανό  τα πήρε τ' όνειρο της μέρας.  Πυράκανθοι στα χέρια σου...

Αρκεί μια ιδέα, μια λέξη, μια πράξη, που το δρόμο του κακού θα φράξει, στο λιμάνι της ευτυχίας ν’ αράξει, την ευκαιρία για τον Παράδεισο ν’ αδράξει: ΑΓΑΠΗ!               photo wirestock, Image license by freepik.com ...

Η βροχή χορεύει  στο χαραγμένο , από την βίαιη εκτόνωση των ανεκπλήρωτων πόθων,  γυμνό κορμί σου,  το ελεύθερο,  το καθαρμένο  από τις προγονικές αμαρτίες   Στην αρχή της ύπαρξης  ο Άτλας στερέωσε  την σφαίρα  του Ουρανού  ανάμεσα στα στήθη σου, του μαγνήτη της ηδονής...

Ήταν πολύ πρωί, πριν ξημερώσει, σαν ξαφνικά έφθασε στην πόρτα μας ο πόλεμος. Όχι πως δεν τον περιμέναμε, Μα να! όλο και ελπίζαμε  ότι τελικά θα βάλει ο θεός το χέρι του και θα μας προσπεράσει.  Όλοι το νιώθαμε. Μα, με ολάνοιχτες ακόμη τις πληγές της συμφοράς,  μ’ ένα...

Στα δικά σου φεγγάριαποτέ δεν περπάτησα δε γνωρίζω του ήλιου σου χάδια κι ούτε ρόδινα σούρουπασ' ακρογιάλια απάτηταείμουν εκεί για ν' αφήσω σημάδια Σαν ξερόχορτο έμεινα  χρόνια  ολάκερα μες του ήλιου το καύμακαλοκαίρια λιπόθυμηνα προσμένω ατέρμονα να γενεί  ένα...

πούλμαν – τα θυμητάρια  Κάποτε θα βρεθεί ένας δρόμος που θα σε κλωθογυρνά κι όλο θα σου υπόσχεται το αιώνιο ταξίδι. Μην υποκύψεις. Αρκέσου στο φέρι ως την Αρκίτσα, Αύγουστος που ήταν και τα κορμιά ξεφλουδίζανε στα ιαματικά λουτρά της Αιδηψού. Το πούλμαν με τους...

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΛΩΡΙΟ ΒΟΥΝΟ ΚΟΠΗΚΕ ΣΤΑ ΔΥΟ, ΑΥΤΟ ΤΟ ψηλό βουνό. Αυτός ο βράχος έγινε κοχύλι, άνθισε, έβγαλε ήχους. Αυτό το λουλούδι άνοιξε τα χείλη, άνοιξε το ματάκι του. Κοίταξε πώς σε χαιρετάει μέσα στις ψαλμουδιές του. Αυτός ο άνεμος ακονίζει τα μαχαίρια του. Γιαταγάνι...

Θα σε Νοσταλγώ  Μέσα σε αυτή την πλαση που ζω Οι σκέψεις το ιναι μουΗ φαντασία  μου θα είναι κοντά Σου Πάντα θα σε Νοσταλγώ  Τα χάδια που δεν πήρα Τον έρωτα που δεν γευτήκα Το άρωμα ΣουΑπό τους πόρους του κορμιού Σου Που ποτέ δεν ανεπνευσα Το φιλί Σου που ήταν η...

Πως δικαιολογείται, οι Ελληνες να πουν τότε ΟΧΙ, που τράνταξε την Οικουμένη, γιατί δίχως ΑΥΤΟ θα ήταν καταδικασμένη, και τώρα «σύμμαχοι» και εθελόδουλοι ηγέτες, της θλιβερής εξουσίας «επαίτες», πιάνουν την Ελλάδα με «απόχη», και συμβιβαζόμενοι λένε ΝΑΙ λες και είναι...

Δεκαετία του 50 - 60Η ιστορία είναι άκρως αληθινή. Ο κυρ Λευτέρης κάτοικος ενός χωριού της Βόρειας Ελλάδας, ήταν ένας απλός άνθρωπος. Βοσκός όλα του τα χρόνια πάλευε - όπως όλοι - με  τις δυσκολίες των τότε χρόνων για την επιβίωση της καθημερινότητας.Πολλές οι...

( Three Poems by Artificial Intelligence)   Epiphyllum oxypetalum Το Epiphyllum Oxypetalum είναι ένα δημοφιλές είδος κάκτου που φημίζεται για την παραγωγή μεγάλων, αρωματικών, λευκών λουλουδιών μόνο μία νύχτα το χρόνο. Η «Βασίλισσα της Νύχτας», όπως είναι το...

Επιτέλους, έπεσαν οι μάσκες ηγετών, του φανατισμού και της βίας προσκυνητών, του αθεϊσμού και του ανταγωνισμού θιασωτών, που παρακολουθούν αδιάφοροι ανθρώπινες τραγωδίες σαν τελετάρχες σε πολυτελείς κηδείες, που για τους λαούς φαντάζουν σκέτες αηδίες. Για τέτοιους...

Μνήμες που τιμούν και δεν πρέπει να ξεχνούνται: ... και ήρθε η είδηση στο Χωριό μας : σκοτώθηκε ο Μπάμπης του Δάσκαλουτου Σπήλιου του Σπηλιόπουλου (του Μανιόλα). Και ο αείμνηστος ΕκείνοςΈλληνας,  ο Πατέρας του, έτρεξε στο Τηλεγραφείο και έστειλε στονΚυβερνήτη Ιωάννη...

Φύγαν από τον Όλυμπο οι δώδεκα Θεοί μας και εις της Πίνδου τα βουνά γινήκανε χιλιάδες.   Εσείστηκε συθέμελα ολόκληρη η Ελλάδα από του ΟΧΙ τη βουή ´εχθρός δεν θα περάσει ´   Όρκο εδώσανε βαρύ για την ελευθερία και τρόμαξέ τους ο ντουνιάς κι ευθύς εγονατίσαν...

Το τελεσίγραφο απαιτούσε τα ιταλικά στρατεύματα να έχουν ελεύθερη διέλευση από την ΕλληνοΑλβανική μεθόριο, προκειμένου, να καταλάβουν στρατηγικά σημεία της Ελλάδας όπως αεροδρόμια, λιμένες κλπ για την διευκόλυνση ανεφοδιασμών των στρατευμάτων. Ο Μεταξάς, φορτισμένος...

      Ο πλωτάρχης του Βασιλικού Ναυτικού Πέτρος Καρύδης στοχεύοντας με το παλαιού τύπου πολυβόλο. Σε μια μικρή ανάπαυλα άνοιξε στα γρήγορα την ασημένια ταμπακιέρα. Το υποβρύχιο «Παπανικολής» εγχάρακτο με αριστοτεχνικό τρόπο στο πάνω μέρος της. Έβγαλε τσιγάρο, το...

Της Ελλάδας τα παιδιά στης Αλβανίας τα βουνά, πολεμάνε τον εχθρό όλοι τους με μια καρδιά. Δε φοβούνται τα ντουφέκια ούτε το κρύο του χιονιά αγωνίζονται με πάθος μόνο για τη λευτεριά.           photo quatroxproduction, Image license by...

Γερμανικά εγκλήματα και αποζημιώσεις, που για κάποιους εθελόδουλους είναι ψιλά γράμματα και υποσημειώσεις, αντί με κεφαλαία δίχως πολιτικές αναστολές και αγκυλώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, καταστροφές, γενοκτονίες, τρόμαξαν κι οι Ερινύες. Όλα αυτά...

Θα σε περιμένω ώσπου τα σίδερα θα πάψουν να κρύβουν τη μορφή σου ώσπου τα κάγκελα θα πάψουν να σκιάζουν το ωραίο πρόσωπο σου. Θα σε περιμένω ώσπου οι γκρίζοι τοίχοι θα πάψουν να μας χωρίζουν ώσπου τα υγρά μπουντρούμια δεν θα κρατούν φυλακισμένη την ελεύθερη ψυχή σου....

Φθινοπωρινή ψιχάλα, άρχισες κιόλας την τρεχάλα λουλούδια να ποτίσεις χωράφια να δροσίσεις. Τρέχεις σε κάμπους και βουνά, σε χαιρετάνε τα πουλιά, το χειμώνα να καλωσορίσεις μια  νέα εποχή θα αρχίσεις.                                                                     ...

Μήπως απόψε στέρεψε ο ουρανός όταν ζητάς να σου δοθεί λιγάκι;  Άπλωσε χέρια καθαρά χωρίς θυμό  και μη σκεφτείς πως τ' άπειρο είναι απάτη   Κοίτα τους αετούς πόσο ελεύθερα πετούν  πιο πάνω απο τα σύννεφα, τις έγνοιες των ανθρώπων  μην απορείς που σε βαραίνει το...

Είναι ο άνεμος που σαρώνει τους αγρούς,αόρατα φτερά που αγκαλιάζουν την ψυχή,φωτιά που σιγοκαίει όλους τους φτωχούς,ψίθυρος γλυκός που ακούει το κάθε αφτί.  Είναι το φως που χορεύει μες στη νύχτα,όλα τα άστρα που φωτίζουν τον ουρανό,η δύναμη να κυνηγάς το όνειρο, η...

Τα  νησιά αποτελούν ετυμολογικά τμήματα ξηράς, τα οποία περιστοιχίζονται από νερό. Εμείς αποτελούμαστε σε συντριπτική πλειοψηφία από νερό. Θα λέγαμε λοιπόν ότι από αυτή την άποψη, είμαστε όμοιοι αφού και οι δύο σχετιζόμαστε με το υγρό στοιχείο. Κάπως έτσι, οι άνθρωποι...

Είναι μια θάλασσα σαν φυλακή που κλείνει μέσα της του πόνου τα γυρίσματα Και αυτό το ξύλινο σκαρί όλο μαζεύει στις γραμμές του τα απομεινάρια των ονείρων του   Δεμένο χρόνια στην ίδια ακτή όλο φαντάζεται πως σπάει αλυσίδες   Και κάθε βράδυ δραπετεύει απ’ το...

Ζεις μέσα μου. Μη γονατίσεις, γιατί θα με γονατίσεις. Ζεις μέσα μου. Μη δακρύζεις όταν αντικρύζεις τις γκρίζες μέρες της μοναξιάς μου. Γιατί θα πλημμυρίσει η ανείπωτη θλίψη σου το είναι μου. Μη, θα μου βουλιάξεις τις μνήμες μας. Ζεις μέσα μου. Ονειρέψου πως πετάς στη...

Ανάσα πελάγους φύσηξε στα στήθια σου Πνοή ουρανοβόλα κυμάτιζε σα λάβαρο, σε μιας σπίθας Λευτεριά Και κείνο το βλέμμα σου, έστεκε Άγρυπνος Φρουρός στα δίκια του κόσμου ετούτου.   Με ένα σκαρί άτρωτο σαλπάρισες Καπετάνιος της Ζωής το χρέος σου να κάμεις. Μ’ ακούς;...

Το ξημέρωμα του φθινοπώρου γλυκό και δροσερό. Μελαγχολεί το μέσα σου, γλυκιά θλίψη το τέλος του Αυγούστου. Στο μεταίχμιο χαράς λύπης. Βάδισμα σε τεντωμένο σχοινί.   Μάτια υγρά, με την αύρα της θάλασσας να παγώνει το δέρμα, αγκαλιάζεις τα δυο χέρια σου. Δεν έχουν...

Άσπιλη των Αγίων Εσύ Παρθένα Δέσποινα Που αδιαλείπτως στέργεις τις ανάγκες μας Μεσιτεύεις  για τις αμαρτίες μας Πολεμάς τους εχθρούς μας Εισάκουσε τις προσευχές μας Ταπεινά προσφεύγουμε σε Σένα για να μας συγχωρέσεις να μας ελεήσεις Να φωτίσεις την πορεία μας  και να...

Ακόμη θυμάμαι εκείνες τις διακοπές μας στην Κίμωλο. Πάνε κοντά είκοσι χρόνια. Ήταν δεν ήταν αρχές Ιούλη.   Ήμασταν ολομόναχοι, εσύ, εγώ, το νησί.   Πιστέψαμε αφελώς ότι θα δώσουμε στη σχέση μας την τελευταία ευκαιρία της να ανθοφορήσει.   Και πήγαμε....

Συνυπεύθυνο για τις πολεμικές τραγωδίες είναι το ΒΕΤΟ! Ένα πανούργο, απάνθρωπο όργανο, σκέτο. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονται, όμως, οι Ισχυροί ηδονίζονται και αποχαυνώνονται. Τα κατώτερα πάθη κι η κερδολαγνεία, καταστρέφουν των πολλών την αρμονία. Αλλά, γιατί των...

Στην τρίτη Τάξη σε σταμάτησαν γιατί έμαθες πολλά να συλλαβίζεις και να γράφεις δίχως τόνους. Και σύ χωρίς να πείς κουβέντα στο γιατί, πήγες στους κήπους να βοηθάς και να ποτίζεις. Άδικα χρόνια τότε, σε χρειάζονταν παντού, από μικρή μέχρι, να γίνεις και εσύ Μάνα. Εγώ...

Μου έδωσες μια σταγόνα βροχής, να φτιάξω ένα γαλάζιο ποτάμι.   Μάχομαι ακόμα, Κύριέ μου.   Μου έδωσες λίγη φωτιά, να φτιάξω τον ήλιο.   Στο όνομα του  Φωτός σου, μάχομαι ακόμα, Κύριέ μου.   Μου έδωσες την τρελή θύελλα, για να την γαληνέψω.  ...

Κυρτό στον τοίχο το σπαθί κι η λάμπα αναμμένη, παλιό σακάκι στο καρφί. κι η θάλασσα λυμένη. Χτυπά το κύμα την ακτή κι ο βράχος υπομένει, η λευτεριά πάλι αργεί και η ψυχή δεμένη.    Βγαίνει ο ήλιος την αυγή κι ο Άρχοντας κοιμάται, και το λιοντάρι στο κλουβί μονάχο...

Ανέβα στη σκηνή της δική σου ζωής...   Μόνον τότε ο φόβος για το μεγάλο άλμα προς το όνειρο, θα φοβηθεί και θα φύγει. ..   Έτσι, θα ζήσεις όπως ακριβώς ονειρεύεσαι !!! Χόρεψε-παίξε-τραγούδα-ελευθερώσου.....             photo Canvas,...

Μετά από το τραγικό δυστύχημα κατέφθασαν στον τόπο του εγκλήματος οι σύμβουλοι της επικοινωνίας.   Καθίσανε αόρατοι παράμερα φτιάξανε το προφίλ του κάθε θύματος λεπτομερείς εκδώσαν οδηγίας.   Η αγωνία τους, να κρύψουνε τα αίτια και η πρεμούρα, να σωθεί ο...

ΟΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ ΜΑΣ ΕΦΥΓΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ταξίδι βουβοί, μ’ ένα μεγάλο μεράκι, που διάβρωνε το μέτωπο και την καρδιά τους, με το στόμα σφραγισμένο δυο φορές, μια από το φόβο, μια από το χάρο. Από τη βάφτισή τους είχαν τυλιγμένη την καρδιά με την γαλανόλευκη και την...

Ω! Χώρα μου περήφανη,πώς σ' έχουν καταντήσει;Πόρνη περιφερόμενη,που έχει φαληρίσει! Σκισμένα τα φουστάνια σου,παπούτσια μπαλωμένα,φτηνά τα μισοφόρια σου,τα δόντια σου πεσμένα... Τ' ασημικά σου κλέβουνεκαι άδειασ' η ποδιά σου,κατάμουτρα σε φτύνουνε,τα ίδια τα παιδιά...

Ποτίζω τα αισθήματά μου καθημερινά. Τα κυκλοφορώ στους δρόμους μετά να τα θαυμάσουν όλοι - που είναι έτσι ανθισμένα. Να θέλουν να τα κόψουν, αλλά να διστάζουν. Κι εγώ να διασκεδάζω με τους δισταγμούς τους. Και να κρυφογελώ. Κι έπειτα να κόβω ένα και να τους το δίνω...

Σε σκακιέρα που αλλάζει αιφνιδιαστικά αντίπαλα στρατόπεδα αναμένω με διεστραμμένη αισιοδοξία μια ουτοπική εκεχειρία. Γλιστρώ καχύποπτα ανάμεσα σε αόρατους συντρόφους και συνθλίβομαι πάνω σε ανυπότακτα γοητευτικούς εχθρούς. Ένα χέρι στριφογυρίζει το ταμπλό να...

Τούτη η χώρα αδερφέ μου, τούτες οι πέτρες, που άλλες φορές σμιλεύουνε πολιτισμό κι άλλες φορές σαν συμπληγάδες σε συνθλίβουν, τούτη η χώρα που κάποτε μεθυστικά μοσχοβολά βασιλικό και κάποτε η καμένη σάρκα της σου καίει το ρουθούνι, τούτη η χώρα που άλλοτε σφάζει κι...

Πριν ανοίξουν τα σχολείααφήνουμε την παραλία,τις βουτιές και τα καστράκιαόλα μα όλα τα παιδάκια.Τρέχουμε στα βιβλιοπωλεία,για μολύβια και βιβλίακαι ό,τι άλλο χρειαστούμεεκεί ψάχνουμε να βρούμε.Χαμογελάμε με χαράστη νέα σχολική χρονιάκαι ανυπομονούμετους φίλους μας να...

Πενήντα χρόνια είχαν περάσει κιόλας από τότε που ο κυρ Μιχάλης πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην προβλήτα του λιμανιού της Αδελαΐδας, στη μακρινή Αυστραλία. Δεν είχε προλάβει να διπλώσει στα τέσσερα το απολυτήριο που πήρε από τον Ελληνικό Στρατό, όταν τον κάλεσε...

Παράδοξο, ο έρωτας είναι ηδονή μα βιώνεται σαν πόνος. Τι προξενεί τον πόνο; Μα η απουσία. Ότι απουσιάζει αυτό επιθυμούμε. Μια μάχη με τον εαυτό μας είναι ο έρωτας όχι με το αντικείμενο  του πόθου μας, μια μάχη με την δική μας πεποίθηση προς αυτόν-αυτήν που απουσιάζει....

Στης ψυχής την αντάρα, μια παγερή σιωπή αντίκρυσα αναζητώντας την ΑΛΗΘΕΙΑ, αναζητώντας το ΦΩΣ, κει που οι ανεμώνες αγγίζουν τα ανεξερεύνητα όνειρα μας. Και η καρδιά απ’ τον λήθαργο ξυπνά, σαν ανοιξιάτικο λουλούδι, π’ απλώνει τα κλωνάρια του υφαίνοντας σαν αντηλιά την...

Παράδοξο, ο έρωτας είναι ηδονή μα βιώνεται σαν πόνος. Τι προξενεί τον πόνο; Μα η απουσία. Ότι απουσιάζει αυτό επιθυμούμε. Μια μάχη με τον εαυτό μας είναι ο έρωτας όχι με το αντικείμενο  του πόθου μας, μια μάχη με την δική μας πεποίθηση προς αυτόν-αυτήν που απουσιάζει....

Εμένα ψάχνω. Με έχασα στα πέρατα της οικουμένης. Ποια είμαι; Πού βρίσκομαι; Αιωρούμενη στο κενό; Ποιο δρόμο να πάρω; Διασταυρωμένα σπαθιά αυτό το σταυροδρόμι. Έγινα μια κοκκινοσκουφίτσα στο σκοτεινό δάσος. Με κυνηγούν οι λύκοι από την ημέρα που γεννήθηκα. Με υιοθέτησε...

Τελικά, δικαιώθηκε του Δαρβίνου η θεωρία σταμάτησε των δογματιστών η μωρία και χαράκτηκε για την οικουμένη νέα πορεία. Εδραιώθηκε η «επικράτηση του ισχυρότερου» ή επιτηδειότερου, το κράτος του «Μεγάλου Αδερφού», του αθλιότερου. Με μοχλό την παγκοσμιοποίηση κάθε αρετής...

Οχτώ χρονών εγώ κι εφτά ο Τάκης χωμένοι στο αμπέλι μήνα Αύγουστο. Χρυσίζει η σουλτανίνα μες στον ήλιο. Είν' τα φυλλώματα πυκνά και η δροσιά περίσσια. Μα ξαφνικά παγώνουμε σαν βλέπουμε το τζιπ: Τέσσερις μέσα Γερμανοί –πέρα– απ' το Μεσολόγγι. Έρχονται μια μέρα τη...

Δεν θέλω να θυμάμαι Πως σας γνώρισα Τις πικρές μου τις άφησα κ μια ζωή  σταμάτησα   Έφυγα έφυγα  έφυγα  Η ζωή μου τώρα κυλά Στην ευτυχία την χαρά   Άφησα πίσω μια άβυσσο Ένα αγώνα άνισο   Το δάκρυ που εχυσα Ποτίσε την ρίζα στο κισσό Για το όνειρο  το...

     Ο τόπος που ζούσα θα καταστρέφονταν κάποια στιγμή από πυρηνική έκρηξη. Αυτό ήταν δεδομένο. Το είχαν πει οι προφήτες με τα λυπημένα μάτια και έπρεπε να προετοιμαστώ, να σχεδιάσω τη φυγή μου και να πάω σε άλλο τόπο χωρίς να κοιτάξω πίσω.       Το μέρος που ζούσα...

     Στο λευκό χορό     η Σαλώμη αφαιρούσε ένα-ένα τα πέπλα της    ήθελε να αποκτήσει πάση θυσία    με κάθε τρόπο την ελευθερία της    γι’αυτό θα παραποιούσε λίγο    την ιστορία της προγιαγιάς της   στη νέα τάξη πραγμάτων    δεν ίσχυαν οι παλιοί νόμοι   που αφορούσαν...

 Ζούσε κάποτε σε μέρη μακρινά μία πριγκίπισσα που όμοιά της δεν υπήρχε  ήτανε όμορφη πολύ και ξακουστή  μα την ζηλεύαν για τον πλούτο της που είχε.    Είχε χρυσά, κοσμήματα, φλουριά  που τα κρατούσε χρόνια φυλαγμένα  και σε μιά θάλασσα πανέμορφη και γαλανή ...

