Κι όμως, στο χλωμό Βορρά…
έφτασε μια μελωδία που ψιθύρισε τα παλιά
τα παραμύθια που κοιμούνται στις γωνιές της ψυχής.
Ένα ποίημα που γράφτηκε σε μια νύχτα προσωπικής αντοχής-
ενώ οι σκιές χορεύαν με το φως και τα αστέρια είχαν σβηστεί
το χρώμα έσταζε σα δάκρυ. Και η ανάμνηση
πως κάποτε άφησα το χρώμα μου, θυμάσαι;
Ή ξεθώριασε κι αυτό;
Το έδωσα σε έναν φίλο αξιόλογο μουσικό
και του είπα…
θύμισε, τα όνειρα που κάναμε όταν είμασταν παιδιά
μεσα από τραγούδια διαχρονικά…
Και έτσι η «Ξεχασμένη Νεράιδα», ξύπνησε από τη σιωπή,
γέννημα αγάπης, χορός φωνών και μουσικών,
ένα ταξίδι μυστικό, φτιαγμένο από φτερά αόρατα
και νότες που μοιάζουν με ψιθύρους ανέμων.
Σε ευχαριστώ, αγαπημένε μου φίλε, μουσικοσυνθέτη Συμεών Μαϊστρέλης που έγινες αγκαλιά,
στην κάθε λέξη του χαρτιού, στην κάθε μου σκιά.
Μου χάρισες μια μουσική που ζει μες στην αιωνιότητα,
μια ύπαρξη που ξεπερνά τη φθαρτή πραγματικότητα.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ :
Στον Πέτρο Θεοφίλου , που άγγιξε με σεβασμό κάθε ηχητική λεπτομέρεια,
στον Τάσο Μακρυγιάννη που χάρισε ακρίβεια και καθαρότητα στο φως του ήχου,
στον Λουκά Γιαννακίτσα, που μίλησε με το κοντραμπάσο σαν να ψιθύρισε η ψυχή της νεράιδας,
στον Γιάννη Μηττά που φύσηξε μουσικό αέρα στα πανιά,
στον Χρήστο Καρνάβα, που ζωγράφισε με πιάνο εκεί όπου οι λέξεις σιγούν και ξεκινούν τα θαύματα,
στη Δήμητρα Μουτάφη, που έντυσε την ιστορία μας με φωνή παραμυθιού.
κι αφήστε τη μαγεία να σας ταξιδέψει-εκεί
όπου οι νεράιδες ζουν, πάντα ξεχασμένες και πάντα ζωντανές. Ε.Β.Α.
