Πίσω απ’ το παραβάν το μακιγιάζ ξεθωριάζει, ξεφλουδίζει και πέφτει, σαν τοίχος υγρός και μουχλιασμενος.
Το χαμόγελο κολλημένο στα χείλη, ψεύτικη χαλκογραφία.
Τα μαλλιά θρυψαλα στις δαγκάνες του ψαλιδιού.
Πώς να γλιτώσω από τις αδέσποτες σιωπές;
Μέσα στο σκοτάδι πονάω, κουλουριασμένη σαν τελικό σίγμα,
μέσα στο φως
πονάω, ζαρωμένη, δεν έχω πόδια για να τρέξω…
Ανευρη σάρκα κρεμασμένη από το τσιγκελι, με την απόφυση να τυλίγεται στα έντερα, αποσυντονιζει την ησυχία και έρχεται η κόπωση να με σπάσει.
Τα παραμύθια του χθες μεγαλώνουν.
Η ζωή ένα ποίημα, γραμμένη σε ένα πακέτο τσιγάρα, μόνο που όταν τελείωσαν το τσαλακωσα και το πέταξα.
Η ψυχή ζωγραφισμένη
σαν τα φτερά των πεταλούδων.
Αλήθεια ξέρεις πως να πιάνεις μια πεταλούδα και να μην πονά;
photo Antranian, https://pixabay.com
