Η μητέρα μου κάτι έραβε στο δωμάτιο
τραγουδώντας.
Έπαιζα στο μπαλκόνι και η φωνή της
ερχόταν από το ανοικτό παράθυρο.
Φωνή γλυκιά, μελωδική.
Τα μικρά παιδιά έχουν ενστικτώδη διαίσθηση.
Όλη η ευτυχία της καρδιάς της,
φτερούγισμα πηγαίας χαράς,
διοχετευόταν στο τραγούδι.
Το εκτόπισμα της ευτυχίας της μέσα από τη μελωδία,
εκείνη τη στιγμή διοχετευόταν και σε μένα.
Για την παιδική μου ψυχή
ήταν το πιο δυνατό τονωτικό.
ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ
Αρχίζω να συνειδητοποιώ
τους λόγους που την ερωτεύτηκα
μου είπε:
«Φανέρωνε κάτι το ανεπαίσθητα
ευάλωτο επάνω της,
ίσως πληγωμένη από δραματικά γεγονότα
κι εμπειρίες που έζησε.
Γινόταν ακαταμάχητη στα μάτια μου
όχι μόνο από το φυσικό της κάλος
που έκανε θραύση,
αλλά και από κάτι ιδιαίτερα ζεστό,
βαθιά ευαίσθητο,
που πηγαία εκδήλωνε.
Ακαταμάχητη,
χορός και ζάλη του οίστρου μου».
photo PublicDomainPictures, spirit111 / https://pixabay.com