Φεύγει η νύχτα
στο τετράδιο της ιστορίας…
Των αναμνήσεων οι στάχτες
στα ράφια της μνήμης
κάπως ηρέμησαν.
Μονάχα η ελπίδα
ξενυχτάει στα χείλη της προσευχής: Να μη φτάσουν οι σφαίρες στις πλάτες των πατέρων,
τα δάκρυα μητέρων
να μην κυλούν σαν ποτάμι.
Παιδιά του πολέμου…
Τα μικρά πλασματάκια
που μεγάλωσαν σε μια νύχτα ξαφνικά, όταν θύραθεν
του πολέμου τα τύμπανα ήχησαν.
Ο πόλεμος είναι παντού,
σ’ όλη την παιδική χαρά κραυγάζει. Άνοιξε όλες τις πόρτες
και του ονείρου που έμειναν κλειστές. -Προσέξτε, μη ρίξτε!
Ένα παιδάκι τρέχει.
Τρέχει μέχρι που δεν μπορεί να τρέξει. -Προσέξτε, μη ρίξτε!
Ένα παιδάκι κλαίει,
με παράπονο
ότι όλα θα τα πει στο Θεό.
Ξημερώνει άλλη μέρα
κι ο ίσκιος του πόνου φάνηκε πάλι. Στην προσωπογραφία της ειρήνης προκαλεί συντριβή.
Τα κύματα των σκέψεων
σαν ζόμπι ωθούνται ανσάμπλ.
Της προσευχής το βλέμμα
απλά δακρύζει
στις χορδές του τρόμου.
-Ένα παιδί, προσέξτε !
Ένα αθώο πλάσμα κοιτάει τον ουρανό. Προσέξτε,
μην του αρπάξει την ησυχία
ο μαύρος καπνός…
Πόσα δάκρυα πια
κοστίζει μια σταγόνα χαμόγελο;
photo ArmyAmber / https://pixabay.com