Συγγνώμη αν άθελά μου σε πλήγωσα και με τον αφελή εαυτό μου θύμωσα. Ένοιωσα τόσο αυθόρμητα όταν σε ζύγωσα και τη μεγάλη χαρά που βίωσα. Συγγνώμη αν επιπόλαια σου είπα ψέματα και οι ευαίσθητες καρδιές μας γιόμισαν «αίματα». Συγγνώμη αν σε παρεξήγησα, αλλά μετά την...

Δεκαπενταύγουστος.Πρίν  πολλά χρόνια η μάνα με τις δύο κόρες της, επιθυμεί ν’ ανέβει στο μοναστήρι της Παναγιάς της Εικοσιφοινίσσης. Το είχε κάνει τάμα στη χάρη της εδώ και αρκετό καιρό, κι αυτή την χρονιά ήθελε να το εκπληρώσει.Ο άνδρας της δεν την ακολουθούσε άλλο...

Κοιμήσου παιδί μου Δεν έμεινε τίποτα  μονάχα ένα κελάηδισμα που σίγησε,  δάσος βουβό ,  καμένο ρούχο το όνειρο μαύρα κλαδιά , ένα φτερούγισμα  πριν το ουρανό , το βρήκε ο θάνατος.. Ο άνθρωπος για άνθρωπος πια δεν λογίζεται , κείνος το διάλεξε. Κοιμήσου ήσυχα  παιδί...

Κυκλάμινα περήφανα κι ανθοί της πικροδάφνης στολίζουν τις βουνοπλαγιές και τις γυμνές κορφές   τον ήλιο διπλοπροσκυνούν κι ως πέρα αγναντεύουν τον κάμπο τον ολόξανθο και τις χρυσές ελιές   ο ναύτης μεσοπέλαγα στου καραβιού την πλώρη χορεύει πάνω στον αφρό...

Η μάνα μας ακόμη λαγοκοιμόταν στο Χάνι του Καμπόλη το βράδυ που την εκτέλεσαν κάτω από μια βερικοκιά   δύο περιστέρια τη σωρό της ανασήκωναν   κι αμέσως μεταμορφώθηκε σ’ εκείνο το κορίτσι που γινόταν νοτιάς και μάς χάιδευε τη νύχτα κάθε νύχτα του χειμώνα που...

Εμείς σε τούτο τον τόπο, μάτια μου, δεν είμαστε του βάλτου.  Γεννηθήκαμε σε γη ευλογημένη  που έχει στεριά και θάλασσα.  Σε  τούτα τα  Άγια χώματα  μεγαλώσαμε, μαθαίνοντας  για τους ήρωές μας, που ήσαν ανδρείοι,  μεγαλώσαμε μαζί με καλλιτέχνες, ποιητές.  Σε τούτο τον...

Κι οι δυό σκοτώθηκαν σ’ αυτοκινητιστικό. Κι η μάνα. Κι ο πατέρας. Έμειναν πέντε ορφανά, να παλινδρομούν στο σπίτι της γειτόνισσας, στη γιαγιά, στην εκκλησία.   Τρέχαμε από δω κι από κει. Εγώ κι ο Τρύφωνας, απ΄τα τελευταία. Δέκα χρονώ εγώ…δώδεκα ο Τρύφωνας. Μια...

Ταξίδεψα σε θάλασσες φουρτουνιασμένες.  Το κύμα μ’ελουζε καθισμένη στην κουπαστή. Ερχόταν το επόμενο πιο δυνατό, πόσο περίεργο, όμως το λαχταρούσα.   Άφριζε απ’το κακό του το νερό.  Χαμογελούσα και κυλούσε το δάκρυ.  Μεσ’την αλμύρα ολάκερη  με τα μαλλιά υγρά να...

Τα πελάγη του νου ιστορούν Η φλόγα ψυχής κατακαίει Ερωτικές δοξασίες τρυπώνουν στο γαλάζιο της γης Το σκίρτημα αγέρα ξεμυαλίζει Λαμπυρίζει ο ορίζοντας  στην κόψη του βράχου Η ανάσα τρεμοπαίζει Ανατολή και Δύση στολίζουν τη φύση Και τα μάτια σου ακροβατούν στο...

Μεσάνυχτα σημάνουν, μέσα  κοιμούνται οι ψυχές Έξω, Εκείνη χορεύει με τις σκιές ! Γύρω της λάμπουν όλα τα αστέρια του Ουρανού Έφθασε από τα  Ανάκτορα ενός  Άγνωστου Θεού! Χορεύει και τα μάτια της δακρύζουν Τα  δάκρυα γίνονται διαμάντια, λαμπυρίζουν _Κόρη,ποια είσαι εσύ...

Ποιο Θεό κουβαλάς μέσα Σου; Ποιο Θείο Πνεύμα Άφθαρτο από του χρόνου το δρεπάνι θεριεύει στην Αιώνια Σου Ψυχή; Ποιο αόρατο Φως γύρω σου καίει που έλκεις εδώ και χιλιάδες χρόνια βλέμματα εκατομμυρίων μαγεμένων;   Το ξακουστό της Πάρου μάρμαρο σάρκα, οστά και Πνεύμα...

  (Αυτό το ποίημα είναι αφιερωμένο στο Χρήστο Λέκκα, ένα από τα τρία παλικάρια της οικογένειας Λέκκα από τη Γλύνα της Β. Ηπείρου)   Λεβεντογέννα Ήπειρος, βασανισμένη μάνα. Θύμα ανδρείκελων ταγών, της ψυχής μου το τάμα. Φόρεσα ασπίδα τη ζωή κι αποσκευές την πίστη....

Καυχιούνται κάποιοι πολιτικοί ότι την Ελλάδα μεγάλωσαν. Μάλλον υποκριτικά την αλήθεια «άλωσαν» και τα τραγικά τους λάθη ψευτομπάλωσαν. Στις εντολές των «συμμάχων» κοκκάλωσαν, για τις εθνικές τραγωδίες δεν μάλωσαν. Αν οι «σύμμαχοι» αναγκάστηκαν την Ελλάδα να...

Ο χρόνος βάδιζε τα πρώτα του βήματα στη δεκαετία του ¨70. Στην παγωμένη, χωρίς θέρμανση αίθουσα του εξατάξιου Γυμνασίου Αρρένων, στριμωγμένοι ανά τρεις στα θρανία πενήντα πέντε τελειόφοιτοι του πρακτικού τμήματος, περιμέναμε με δυσφορία τον καθηγητή των αρχαίων...

Προσοχή: Άνθρωπο μην αδικείτε, την ψυχή σας λυπηθείτε. Όποιος άνθρωπο αδικεί, από την ηθική φυγοδικεί γιατί το Θεό κυνικά τραυματίζει, και τη ζωή του για πάντα στιγματίζει. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο της Γης κορώνα, να ζει σε Παράδεισο στον άπαντα αιώνα. Όμως, ο...

Μα  δεν αισχύνομαι που εργάστηκα απο μικρή  να ελαφρύνω το φορτίο των γονιών μου  δεν έγινα μεγάλη και τρανή  να κατακτήσω τα βραβεία όλου του κόσμου    Δεν έγινα ρήτορας, φιλόσοφος ή δικαστής  ή δικηγόρος ν'  αγορεύω σ' αίθουσες δικαστηρίου δεν έγινα γιατρός,...

Μειδίαμα αινιγματικό,  ασπρόμαυρη μορφή, λεβέντικη ατσαλάκωτα νιάτα πρόσωπο αγαπημένο φόντο ασπρόμαυρο. Κορμοστασιά χρόνια η  ίδια  όμορφος το ίδιο νέος το ίδιο ανέπαφος στο άγγιγμα του χρόνου. Μάνες βουρκώσαν, γεράσαν,  νοικοκυρεύτηκαν νήπια στα τώρα μου χρώμα στα...

Πάνω στο κύμα που χαϊδεύει τ' ακρογιάλι  ακούμπησα ένα ολοδρόσερο φιλί  Να στο χαρίσει φιλντισένιο μου κοράλλι προτού η νύχτα συναντήσει την αυγή.   Τ' αστέρια τ' άναψα λυχνάρια να φωτίζουν  τούτη την ένωση της γης με το νερό  που λόγια αγάπης μεταξύ τους...

Αγκάλιασα τη μοναξιά μου -φίλη καλή, πάντα δίπλα μου- ασφυκτική η νύχτα, με πληγώνει... Άφησα στο κομοδίνο τον πόθο μου, τα όνειρά μου τα κλείδωσα στο συρτάρι -πολύτιμος προσωπικός θησαυρός- είναι θέμα προστασίας, σκέφτηκα... και ξάπλωσα... Κάλεσα τον ύπνο, χρεία...

Αλλοίμονο, χάθηκαν οι αξίες και τα ιδανικά, και οι λαοί στην ουσία ζούν εικονικά. Το χρήμα είναι ο απόλυτος κυβερνήτης, των ανθρώπων ο στυγνός θύτης. Την ψεύτικη δόξα εξαγοράζει και για τούτο το «κατόρθωμα» καγχάζει. Τον Θεό και κάθε ιερό χλευάζει, και με την...

Άνοιξα το παράθυρο και η πρωινή αύραΧάιδεψε το πρόσωπό μου.Σου είπα "καλημέρα χαρά,"Και ένιωσα το χάδι σου νοερά. Ήρθες και διέλυσες τη θλίψη της καρδιάς μου,Καρδιά μου - καρδιά μου,Καλημέρα χαρά.Χαμογέλα ξανά και ξανά. Καλημέρα χαρά,Αντίο θλίψη μου, φύγε μακριά.Τόσο...

Σε εκείνους που πρωταρχικά βιώνουν, έπειτα διακηρύττουν και υπερασπίζονται τα μύχια βάθη της εγχώριας παράδοσης, ψιθυρίζοντας στίχους πονεμένους και λαϊκούς, διακηρύττοντας σθεναρά πέρα από τόπο ή από χρόνο, αρχές σμιλευμένες στο στημόνι του χρόνου και αλήθειες...

 Οι στιγμές μου με γυμνά βήματα  χάνονται στον ουρανό.  Ο κήπος του κόσμου μικρός  κι η μοναξιά μου απέραντη.    Η βροχή τραγουδά με λυτά μαλλιά  και τα δέντρα άνοιξαν τα μάτια  να γνωρίσουν τον εαυτό τους.    Μέσα μου τα γνωρίζω  και μέσα τους με σκέφτονται...

Ξημερώσαμε καθισμένοι αντικριστά  τυλιγμένοι σφιχτά στις απόψεις μας  με τα δάχτυλα αγκιστρωμένα  στις τσέπες του πανωφοριού  -έκανε πολλή ψύχρα, θυμάσαι;-  ανάμεσά μας αμέτρητα σβησμένα αποτσίγαρα  κι ένας πηχτός γκρίζος καπνός  φράγμα αδιαπέραστο  να κομματιάζει...

Σαφάρι πήγαμε ένας βουβός σαμάνος μας κυνηγούσε όλη τη νύχτα πήρε τα μάτια μας· μια κοκκινοσκουφίτσα πηγαινοερχόταν και καθάριζε έβγαινε στη βεράντα  έκλαιγε λίγο μετά επέστρεφε -από ’δω όλο φεύγουν τα αποδημητικά με τις βαλίτσες τους, μας λέει -τα ναύλα σας να τα...

Περπατώ σε δρόμους πολλάκις πατημένους,γειτονίες λεηλατημένες, ψυχές πληγωμένες, από τις επελάσεις των βαρβάρων Λασπώνουν τα κόκκινα παπούτσια μου.Αίμα στάζει απ΄ τις πληγές,ποτάμια κόκκινα με φερτά υλικά, προηγούμενων τολμηρών.Εκκρεμότητες και αναμονές, για μας τα...

Δεν μιλούσε... Την είδα να βλέπει σιωπηλή το βάλς των λουλουδιών στο πράσινο λιβάδι, τις μεθυσμένες παπαρούνες.   Το χέρι της μετέωρο, προς τις γυμνές παρθένες μαργαρίτες.   Κοιτούσε πέρα, σιωπηλή... Τα μόνα που μιλούσαν, τα χρώματα στο πρόσωπό της.  ...

Με την ευκαιρία της τραγικής επετείου της βάρβαρης τουρκικής εισβολής  στην Κυπριακή Δημοκρατία Τι παγκόσμια πρωτοφανής ξεφτίλα, να επιτρέπουν στο βάρβαρο Αττίλα, για 50 χρόνια να έχει κυπριακό τμήμα υπό κατοχή, με των Ισχυρών «δημοκρατικών» κρατών την ένοχη ανοχή....

Μα πώς αφήνεις μια πατρίδα να χαθεί σε λίγα χρόνια στα υπόγεια να βρεθεί η προδοσία είν’ η λέξη που αντηχεί κι από τα κόμματα δηλώνεται αποχή   Πώς θα μπορέσεις να επουλώσεις την πληγή που σε πουλούσαν δίχως τύψεις στη στιγμή ψάχνεις για λύσεις απ’ το χρέος να...

(Εικόνες από την παραλία)   Η άμμος καίει ο ήλιος… σιγοψήνει μια κυρία. Μια κοπελιά με τ’ ακροδάχτυλα αισθάνεται τη θάλασσα τη βρίσκει κρύα. ….. Η άμμος καίει δύο παιδάκια χτίζουν μία πολιτεία το αύριο γι αυτά είναι μακριά καμιά δεν έχει σημασία ….. Ο ήλιος...

Λιοντάρι ο Πενταδάκτυλος βρυχάται, στα σπλάχνα του φαρμάκι και φωτιά, συνθέμελα σειέται, δεν κοιμάται, κοιτά τριγύρω του με άγρια ματιά.   Στρατοί ηρώων μεσ´τα στήθεια του βουίζουν, λίγα τα όπλα μα ατσάλινη η καρδιά, άθαφτα νιάτα μεσ´τη νύχτα τριγυρίζουν και...

Σαν μυρμήγκια προχωράνε, άραγε, ξέρουν από πού έρχονται και που πάνε; Βλέπουν γύρω τους πολλά, αλλά δεν ρωτάνε, γιατί απάντηση δεν παίρνουν και πίσω δεν γυρνάνε. Με χαρές, λύπες κι αγωνίες τη ζωή τους περνάνε, κι όταν έρθει η ώρα ζευγαρώνουν και γεννάνε. Ψάχνουν το...

Τα βλέφαρα νοσταλγικά βαραίνουν  Η σκέψη μου εκ νέου σε αναζητά.  Οι αισθήσεις εκ βαθέων πάλλονται συνειρμικά.  Του νερού το κελάρυσμα, αμέριμνα χαρούμενο,  ψιθυρίζει λόγια παρήγορα στ' αυτιά.  Της φυλλωσιάς ο δρόσος, της επιβίωσής μου η ελπίδα.  Βαθυπράσινοι οι...

Μοιάζει η ζωή με θίασο! «Ανεβάζει» σενάρια που μας εμπαίζουν,  πότε ελπίδα μάς πουλούν κι άλλοτε μας «γδέρνουν». Οι εποχές μάς εξαπατούν μ’ απαντοχές κρεμασμένες   στο σχοινί της παραπλάνησης με μανταλάκια πικάντικα, δοκιμάζοντας τις αντοχές μας. Αγαπημένο σενάριο της...

Κάποτε ήσουν και εσύ ένας ωραίος νέος, άκαμπτος ορειβάτης Για της ζωής ανηφοριές γενναίος, ακούραστος εργάτης αντιστεκόσουν, νικούσες ή έχανες, έμαθες όμως αρκετά διασκέδασες, αγάπησες, μα και έκλαψες συχνά   Γέμισες εμπειρίες, γνωριμίες κι όμορφα συναισθήματα τα...

Μου μυρίζουν διακοπές κλείσαν τα σχολεία τέρμα οι έγνοιες οι πολλές, τώρα μόνο παραλία και ασταμάτητες βουτιές, το καλοκαίρι να χαρούμε και όμορφες στιγμές να ζούμε. Βάζουμε πάντα αντηλιακό για να μην καούμε από τον ήλιο τον καυτό, για λίγο σταματάμε και πίνουμε κάτι...

Ουράνια σώματα με δάκρυα ραντίζουν την πονεμένη της πατρίδας μου γη. Εκρήγνυται ο πόνος μέσα μου, ηφαίστειο που βράζει του παραλόγου βλέπω να με πιάνει η λογική. Παρθενώνας, Ακρόπολη, Ολύμπιοι Θεοί, αγαλμάτινα κορμιά σε μάρμαρα ζωγραφισμένα, κρυσταλλένια πρόσωπα σαν...

Τα πρώτα χρόνια με τη Σοφία ήτανε όλα ρόδινα. Αυτά θυμάται έντονα κι αυτά νοσταλγεί όταν τον παίρνει από κάτω. Λες και πέρασε ένας αιώνας του φαίνεται από τότε. Από τότε που ξαπλώνανε μαζί στο κρεβάτι και κοιτούσανε για ώρα το ταβάνι και σχεδίαζαν την αυριανή μέρα....

Ιερό το χώμα που περπάτησα στους δρόμους σου στερνά, Αέρινη γη μου. ΔΙΓΕΝΗ ΑΚΡΙΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΜΟΥ, Ακοίμητε Φρουρέ του Βυζαντίου έστεκες ανάμεσα σε δοξασίες και μύθους για τους Ήρωες μας. Μας άφησες σε άλλους χρόνους.   ΔΙΓΕΝΗ ΜΟΥ, ΦΡΟΥΡΕ ΜΟΥ, γράφουμε ιστορία...

Απόψε νύχτα που συνομιλώ μαζί σου την απορία μου μη λησμονείς γιατί καιρούς σιωπάς έως θανάτου  τι έχεις για να μου αποκριθείς;    Πού ήσουν την ημέρα που ο ήλιος έλαμπε  γιατί αιώνια είστε μαλωμένοι;  έστω για μια φορά  δως μου εξήγηση  πως γίνεται να είστε...

Όχι συμπατριώτες, δεν έχουμε πολιτισμό, αλλά πωλητισμό, δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά δημιοκρατία, δεν έχουμε κοινοβουλευτισμό, αλλά κοινοβολευτισμό. Όλα τα  ΣΜΟΣ, Σοσιαλισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός, Καπιταλισμός, είναι επικίνδυνος Θεσμός. Κι όποιος τολμήσει για γνήσια...

Απρόβλεπτη κυκλοφορεί ανάμεσά μας ερωτοτροπώντας με τους ηττημένους   ενίοτε χώνεται οίστρος στις λέξεις και τις κεντρίζει να διαφύγουν προτού κλειδώσει ο δεσμοφύλακας άλλοτε γίνεται η ψευδαίσθηση                                                         του...

Πρόωροι άγγελοι, Βαριά πληγωμένοι, Ζωές αδικοχαμένες  Στην κόλαση της απώλειας. Οδύνη , οργή γ'αυτούς πού πίσω μένουν   Χωρίς ελπίδα, τίποτα δεν προσμένουν. Της σιωπής η θλίψη εκκωφαντική στο βυθό της ψυχής ποτέ δεν θα ξεχαστεί.     Που φταίξαμε; ρωτάνε. ...

Πόλεμοι, παιδιά τραυματισμένα χωρίς νερό και φαγητό, τρομοκρατικά  χτυπήματα, μόλυνση του περιβάλλοντος,   αύξηση της νοσηρότητας,  ξαφνικοί θάνατοι,  φτωχοποίηση ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες της προηγμένης Ευρώπης, στέρηση βασικών αναγκών για μια αξιοπρεπή...

Ήταν στης νιότης την αυγή έρωτα πρώτου η σπίθα μιας άνοιξης η ανατολή λάγνου φιλιού σου η γλύκα   Μιας Αφροδίτης ξέσπασμα ομόρφαινε την πλάση με των ανθών το άρωμα μύρο καρδιάς να στάξει   Της θύμησης τ’ απαύγασμα στου δειλινού τη ράχη βυθίζεται στα πέλαγα...

Αρνούμαι να δεχθώ πως δεν αλλάζει τίποτα. Με λέξεις χτίζω τη χαρά. Να τη η ροδομάγουλη βαστάει παπαρούνες και μυρωδάτα βότανα με μία πασχαλίτσα τα παράσιτα του ψεύδους να καταβροχθίζει με προτίμηση στα πιο νόστιμα. Σε όσα αποσιωπούν το κακό. Λες κι είναι όλα έτοιμα...

-ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους- Είναι μεγάλη μάνα που την λένε η πουτάνα η θάλασσα. Πιο βαθιά και πιο σπλαχνική απ’ τη γη. Ένα σούρουπο με μπουνάτσα ένα γλαράκι κυνηγημένο κι απορριγμένο απ’ τους συντρόφους του ξεβράστηκε  λιπόθυμο σ’ ένα ξεχασμένο περιγιάλι....

Δικές μου θάλασσες θα βρω, Δικά μου περιβόλια Ένα κομμάτι του ουρανού, Κι ένα κομμάτι χώμα   Εκεί θα ζω Ελεύθερη, Ελεύθερη η ψυχή μου, Κι ας είναι μόνο όνειρο Στην ύστατη πνοή μου. Ποιος είν' αυτός που το μπορεί , Σκλάβα ψυχή να κάνει Όταν αυτή Ελεύθερη Πάντα...

Είμαι Ρωμιά, χριστιανή, Κερύνεια τ´όνομά μου, Ελληνική είχα ομορφιά κι εγώ και τα παιδιά μου.   Σε ακρογιάλια ξωτικά σε θάλασσα γαλάζια, κοιμούνταν τα κορίτσια μου όλο χαρά και νάζια.   Είχα τον Πενταδάκτυλο τον γιο μου για καμάρι, πανύψηλο, περήφανο,...

