Ξάστερος είναι μάνα, απόψε ο ουρανός
ίσως αργήσω να γυρίσω.. μη σε νοιάζει
πλάι στης θάλασσας την αγκαλιά θα περπατώ
έως αργά που ολοένα ησυχάζει..
Ηρεμώ, τα βράδια στης θάλασσας τ’ αντίκρισμα
στο λείο της γυαλιστερό μανδύα
ξεχνώ τις έγνοιες μου..
Το ανάλαφρό της πάφλασμα αφουγκράζομαι
κι η ώρα πλησιάζει μία.
Στο μικρολίμανο σ’ απόσταση κοιτώ
το τσιμεντάδικο πλοίο που το φορτίο του αδειάζει
υπόκωφα οι μηχανές του ακούγονται ως εδώ
κι ο ήχος του σαν μουγκρητό θεριού με συναρπάζει.
Ένα φορτίο θραύσματα μέσα μου κουβαλώ καιρό
που σαν το πλοίο θέλω κάπου ν’ αποθέσω
να ελαφρώσω αποζητώ συχνά
μα οι φουρτούνες δεν μ’ αφήνουν κάθε τόσο.
Ηρεμώ μάνα, στις άπειρες αναλαμπές
που αντανακλούν κάτω απ’ τα μικρά
καΐκια τ’ αραγμένα
σε μιά μικρή καμπίνα τους απόψε θα ‘ θελα να κοιμηθώ
κεί να στεγάσω τα όνειρά μου τα κομματιασμένα..
photo cristina_gottardi,