Πνοή γεννήθηκες από την ανάγκη
των θεών να αναπνέουν,
γυμνή αντίκρισες στον ήλιο την αλήθεια,
ο ιδρώτας του ονείρου
και η μεγαλοσύνη της σιωπής,
ήταν οι πρώτες σου ανάσες,
δεν έκλαψες,
της έκστασης η έξαψη ύφανε
το κορμί σου,
της ηδονής το πέπλο η Αφροδίτη
σου το φόρεσε,
η άνοιξη σου δώρησε το κάλλος,,
η Ίριδα του έρωτα το χρώμα,
η θάλασσα το πάθος της γαλήνης,
η υπέρβαση την ελευθερία,
την γοητεία σου έπλασε του Νάρκισσου ο θαυμασμός,
η γλυκιά προσμονή της ανεμώνας,
πριν από τα δάκρυα γεννηθεί,
ζωγράφισε τη χάρη σου,
όσο σκοτάδι στου κόσμου τη ψυχή
και αν υπήρχε,
φωτίστηκε όταν με κοίταξες,
τα μάτια σου ουσία χαρίζουν
στη ζωή,
ύπαρξη στο θαύμα,
γέλιο στην ευτυχία των παιδιών.
Η αστραπή σε βάφτισε ,
στη κολυμβήθρα των παθών,
γυναίκα σε είπε και φωτιά.
Ο Προμηθέας σε έκλεψε,
από των θεών το πρόσωπο,
ίαμα ανάπλασης ιερό
σε πρόσφερε,
στους πάσχοντες ανθρώπους,
σε θαύμασαν,
δεν ένιωσαν την αξία σου,
αποκτηνώθηκαν για την αρπαγή σου,
το μίσος που αναδύθηκε,
σε έκανε κατάρα.
photo stux / https://pixabay.com