  Από το Άλφα ώς το Ωμέγα ένα τσιγάρο αιώνες   Αποκάρωμα μεσημεριού στο άσπρο κάτω απ’ της καμάρας το στενό κατάχαμα και οκλαδόν με κοντό παντελονάκι κρυμμένοι στα μωβ της μπουκαμβίλιας   με νωπό το κάψιμο της άμμου στις γυμνές πατούσες κοιτάξαμε για μια στιγμή...

Ο μπαρμπα-Γιάννης κοίταξε στα μάτια τον γαϊδαράκο και ένιωσε βαθιά μέσα του τη λύπη και την αγωνία του ζώου. «Δεν είναι εύκολος ο αποχωρισμός από τα πρόσωπα που αγαπάμε», ψιθύρισε και συγκινημένος, καθώς τον χάιδευε στο πρόσωπο, παρατήρησε ένα άσπρο σημαδάκι στο...

Τίποτα σε άνθιση.  Στον τόπο μου επιστρέφω.  Στης  σιωπής το πηγάδι.    Χωρίς την φωνή μου  μύριζε η Ανάσταση.  Χωρίς καν το θαλασσινό αστέρι.  Χωρίς  μια  πέτρα να βλασταίνει.    Χωρίς το δέντρο της φωτιάς.  Μα, μ’ ένα αηδόνι σύννεφο  στου ονείρου το υφάδι.    Τώρα...

Στο κοσμικό στερέωμα ο στοχασμός σου φτάνειμέσα από ψηλά τείχη στο συνεχές του χρόνου εισβάλλεις αλεξανδρινέ ποιητή.Φύλλα πεσμένα, σπέρμα γνώσης επικείμενηςΙστορικά και φιλοσοφικά δρώμενα περιβάλλουν τον αισθησιασμό σου.Ήρωες αφανείς πασχίζουν να φυλάξουν Θερμοπύλες,...

Πού να βρώ έναν Γενάρη με τα πλούσια δώρα που φέρνει στα παιδιά κάθε που έρχεται; Κι όταν ο χιονιάς του στέλνει χιονονιφάδες τις σκορπάει παντού και χορεύει μαζί τους;  Κι έναν Φλεβάρη παγωνιάρη που να προμηνύει την ευωδιά του καλοκαιριού;  Έναν Μάρτη για ν' ακούσω...

Την πλεύση του ονείρου μου σου χάρισα. Ευάερό μου αρχοντικό, αχ, σε λαχτάρισα. Στης ματιάς σου τη γαλήνη γλυκοχάραζε. Και η φλόγα της Σελήνης νερά τάραζε. Το κορμί σου χίλιοι κλώνοι ανθοβόλησαν. Στο ανέβασμα του ήλιου σε ενθρόνισαν. Η πανσέληνος του Αυγούστου...

Η τελευταία κραυγή Ο έρωτας πάσχει κάθε που σταυρώνεται στη γη η   ενσάρκωση του, η γυναίκα σταυρός της η  προκατάληψη, σταυρωτές η δύναμη με αρωγό τη βία, καρφιά η υποταγή και ο φόβος από τις πληγές της αναβλύζει, αίμα νεκρό και ψυχή ουδέτερη, θάνατος στη θηλυκότητα...

Ραγισμένη καρδιά  σαν  σπασμένος καθρέφτης. Πάλι αναβλήθηκε ο θάνατός μου. Βασανιστική η νύχτα μ' αγκαλιάζει μες  το  μαύρο της  ρούχο. Διπρόσωπη κι ελεεινή σκοτάδι  μου 'ταξες  και νεκρική σιγή. Ναυάγησαν τα λόγια σου σαν  διαλυμένα σκαριά. Κρίμα, και είχα...

Μύριζε ρίγανη το δειλινό. Γεννησούδια χελιδόνια είχαν βγάλει τα κεφάλια τους έκπληκτα. Ξεκρέμασα το στεφάνι το καρφωμένο στο κάσωμα της πόρτας.. Εκείνο... με τις μαργαρίτες της Πρωτομαγιάς που μου χες βάλει στα μαλλιά τη μέρα που 'χε σχόλη η ευτυχία. Ο φθαρμένος...

Έφτασαν οι μέρες τ' Αη Γιάννη του Κλήδονα, τ' Αη Γιάννη του χωριού μας. Μαζί του οι παιδικές μνήμες διατρέχουν και ποτίζουν αχόρταγα το νου...  Δρασκελίζουν τις παραμονές της γιορτής, τότε που ο παππούς, ο τοις πάσι αγαπημένος και καλλίφωνος παπα-Θανάσης, με ακάματη...

Όλα του κάμπου τα χωράφια, πράσινα και οργωμένα. Μα το πλατύ το ξεροτόπι, κανείς δεν το οργώνει, κανένας δεν το σπέρνει.                                 Άνθρωπος δεν το πλησιάζει,                               μόνο η φήμη το δικάζει.                              ...

Γελούν τα χείλη της ελπίδας στη σκέψη σου... δειλιάζουν οι αισθήσεις αγγίγματα καρδιάς να νιώσουν. Στο άδειο δωμάτιο, το εκκρεμές στον χάρο κάλεσμα ηχεί κι από το στέρνο κάπου κάπου η ανασεμιά, δηλώνει παρουσία. Φυλακισμένος στου πόνου το κελί, εξόριστος απ'της αγάπης...

Σαν τις τριήρεις, το αγέριΜε θάλασσες, βουνά και κάμποι Να τεντώνονται, μέσα στη πλάση Τρέχει ο κόσμος, στο αγέριΝα συναντήσει, νέο ταίρι Μα σιγά - σιγά  ζυγώνειΈνας ήλιος που σε λιώνει Και τις νύχτες πάλιΑπλώνεται το φεγγάρι παντούΣτο σκοτεινό σεντόνι του ουρανούΠου...

Να μας φοβάστε! Είμαστε πολλοί κι είμαστε παντού Το πρωί ξεκινάμε για τη δουλειά βλαστημώντας τους άλλους οδηγούς στο δρόμο. Πάμε στις λαϊκές, στα λογιστήρια, στα παζάρια, ακόμα και στο δημοσιοϋπαλληλίκι ενίοτε, -κανείς δεν είναι τέλειος εξάλλου- στα πλυντήρια, στα...

Στολίδια φορούσαν γυναικείο χαρακτηριστικό τα στολίδια! Χόρευαν τραγούδι του Πίνδαρου, του Ομήρου, του Σολωμού, του Ελύτη. σε μελωδία αόρατου ερμηνευτή!Καλά σφυρηλατημένες από πρόγονους παλιούςΓεννημένες σε σπηλιές σκέψεων! Στα ακρογιάλια του Ομήρου!Εκεί επωάζονταν,...

Μπορούσα να υποστώ την αναρρίχηση όλων των φωνηέντων . Ορμητικά να σκαρφαλώνουν στον ουρανίσκο  κι από εκεί να κοντοστέκονται ανάμεσα στο πετρώδες σάλιο της γλώσσας και το δύσβατο άνοιγμα των χειλιών. Ποντάριζαν στων δυνάμεων τη ρηξιά. Μ’όλα τα σύνεργα τ’ουρανού και...

Βρέχει πάλι στο όνειρο. Είμαι ο παραλήπτης των χιλιάδων χαμένων επιστολών της Έμιλυ και δεν ζω στο Άμερστ αλλά στη Νίκαια θρηνώντας τους δικούς μου νεκρούς. Έχω ταξινομήσει οκτώ χιλιάδες εννιακόσιες πενήντα επιστολές με αυστηρή χρονολογική σειρά. Τις αρωματίζω με...

Στη Φρόσω   Σηκώθηκε αγουροξυπνημένη στην υγρασία του φιλιού του. Τα κύτταρα αναζωογονήθηκαν δροσίστηκαν στο τρυφερό άγγιγμα ορθώθηκαν στητά σφίγγοντας στο σφριγηλό της δέρμα τη ζωή που ξεπρόβαλε απ’ τον λήθαργο.   Τότε το βασιλόπουλο που την έβγαλε απ’ τη...

   Έχω κουραστεί ν ακούω για τον έρωτα,    έχουμε χάσει τη σημασία των λέξεων,    έχουμε μπερδευτεί μέσα στα θέλω μας..    Βαφτίζουμε τις εφήμερες γνωριμίες    σε έρωτες, και μετά δίνουμε την χαριστική βολή    χρωματίζοντας τις ανασφάλειες μας    με την ιερή λέξη...

 Στάθηκε μπρος του και μετρήθηκε. Ήταν ψηλός ίσαμε δύο μέτρα. Τη χώραγε μέσα στην αγκαλιά του ολόκληρη έτσι μικρή που ήταν. Πλησίασε και κόλλησε το πρόσωπο της στο δικό του. Της το 'πε χρόνια πριν, πως ήτανε η πιο όμορφη γυναίκα που 'χε δει ποτέ του.Είδε τον εαυτό της...

     "Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας                               μόνο στη μνήμη απέμεινες...‘‘ Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ     Ήταν εκείνη! Την είδα να προχωράει με το βιαστικό βήμα που τη χαρακτήριζε πάντα κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου.  Περίμενα στη στάση του...

Δύο ποτήρια  ποτού, κοιτούσαν τον καθρέπτη Περίμεναν, ένα χέρι να τα γεμίσει άδεια ήταν ακόμα. Γελούσαν, στον καθρέπτη τα δικά τους είδωλα Ένα εκκωφαντικό βογγητό, ακουόταν κίβδηλα. Στα νοτισμένα μάρμαρα κόκκινο το κρασί Κόκκινο και το αίμα στο χαλί . Κράζει της βίας...

Η φαντασία πετάει στα σύννεφα Ο ψυχικός κόσμος  φτερουγίζει στο πέταγμά  της Ο κόσμος  χάνεται, διαλύονται  οι έννοιες  της σκέψης, αρκετές, μια στιγμή για να καταφύγεις στο φανταστικό κόσμο, που έφτιαξε η ύπαρξη σου, στον αθέατο κόσμο του παραλογισμού, με είδωλα,...

Μου είπες «σε θέλω»,σου είπα... « κι εγώ».Την ορμή του καημού τιθασεύσαμε.Τη ρωγμή του ονείρου γεφυρώσαμε.Ο Πηνειός γελαστός ιριδίζει,ανοιξιάτικο έρωτα βαφτίζει.Δυο τροχοί στο χορό με καλούν·σε ταξίδι μαγικό με πλανεύουν.Χανουμάκι ντυμένη, σε θερινή σκηνή,λικνίζω το...

Συμμετέχει στη συλλογική ανθολογία με τα διακριθέντα έργα του 10ου λογοτεχνικού διαγωνισμού Ποίησης και Πεζόμορφου στοχασμού «Κύπρος 20 Ιουλίου 1974 η μέρα που δάκρυσε ο ελληνισμός»     εκεί σταμάτησε ο χρόνος σε  1974  θύμησες  που αδυνατώ  να μοιράζομαι παρά...

Μέ ἔστειλε ἡ μάνα ἤ ὁ πατέρας - δέ θυμᾶμαι Μέ ἕνα μπουκάλι, ἀπέναντι, στό ὑπόγειο μαγερειό Κρασί νά φέρω γιά τό μεσημεριανό Μά ὅσο νά πάω καί νά ‘ρθῶ - ἀπέναντι λέμε ἔτσι; ἴσια μέ δέκα δρασκελιές - τό μαγερειό ἐσβήστηκε σάπισαν τά κεπένια κι ἀντίκρυ μάνα, πατέρας...

Αυτό το βαθύ βλέμματου φόβου ή της αποφυγήςπως μοιάζει με μια τεράστια μπλε πεταλούδαπου ήρθε και κάθισε στα μαλλιά σου να μ’ εμποδίζει έτσι να τα χαϊδεύω,να τα χτενίζωκαι να τα στολίζω μ’ εκείνα τα παράξενα πολύχρωμα κοκαλάκια που είχαμε διαλέξει μαζίένα απόγευμα του...

Πολλών αιώνων πόλη, με πλούσια ιστορία Καμάρες, κτίρια, ρυθμός, θυμίζουν Βενετία Ένας λαβύρινθος σωστός με αμέτρητα σοκάκια πλήθος πλατείες, εκκλησιές, ανάκτορα, πλακόστρωτα δρομάκια   Tεκτονική ανάγλυφη, πολύμορφα τα κτίσματα οικίες όπου βίωσαν του πνεύματος...

29 Μαίου 1453 η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους τούρκους βάρβαρους. Και η βαρβαρότητα και το μαγάρισμα συνεχίζεται…   Στην εκκλησιά των εκκλησιώνμες την Αγιά Σοφία,σουλτάν εφέντης του Ισλάμέκανε λειτουργία. Όνειρο, λες, πολλών ετώνόμως να σε ρωτήσω,την...

Εκεί, που η πέτρα στάζει πεθυμιά απ' το στόμακι είν' ποτισμένο απ' τον ιδρώτα μου το χώμα. Εκεί, που τρέχ' ο λογισμός και ξαποσταίνει,που νιώθω και νογάω τη γη μου ν' ανασαίνει. Εκεί, που ψέλλισα τα πρώτα μου τα λόγιακαι δεν υπήρχαν στη ζωή μου τα ρολόγια! Εκεί, που...

Στόν κόσμο των Αντίχριστων Εδιάλεξες Πατρίδα! Εβραίοι σε σταυρώσανε Ν´αλλάξει  η Γή σελίδα ! Χριστέ! Πού τήν περπάτησες ,  πατέ-πατέ τήν Γάζα.. Αν ξανακατεβείς στήν Γή,  θά βρεις μονάχα μπάζα!! Ήθελα νά τό γνώριζα ,  κι αν πάω νά κατέχω... Σέ Τόπο Θεοβάδιστο, πόσες...

Και έρχεται η άνοιξη! Και περπατώ στους διαδρόμους του κήπου.Θωρώ από μακριά την κληματαριά να έχει αρχίσει να φουντώνει μα.. σταματώ στο φυτεμένο δυόσμο. Δεν προχωρώ, εκεί γέρνω το κεφάλι, μέσα στα μοσχομυρισμένα φύλλα να χαϊδεύω τα νέα βλαστάρια που σηκώνουν...

Το βλέμμα που κρύβεται στην ομορφιά της ψυχής σου, το πάθος που υπογραμμίζει την ηδονή στο κορμί σου, η ανάσα που απεικονίζει την αγάπη στο σώμα σου, τα μάτια που διαπερνούν το θάνατο είναι οι πηγές της ευτυχίας    του ιερού  κόσμο μου σου.   Το αίμα που ραίνει...

Τα καλύτερα ποιήματατα έγραψα περιμένοντας στην ουράστην τράπεζαμέσα στην αναμονή(Θλιβερή και ατελείωτη είναι πάνταθλιβερή κι εγώ)Μέσα στην αναμονή λοιπόνέσπερνα σκέψειςθέριζα ποιήματαΣαν μια απελπισμένη προσπάθειανα γραπώσω το χρόνο απ’ τα μαλλιάνα διασώσω τη μέρα...

Των ωραίων οι σκοποί, του λαού τραγούδια, στα ερεχθεία των πουλιών ανθίζουνε λουλούδια. Λευτεριά και έρωτας, όνειρο ονείρων, οι πνοές τους δες κυλούν στο σώμα των Ηπείρων.   Δάκρυα, παράπονα, γέλια και ελπίδες,  συναισθήματα βαθιά, κοφτερές λεπίδες, που χαράζουν...

Αν πάρεις αυτό το μονοπάτι, αν ανηφορίσεις αυτό το κακοτράχαλο φαράγγι, σαν κομμένο από κλέφτικο σπαθί, που βγάζει πέρα στη Βοστίνα, μη ξεχνάς σε παρακαλώ, μη ξεχνάς ν’ ανεμίσεις μια άλικη...

Ο Θεός δεν είναι άλλος απ’ την αναμονή και τη χρόνια νοσταλγία, πως  μια μέρα θα εμφανιστείς στο λευκό Πύργο, στην πόλη της Πουλχερίας.   Ο Θεός δεν είναι άλλος απ’  τη χαρούμενη όψη της γαλάζιας βροχής, απ’  το μυστικό της ψίθυρο στις πέτρινες στέγες και στα...

Σαν νύχτωνε τα Σάββατα,έσερνε εκείνη ένα χάχανο,δροσερό σαν αφόρετο παπούτσι,καθώς τα φτερά της έτριζαν στην αύρα,κι από το δρόμο ένας αχός,άνθρωποι και Κένταυροι συγκρούονταν τυχαίως,το ποδοβολητό απ’ τις οπλές τους,και τα ελεεινά ερίφια από τις παρακείμενες...

Όσα δάκρυα, έχυσα Τόσα γέλια απέρριψα Όταν κοιτώ τη ματιά Σου Και τη  μορφή Σου αντάμα Τότε θυμάμαι Εσένα Και το γλυκό Σου πρανα   Ζήσε το όνειρο Πράσινα ήταν τα μάτια  Σου θαρρώ Έκανα πως τα ξέχασα Εγώ Μα ήταν χαραγμένα, στη ψυχή  μου Εδώ   Σου έφερα,...

Μισάνοιχτο παράθυρο στην πόλη, θέα μουντή και σκονισμένη. Στο απέναντι περβάζι κάτι πράσινα φυτά στέκουν απογοητευμένα.                   Απομονωμένες ζωέςμουντζουρωμένες… ανάσες βρώμικες. Στο γραφείο μου επάνω ένας ξένος επισκέπτης μια βιολέτα. Παράταιρη μελωδία σε...

Το τέλος γίνεται αρχή Και εσύ μου λες ότι αργεί  να ρθει η μέρα , Το φώς του φάρου έχει σβήσει, και το καράβι έχει κολλήσει,  σε μία ξέρα.   Δώσε μου μόνο μία στιγμή,  απ'τη ζωή την ακριβή,  να πάω πιο πέρα , η άνοιξη έχει ξεκινήσει , και αρώματα έχει σκορπίσει,...

Η μάνα μου ήτανε πορτοκάλι και ο πατέρας μου αποχυμωτής.    Εγώ υπήρξα, ανέκαθεν, το κουκούτσι  που σφήνωσε μες στα δόντια τους.    Τους άρεσε.  Κάλυπτα τα κενά τους.  Με ανέχονταν μολονότι τους ενοχλούσα κάποιες φορές.   Μ’ έγλυφαν τρυφερά με τη γλώσσα...

Εδώ, ανάμεσα στα σπίτιαμε το λουλακί στο βλέμμα,π' αγναντεύουν το πέλαγο,είναι που δίδαξε τ' αλφάβητο το Φως!Τούτην τη θάλασσα την μπούχισ' ο Θεός,μ' όλου του ζαφειριού το γαλανόκαι τ' ουρανού το χρώμα!Εδώ, γονατίζει το σύμπαν!Εδώ, που δεν θα μάθεις ποτέτι ψιθυρίζουν...

Έγρουζε ο χειμώνας, πυκνή η αντάρα πνιχτοί καπνοί από τζάκια και μυρωδιά από ξύλο εμποτισμένο. Γέρναν τα δέντρα. Θαρρείς βαστούσαν ακόμη κρεμασμένους από καιρό πολέμου στα κλαδιά τους.   Έπιασε να χιονίζει. Μα ένα χιόνι αλλιώτικο. Όπου επάνω του έπεφτε κόκκινα...

Υπάρχουν μέρες που βαθαίνουν τα ποτάμια   Η πέρα όχθη δείχνει μακρινή   Άγρια βροχή πλημμύρισε τη γη   Και πρέπει να περάσεις απέναντι, στη στάνη   Έχεις τα ζωντανά εκεί, μα άφησες και τα παιδιά σου πίσω   Πρέπει να πας και να γυρίσεις  ...

Μένω εδώ τ΄ απομεσήμερο κοιτώντας το κενό.Κλείνω τα μάτια για να δωκάτι άλλο απ αυτόπου έχει το κενό μου..Κάθοδος μυρίων, έφτασε μες το μυαλό,και μ΄ άρπαξε το τώρα, λεηλάτησε το όνειρο,γυμνή γυρίζω πίσω.Όχι δεν παραδόθηκα,φόρα παίρνω για να εφορμήσω… photo...

Εκεί που η φύση σπάταλη σε ομορφιά και χάρη, κορμιά αγγέλων κοίμισε στης γης το μαξιλάρι. Αγέρα στέλνει ο Όλυμπος τον πόνο για να πάρει, κι η Όσσα βλέπει και θρηνεί και σκύβει το κεφάλι. Μαύρες σκιές παραπατούν κλαίγοντας στο φαράγγι κεριά φυτεύουν και μετρούν ένα και...

Έλα  πουλί  σύ που πετάς στα ύψη  τα μεγάλα σ'ανοίγω  το  παράθυρο πέρνα  μέσα  στη σάλα! _Έρχομαι  σαν με θες κυρά  μα πές  μου  που  θα μείνω;ούτε  κλαδιά  ούτε  φωλιά έχεις  σ'αυτήν  να  γείρω.. _Σου δίνω  σπόρους  και ψωμί νερό  να ξεδιψάσεις θε να σου φτιάξω ...

Οδύσσεια, παλινδρομική ταλάντωση από τους ουρανούς των θεών Στα τάρταρα των δαιμόνων και τανάπαλιν η διαδρομή μου Αλγόριθμος, έρωτας, ζεύξη μεταξύ ύψους και  βάθους Μόχθησα, πάλεψα, έχασα, εξαπατήθηκα, απαξιώθηκα, χτυπήθηκα και λαβώθηκα στη ζωή μου Αλλά στα...

Άγγελος Κυρίου εφανερώθη στις μυροφόρες. Ο Κύριος ανελήφθη στους ουρανούς. Μήνυμα χαρμόσυνο απέστειλε σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,θανάτω θάνατον πατήσαςκαι τοις εν τοις μνήμασιν,ζωήν χαρισάμενος» Φως εκτυφλωτικό ξεχύθηκε παντού. Ο ήλιος και...

Πριν την Ανάσταση, προηγείται η Σταύρωση μέχρι την αποκαθήλωση που είναι  η τελευταία πράξη ταπείνωσης του Ιησού Χριστού.Αυτή  η Ανάσταση που οδηγεί στο φως μέχρι σήμερα και διώχνει τα σκοτάδια μας και θα εξακολουθεί να μας εμπνέει η θυσία του Χριστού στο Σταυρό του...

