Έλα πουλί σύ που πετάς
στα ύψη τα μεγάλα
σ’ανοίγω το παράθυρο
πέρνα μέσα στη σάλα!
_Έρχομαι σαν με θες κυρά
μα πές μου που θα μείνω;
ούτε κλαδιά ούτε φωλιά
έχεις σ’αυτήν να γείρω..
_Σου δίνω σπόρους και ψωμί
νερό να ξεδιψάσεις
θε να σου φτιάξω εγώ φωλιά
κεί να ξεχειμωνιάσεις!
_Κράτα τη σάλα σου κυρά
κεί δε μπορώ να ζήσω
ανάσες μου δίνει ο ουρανός
χώρο φτερά ν’ανοίξω.
Κι όταν χιονιάς με κυνηγά
η τ’άγριο ξεροβόρι
στα γκρέμια θα ‘βρω τη φωλιά
ή στα ψηλά τα όρη.
Ίσως..την άνοιξη να ξαναρθώ
όταν ο ήλιος γείρει
γλυκό κελάιδησμα για να σου πω
δίπλα απ’το παραθύρι.
photo Ralphs_Fotos / https://pixabay.com