Ούτε το μαστίγιο το αγκάθινο στεφάνι το μίσος των ανθρώπων οι ύβρεις οι χλευασμοί η άρνηση τα καρφιά ο σταυρός το απαρηγόρητο βλέμμα της μητέρας σου η πατρική επιμονή η σιδερένια λόγχη η αποκαθήλωση δεν σε πόνεσαν τόσο πολύ   όσο εκείνο το φιλί στο μάγουλο....

Πέρασαν καύσωνες, πέρασαν χιόνια, και τραγουδήσανε αλλιώς τ’αηδόνια.   Πέρασαν έρωτες, μυρτιές και κρίνα, πέρασε η αγάπη μου και δεν την είδα.   Μόνο εκείνο …το σπίτι, στέκει αγέρωχο… στο φως του αποσπερίτη, με τις σκιές κρυμμένες στο φεγγίτη.   Να μου...

Κύριε με προσκάλεσες στο Μυστικό Δείπνο  της Αγάπης Σου. Έμεινα μαζί Σου, προσευχόμενη  στον Ουράνιο Πατέρα μας. Άκουσα  τις τελευταίες εντολές  που έδωσες στους Απόστολους Σου. Τα λόγια Σου χαράχθηκαν  βαθιά μέσα στην καρδιά μου. «Λάβετε, φάγετε τούτο μου εστί το...

Ας στοχαστούμε την εικονική πραγματικότητα που αλαζόνες ηγέτες βιώνουν και με ψευδαισθήσεις επιβιώνουν χωρίς να μετανιώνουν. Χτίζουν υπερπολυτελείας μνήματα, για ν’ αφήσουν ψεύτικα μηνύματα δήθεν υπερβατικής ζωής αιώνιας, που, όμως, υπονομεύουν  την ουσία της...

Ήρθαμε στο Λούβρο και σε θαυμάζομε, θεά του έρωτα, είπε Κοιτάς εσύ, κοιτάω εγώ, ταξιδεύομε στην καρδιά των αιώνων                          Τι είναι η αποχαύνωση με κρεμασμένα χέρια;                                                       Τι περιμένεις να μας ψιθυρίσει η...

Στεκότανε μπροστά μου, το δρόμο να μου κόβει. Ήρεμος, επιβλητικός,  με τα φτερά του μαζεμένα και το σπαθί στη θήκη.   Δίπλα του, αφύλαχτες φαρδιές διαβάσεις, κι εκείνος άγγελος φρουρός στο πιο στενό μπογάζι.   «Τί το φυλάς το μονοπάτι; Μικρό στρατί, στενό...

Βρεθήκαμε στην άμμο την καυτή παιδιά της πέτρας και του Ιονίου, άγρυπνοι προσκυνητές και  σιωπηλοί.   Ανέβηκε στο βράχο το γυμνό, γυμνή και ανθισμένη, τόξο θανατηφόρο στου ήλιου τα χέρια.   Προσεύχεται... Τα μάτια της κλειστά, προς τον βαθύ τον ουρανό...

Κι αφού σιγούρεψα χαμένο να μην πάειτων αναφιλητών το δάκρυ.Στην ηδονή της αντοχής παραδομένη,συγχώρεσης αντίδωρο σαν πήρα.Αφού επέδειξα διαγωγή κοσμία,μ' ένα τρισάγιο επουλώνω τις πληγές μου.Εκείνες που δεν θέλησα να δείξω...πως είμαι δυνατή για ν' αποδείξω!Τώρα...

Έχετε ποτέ στοχαστεί να σας μαχαιρώνουν, ή μ’ όποιον άλλον τρόπο να σας σκοτώνουν, και να τους λέτε «σας αγαπώ, σας συγχωρώ»; Αντίθετα, οι πολλοί επιλέγουν την εκδίκηση και μετά την αντεκδίκηση, για να επικρατήσει ο φαύλος κύκλος της βίας του αλληλοσπαραγμού, της ζωής...

Ποια ζωή… Αυτή που πλέον είναι δανεική; Ποια ζωή… Αυτή που πλέον σου χαμογελά πίσω απ’ την μάσκα; Ποια ζωή… Αυτή που χάσαμε στον γύρο του θανάτου; Για ποια ζωή να γράψω μου ζητάτε; Είναι εκείνη, που είχε λουλούδια στα μαλλιά Και της τα πήρε ο άνεμος, μια νύχτα του...

Ηλιόλουστη  μέρα, γεμάτη  φώς  με τον ήλιο  να λαμπυρίζει  μέχρι  τις απογευματινές  ώρες και να χαϊδεύει  με τις αχτίδες  του  κάθε  χόρτο  και λουλούδι  της Άνοιξης!Απρόσμενα  όπως συμβαίνει  στα όνειρα, βρέθηκα  σε μια πλαγιά  να κοιτώ  τα απέραντα χωράφια ...

Θε μου με δοκιμάζεις από φως σκότος δρόμο.   Μου φοράς τιμαλφή ναυαγίων στα μαλλιά   και κρεμάς τις δάφνες μου σε γάντζο σκουριασμένο   κατά πως έφτιαξες τη θυσία στο  ναό Σου κι αιωρείται η δόξα στο έρεβος   νήμα…   Να τραμπαλίζομαι να πέφτω...

  Ἡ γαλάζια πόρτα τῆς κουζίνας. Τὸ πράσινο χοντρὸ ψυγεῖο πίσω ἀπὸ τὴ γαλάζια πόρτα. Τὸ τρανζιστοράκι πάνω στὸ πράσινο χοντρὸ ψυγεῖο. Ἡ λειτουργία στὸ τρανζιστοράκι τὶς Κυριακὲς. Ὁ πατέρας νὰ ἀκούει τὴ λειτουργία ἀπὸ τὸ τρανζιστοράκι. Ὁ πατέρας νὰ ἀκούει μὲ δέος...

Κι ήρθε μια ξένη γραίαόσο κοιμόμουνκαι το κορμί της ήταν ένα χράμιτραχύ, βαρύκι απέραντομε πλάκωσε·– μα μην το ρίχνεις έτσι δίχως σεντόνια, μου λέειθα γδαρθείςή– ντύσου λίγο με το νερό του ποταμούκι έλα να γλιστρήσεις!σε χωράω μέσα μουβρε ταύρε μινωικέ!σε χωράω...

Αφιερωμένο στον Stephen J. Fry Πανέμορφη  όσο καμιά, δίχως λουλούδι στα μαλλιά με ήρωες και ρωμιοσύνη τα παιδιά σου γαλούχησες τη Δημοκρατία απ’ άκρου εις άκρον διέδωσες, με τους ασύγκριτους μύθους και τη σοφία σου λαούς καθήλωσες και με τα κάλλη σου, τους...

Μια παλιά φωτογραφία κλείνει μια ανάμνηση γλυκιά, ερχόμενη από τα χρόνια εκείνα, τ' ανέμελα, τα παιδικά.     Ένα αθώο προσωπάκι αγγελικό,  μια ψυχούλα αγνή, ευλογημένη, δυο ματάκια πράα, ταπεινά μα το χαμόγελο, τούτο το χαμόγελο,  κλείνει μέσα του όλες του...

Υπάρχεις, στο λυτρωτικό χορό της ευτυχίας, στη μαγεία των οραμάτων του ονείρου, στου φιλιού την εωθινή εξαύλωση, στων χειλιών το εκστατικό επίχρισμα   στις εκβολές των δακρύων στο στόμα, στους  ερωτικούς της άνοιξης ανασασμούς, στις ηδονικές του κορμιού αναζητήσεις....

Τρέχω πίσω από τη μάνα μου,  μα να τη φτάσω δεν μπορώ. Αλαφιασμένη, με πρόσωπο κέρινο από τον τρόμο, αμίλητη, βγάζοντας  άναρθρες κραυγές μόνο, όταν γυρίζει να  κοιτάξει, αν την ακολουθώ, με τα όμορφα μαλλιά της να κρέμονται άγρια στους ώμους της,  αντί για τον...

Σήμερα αντάμωσα τον Όμηρο. Μάκρυνε η γενειάδα του στο πέρασμα του χρόνου. Ξεδιπλώθηκε μέσα από τις σελίδες της Οδύσσειας. Ταξίδεψα μαζί του στην Ελλάδα. Πήγαμε βόλτα στην Ακρόπολη. Μού μίλησε για τη λάμψη της ιστορίας ψηλαφώντας τα μάρμαρα. Δεν έβλεπε. Τα μάτια της...

Σαν απ´το σπίτι μου περνάς, λίγο να σταματήσεις κι ας είν´η πόρτα του κλειστή κι ο κήπος ξεραμένος. Κι ας μην βγω έξω με χαρά ´καλώς τους ´να φωνάξω και με τα χέρια ανοιχτά για να σας αγκαλιάσω.   Ψυχή είναι ο άνθρωπος κι αυτή εκεί θα είναι για να φιλήσει τα...

Υπάρχει ακόμη Λευτεριά κι ασκλάβωτες φτερούγες... Μ αυτές ανήκουν στά πουλιά κι όχι στίς κάτω ρούγες!!   Θωρώ με όμορφα φτερά ! πουλιά  καί τά χαζεύω ! Μα μέχρι και του κόρακα ! πολλές φορές ζηλεύω .   Ήμουν Αητός και Φάλκωνας ! Πετρίτης  και Γεράκι. Και τό...

Η μητέρα μου κάτι έραβε στο δωμάτιοτραγουδώντας.Έπαιζα στο μπαλκόνι και η φωνή τηςερχόταν από το ανοικτό παράθυρο.Φωνή γλυκιά, μελωδική.Τα μικρά παιδιά έχουν ενστικτώδη διαίσθηση.Όλη η ευτυχία της καρδιάς της,φτερούγισμα πηγαίας χαράς,διοχετευόταν στο τραγούδι.Το...

Στο σκοτεινό δωμάτιο το μοιρολόιμιας χαμένης αγάπης που άργησενα έρθει, σκορπάει το λυγμό τουστ' άσπρα σεντόνια.Ο πυρετός ανεβαίνει. Η γύμνια τηςψυχής, γίνεται τροφή του.Ανεβαίνει, ανεβαίνει, μέχρι πουτο γκρι δηλητήριο, κυλάει στο κορμί.Κανένα θερμόμετρο δεν είναι...

Αδιανόητο: Άνθρωποι να λατρεύουν το χρήμα! Δεν είναι τραγικό, δεν είναι μέγα κρίμα; Λησμόνησαν του Σοφοκλή το άριστο το ρήμα. Η λατρεία του χρήματος είναι της διαφθοράς το πρώτο βήμα, κι ύστερα του Διάβολου πολύτιμο κτήμα, με τις ανθρώπινες σχέσεις μέγιστο θύμα από το...

Υπάρχει μια νύχτα που όλο μου διαφεύγει, σαν ένα τελευταίο νυχτερινό λεωφορείο που δεν το προλαβαίνουμε  όμως ένα αγόρι με ασπίδα ουρανού, την ψάχνει στα βότσαλα και στις σπηλιές των αχινών, την ψάχνει στις άσπρες πέτρες  εκεί όπου διασταυρώνονται αθόρυβα οι γραμμές...

Δεν με χωρούν φίλε τα ρούχα μου,  τα ενδύματα είναι στενά. Οι σάρκες μου πολλές και η ψυχή μου φουσκωμένη και πληθώρα. Κόσμε, τι ρούχα μου φοράς με στενεύουν και σκίζουν τις σάρκες μου, κόσμε πονούν τα κομμάτια μου! Τι ρούχα κόσμε είναι αυτά που σπάνε ακόμη και τα...

Την πρώτη φορά που έκρυψες κάτι κάτω από το χαλί ήταν ένα μικρό χαμόγελο που έμεινε αναπάντητο.   Ύστερα εκείνο το γλυκό , που σε μάλωσαν όταν το έφαγες Και τα 2 μούσμουλα που η μητέρα απαίτησε να κολλήσεις στο δέντρο της αυλής.   Ακολούθησαν αγάπες, φιλίες...

Στέκομαι στο κατώφλι ενός παράξενου Μεγάρου Είναι καφενείο, Καζίνο ή πορνείο; Τα φώτα απ’ τις ρεκλάμες με θαμπώνουν Τα γαυγίσματα με τρελαίνουν στο απόγειο Του ηδονισμού της μοιραίας απόλαυσης. Στέκομαι σαν άγαλμα χωρίς να ξέρω τι περιμένω, Ούτε μπαίνω, ούτε βγαίνω. Η...

Άνθρωποι με αφηνιασμένα βλέμματαφωνές αλλόκοτεςβαθιά πληγωμένες.   ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ   Τα καλύτερα ποιήματατα έγραψα περιμένοντας στην ουράστην τράπεζαμέσα στην αναμονή(Θλιβερή και ατελείωτη είναι πάνταθλιβερή κι εγώ)Μέσα στην αναμονή λοιπόνέσπερνα...

Στέκομαι ακίνητη σαν ήπιος άνεμος εγκλωβισμένος στο χολ. Διαβάζω οδηγίες απολυμαντικών, φαρμάκων. Μπαίνω πιο μέσα, αργώ να μπω· πολίτης πάντοτε του ενδιάμεσου κενού. Εκεί η αποφορά της απόστασης που δεν συνάντησε καμία εγγύτητα, εκεί κι η εκφορά των μεταφορών για τον...

Βρέχει. Το τώρα τυλιγμένο σε σταγόνες. Το χτες το χέρι σου στην πλάτη μου. Βρέχει, και μνημονεύω τις νύχτες που χαιρετάνε ολοφυρόμενες τις απουσίες. Οραματίζομαι τα δάχτυλά σου αποκομμένα από το σώμα. Μαζεύονται, απλώνονται, χορεύουν, σταχυολογούν αισθήσεις,...

Μια γυναίκα δοκιμάζει τα χτένια της και τρίζει ο αργαλειός της στα σύννεφα. Αστέρια μου χαρίστε μου χρώματα να κρύψω τις ρωγμές του μηδενός. Τόσα χρόνια υφαίνω το μέλλον κι ακόμα δεν έμαθα ν' αγαπάω σωστά. Ορκισμένη τεχνίτρα κι όμως η ουσία μου ξεφεύγει από τα...

Δεν ξέρω δε θέλω να ξέρω δεν είμαι εκεί έχω φύγει Ποτέ δε με κοιτάς εκεί που σε βλέπω δεν είχε έξοδο η γραφή πότε φως πότε σκοτάδι το μάτι ησυχάζει από το βλέμμα; Το βλέμμα από πού έρχεται; Του έριχνε στάχτη στα μάτια οι ακριβοί καθρέφτες ποτέ δεν κάνουν λάθος θα...

Σε δρόμο, λέει, ήμουν μοναχός. Πορτοκαλί το έδαφος κι ο ουρανός. Ξάφνου φάνηκε ο Χριστός, στους ώμους Του ήταν ο σταυρός. Τον ακολουθούσε στρατός Αγίων, προστατευτικός. Δεν είχε αγκάθια στα μαλλιά, μα λουλούδια ευωδιαστά. Γύρισε το βλέμμα και με κοίταξε γλυκά. Δάκρυα...

Τ’ αχλάδια κρέμονται στον πηλιορείτικο δρόμο κόβω κάνα δυο και συνεχίζω για τα μοναστήρια Οι καλόγριες είναι το μόνο είδος ανθρώπου που εξακολουθεί να φοράει γυαλιά φότο γκρέι ίσως και το μόνο που φτιάχνει καλό ελληνικό καφέ με λίγα δάκρυα μέσα έχουν από μια ιστορία...

Χωρίς το όνειρο να γίνω ο οδηγός μου δεν ξέρω τίποτα δεν άκουσα δεν είδα  μία ακατοίκητη πατρίδα             ο εαυτός μου     Νωρίς ξυπνώ , νωρίς κοιμάμαι , νωρίς τα θέλω μου να στέκονται εμπρός μου, είναι αυτά μόνο που θέλω να θυμάμαι  γιατί αυτά με...

Ήλιος που δεν νοστάλγησε να γίνει ανατολή. Βροχή που παραδόθηκε στου ανέμου την βουή.  Φεγγάρι που ξεθώριασε,  το φως του πριν αφήσει.  Αδύναμος να κουβαλάς τα βάρη   σε οτι αντιδράς.  Μπουμπούκι είσαι ξεράθηκες πριν τον ανθό αφήσεις.  Αβέβαιο συναίσθημα  μέσα στα δυο...

Η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ Ατελεύτητη η πνοή ,      σπιθοβολάει η καρδιά              να πυρωθούν τα παγωμένα κενά της  μοναξιάς ,                  να γίνουν φως.     Άνθρωπε               στο άδηλο «δούναι» άνοιξε τις πύλες της θεσπέσιας αύρας σου           να...

Ο  διάλογος του έρωτα με το κορμί   ποτίζει  με  λαγνεία το φιλί , ωθεί την ηδονή  στην  αναρχία , ανασταίνει την ευτυχία στο σώμα,   εκτοξεύει  την επιθυμία στ’ αστέρια.   Τ’ αστέρια είναι οι έμπυρες ζωές των  ανθρώπινων ψυχών,    που δραπέτευσαν από τον τάφο...

Περπατάει στον ίδιο πεζόδρομο, έξι χρόνια μετά. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι αυτή. Από μέσα. Μια μηχανή κρατάει τσίλιες έξω απ’ την παιδική χαρά που κάποτε ήταν λίγη. Σκάβει με τα νύχια της τα χνάρια που ξεχάστηκαν απ’ τους τουρίστες και κάθεται στην ιστορία του...

Αδίστακτοι, συνεχίζουν τις πολεμικές συγκρούσεις, των ανώμαλων μυαλών τους παρακρούσεις. Για το ποιος θα  είναι ο νικητής. Οι ανόητοι αγνοούν ότι στον πόλεμο ο θάνατος είναι διαιτητής κι όπου βρίσκει ευκαιρία προπονητής και, τελικά, νικητής. Οι πολεμόχαροι πηγάζουν...

Γονάτισε η Λευτεριά μπρος στον νεκρό λεβέντη που κείτουνταν σε φέρετρο γαμπριάτικα ντυμένος. Δάφνης στεφάνι απόθεσε εις τα σγουρά μαλλιά του, γλυκά του χαμογέλασε, στην αγκαλιά τον κλείνει.   Λίγο πιο πέρα η μάνα του κεράσματα μοιράζει ´σήμερα γάμος γίνεται,...

Ολόχαρη η ζωή μού έγνεψε θάρρος στη γέννησή μου Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ιδανική για εξαίσιες  φάσεις αναπτυξιακής ολοκλήρωσης Τυχερή οικειοποιήθηκα ευοίωνα μαντάτα Δάκρυα ερωτικού ενστίκτου Ανθρωπιστικό πνεύμα για χορήγηση έγκυρης  συνταγής επιβίωσης Η πλήρωση...

΄Εκθετη η ρακένδυτη κουρελού ψυχή πουάφησε στο πουθενά ο σκληροτράχηλος χρόνος,μαζί με την μεγάλη αποτυχία της μοναξιάς της.Αλυσόδεσε τα τρυφερά λιανά της πόδιαμε τους απαραίτητους ακολούθους της,τους αμείλικτους συμβιβασμούς,λέγοντάς της : Να πάρε... αυτά τα...

Πινέλο της καρδιάς μου Χρώμα των συναισθημάτων μου   Χωράφι του Νου μου Σκιά του ήλιου Του ιδιόρρυθμου εαυτού μου   Μούδιασμα των οφθαλμών μου Καθώς τα δάκρυα, αφήνουν ίχνη στην αφή μου   Στοιχίζοντας σε στοίχους, τις ταραγμένες σκέψεις της ψυχής μου,...

Ο συναγωνισμός μεγάλος στην έκτη τάξη του Δημ. σχολείου που τελειώνει φέτος η μικρή μου εγγονή!Εδώ και αρκετό καιρό, η Άση είναι πάντοτε συνεπής στα μαθήματα του σχολείου της. Δεν είναι μόνο ο σεβασμός προς  τους εκπαιδευτικούς του σχολείου της και των μαθημάτων της,...

Αν η αχαριστία και προδοσία της Ελλάδας ήταν από μη σύμμαχους, χαλάλι, ίσως θα χαρακτηριζόταν πολιτική κραιπάλη. Δυστυχώς, όμως, ήταν από «σύμμαχους» και «φίλους», πρωτοπόρους  στης μπαγαποντιάς τους θρύλους. Ξέχασαν ότι δίχως την ηρωική ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, οι...

Σε κείνα τα παλιά τραπέζια που οκλαδόν σχεδιάζαμε το μέλλον, σε κείνα τα κλειστά πατάρια που ρίχναμε θεμέλια στα όνειρά μας, είχα ξεχάσει φίλε κι αδερφέ μου, είχα ξεχάσει να σου πω πως σ’ αγαπάω.   Κι ούτε μια γρίλια δε σκέφτηκα ν’ ανοίξω, στον ήλιο που...

"Μετά το Θεό μου, Εσύ!" Σε τούτην την ευλογημένη γη,πώς επιτρέψαμενα εθιστούν τα μάτιαστην ασχήμιακαι στο θάνατο;Στην όρφνηπώς κυρίαρχος να γίνει;Μα, ήγγικεν η ώρα!Να εξορίσουμε το σκοτάδι!Πριν μας εκδικηθεί το φως!Το δικό σου Απολλώνιο Φως!Που ξεπηδάμέσ' απ' τις...

Αυτό δεν το λέμε μοναξιά πια εδώ. Το λέμε όνειρο παλιό. Από που έρχεσαι; Ποιός είναι ο αγαπημένος σου εχθρός; Έλα να μισήσουμε μαζί. Αυτό δεν το λέμε μοναξιά πια εδώ.   Αυτό δεν το λέμε μοναξιά πια εδώ. Το λέμε μακρινό ουρανό. Έχεις πολύ καιρό νεκρός; Είχες...

Συννεφιασμένος ο ορίζοντας αυτός ο έρωτας ελέγχει τη ζωή μου.   Υποψία φόβου. Δεν είναι καιρός για πειράματα. Ξαγρυπνώ με ύπνο γερμένο στα γόνατα.   Απομνημονεύω τις συντεταγμένες: Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Πράγα τόποι με κραδασμούς της νιότης.   Επίμονη η...

Έχω κρύψει την αγάπη στης ψυχής τα βορεινά για να μην την βρίσκουν ήλιε, τ΄ άγρια της γης θεριά. Για να μην την βρούνε μόνη και την κλέψουν μια βραδιά, και τι θ΄ απογίνω τότε μες στην μαύρη ερημιά.   Δες την έχω ντύσει ήλιε, με φορέματα χρυσά, με κασκόλ και με...

Καρφώνω τη λέξη μου στο στίχο ριγούν τα γράμματα, σφαδάζει το κορμί της. Ανοίγει η γραφή μου  τη καρδιά της αναβλύζει  ευλογία και  σκοτάδι .    Από το κεντημένο της  πλευρό ρέει  αίμα και  πνοή   Το αίμα   είναι το νόημα της λέξης, Κακοποιημένο, συχνά,   από  το...

Κι ύστερα ήρθε εκείνη η λάσπη.     Κι άπλωσε  ίσαμε τα κόκαλα.     Μέσα της ανάσαιναν τρεις τρεις οι αθώοι οι ένοχοι κι οι βαρυποινίτες.     Κάποιοι τουρίστες έβρισκαν γούστο να φωτογραφίζουν     ένα σακάτη Θεό βουτηχτή  ...

Να φοβάσαι τα ολέθρια τ’ ανεξήγητα. όσα δεν έχουν όνομα και δεν μπορείς να ονομάσεις κι όμως συνέβησαν τα έζησες σου ταίριαξαν σου τάραξαν το είναι σχεδόν αρρωστημένα κ’ ίσως ίσως που να πάρει ο διάολος τα θέλεις πάλι όλα απ’ την αρχή κι ας σε τρομάζουν περισσότερο...

Ποίηση είναι η μήτρα του συνδετικού πνευματικού κρίκου ανθρώπου και Πλάστη-Πλάσης. Πανώρια ψυχή, εξαίσιο πνεύμα, κορμί μεγαλείο!  Πρωτοδίδαξες το κάλλος, την αρμονία, τον ανθρωπισμό, το θείο. Τις υψηλές αξίες της ειρήνης κι αδερφοσύνης. Στην Πρώτη Γραμμή της...

Κι αν με ρωτήσεις πως με λένε, ένα θα σου πω. Ανώνυμο ον μέσα στο πλήθος γεννήθηκα και 'γω.   Χρόνια πολλά, χωρίς να με ρωτήσουν, στον κόσμο τούτο ζω.   Τις ομορφιές π' ανθίζουνε τριγύρω να οσμιστώ, δεν το μπορώ.  Και των ανθών την γύρη, την χρυσόσκονη των...

Απερίσκεπτα τραβήξαμε το κορδόνι από του τρένου το χρυσό καμπανάκι κινδύνου. Κι η ζωή, με βία μας πέταξε,  στο πρώτο βαγόνι. Άμαθοι ταξιδιώτες,  σαστισμένοι τριγύρω κοιτάζαμε,  την πολυτέλεια και την λαμπράδα.  Το μυαλό μας θαμπώθηκε.  Βαλθήκαμε να τρώμε με απληστία...

Έπεσε χιόνι νεογνό πάνω στα δέντρα! Αχνιστό και ανεπαίσθητο στους δρόμους, στα σπίτια, στις πλατείες , στα αυτοκίνητα έπεσε χιόνι! Παρθένο και βελούδινο, επουράνιο. Τα πάντα σκέπασε το χιόνι. Επιμελώς και δίκαια. Τίποτα δεν άφησε στο περιθώριο! Θαρρείς πως ήθελε να...

Ευτυχώς, υπάρχει η Ποίησηνα φεγγαροδένει τις νύχτες,να λύνει τις ανατολές!Φως ιλαρό να ξεχύνεται,απ΄ τις πύλες της Εδέμκαι να λούζει το λυσίκομο σύμπαν!Μ΄ έρωτος ελιξίριακι αγάπης ιάματα,στο μεδούλι να ρέει!Ευτυχώς, υπάρχει η Ποίησηνα διαβάζει κάτι κι ο Θεόςστον...

Μόνης ψυχής το κρύο δεν περνά μάτια θλιμμένα, μελαγχολικά  κάτω από της νύχτας τη βαθιά σιωπή  μένει η αγάπη άδεια, ορφανή    Είναι η ζωή μια γκρίζα συννεφιά  λες και το φως γοργά την προσπερνά φώτισε ήλιε, φέρε ζεστασιά  να βρει η καρδιά λιμάνι και χαρά   ...

Άνοιξα τη ψυχή μου στη αρμονία, των οσιωμένων  από τον έρωτα δακρύων σου, το άρωμα της σκιάς σου τη ζωή μου με κάλλος  και αγάπη να υφαίνει, τα ανέραστα φιλιά να σκοτώνει, που εξαπατούν το πόθο, νοθεύουν  τα ένστικτα του πάθους,  νεκρώνουν  τις  τέρψεις  του κορμιού ,...

Σκύψε την ώρα που σωπαίνουν γύρω σου. Ενώ ηχούν. Δίχως είσοδο δίχως εσένα δίχως έξοδο. Σκύψε ανίσκιωτα στους ήχους που δεν τους ακούς και εξακολουθούν. Άρρηκτα γρήγορα αμέσως - σαν θύμηση! Σκύψε από δύναμη! Σπίρτα τα φώτα τα αναμμένα, θα σβήσουν. Οι φωνές κεριά που...

Μη μου θυμίζεις περασμένες εποχές που στάζαν πίκρα στη ζωή μου και φαρμάκι, όλα τα άσχημα ας μείνουνε στο χθες, είν´η καρδιά μου της αγάπης παλατάκι.   Είναι σαν ήλιοι τα ματάκια δυο παιδιών που με ζεσταίνουν και τη ζήση μου φωτίζουν, είν´οι φωνούλες τους σαν...

Κάποιοι αναζητούν το Θεό στην τεχνολογία. «Δεν έχουν το Θεό τους». Βρίσκονται σε πνευματική αργία. Τον αναζητούν στα πέρατα της Γης, στο διάστημα, σε άγνωστους πλανήτες, σ’ αόρατους και ορατούς συμπαντικούς «αλήτες», με τηλεσκόπια, τεχνητούς δορυφόρους, κι άλλους...

Ω! αν μπορούσες να νιώσεις τον ερχομό μας. Ω! αν μπορούσες να δεις το τελείωμα των αναπνοών μας τίποτα δεν θα τελείωνε ποτέ όλα θα ζούσαν για πάντα μέσα στο αχανές σύμπαν μας. Και εκείνο το ολοκληρωμένο αύριο θα γινόταν τώρα. Και εκείνα τα σκοραρισμένα κρεβάτια θα...

Τις δάφνες που έδρεψασε εφήμερες κλίνες,στεφάνι δεν τις έπλεξα.Κορνίζα δεν τις έβαλα.Δεν τις αναπολώ σε νύχτεςμαύρης μοναξιάς,σε ξεχασμένες επετείουςκαι στις πανηγυρικέςμεταξύ ανδρών εξομολογήσεις. Σ’ ένα κουτάκι τις φυλάω.Σ’ ένα απ’ τα πιο ψηλάράφια της κουζίνας...

Ο ένοικος του τρίτου ορόφου κύριος Γ, άκουσε ουρλιαχτά και κλάματα στην πυλωτή της πολυκατοικίας στον χώρο του πάρκινγκ, σαν να ούρλιαζε απόκοσμο πλάσμα, σαν  πολλές φωνές να έσμιγαν σε μια πλεξούδα θυμού και παράπονου. Κατέβηκε τις σκάλες και ήταν έτοιμος ν`...

Μου πρότειναν, να γίνω «ισχυρός», της εξουσίας «μασκαράς». Αρνήθηκα. Κι έμεινα άνεργος. Μου πρότειναν, να γίνω μαρμαράς, των πλουσίων να φτιάχνω τα παλάτια. Όμως, αντιπαθούσα της πολυτέλειας τα «καράτια». Κι έμεινα πάλι άνεργος. Τελικά, με δική μου απόφαση, και χωρίς...

Μονοπάτια στην πανσέληνο, το σώμα σου   Μαζεύουν οι παλάμες σου, τον ουρανό   Οι θάμνοι σου, καρποί μεσ΄τα μαλλιά σου   Τα πάθη σου, στο έλεος των θαλασσών.   Φυτρώνεις λιμνοθάλασσες Τους ίσκιους των βουνών ορίζεις   Ξεμοναχιάζεις πράσινες...

Μπορείς να διαψεύσεις τα λόγια όσο υπέροχα κι αν χάιδεψαν τ’ αυτιά. Όσο κι αν άγγιξαν τη καρδιά σαν ποίημα βάλσαμο που ύμνησε τον Έρωτα.   Μπορείς να πάρεις πίσω λέξεις, υποσχέσεις ποίημα, τραγούδι… Μπορείς Να καταπατήσεις ιερούς όρκους αγάπης Μπορείς…   Δεν...

Αϊ Γιώργης ο Έρωτας πάνω στ’ άλογο ή ψέμα του Απρίλη; Φρέσκους έρωτες κι αρχαίες προδοσίες φιλοτεχνεί η ΑΝΟΙΞΗ.   Όμως… Όνειρα Αερικών τις καλοκαιριάτικες νύχτες κοιλοπονούν την αιώνια αλήθεια: (Θ)ΕΡΩΣ!   Αλλά… Η σκουριά του Κρόνου διαβρώνει σταθερά τους...

Μερικές φορές ένα όνειρο είναι μια εικόνα σε συνθήκες αποδόμησης. Οι συνθήκες πυκνώνουν γρήγορα κι έπειτα καταλήγουν σε μια κοιλάδα ή σε μια θάλασσα που δε με πνίγει αλλά με στηρίζει σε ένα βάθρο. Βλέπω δίπλα μου τον άνθρωπο Toyota Camry και τη γυναίκα περιδέραιο....

Σταγόνες απ'το δάκρυ Σου της Θείας Κοινωνίας το νάμα. Και του αίματός Σου οι ρανίδες, κόκκινοι κόκκοι απ'τη ψίχα του ροδιού. Από το παραθύρι του Παράδεισου, Χριστέ μου ΕΣΥ, τι είδες και σ'έναν κόσμο ήρθες λυτρωτής να γίνεις του κακού; Στο χλευασμό των άπιστων κουρέλι...

Ένα πουλί κελαηδεί κάθε πρωί έξω απ’ το παραθύρι μου. Γλυκό ξυπνητήρι απεσταλμένος της φύσης μου θυμίζει την έναρξη της μέρας είναι μαγεία το κελάιδισμα του κι ας μην καταλαβαίνω αν είναι καρδερίνα καναρίνι ή κάτι άλλο αυτό το πουλί μου δίνει δύναμη να σηκωθώ απ’ το...

Χρόνια τώρα από ’ταν  μικρός τον είχαν διώξει για να γλιτώσει από τις λάσπες και τις γλώσσες του κόσμου στη μακρινή πρωτεύουσα αναζητώντας καλλίτερες μέρες, χρόνια τώρα γυρνάει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Πότε το Πάσχα με τα κόκκινα αυγά και τη βοή του ποταμού και...

Έκοψες κλωνάρι ελιάς  ζωή το ονόμασες. Έπλεξες στεφάνια ελπίδας και τα κρέμασες στους  γκρεμισμένους τοίχους μας. Έκλαψες τα χαμένα όνειρα και προσευχήθηκες, να μη χαθούν, να μετουσιωθούν σε πηγή αναζωπύρωσης. Κουράστηκες  να ατενίζεις σκιές του ίσως στον ορίζοντα....

Μέσα από το πυκνό πέπλο της καθημερινότητας, συχνά ξεχνούμε τη δύναμη που κρύβεται στο βάθος της καρδιάς μας. Όπως ο μικρός γίγαντας που κοιμάται σε κάθε έναν από εμάς, έτοιμος να ξυπνήσει και να εκπλήξει τον κόσμο με τη δύναμή του. Μπορεί αυτή η δύναμη να εκφραστεί...

Καλώς όρισες Άνοιξη!  Καλωσορίζοντας την Άνοιξη καλώς ορίζω και εσάς φίλοι-φίλες αναγνώστες της Greek News and Radio FL.  Ευχαριστώ την εκδότρια Ioanna Lazarou για την ευκαιρία να επικοινωνήσω με Συν-Ελληνες μέσω της εφημερίδα της. Είναι ιδιαίτερη χαρά για εμένα...

Τα χέρια σου, τα μαγικά, το ξύλο μεταμόρφωναν σε λύρα του Απόλλωνα. Λαούτα, μαντολίνα και βιολιά, που ΄δώσαν νότες σε ορχήστρες, γεννήθηκαν από την τέχνη την παλιά και την επίμονη δική σου αγκαλιά.   Χάρισες στις νύφες συνοδούς, γλυκόλαλους κι αστραφτερούς, στο...

Σύναξη κάλεσαν θρησκευτικοί ηγέτες του κόσμου, άσχετα αν ορισμένοι ήσαν μέλη του υποκόσμου. Για ν’ αποφασίσουν-επιτέλους-ποιος είναι ο αληθινός Θεός! Αρχισαν ειρηνικά, διπλωματικά, με φιλοφρονήσεις. Όμως, στην πορεία διαφώνησαν με διαξιφισμούς και αντεγκλήσεις. Οι...

Ανάμεσα στους πέντε δρόμους στο βρώμικο στενό με τις λακκούβες και τα λασπόνερα με τους κάδους ξέχειλους στο σκουπίδι βήματα μπροστά στο μαγαζί με το πινκ-πονκ στη σκοτεινή γωνία δυο κορίτσια φιλιούνται με πάθος την Θεμιστοκλέους διασχίζει με φούστα πλισέ ο άντρας με...

Ο αδελφός μου ο Λευτέρης, το φοβότανε το νερό… ήτανε καλό παιδί ο Λευτέρης… ξύπνιο, φιλότιμο… μα αψύς. Μια κουβέντα του ’λεγες, σου γύριζε δέκα… Οι γέροι μας πεθάνανε νωρίς, μας αφήσαν μόνους να τα βγάλουμε πέρα. Εγώ ήμουνα ο μεγαλύτερος. Εγώ του στάθηκα και μάνα και...

Στον αέναο κύκλο της ζωής, αγεωμέτρητες ακόμα οι αραχνιασμένες γωνιές της αδικίας, οι χορεύουσες επί της Πτώσης του Ανθρώπου...   Οι μαθηματικοί, παρά τις πολλές προσπάθειες, δεν μπόρεσαν να επιλύσουν το πρόβλημα. Και οι ποιητές ασκούμενοι των δακρύων,...

   Τις καλοκαιρινές νύχτες, αυτή την πετρωμένη ώρα μεταξύ ζωής και άσπιλου θανάτου, απλώνω τις φτερούγες μου πάνω από τις χρυσές μνήμες. Πληγώνονται τα, άλλοτε, νεανικά δάχτυλα στο χοντρό γκρίζο γαρμπίλι καθώς διασχίζω άχαρα τις σιδηροτροχιές με λαστιχένιες...

Μορφή λιτή,αρχαιοπρεπής!Καρυάτις, δωρικής κοπής.Κάλλος ασύγκριτο!Πνεύμα ελεύθερο!Καθάριο βλέμμα,βλέφαρα στιλπνά!Εβένινα μαλλιά.Τέχνης ιέρεια, φωτεινή.Βαθιά, εκφραστική φωνή.Εικόνα του πολιτισμούκαι της Ελλάδας όπου γης!Στάθηκαν δίπλα σου,"Ανθρωποι, άνθρωποι",τόσοι...

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ  συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

Ἕνα παιχνίδι ζωῆς ἕνα στοίχημα χωρὶς νικητὴ καὶ ἔπαθλο ἡ ἀνάσα σου.   Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν τεράστιο τὸ κόστος καὶ δυσανάλογο μὰ ἀξίζει κι ἂς εἶναι τελικὰ μονάχα ἕνας γύρος. Μία περιστροφὴ γύρω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα ἀδιέξοδο ποὺ καταλήγει πάντα ἐκεῖ στὴν ἀλήθεια τοῦ...

Δες έναν Μάρτη δακρυσμένοπού 'ρθε φέτο στο κατώφλι μας,να πενθοφορέσει την άνοιξη στα μαβιά,να πνίξει τις μανάδες στο θρήνο!Ένα ταξίδι ράγισε τη νύχτα ουρλιάζοντας,κι ύστερα κύλησε τα όνειρα νεκρά στις ματωμένες ράγες.Αυγή πρωτομηνιάς ξημέρωσεκαι βρέχει τόση λύπη και...

Άγγελοι πέταξαν στο σύμπαν με τα όνειρα μισάκι άλλοι χαροπαλεύουν επί γηςστις ράγες των ανεύθυνων.Ραπίζει παγερή οδύνη τ' ανεμόβροχο,ντύνεται τ' αδικαίωτο με της οργής το πανωφόρι...Διπλό το φονικό,όταν στην ατιμωρησία ξεγλιστράει!        photo...

Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου (ή ακανθόχοιρου) Μιλάει για την αναπόφευκτη τριβή Που προκαλεί η επαφή των ανθρώπων. Δεν μπορούμε να αγαπηθούμε δίχως να αλληλοτσιμπηθούμε Και να πονέσουμε. Ως εκ τούτου ούτε κι ο πόνος είναι εφικτός δίχως την αγάπη. Σε αυτό το πείραμα της...

Πανάγιο το χώμα στη γη των Ελλήνων Που κρύβει τ΄ αστέρια στη γη του θεού Άμμωνος  Λαχταράει η ψυχή να βιώσει την ένδοξη μνήμη  του Στρατηλάτη Μακεδόνα Που ένωσε τους λαούς τριών ηπείρων Που τιθάσευσε τα εσώτερα πάθη του για να τιμήσει την πατρίδα του και το χώμα των...

Ουδέν νεώτερον από τον πολυμήχανο Οδυσσέα. Με απίστευτα γοργούς ρυθμούς προχωρά η ιδρυματοποίηση της χώρας. Ψηφίστηκε ο νέος ποινικός κώδικας εις βάρος της ισονομίας ή ακόμη και εναντίον της ισονομίας. Κλείδωσε το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια τα οποία με τη...

Εγώ δέντρο γεννήθηκα σ’ ενός γκρεμού την άκρη γεράκια είχα φίλους μου κι αγρίμια του βουνού. Ο ήλιος από πάνω μου με χτύπαγε στο μάτι, μοναχική ελπίδα μου τ’ αλάργεμα του νου.   Εγώ δέντρο γεννήθηκα σ’ ενός γκρεμού την άκρη τριγύρω μου απλωνότανε μια θάλασσα...

Ψυχή, Απορροή της ουσίας του θείου, Αρχή της ανάσα του αιώνιου, Πύλη μετάβασης στο επέκεινα, Αποκάλυψη των λαθών της δημιουργίας, Επώαση της ηδονής στον έρωτα, Ένωση του ονείρου με το υπερβατό, Εξωραϊσμός του χρόνου, Μύρο στης άνοιξης το δάκρυ, Οσίωση του θαυμαστού...

Μάννα.. Μέρες τώρα βλέπω άσπρες πέτρες  σαν χιόνι  να ρίχνονται μπροστά στο Πέλαγος.. Μάννα!..Μάννα!..Πού είσαι;   Πρέπει ν'ακούσω τα Όντα  που μιλάνε μέσα μου από μέρες.. Πρέπει να ενστερνιστώ τα σημάδια  και να γράψω..   Μάννα Δεν ήθελες πότε να γράφω...

Χασμουριέσαι. Ληστές, αγκάθια ψυχές πηγαινοέρχονται φωνές, λαρύγγια ξεχειλωμένα.   Η ιστορία ακροβατεί λησμονημένη.   Σε παίρνει και πάλι  ο ύπνος.   Απλώνεις χέρι να θρέψεις την πείνα. Αρπακτικά οι μνήμες γδέρνουν. Κλαις. Σε αγνοούν οι άλλοι. Κρατάς το...

Επέπλευσα Επίπλους Επίδαυρος Επεβίωσα Επιδόματα Επιρρήματα Επιφωνήματα Επιθεώρηση Επιτυχία Επέρασα Ευτυχώς…     photo Foundry / https://pixabay.com 

Τί να κάνουν οι ψυχές κάθε φθινόπωρο;Μπαίνουν σε λήθαργο άραγεή ξυπνάνε μεθυσμένες απ’ τα πρωτοβρόχια;Μιχάλη Γ, Αννίκα Ν , Χαράλαμπε Η,πού να είστε τώρα και γιατίΝα βυθίζεστε σ’ αιώνια σιωπή Όταν βλέπω φύλλα ξερά τις Κυριακές στα πεζοδρόμιαΝοσταλγώ αυτά που δεν...

Νέα Υόρκη 2017     Πόσα δάκρυα χωρούν για να γεμίσει το κενό; Πόσες προσευχές;       photo WikiImages / https://pixabay.com 

Ἦταν σκληρὰ τὰ περσινὰ κεράσια καὶ οἱ φωνές, ἀπὸ χῶμα. Μὰ ὁ Τὸμ ἦταν ἕνας ἁπλὸς θνητὸς κι ἂς τὸν ἔλεγαν στὴ γλώσσα του «Θωμᾶ».   Κρατοῦσε τὸν θλιμμένο οὐρανὸ στὰ χέρια του καὶ μὲ ρωτοῦσε: Πῶς ἀνταμώνουνε μαζὶ ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ θεριὸ τὸ ὑπερκόσμιο μὲ τὸ θνητό; Καὶ...

Αυτό το μάρμαρο, το βάψαμε με ολόμαυρη μπογιά. Θυμάσαι ; Αυτό που αστραποβολούσε στου ήλιου τα μπες-βγές, παίζοντας κρυφτό πίσω απ' τα σύννεφα, της όποιας δυσκολίας... Λαμπεροφροσύνες στην αρχή.. Απομυθοποίηση της αλήθειας μας στο τέλος…. Τελειώσανε τα ολόγιομα...

Κι αν σου χαράξαν με σπαθιά την τόση σου ομορφάδα, όπου κι αν σκάψουνε βαθιά, παντού θα βρουν Ελλάδα.   Οι ρίζες σου Ελληνικές απ τα παλιά τα χρόνια κι οι πέτρες σου τον Όμηρο θα τραγουδούν αιώνια.   Απ´ τη ψυχή σου ποιός μπορεί την Ακρόπολη να πάρει ή τη...

Τι θλιβερά που στέκονται αντικριστά τα ερωτευμένα δέντρα. Αγγίζονται οι φτέρνες τους βαθιά μέσα στο χώμα, μα στα κορμιά τους ο πόθος μένει πάντα ανεκπλήρωτος. Θροΐζοντας ασθενικά τα λόγια της αγάπης, σαν άλλοι δεσμώτες περιμένουν για ένα άγγιγμα, για μια αγκαλιά,...

Σύναξη κάλεσαν στον ΄Ολυμπο οι πέντε αισθήσεις. Για να διατρανώσουν τα προσόντα τους χωρίς ψευδαισθήσεις. Πρώτη η όραση, που τόνισε ότι χωρίς αυτήν η ζωή δεν αξίζει. Στοχαστείτε, είπε, να μην μπορεί ο άνθρωπος να βλέπει τα αγαπημένα του πρόσωπα, τον ήλιο, τ’ αστέρια,...

Χόρευε μες τα μπαχαρικά ξυπόλητη, κάτω απ΄τα πέλματα σκάγανε πιπέρια όλης της γης τα νοστιμοχώραφα κι άλας σε κόκκους, κρυσταλλάκια αλμυρά κι  άμμος, άμμος μιας στιγμής σε κλεψύδρα.   Τώρα ! Τώρα την έβλεπε. Μυρίζοντας στο σκοτάδι το σώμα της, ένα λεπτό νήμα...

Να σε' δω να σε εκεί, να σε πέρα μιά κροτίδα που σκάει στον αέρα και γεμίζει η νύχτα μου χρώματα.     Να αρχή να 'σαι μέση και τέλος μιά καρδιά τρυπημένη με βέλος  που αλλάζει μορφές ονόματα.   Να σαι θάλασσα και να 'με κύμα  να με  η θλίψη να 'σε η...

Σημάδια και σημαίεςλάβαρα και λάθηενοχές και ένοπλες συρράξειςδρόμοι και δάδεςπύρινα λόγια και πράξειςταξίδι και τάξη στον κόσμο: παραλογισμόςκρυφτό με τα όπλαπόλεμος παραδώσειςστιγμές και στάσεις με παύσειςαναπολώ: έρωτες εκρήξεις και ευχές αίμασημεία στίξης σε...

Το σπίτι αυτό , το έφτιαξα πιστεύοντας πως θα ΄ρθεις .. Δεν πήγα μακριά , πάνω στην πληγή μου το έστησα .   Τις νύχτες κλαίνε ακόμα τα παιδιά στο διπλανό δωμάτιο... -Όχι , δεν είναι τα παιδιά , μου λένε , κοιμήσου .. Μα εγώ σηκώνομαι και τρέχω να τα σώσω ......

The earth The sky The sun And me   The green The blue The red And me   The leaves The roses The birds And me   All sing A song Of love For you         photo dimitrisvetsikas1969 / https://pixabay.com 

Peace love messages friendship feelings Kindness is peace, solidarity, hope, cooperation without vices and passions... Peace blowing brotherhood and happy sky forever grateful!       photo NoName_13 / https://pixabay.com 

Τι να πει και τι να πρωτοφωνάξει, ένα σώμα, που δε λέμε να το σεβαστούμε και το αφήνουμε έρμαιο τάχα μιας αγάπης ή ενός έρωτα που πιστεύουμε απ’τα βάθη της ψυχής μας που αγγίξαμε. Τι να πει και τι να πρωτοφωνάξει ένα σώμα, όταν τ αφήνουμε και το καθοδηγεί ένα άλλο,...

Στάσου για λίγο, μείνε εκεί που ΕίσαιΜη χαλάς το έργο που έφτιαξες Τα πυργάκια της άμμουΤην αύρα της  θάλασσαςΤο πούσι  της Αυγής  κ την Ζωή της Σελήνης Που προσδοκάΜέρα με την Μέρα, όνειρα με πολύχρωμους δράκους Ζήσε το παραμύθι που μόλις δα αρχίζει κ δώσε Τέλος,...

Κάθε χρόνο, στις 14 Φεβρουαρίου, ο κόσμος γιορτάζει την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, μια γιορτή αφιερωμένη στην αγάπη και τη ρομαντική σχέση. Παρόλο που αυτή η ημέρα είναι μια ευκαιρία για να εκφράσουμε την αγάπη μας στους άλλους, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η αγάπη δεν...

"Γλυκέ Έρωτα, που είσαι ο πιο ωραίος από τους αθάνατους θεούς, που κάνεις να κόβονται τα πόδια και που σε ανθρώπους και θεούς αιχμαλωτίζεις το νου και τη θέληση!" Πόσο όμορφα το διατύπωσε ο Ησίοδος τον 7ο αι. π.Χ. στη Θεογονία του! Έρωτας… Ο εγωιστής, ο κτητικός, ο...

Χαιρετίσματα στην εξουσία, που έχει χάσει την ουσία, και την πνευματική και ηθική συνουσία. Καταπιάνεται μόνον με κατώτερα πάθη, διαιωνίζοντας τα τραγικά της λάθη. Αλλοι ψάχνουν για νέο Μεσία, κάποιοι για σωσία, κι άλλοι για παράνομη περιουσία. Οι ισχυροί πάσχουν από...

In distant lands, where new horizons may lie a true warrior is travelling around the world, Going with the winds and thunders’ storms. His heart is blazed with an ancient fire, With sword in hand, he braves the night, Guided by the moon's soft light.   Across...

 [Αφιερωμένο στη μνήμη της αγαπημένης μου μητέρας]  ‘’Πώς σε λένε; Τι μέρα είναι σήμερα; Τι μήνας, θυμάσαι; Πώς λένε τον άντρα σου; Πόσα παιδιά έχεις; Πόσα εγγόνια;’’ Απάντησε σε όλες σχεδόν τις ερωτήσεις του αλλά με φανερή αβεβαιότητα. Το πληγωμένο βλέμμα της, που...

Αγάπη. Λέξη που προέρχεται από την αρχαιότητα ακόμα και προϋπάρχει όλων. Βαθειά ριζωμένη μέσα στον κάθε ένα από εμάς, όπως ακριβώς και το dna μας. Αγαπώ θα πει τρεφω συναισθήματα συμπάθειας, στοργής, έρωτα για κάποιον άλλο. Μέσα της κρύβονται όλες εκείνες οι λέξεις,...

Αστρολουσμένη, Ορσηίδος κόρη, της θάλασσας και του ήλιου ερωμένη, της Μεσογείου δαντελένια πλώρη, αρχόντισσα της πέτρας παινεμένη! Φιλοσοφίας κι επιστήμης μήτρα, από σελήνης οίστρο γεννημένη, του αμπελιού και της ελιάς η φύτρα, στου ζέφυρου τη σκάφη ζυμωμένη. Της...

Ντύθηκε όμορφα με ρούχα γιορτινά, βγήκε στο δρόμο κι είναι ολόχαρη η μάνα. Μήνας Ιούλιος κι είναι όλα φωτεινά, μόνο που κτύπαγε πένθιμα η καμπάνα.   Όχι, δεν είναι του παιδιού της η ταφή, σφαίρα δεν βρήκε τον λεβέντη τον δικό της, λόγο της έδωσε γερός πίσω να...

Ποτέ δεν υπήρξα ως ήθελα ερωτευμένηίσως  να 'γραφακαλύτερα ποιήματα..Λείπω απ'των λέξεωντη μοιρολατρίααμελητέα ως ποσότηςδεν λογαριάζομαι ούτε γονατιστήστο υπόγειο σμίξιμο του...κι αυτό  το "κοινή συναινέσει"διίσταται πλήρως τουαιτήματος...Καλώς κι έλειπες..Ιδίως  κι...

Στολίδια φορούσαν γυναικείο χαρακτηριστικό τα στολίδια! Χόρευαν τραγούδι του Πίνδαρου, του Ομήρου, του Σολωμού, του Ελύτη. σε μελωδία αόρατου ερμηνευτή!Καλά σφυρηλατημένες από πρόγονους παλιούςΓεννημένες σε σπηλιές σκέψεων! Στα ακρογιάλια του Ομήρου!Εκεί επωάζονταν,...

Πετούν δυο χελιδόνια,πάνωαπ’ τη στέγη του σπιτιού. Πότιζε η μάνα  μουδυο άσπρες τριανταφυλλιές.Πάνω,απ’  το μαύρο της μαντίλι,δυο μέλισσσεςμιλούσαν με την  ΄Ανοιξη.       photo susan-lu4esm /...

Κατά μήκος του στενού πεζόδρομουμπαρ και καφετέριες.Καθώς πίνει το ποτό τηςδιακρίνει στο απέναντι μπαρ την αγάπη της.Η ψηλόλιγνη κορμοστασιά τουμετακινείται ανάμεσα στα υπαίθρια τραπέζιαγια να μιλήσει με φίλους του.Μέσα στο πλήθος εκείνος δεν τη βλέπει.Σαν το κεράκι...

Χρόνια τώρα συγκεντρώνονταν ξανά οι μνηστήρες! Τους έβλεπες... Τους υποδέχθηκες μετά βαϊων! Τους ανέχτηκες! Πού βρέθηκαν τόσοι μνηστήρες,  μου λες; Φιγούρες απεχθείς και μικρονοϊκές! Διαφθορείς, εξολοθρευτές, γενοκτόνοι, λαοπλάνοι... Καταχράστηκαν, καπηλεύτηκαν,...

  Ντυμένη ένα μαυσωλείο γεμάτο ζωντανούς νεκρούς αναβάλλω διαρκώς το ταξίδι μου για να περάσω απέναντι την Αχερουσία   Εκεί που πάνε οι ψυχές όταν στον κόσμο μαρτυράνε   Να διαβώ την πύλη δίχως τα κέρματα να κλείνουν τα μάτια μου Να γίνω μύστης σε...

Δύσκολη η Κυριακή Δύσκολο να αγαπήσεις μια Κυριακή φορτωμένη διαψεύσεις με το ίδιο πάντα γιορτινό της φόρεμα ξεχασμένης γιορτής απομεινάρι χαλάρωσαν οι αρμοί ξεχείλωσε η αναμονή κάτω από τις μασχάλες άδειες φωλιές μια μεγάλη τρύπα στο μέρος της καρδιάς ένα σκουρόχρωμο...

Στη μοναξιά, του μονολόγου, στα όρια του παραλόγου, σε μια σκηνή χωρίς αυλαία, με κουρασμένο προβολέα,   μόνος, στη μέση της ζωής μου, ψάχνω τις άκρες της ψυχής μου, κάνω τον απολογισμό μου, να εξηγήσω το θυμό μου.   Ποιός έσβησε τα όνειρά μου; Πώς σάλεψαν...

Σταυροί Πολλοί σταυροί Θεατοί κι αθέατοι Στους ευάλωτους ώμους μας καρφωμένοι θαρρείς από χέρι αόρατο Τη ζωή μας ορίζουν βασανίζουν...ποδηγετούν...   Σταυροί Πολλοί σταυροί Που μας φόρτωσαν συνειδητά ή κι ασύνειδα Που φορτώσαμε εμείς στις ψυχές, στις ζωές άλλων...

A glassy day dawned when, in the unsuspecting city, down the streets, sidewalks, stoops and avenues, pedestrian walkways and squares, glass marbles began to roll, like the marbles in the old-time game, played from antiquity until recent times when there were still...

Φεύγει η νύχτα  στο τετράδιο της ιστορίας…  Των αναμνήσεων οι στάχτες  στα ράφια της μνήμης  κάπως ηρέμησαν.  Μονάχα η ελπίδα  ξενυχτάει στα χείλη της προσευχής: Να μη φτάσουν οι σφαίρες στις πλάτες των πατέρων,  τα δάκρυα μητέρων  να μην κυλούν σαν ποτάμι.  Παιδιά...

Μια  σιωπή συμπιεσμένη εξερράγη βροντερά. Σπάει αλυσοδεμένες πύλες  κι ανοίγει τα φτερά. Φλέγεται το κατεστημένο σαν αχυρένια θημωνιά. Λάβα κύλησε στις φλέβες. Πήρα μαζί μου τις πληγές του ευλογημένου τόπου. Και τα κλειδιά τα κρέμασα στου δειλινού το δάκρυ. Τα χείλη...

Μέσ´την καρδιά μου μια εικόνα κι ένας πόνος, θες να ξεφύγεις μα ατέλειωτος ο δρόμος, μάνα μ´ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα μαντήλι στα λυμένα σου μαλλιά.   Πέφτουν οι βόμβες στο χωριό μας σαν χαλάζι, παντού φωτιές κι όλη η γη κόλαση μοιάζει. Εσύ πατέρα στο χακί να...

ΜΕΡΟΣ Α (απόσπασμα από τη Σιέστα που τιμήθηκε με Α΄Βραβείο πεζογραφήματος-νουβέλας από τον 10ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2021 του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδος και με Έπαινο από τον Ζ΄ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό «Χριστόδουλος και...

Η νεαρή Λουκία είχε ακολουθήσει τον γοητευτικό Σπύρο στα Μάταλα της Κρήτης, εκεί όπου συγκεντρώνονταν πλήθη παιδιών των λουλουδιών, όπως αποκαλούνταν, από όλη την Ευρώπη. Η ιδιαίτερη φύση, καθώς και η σχετική απομόνωση και άγνοια από τους ανήξερους σ’ αυτές τις ιδέες...

Φράουλες άγριες τα πάθηστων απολαύσεων τα ανεβάσματαβυθούς καταλάμβαναν και θησαυρίσματα...Άλματαστην βαθιά εισπνοή τωνυγρών  Πόρωνμια Θάλασσα  Χυμένημας κατάπινε αλμυρήΈρωτας νάταν ηαποκυήματα  στων  ενυπνίωντην εποπτική ασάφεια...Παρεκκλίσειςαργά τη νύχτακάνουν πιο...

Αλλοίμονο! Ο ανταγωνισμός έγινε παγκόσμιος θεσμός, κι από εκεί ξεκινούν του κόσμου τα δεινά, είτε ψεύτικα, εικονικά ή αληθινά. Με πρώτα το φόβο, τη βία, των πάντων νοθεία. Σπιλώνουν τα ιερά και τα θεία. Επιστροφή στη Βαβυλωνία, ατομική βόμβα στην κοινωνία!   ΠΟΤΕ...

Φεγγάρι φωτεινό  Εκεί ψηλά, που κατοικείς  Της αρχοντιας, το όνειρο, ξυπνάς  Τους ουρανούς, πλανευεις  Τις ψυχές, ανακατεύεις  Μη μας θυμώνεις  Εμάς τους αδαής  Που κοντά Σου,ο νους μας δημιουργεί  Φαντάσματα κ θρύλους Μέσα στη Ζωή Φεγγάρι  φωτεινό Που  περίτεχνα, τις...

Νοέμβριος με τις βροχές, τις ξαφνικές νεροποντές, η διψασμένη γη να πιει λίγο και αυτή να δροσιστεί. Τα πουλάκια αφήνουν τις φωλιές και πετάνε σε χώρες πιο ζεστές, προτού ο Δεκέμβρης να φανεί και χιόνια δούμε στου βουνού τις κορφές. Φοράμε γάντια και παλτό, κασκόλ...

Ο θρίαμβος της πεταλούδας η κομψή κόψη του απατηλού το απαύγασμα του χρόνου τυλιγμένο σε ένα κύκλο πίεση στους ώμους του άπειρου μποξέρ αναγεννημένα μονοπάτια, κεφάλια γυρισμένα στα παλιά κοκτέιλ μπαρ, όλη μέρα ανοιχτά, δίπλα στην παραλία ένα τηλεφώνημα υπεραστικό,...

Με γέννησε ο πλούσιος μύθος της φτωχολογιάς Μια μέρα ανθοφορίας και καλοκαιριάς Μαζεύοντας άνθη σ’ ένα εφηβικό λιβάδι Με τις θεές Αθηνά και Άρτεμης  Εσένα ποια μυθολογία σ’ έπλασε; Το πετούμενο που τραγουδάει με ανθρώπινη λαλιά Πουλί της μοίρας είναι. Λαλεί εκεί που...

Σπρώχνεις  τον χρόνο  καρότσι του σούπερ μάρκετ ενώ τον αρνιέσαι  σαν έπιπλο τον μετακινείς -ή έτσι νομίζεις- σε ξέφωτα μαύρα ή και γκρίζα βιάζεσαι να φέρεις το Σάββατο το καλοκαίρι να βρεθείς αλλού   στην ουρά περίμενες τον θάνατό σου όπως  για να πληρώσεις τον...

Με εξιτάρει το ιλιγγιώδες,που δεν δύναται..Οι ευτυχίες λαγοκοιμούνται  ανεύρετες,κι εγώ με κόκκινο σταυρόρίγη  Αγγέλων και εποχών να σημαδεύω...  Μεσάνυχτα  θαρθούν ,να με ξεθάψουν λέει είν' ανάγκητα ανθρώπινα να συγχωρέσωπάθη..Αιθέρια φτερωτή καθώς υπήρξασε άλλη γη ...

Πήρα τον δρόμο της καρδιάς, του δίκαιου αγώνα, μ΄ ένα του ήλιου λάβαρο, να λάμπει ο αιώνας. Να βρει η Ώρα, θαλπωρής σπίτι να κατοικήσει, με την αλήθεια του λαού, το φως να καταχτήσει.   Να μην φοβούνται τα παιδιά σειρήνες του πολέμου, η Φτώχια, λέξη άγνωστη να...

Στης Διώνης το αραχνοΰφαντο πέπλο   ανθέμια πλάνης κεντώ,      στο χορό του ονείρου με απόντιστα γαλάζια νούφαρα αγκαλιά στροβιλίζομαι και ξεγελώντας τη μνήμη στης αυταπάτης το όρυγμα          αιωρούμαι, ελπίζοντας το ψέμα μου να είναι αληθινό γιατί δεν γνωρίζω αν......

– Στη διαδικασία εμπλέκονται κάτι ευτελή υλικά τελείως αβαρή: το πούπουλο κι ένας ρυθμός αρχαίος, καταγωγικός σαν τον αδιόρατο συλλογισμό φτερού πριν ξεκολλήσει από τον άγγελο ή απ’ τη σουσουράδα για να βρεθεί τρεις εποχές μετά πεσμένο θριαμβευτικά στην πρώτη ύλη του...

στους Ελληνοεβραίους του Άουσβιτς Τριακόσιοι φύγαμε τυλιγμένοι στο μπαμπάκιαπό τη χώρα με τον παντοτινό ήλιο— μήπως κι εδώ ταιριάξαμε ποτέ;Διακόσιοι ενενήντα εννέα ενήλικες κι ένας εγώ, ο ΛεωνίδαςΏσπου να φτάσουμε στη χώρα της σβάστικαςενηλικιώθηκα Αγόραζε θάνατο ο...

[Το ξέρωίσα προλαβαίνω,ένα κερί που σας οφείλωμε το φως του Αυγούστου,κι ένα ματσάκι μαργαρίτεςστη διαδρομή στο χαλίκιδίχως έρμα,όπου οι ψυχές συνήθωςπαραμερίζουννα περάσω·καθώς,τακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες,σε μια κορνίζα γδάρθηκα,κι είδα το αίμα μόνο...

Αν ξαναγεννιόμουνα σε άγνωστους τόπους, με πολυσύνθετης ποικιλίας ανθρώπους, και με ρωτούσαν ποια πατρίδα θα προτιμούσα, αυθόρμητα, δίχως ενδοιασμούς, θ’ απαντούσα: Ασφαλώς την Ελλάδα, την αθάνατη και πανώρια Παλλάδα! Για το ανεπανάληπτο, ζωογόνο φως, τη γαλάζια...

Ανήμποροι σταθήκαμε σε προδομένα χρόνια που βουβαθήκαν τα πουλιά, σώπασαν τ´αηδόνια.   Τί κρίμα που δειλιάσαμε τρόμαξε η καρδιά μας, κρυφτήκαμε κι αφήσαμε ντροπή για τα παιδιά μας.   Η περηφάνεια φόρεμα που έχουμε πετάξει, ηρώων οι απόγονοι πόσο έχουν...

Πέφτει η νύχτα απαλά νυχτερινή αστροφεγγιά μες στην ψυχή η πεθυμιά-  και η λαχτάρα. Που είμαστε τόσο μακριά από της γης μας τα ιερά σα να μας καιν‘ τα σωθικά- στη σκέψη η αντάρα. Δεν ειν‘ τα χρόνια που περνούν που την πατρίδα μας στερούν άλλοι θυμούνται - άλλοι...

ΕΣΣΕΤ’ ΗΜΑΡ (ΘΑ ’ΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ...)   Γαλανόλευκο κρουστάλλι της γης, της ψυχής τους ανέμους τους θέριεψες, όλους! Ελευθερία, τους είπες! Σαν Μητέρα τους γέννησες με τον ιερότερο πόνο...       Από αμέθυστο κάλος η μήτρα της γης! Η μοίρα που Ελλάδα,...

Κάθε που νυχτώνει, έχω στο νου μου τι θα γράψω στο χαρτί. Ο γείτονας που πολλές φορές σηκώνεται απ’το κρεβάτι του για τις νυχτερινές κενώσεις του ουροποιητικού συστήματος, κοιτάει το φως που καίει στο σπίτι μου.  Την επομένη μέρα με ρωτά.  _Πάλι ολονυχτία είχες απόψε...

Να μετράω τα κύματα στούψος τουςΊσα να μοιράσωτην αγάπη ...Να κόψω ένα κομμάτι θάλασσααπό τα μάτια μουλαχανιασμένος να τη γυρέψειςΠόθος ορθός στο  ξαπλωτό φουστάνι μου κιαπάνω στα στριφογυρίσματαπιότερο να σε διψάωμε στόμα αλμυρό κιορθάνοιχτοΊσκιος που κοχλάζει...

Σαν με βρουν στο κάτασπρο δωμάτιο θα έχω παρέα ακτινογραφίες αστεριών κι ένα πουλί να κελαηδά κόντρα στο έρεβος.   Η αναπνοή θα κατηφορίσει σε ασφυκτικό κενό κι οι έγνοιες θα στριφογυρνούν ερινύες να με κατασπαράξουν.   Οι απλήρωτοι λογαριασμοί θα...

Αξία του δρόμου σου, είναι ακριβώς εκείνη που εσύ θέλεις να δώσεις στη ζωή σου. Είναι η αξία που εσύ επιλέγεις βαθμό και ύψος για να χαρακτηρίσεις. Το να επιλέγεις αξίες και δρόμους σε καθίζουν ως ψυχή και οντότητα που ταξιδεύει με συντροφιά ή όχι  είναι επιλογή σου...

Μετά από χρόνια ξαναπήγα στη θάλασσα εκεί στο κάστρο του Πλαταμώνα κάθισα σ’ ένα βράχο και την αγνάντευα ένιωσα όπως τότε που ήμουν νεαρός μια δυνατή συγκίνηση με τύλιξε θυμάμαι πηγαίναμε παρέες κορίτσια κι αγόρια μέσα στην τρέλα της νιότης γεμάτη η καρδιά μας έρωτα...

Χάραξα χαμόγελα -παλιάτσου μορφασμοί- κι έκλεισα τα κιτάπια στο ράφι του χθες. Αύριο... θα ξαναχαμογελάσω... αυθόρμητα...         photo PublicDomainArchive /...

Δενδροστοιχίες κεντημένες μ’ άλγη θρυμματισμένα άνθη αιμορραγούν ηπείρους λέκιασαν. Ένας ολοφυρμός με αφυπνίζει μια καθολική αγωνία τη θλίψη  να ξορκίσω κι όλους, τους αλήτες αδελφούς της που με δοκιμάζουν με βαριά παλτά τα καλοκαίρια στη γύμνια, μ’ αφήνουν τους...

Κύπρος εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ὄνειρο καὶ ἡ διάψευση τῶν ἐλπίδων. Οἱ σκληρὲς πραγματικότητες καὶ ἡ ἀλήθεια ποὺ πονᾶ. Οἱ κεραυνοὶ καὶ οἱ ἀστραπὲς ποὺ μᾶς φωτίζουν κι ἂς μᾶς τρομάζουν. Οἱ λίγοι ποὺ τὰ δίνουν ὅλα καὶ οἱ πολλοὶ ποὺ τὰ θέλουν ὅλα. Τὰ θαύματα, ὁρατὰ καὶ...

Πέρασες κ χάθηκες απάτη Ζωή μου Η μοίρα έδιωξε εσένα Η ψυχή σου έμεινε, σε μένα   Θα σ' αγαπώ  Θα σ ‘αγαπώ Ένα όνειρο κακό Ήταν στην πλάση Αυτό   Φεύγω κι εγώ για να Σου πω Πόσο σ’ αγαπώ   Μη με ρωτάς για να σου πω Τι ήλπιζα τόσο καιρό   Όμως...

Μελάνης τόνους χύσαμε, πνιγήκαμε στο στίχο,αρκούντως εντρυφήσαμε στην έννοια του λείχω,γεμίζοντας εγκώμια του καθενός τον τοίχο!  Κι αφού αναγορεύσαμε τους πάντες ποιητάδες,τα γένια μας βλογήσαμε, εμείς οι τιποτάδες,το σύμπαν κατακτήσαμε, νιώσαμε αφεντάδες!...

   Έρχονται  στιγμές στη ζωή που φέρνουν απρόσμενες αλλαγές και  σε καλούν ν’ ανταποδώσεις στους γονείς σου τα όσα έκαναν για σένα. Τα φέρνει έτσι ο χρόνος και αντιστρέφονται οι ρόλοι. Κι από εκεί που εσύ είχες πάντα την ανάγκη τους, τη στήριξή τους και την ασφάλεια...

   Εκείνη την ημέρα κρατούσα στο χέρι το κλειδί μου. Απλό, μεταλλικό, κρύο, παγωμένο κι αυτό, από τον καιρό. Είχε χιόνια στο βουνό. Φανταζόμουν πόσο όμορφα θα ήταν να είχα κι εγώ κάποιον να πάω παρέα.    Ποτέ δεν πήγα μακρινά,  μέχρι την αγορά και πάλι πίσω και...

Μία φορά και έναν καιρό σε ξεχασμένες εποχές και ταλαιπωρημένες σε ένα μικρό χωριό το 'Πουθενά' το επισκέφτηκε η Χαρά για να στολίσει με τις ευχές της δύο νέα πρόσωπα που μόλις είχαν φέρει στον κόσμο τον καρπό της ευτυχίας τους.  Ένα εύμορφο χαριτωμένο αγοράκι...

Έχω μια πεθυμιά Να  κάνω  μιά  σκάλα  Ν' ανέβω στο δώμα του σπιτιού μου πάνω και να στρέψω το βλέμμα μου κάτω..  Να δω.. Πως με κοιτάει ο Θεός.  Να δω πως με κοιτά τις νύχτες που ταξιδεύω με όνειρα  πως με κοιτά τη μέρα  σαν ανοίγω τα παράθυρα.  Πως συζητώ πως...

Το σπίτι χαμηλοτάβανο. Μάνα,  πατέρας, ένα αγόρι, ένα κορίτσι,  γιαγιά και παππούς. Όλοι κάτω από ενάμιση μέτρο ύψος. Φτιάχτηκαν έτσι για να χωράνε.   Δυό ράντζα στο δωμάτιο δυό στρώματα στο άλλο -απ΄ότι πρόλαβε να δει- ένα νοβοπάν για τραπέζι -μπορεί κάποιος να...

Ένα σπουργιτάκι τόσο δα, ταξίδια τόσα με ανοιγμένα τα φτερά,πάντα μια γη από ψηλά... χιλιάδες προσγειώσεις, όχι πάντα μαλακά..... Δυο χορδές, σε ένα τόσο δα λακκάκι στο λαιμό, νότες δώρο, σε όσους το κελάηδισμα ακούν.. Μελωδικές γραμμές, φωνητικές αποχρώσεις. Ουράνιο...

Όταν γεννιόντουσαν οι φυλές του ανθρώπου: η άσπρη, η κίτρινη, η μαύρη, η κόκκινη,  δεν καταγράφηκε ποτέ η γκρι φυλή, η εξαφανισμένη.  Ήταν άνθρωποι σπλαχνικοί, κλαίγανε να βλέπουν τους αδερφούς τους να αλληλοσπαράσσονται και τα δάκρυα τους, τους οδήγησαν κοντά στην...

Η Αλίκη όταν είδε τον βράχο ενώ κρεμότανσύννεφο μαύρο στον ουρανό, ήδη στη χώρα των παραμυθιών βρισκόταν. Στη γη είχε ομίχλη ένα θαμπό, γκρίζο φως. Θα ενέσκηπτε κακοκαιρία.Για θεομηνία οι μετεωρολόγοι μιλούσαν.                                                         ...

Η ομορφιά κάνει τον χρόνο να μην υφίσταται– ως έννοια, ως αίσθηση.Πάντα έχει τον τρόπο να τον καταργεί.Έτσι και το ποίημα. Είναι μοιραίο.Το ποίημα καταργεί τον χρόνο. photo FelixMittermeier /...

Έωλα Αίολα Έοικε Αίγυπτος Έτυχε Αίγινα Έγινα         photo StockSnap / https://pixabay.com 

Ρούμι άλλο δε γεύτηκα ' ξον απ΄ αυτό  της Κούβας των χειλιών σου, χλωμέ Ερνέστο των ύστερών μου επαναστάσεων, στ’ ακρόχειλο που ανόθευτα με άγγιξε Σεπτέμβρη, μήνα υγρασίας.   Το ήξερα λοιπόν, πριν σε γνωρίσω πως θα ραγεί το μέσα μου για σένα   το ΄χα, θαρρώ...

Εγώ είμαι βέβαιη, όσο βέβαιη είμαι για την καταγωγή μου. Κι όταν πρόκειται για μια γιορτή ανάμνησης, παράδοσης, μια γιορτή που συγκεντρώνει τις οικογένειες όλου του κόσμου στο σπίτι, με φαγητό της μαμάς, γλυκό, επίσης της μαμάς, γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη και...

Ήρθαν τον θάνατο να σπείρουν και φωτιά απ´τους πατρώνους τους μεγάλους τους σταλμένοι κι αν τα παιδιά μας αντιστάθηκαν σκληρά, πώς να κερδίσουν μία μάχη προδομένη;   Κι ενώ εμείς μετρούσαμε ψυχές στου Κάτω Κόσμου τα σκαλιά να πάνε, τότες, κέρδη μετρούσανε και...

Μια στιγμή ήταν ολάκερη η ζωή μου, σκέφτηκε ψιθυριστά η Μυρτώ καθώς ξετύλιγε το κουβάρι της ζωής της πάλι από την αρχή. Ζούσε μέσα σε μια σιωπή που της πλάκωνε την ψυχή και της έκοβε την ανάσα, κάθε φορά που  θυμόταν τα δύσκολα παιδικά χρόνια που έζησε μακριά από την...

Φύσαγες τα κάρβουνα πότε με το καλάμι κι άλλοτε με το στόμα μέχρις αίμα να γίνουν η φωτιά να φουντώσει να ζεστάνουν οι τοίχοι να φέξει το σπίτι∙   άλλο φως πέραν της λάμπας πετρελαίου και των ματιών σου    πουθενά δεν υπήρχε.       photo...

Σκέφτομαι πως μάλλον με ξέχασες... Κι είναι βαριές οι μέρες.   Εισπνέω στάχτες και εκπνέω έρωτα   Αλίμονο αν γίνει αντιληπτό από πού ξεκίνησε η φωτιά.       Photo StockSnap /...

Μην μιλάς όταν χτυπάει το τηλέφωνο ενοχλητικά Μην ταΐζεις τον νού σου με φθηνές αναμνήσεις σε ακίνητα πορτρέτα... Χάσε και μια ευκαιρία η ομορφιά με την δυστυχία ματαιοπονούν να βρουν διέξοδα στον πλατωνικό τους έρωτα. Μην εμποδίζεις τα παιδιά που παίζουν και τρέχουν...

Στο φιλί που δεν έδωσα στο κορμί που δεν χάιδεψα, στο σ’ αγαπώ που δεν είπα στον έρωτα που δεν τόλμησα, στη σάρκα που δεν όργωσα, στα μάτια που δεν μετάλαβα, στο άρωμα που δεν μύρισα, στη σκέψη που δεν έκανα, στην ελευθερία που δεν έζησα, οφείλω την δυστυχία μου....

Άπλωνε τις υγρές σκιές του ο Υμηττός να τις ζεστάνει με τις χρυσές αρματωσιές του           ο πυρίδρομος Ήλιος. Στις ακτίνες του βαρύ τo φορτίο γινόταν και από το πέρασμά του  στο πάλλευκο περιστύλιο του Παρθενώνα άκουγα τη φωνή των προγόνων μου μέσα από το ηλιοσκόπιο...

Μάννα φιλί και άρωμα η κάθε σου ανάσα Σπαρτιάτισσα και λύκαινα στων φόβων μου τα κάστρα. Μέσα στο γέλιο σου η γη έμαθα πως γυρίζει, τα άστρα και τον ουρανό, αδέλφια πως ορίζει.   Στον σινεμά των εποχών, μου ΄δειξες την αγάπη, κάθε μερόνυχτο γιορτή μες στης ζωής...

Αχ!!!Κυρία μου... Κυρία μου!  Σε τι εποχή ζούμε!  Σε τι κοινωνία ζούμε! Σε κοιτώ και μονολογώ! Δεν θα μιλήσω για ανθρωπιά και για συμπόνια θα μιλήσω για τις συντροφικές σχέσεις που έχουν κολλήσει στον πάτο της κατσαρόλας που όσο πιο πολύ την τρίβεις χαράζει.   Τι...

   Πες μου έναν λόγο που με πρόδωσες. Θα δεχτώ να τον ακούσω, θα μπορώ να σε συγχωρέσω, να  δώσω λύση σ’ όλα τα προβλήματα. Να πω στον λυγμό, στον πόνο, να πάψει να υπάρχει.    Γιατί ακούμε τον πρώτο τυχόντα τι θα πει; Γιατί δεχόμαστε τη ρουφιανιά, από όπου κι αν...

Οραματίζομαι ένα καμένο δάσος. Χωρίς διόδια στο διάβα των πουλιών. Χωρίς πουλιά. Χωρίς ζωύφια στις χούφτες των παιδιών. Χωρίς παιδιά. Χωρίς σκιρτήματα στο χάδι του αέρα. Χωρίς αέρα.   Οραματίζομαι έναν καμένο δρόμο. Χωρίς τις εμμονές των συνθημάτων. Χωρίς...

Ο χρόνος Τίποτα ένα περίστροφο παλιό και μια κρεμάλα σε μια ημιτελή αιωνιότητα   Βαθιά στα μάτια των άστρων ονειρεύονται οι λύκοι .   Με των σκιών τα δάχτυλα μετριέται ο ουρανός ήσυχα σαν όλους τους τάφους   Στη μουσκεμένη γη το πιο βαθύ παράπονο...

Νιότη που ξενιτεύεσαι, νιότη ονειρεμένη, εκεί που πας κανένας δεν σε περιμένει κι απ΄ όσους πίσω άφησες, κανείς δεν ανασαίνει.               photo Fotorech /...

Αγκάλιασέ με τώρα που νυχτώνει ήρθε φθινόπωρο αδειάσαν οι φωλιέςτων λουλουδιών σιωπήσαν οι ευωδιέςκλαίει η καρδιά σαν είναι μόνη.Βάφει ο ουρανός άσπρα πανιάβυθίζει το γαλάζιο του στο κύμακαι η αγάπη αρμενίζει πρίμαφοβάται τόση βαρυχειμωνιά.Ένα φιλί σου μοσχοκάρφι και...

[Εκείνος που αποκρίνεται – ο μόνος που επιτρέπεται να ομιλεί – ψιθυρίζει ακατάληπτες λαμπερές βεβαιότητες όπως ότι η μέρα που πεθαίνει είναι μια επιπλέον ομολογία για το αψηλάφητο μυστήριο του θανάτου και πως η τεντωμένη κλωστή της σειρήνας γδέρνει το πλάνο της...

Η σημερινή κοινωνία παλεύει με τη σήψη και την απραγία. Μα όσο το μυαλό, η ψυχή και το σώμα ατροφούν, ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει και η ζωή χαρίζει τις ομορφιές της σε αυτούν που την αρπάζουν από τα μαλλιά.   Μαγάρισε η ψυχή μου όλα τα πέταλα και φύτρωσε στη...

Οι αρχαίοι μας σοφοί πίστευαν στο Μέτρο και του έδωσαν άριστα. Γιαυτό έμειναν στην Ιστορία σαν παράδειγμα προς μίμηση. Αντίθετα, οι σύγχρονοι «σοφοί»- άσοφοι, έφεραν το Μέτρο στα δικά τους άλογα μέτρα με απομίμηση, κι έχασαν τα μέτρα και τ’ αυγά και τα καλάθια, και θα...

Ύψωσα τα μάτια στον Ουρανό και ρώτησα: Τι είναι αγάπη; Ο Ουρανός έλαμψε κι άπλετο φως και αύρα γαλήνης διαχύθηκε. Κι οι Γαλαξίες, σαν άγγελοι, χόρευαν αρμονικά, εκστατικά, ενώ μια συμπαντική υπερβατική φωνή έψαλλε : Ο Θεός είναι η αγάπη! Γύρισα τα μάτια στη Γη, στα...

Ποιος μου 'κλεψε τον ουρανό, ποιος άρπαξε τον ήλιοκαι γίνηκε ο τόπος μου, της κόλασης βασίλειο;Ποιοι είν' εκείν' οι ισχυροί, που τις ζωές ορίζουν,που φίμωσαν τα χείλη μου και πάψανε ν' ανθίζουν;Ποιος πήρε απ' τα χέρια μου, το μέλλον που μ' ανήκεικι αντίς για τον...

Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ο Εγωισμός. Παιδί της Ανιδιοτέλειας, που δυστυχώς, ο γιος της διαμόρφωσε πολλές γενιές ανθρώπων. Ο Εγωισμός μεγαλώνοντας, αγαπούσε τόσο πολύ τον εαυτό του, που ήταν καταστροφικός, κάνοντας ηθελημένα κακό στο σύνολο της κοινωνίας. Δεν...

Και πρέπει να περιμένουμε τους άλλους, και πρέπει να πάμε εκεί που οι άλλοι βρίσκονται, που διατηρούν την εικόνα μας αναλλοίωτη, που ακούγεται ακόμη η γνωστή προτροπή, μέσα στην αιώνια νύχτα, και τα χέρια περιγράφουνε πράξεις και λέξεις και μέρη, και οι μισο-...

Ούτε που περίμενα  μια τέτοια έκβαση να λάβει χώρα σε ένα μικρό δωμάτιο κεκλεισμένων των θυρών χωρίς πολλούς μάρτυρες σχεδόν μεταξύ μας να τελειώνει όπως όπως η ιστορία και να αποδοθεί η ημετέρα δικαιοσύνη στο μέτρο του δυνατού πριν βγουν τα μεσάνυχτα οι λύκοι στη...

Έμποροι, δολοφόνοι του Χριστιανισμού, διεφθαρμένοι θιασώτες του Δωδεκαθεϊσμού και Μεσαιωνισμού, διαιωνίζετε τα «Σόδομα και Γόμορρα» κι άλλα τέτοια συμπλέγματα και οι άνθρωποι κατάντησαν δίχως αξίες και ιδανικά, άχρηστα «κέρματα». Καλλιεργείτε διχασμό, δίνοντας στο Θεό...

Χορταριασμένες οι  αυλές.Πόρτες κλειστές,μανταλωμένες,που μόνον ο Χάρονταςτις δρασκελάκι η Αρετή από τα ξένα.     photo haalkab / https://pixabay.com 

Σε δευτερόλεπτα μαυρίζουν τα πάνταπερνώ στην ανυπαρξίαΌτι κι αν φορέσωπάνω μου δεν στέκεταιΡούχα, δέρμα, κόκκαλαόλα μια μάζα αναμνήσειςΜόνο η αγάπη μου για σένα με ξαναντύνειεπανεκκινώ σε κάθε ηλεκτροσόκ Φθίνουν τα χρόνια καθώς περπατάςΠας κι έρχεσαι στην κούνια...

The furious amassing of information and data devours life, thinning out the world. Only a good weeding can get the world growing. There is a widespread sense that soon, a new form of life will take hold when the machines have dominated the last human cell. But since...

Κι ύστερα; Μαθαίνεις να ζεις Τυλίγεις τις πληγές σου Να σταματήσεις την κόκκινη ροή Όσο μπορείς Γιατί το ξέρεις Δεν σταματά ποτέ Ίσως...ίσως λίγο μετριάζεται...   Κι ύστερα; Σκουπίζεις τα δάκρυα Κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη και προβάρεις ένα χαμόγελο μήπως...

Κι είδα τη μάνα μου– ποιοι είναι όλοι αυτοί,μου λέει,και πού ήταν όσο ζούσα;γιατί σ’ αγκαλιάζουνκι εγώ δεν μπορώ;μπορείς! Της λέω,θα ’ρχομαι εγώ να σε βλέπω,κάθε ξημέρωμα·-Δε σε θέλω εδώ,μου λέει,δεν ανάβουν τα σώματακαι μας έχουν ξεπαγιάσει.     ΕΝΥΠΝΙΑ ΤΑ...

Αυτός ο σκλαβωμένος τόπος είναι η πατρίδα μου. Κάνω να πλέξω το εγκώμιό της κι όλο οιμωγές ακούω. Γλυκόπικρη γενέτειρα με θεοδώρητα χαρίσματα, Έσπερνες τα χωράφια σου και με τον Όμηρο ύφαινες ραψωδίες.   Απάτριδος μες σε πατρίδες και άμοιρος μες τη ζωή Όσες...

Τα μάτια, κάποιες φορές,μιλούν πιο εύγλωττα από τις λέξεις.Απαθανατίζω αυτή τη στιγμήτο βλέμμα σου επάνω μου.Βλέμμα συνεπαρμένο από αγάπη, σαν ικεσία,αβρό, σαν άγγιγμα από βελούδο.Βλέμμα τόσο δικό σου,θηρευτής ηδυπάθειαςπου δεν κρύβεται. Απαθανατίζω αυτή τη στιγμήπου...

Να συναντήσω τον ήλιο να  αγκαλιάσω το  φωςπριν με αγγίξει ξανά το σκοτάδι κι ο πόνος ο βουβός –     Όταν νιώθεις το σκοτάδι να αγγίζει και ο ήλιος δεν θα λάμψει ξανά ποτέ, και η θλίψη έχει κυριεύσει κατά κάποιο τρόπο τις καρδιές Ελπίζω να ξέρεις ότι είσαι φως σε...

Ο καλικάντζαρος σκαρφάλωσε στα γυμνά κλαδιά του δέντρου και κοίταξε μέσα από το φωτισμένο παράθυρο. Τα μάτια του ορθάνοιξαν! Μια μικροκαμωμένη γυναίκα με άσπρη ποδιά και ροδοκόκκινα μάγουλα ανακάτευε ένα ζυμάρι, στον πάγκο της κουζίνας. Αφού το ζύμωσε, το άφησε κοντά...

Ακούσατε ακούσατεβεγγαλική πρωτοχρονιάεκρήγνυται στις πλατείες με πειστικότηταΚάθε παλιόστον τόπο του συμβάντοςαπομένει και στη μνήμηείδωλο ξεθωριασμένο...Το πρόσωπο κλειστό του ονείρουρυτιδιασμένο προσπερνά κομμάτιΈρωτας που  δεν αγγίζεταιανάγκη  δεν  έχει το αίμα...

Μυρωμένες σκέψεις μ' ευωδία μαγική δεσπόζουν κάθε νύχτα στα σεντόνια μου.   Ασάλευτη μένω στο σκοτάδι                              καθώς η αύρα σου κυριαρχεί παντού.                  Σ' ένα κουκούλι κρύβω την αγάπη μας              ανέγγιχτη παρθένα, μυροβόλα, και στο...

Η αιώνια πάλη του καλού και του κακού. Η ελπίδα, η αγάπη, το ψυχικό σθένος, τα όνειρα, η αισιοδοξία, όλα όσα μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο και ζωντανό, ολοένα και πιο συχνά απειλούνται από την κακία, το φθόνο, τη ματαιοδοξία που, μασκαρεμένα και δειλά,...

Γρήγορα κάνοντας ν' ανέβει στο πλοίο, λύθηκε η βαλίτσα του κι ένα του όνειρο βούτηξε στον βυθό. Με το όνειρο αυτό, η θάλασσα από τότε έχει μείνει γαλήνια.         photo ELG21 -...

Στο εργαστήρι του Santa Claus παρατηρείται τις τελευταίες μέρες μεγάλη αναστάτωση. Βέβαια αυτό είναι γνωστό φαινόμενο, καθότι ο Santa με τους βοηθούς του, τα ξωτικά, παλεύουν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους πριν την ανατολή κάθε νέας χρονιάς. Δηλαδή να...

            Αυτή η ιστορία, δεν είναι αληθινή! Είναι προϊόν μυθοπλασίας, ένα παραμύθι για παιδιά και για μεγάλους, όπως όλα τα άλλα παραμύθια που γράφονται και λέγονται αυτές τις γιορτινές μέρες και που, κατά έναν περίεργο τρόπο, ζωντανεύουν μέσα στις καρδιές μας σαν...

Αυτοί! Αυτοί φταίνε, αυτοί που σε αγαπούν και έπειτα σε κατηγορούν γιατί τους αγάπησες τόσο πολύ. Δημιουργούν φανταστικές ιστορίες που ούτε με μεγεθυντικό φακό δεν μπορείς να διαβάσεις τα λόγια τους.  Εμείς! Εμείς φταίμε που κρατιόμαστε σαν σπασμένες μαριονέτες από τα...

Και να που περιμένουμε και φέτος με λαχτάρα την ομορφότερη  γιορτή της Χριστιανοσύνης, για να γιορτάσουμε τον ερχομό του Χριστού στη Γη μας.Μυριάδες τα πολύχρωμα φώτα αυτές τις ημέρες με τα ομορφότερα στολίδια στις βιτρίνες των καταστημάτων, των μεγάλων λεωφόρων, των...

Πόσο αξίζει η αγάπη σου τώρα Τώρα που στο άχυρο   το ανέσπερο    στη θάμπη της  πάχνης  λάμπει χρυσό... Μη λυπηθείτε το φθαρτό... Το αμάρτημα ξεπλένεται με χώμα , μα στη ψυχή , ζωή αέναη γεννάται  Ανακυκλώνει γη και ουρανό   το θεανθρώπινο... Γελοίος είμαι, τα πάθη...

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μία γριούλα, στη μέση του δρόμου, ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο και ζητούσε ελεημοσύνη από τους περαστικούς. Εκείνη τη βροχερή μέρα, που στα πεζοδρόμια τα νερά σχημάτιζαν αυλάκια, το πανωφόρι της γριούλας ήταν γεμάτο λάσπη βουτηγμένο στα βροχερά...

Χριστουγεννιάτικο διήγημα του Γιάννη Γκλάβατου (SV4 LAU). Το διήγημα γράφτηκε την εποχή της πανδημίας.     Η υγρασία διάχυτη. Είχε ποτίσει τα πάντα.  Τα σύννεφα από το πρωί είχαν κατέβει χαμηλά στον θόλο του ουρανού, έχοντας το χρώμα του μολυβιού. Την...

Σταμάτησε στην άκρη του δρόμου και έμεινε να βλέπει την φουρτουνιασμένη θάλασσα. Χωρίς να το σκεφτεί ξανά, έσβησε τη μηχανή και κατέβηκε αρπάζοντας την τσάντα θαλάσσης που είχε στο πορτ παγκάζ από τον περασμένο Αύγουστο.  Έβγαλε τα παπούτσια και άφησε την βρεγμένη...

Μόνιμη σύντροφός σου η μοναξιά άλλες φορές σου χαϊδεύει τα μαλλιά απατηλά κι άλλες σε τρυπάει με χίλιες βελόνες λες «είμαι καλά μόνος μου» αλλά μόλις το πεις σου δίνει δυνατό χαστούκι για να συνέρθεις μα εσύ έχεις αφεθεί εδώ και χρόνια στη μοίρα σου βρίσκεις...

Γυρίζει ανήσυχο το βλέμμα μίζερα πρόσωπα παντού σκέψεις εγκλωβισμένες στα ραπίσματα του σήμερα. Πληγωμένη η κοινωνία γλείφει τις πληγές της ουρλιάζοντας άηχα -ποιος ν’ ακούσει άλλωστε; Βουβός θρήνος για μια ζωή χωρίς ζωή που έμεινε μόνη στο μετέωρο βήμα της.  ...

              Στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ     Θυμήσου: Στο χωνευτήρι της ρηχότητας έτριβες άλας στις πληγές μου ανεπαίσθητα χλεύαζες τον πόνο μου. Οι αλληγορίες ανταλλάγματα ζητούσαν απ’ τη ζωή μου την αργόσυρτη, την  άδεια.   Κριτές μου τ’ αγρίμια της...

«Κακήν ημέρα άρχοντες, είναι δεν είναι ορισμός σας, του κορωνοϊού τη γέννηση θα πω στ’ αρχοντικό σας γιατί από σήμερα αυτός είναι τ’ αφεντικό σας. Φοβερός ιός γεννιέται σήμερα απ’ την κολασμένη Γιούχαν, κι όλοι έχασαν τ’ αυγά και τα καλάθια πούχαν. Και τώρα τρέχουν να...

Η συνέχεια του διηγήματος της Χριστίνας Δετσαρίδου.        Στη διασταύρωση της 52ης οδού με την 5η λεωφόρο, ο Βολιβιανός καστανάς διαφημίζει τα χριστουγεννιάτικα καστανά του. Πάνω στα ζεστά κάστανα υπάρχει η ταμπέλα προέλευσής τους που γράφει «KASTANA KRITIS...

Το όνειρο έπασχε σταυρωμένο , στο βράχο του Ταρτάρου,   εκεί το κάρφωσε η μήνις των θεών, εμπνευσμένο  από τον ρομαντισμό των ιδεών, πάλευε  να ξεφύγει από την κατάρα,   έψαχνε σώμα αμόλυντο να σαρκωθεί τον κόσμο με νέα πνοή να αναγεννήσει   απευθύνθηκε  στον άνθρωπο...

Είναι οι στιγμές που μου αρέσει να χάνομαι στα σκοτάδια σου. Είναι οι στιγμές που με μαγνητίσουν τα σκοτάδια σου. Είναι το σημείο που το δικό μου φως πλέκετε στα δικά σου σκοτάδια και γεννιέται ένα όνειρο δικό μου και δικό σου. Κανείς δεν το ξέρει κάνεις δεν το...

Μπουγάδα στα ανοικτά της θάλασσας να στεγνώσει τ’ αλάτι στις χαραμάδες ήλιο ψάχνω να εξατμίσω τις πατρίδες του μίσους.   Κύματα ραγίζουν τον αμφιβληστροειδή σαν φίδια με τυλίγουν.   Στου νερού τα πάθη ποια μοίρα σάς μοίρανε; Θηρευτές  της  αγάπης πού πήγαν...

Ο κόσμος σήμερα τρέχει και βιάζεται. Βιάζεται να δουλέψει, βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα, να κρίνει, να γκρινιάξει, να πείσει τους γύρω του πως έχει βυθιστεί στη δυστοιχία και την κακομοιριά. Άνοιξε τα μάτια άνθρωπε και νιώσε ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που η ζωή...

Λάσπη ντυμένη μουσική οπλή που βλάστησε σκεπή σε άδειες αποβάθρες Η ευκολία που παίρνει τη θέση του άρρηκτου Σε μια άλλη πέτρα, πέτρα κι ουρανός   Λόγια σαν σύδεντρα νεκρά ερμάρια έλυτρα σκεύη σε στήθη αυταπάτης στης κωμωδίας τους φαλλούς χείλη υγρά   Η...

Τι Χριστούγεννα φέτος να γιορτάσουμε και σε ψυχική ευφορία να φθάσουμε όταν πολεμικές κι άλλες τραγωδίες συνεχίζονται και οι λαοί από δυστυχία μαστίζονται; Μήπως, στα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα αντί για λαμπιόνια να βάζαμε ομοιότυπα σκοτωμένων παιδιών από κανόνια για να...

Ξημερώνουν Χριστούγεννα. Δεν ξέρω γιατί με κατακλύζει ανυπομονησία. Είναι που μένουμε στο σπίτι της γιαγιάς Ευαγγελίας και περιμένουμε τη στιγμή που ο Άγιος Βασίλης θα έρθει, ίσως νωρίτερα, να μας φέρει δώρα.    Την αγαπάμε τη γιαγιά και τον παππού όλα τα εγγόνια της,...

Μέσα σε ένα δωμάτιο, με κλεισμένα παντζούρια. Παραφυλούν οι δαίμονες, θέλουν να μπουν να μου πάρουν τη λογική. Έχουν σφιχτά αγκαλιάσει το παρελθόν μου. Ανυπομονούν να με ντύσουν με αυτό.  Να το κουβαλώ κατάρα στην υπόλοιπη ζωή μου. Τραβώ την κουρτίνα χρωματιστή, με...

Μικροδιήγημα - A βραβείο ΕΠΟΚ 2022 - Εξαιρετικά αφιερωμένο στη ομογένεια Μανχάταν, Δευτέρα 24 Δεκέμβρη 2001, Οσίας Ευγενίας και Αγίου Αχμέτ, ώρα 17,30.          Σφύζει από ζωή η 5η λεωφόρος. Η σα σμήνος από φωτισμένες πυγολαμπίδες ρέουσα κίνηση των αυτοκίνητων...

Δεν επενδύω σ’ αυτό το χαμόγελο. Δεν τ’ ονομάζω ευτυχία, ευδαιμονία. Δεν θα το πνίξω με προσδοκίες. Δεν επενδύω σ’ αυτό το χαμόγελο. Θα το αφήσω να τρέξει, θα το αφήσω να πέσει στις λάσπες της παιδικής μου ηλικίας, να συναντήσει τα χιλιάδες χαμόγελα που δεν έχουν...

Στάξε στην πίκρα θάλασσα φαρμάκι στο ακρογιάλι στης πυρκαγιάς τα βλέφαρα κλειδώνει ο χρόνος πάλι   Δώσε στον άνεμο πανιά στη σκοτεινιά μαντίλι χέρια σταλάζει η προσμονή και κάτοπτρα το δείλι   Αυγή που δεν ξημέρωσες σαν αίμα ο κόσμος λάμπει ποιο ρίγος ποιο...

Δες, σώπασαν κι οι ποιητές,με βυθισμένα πόδια στην ιλύτων εκβολών του Έβρου,με διδυμότειχα ακροδάχτυλασε εικονικές σκανδάλες περασμένα.   Δες, σώπασαν κι οι ποιητές,ηχούν μονάχα συριγμοίαπό παιδιάστικα πνευμόνια στο αρχιπέλαγος,ερπύστριες οι θύελλεςισοπεδώνουν...

Άνοιξα μια μέρα το παράθυρό μου και μύρισα τη σαπίλα του νέου αυτού κόσμου. Προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να αναζητήσω διαφυγή. Μα ήμουν η μόνη, και μόνη μου δεν μπορώ να βρω τη λύση. Είμαστε οι λίγοι, όσοι σκεφτόμαστε ακόμα, οι αυτόβουλοι. Εκλεκτοί ή...

Επινόησα τον εαυτό μου Όπως τα δέντρα φωτοσυνθέτουν... * Υπερβαίνοντας τον (ε)αυτισμό σου Και το αρχικό τραύμα Λουλούδι γίνεσαι Που ανθίζει.  * Μην φοβάστε τις μηχανές. Τον εαυτό σας ελέγξτε. * Ανθρώπινη φαντασία Καταστροφικός μηχανισμός Όταν δυστυχισμένος είσαι. *...

Κοιμήσου, στην υπέρβαση της προσευχής, στο στήθος του αγγέλου, στο χαμόγελο της ματωμένης δύσης, στην αγκαλιά της άνοιξης.   Κοιμήσου, στα χέρια μου κρατώ την ομορφιά σου. να τη φυλάξω θέλω, από την αναλγησία των καιρών, από του κόσμου την αναίδεια, τυλίξου γλυκά...

Απλά είναι δύσκολοΟι μέρες που κυλούν χωρίς εμάςΟι ηλιόλουστεςΜε λουλούδια γιορτινάΟι αγροί που πάλι κοκκινίζουνΕίναι δύσκολο να συνταιριαστούν με το τοπίο μέσα μουΑν δεις στη θάλασσα, εκεί θα είμαιAν δεις στο βουνό, πάλι εκείΣτην πλατεία δίπλα σου,στον δρόμο λίγο πιο...

Oh! Mother earth, I called your name before,  I leave this world. Hear my strong will feel my cosmic aura far and beyond to the boundless time of the infinity.   Show me the way to seek the truth to see the light. Embrace my free spirit, that is coming to you in...

Του ήλιου έφευγε το φως κι η νύχτα εκατάπινε τις διάφανες σκιές όσο κι αυτές που εκοίτοντο σαν  σίδερο βαριές προσδίδοντας υπόσταση σε κάθε τι φθαρτό   Τώρα μόνο τα μάτια φαίνονται μιας γάτας στο σκοτάδι κάτω από τη λάμπα που κάποιος έσπασε περαστικός.  ...

Κι αν σε ρωτούσαν τι ''είδες'' από μένα τι άλλο θα είχες να πεις παρά δέρμα και σύρματα ...   '' Έτσι με έχεις κοιτάξει ..'' Που δε μου αρκεί ...   ** Ειδική αναφορά στο στίχο του Οδυσσέα Ελύτη   '' Έτσι σε έχω κοιτάξει , που μου αρκεί , να έχει ο...

Αφού την χάσαμε την ομορφιά Ας αρκεστούμε παρακαλώ σε ένα ακόμη αστείο. Θα το κάνουμε να μοιάζει ολόιδιο. Ας το συμφωνήσουμε ότι ήμασταν κάποτε ολόιδιοι της Ως μια εκδίκαση, που εμείς αναλάβαμε προσωπικά Την διεκπεραίωση της, και εμείς αποφανθήκαμε, Και ας...

Στις απόρθητες, ανείπωτες εκφρασεις εκεί βρίσκονται σπουδαία μηνύματα... Στις μισοτελειωμένες εκθέσεις ιδεών Στις μοναξιές που σημάδεψαν τους χειμώνες τους... Στα μάτια που κολυμπούν στο ποτάμι του πόνου.. Σε όλα αυτά υπάρχει μια κοινή συνισταμένη Μικρά,...

Εκτεθειμένη η αρχέτυπη λειτουργία της Μητρότητας, κυκλοφορεί ως Μαστροπός με ψεύτικο προφίλ στο παγωμένο κελί της φυλακής. Οργιάζουν οι φωνές του γυναικείου κουρνιαχτού νιώθοντας βιασμένο στης Μαστροπού τα δίχτυα. Ναυάγιο μιας βρώμικης διαδρομής σε λασπωμένους και...

Τι συμβαίνει όταν ο έρωτας και η αγάπη διαστρεβλώνονται και γίνονται πιόνια στα χέρια των αδίστακτων που, στο όνομά τους, δικαιολογούν το κάθε τερατούργημα; Τι γίνεται όταν η σήψη της ψυχής του ενός-ανολοκλήρωτου, μισού ανθρωπάκου προσπαθεί να παρασύρει στο βούρκο της...

Κοιμήσου περιστέρι μου στης σκοτεινιάς τα χείλη ποτάμι κύλησε η αυγή θολό κρασί το δείλι   Κοιμήσου πέλαγος βαθύ εκεί που φως ενώνει το αίμα και την ερημιά με της θηλής  το χιόνι   Αγρύπνια δένει τους καιρούς οπλές ντύνουν τα λόγια κοιμήσου θάλασσα πικρή...

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχθές παράπονο δεν είχα στο κελί μου. Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια. Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου...

Όταν φοβάμαι, ελπίζω, όταν ελπίζω, μπορώ. Τον εαυτό μου κακίζω, όταν ολιγωρώ.   Όταν γνωρίζεις, αντέχεις, όταν αντέχεις, μπορείς. Προορισμό όταν έχεις, τη διαδρομή θα τη βρεις.   Όποιοι μπορούν ν΄ αγαπάνε και να πιστέψουν μπορούν. Όσοι πιστεύουν, τολμάνε κι...

Τα δάκτυλά σου που σταλάζουν γιασεμί ανοίγουν πόρτες σφαλιστές μες στην καρδιά μου. Τρέχεις ελαφοβασιλιά στις κάμαρες του νου μεταξωτά σεντόνια στρώνεις στα όνειρά μου.   Αλαφιασμένες νυχτερίδες ξάφνου ξεπηδούντυφλώνονται με της αυγής σου το μαλαματένιο...

Προσπαθώ να σκεφτώ τι το σπουδαίο είχε η χρονιά αυτή.  Πόσα σπουδαία γεγονότα έζησα, πόση θλίψη βίωσα, τι να κρατήσω, τι να αφήσω.   30 Δεκέμβρη και η τεχνολογία δεν σε αφήνει να ξεχάσεις τίποτα. Μήτε καλό μήτε κακό.   365 μέρες το χρόνο ερχόσουν στον ύπνο...

Στη Βρετάνη πάλι βρέχει στη Κίμωλο τα πουλιά ζευγαρώνουν η συνεύρεση στη μικρή τσαγερί αποδείχτηκε τελικά πολύ ανιαρή οι δρόμοι που ακολουθήσανε δεν οδήγησαν πουθενά είναι σαν τα χελιδόνια που περιμένεις ναρθούν με την άνοιξη κι’εκείνα δε φθάνουν ποτέ. Ο κύριος Σμίθ...

Νύχτα στο ξέφωτο σε παίρνω αγκαλιά, χιλιάδες σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου. Το πρόσωπο μου στη δική σου τη ματιά θαρρώ πως λάμπει, και πως ζω το όνειρο μου. Ακουμπισμένη στ' ουρανού την κουπαστή, του φεγγαριού ψάχνω να βρω το μαξιλάρι να γείρω επάνω του εικόνα μου...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ούτε μόνο χωρική ούτε μόνο χρονική μια διάσταση αθωότητας που μας βγάζει κάποτε τη γλώσσα και καταπίνει τα φωνήεντα σαν λαίμαργος μυρμηγκοφάγος. Εκτός χρόνου θυμάμαι ενίοτε και τους λαρυγγισμούς του Παναγιώτη Φαρμάκη, σαν μοιραζόταν με τον πατέρα μου...

Κατοικώ μόνη στου κόσμου μου την αντανάκλαση Τις πληγές μου τυλίγω στα νηπενθή μου ποιήματα Οδεύω λεύτερη στης αβύσσου το κενό Κι επανέρχομαι δυνατή μέσα στο αίμα μου   Δίχως όρια Μάχομαι τα σκότη Αναζητώ το Φως Ιέρεια προαιώνια τις σπονδές στους θεούς μου...

Ever since every ocean floor and crater have defrosted Ever since they excavated every stone, new and old Ever since they dug into every height and hollow to wrest out of its nest whatever hid within every creature, every organism small, great, giant and dwarf Ever...

Μονόλογος.  Άντρας 35-55 ετών (Στα καμαρίνια του μεγάλου θεάτρου της Δωδώνης) (Καθώς μονολογεί ντύνεται προοδευτικά τη στολή του)   (Απαγγέλει από την Ιλιάδα) Ζευ, Άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ.  «Δία, θεέ Πελασγικέ, προστάτη στην Δωδώνην πέρα την κακοχείμωνην, όπου...

Νέα χαρίζεις οπτικήΕίσαι μικρόΜα ολοκληρωμένο σύμπανΗ αξία σου εκφράζει τη ζωή μουΜιλάς ενίοτε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνωΜ' όλες τις λέξεις ρυθμικά οργανωμένεςΣε μια διάλεκτο τόσο φορτισμένηΈνα ακανόνιστο δημιουργείς μοντέλοΠου στην ψυχή μου αντηχείΕξίσου όμορφα...

Ώρα 12  μεσάνυχτα φεγγαροφωτο βράδυ ο Σηκουάνας ξεπλένει το χρώμα απειλητικού χειμώνα σιωπή  απαιτούν τα δέντρα παλίρροια πλησιάζει στέλνοντας πάνω την ζωή στέλνοντας πίσω το χρόνο   Στο καθρέφτη του νερού η πόλη άνοιξη Η νυχτερινή μοσχοβολιά συνεπαίρνει την ψυχή...

Και τι σπουδαία τα νέα μας χιονίζει συχνά κι υποδόρια κάτω απ΄το δέρμα νιφάδες Κυριακές βουβά τρεκλίζουν μιας σκουριασμένης ομίχλης τα έλκηθρα.   Σώμα και τόπος διάσειστος για το παντού ισοδύναμο του πουθενά των αναχωρήσεων τόπος.     ω εμείς! σε κάδρα...