Σήμερα είπα να λάβω, μία απόφαση ζωής.
Σε φαύλους να μην παραδίνω, τα ηνία της ψυχής.
Γιατί η αταραξία όπως λεν και οι Στωικοί,
φέρνει στην ψυχή γαλήνη και στον φόβο
συντριβή.
Της ψυχής μου τα ηνία, πρέπει να κρατάνε μόνο,
όσοι έχουν ευαισθησία και αφουγκράζονται τον
πόνο.
Της ψυχής μου τα ηνία πρέπει να κρατάνε χέρια,
που αγκαλιάζουν τις πληγές και αφήνουν τα
μαχαίρια.
Της ψυχής μου τα ηνία, είναι εις τον έλεγχο μου,
των αλλότριων τα χέρια, δεν ελέγχουν το Ναό
μου.
Η ψυχή μου θέλω να έχει ρόλο πρωταγωνιστή
και όχι να’ ναι απλά κομπάρσος που δειλά
ακολουθεί.
Της ψυχής μου τα ηνία, παιδικά χέρια κρατούν,
χέρια απαλά και αθώα που αγάπη αναζητούν.
Χέρια παιδικά και αγνά, που μοσχοβολάνε δυόσμο
Χέρια που σταυρώνουν όσοι, σπέρνουν Έρεβος
στον κόσμο.
Της ψυχής μου τα ηνία θέλω να κρατά η αγάπη
κι’ οχι η αδηφαγία, ο θυμός και η απάτη.
Της ψυχής μου τα ηνία, να κρατά η σωφροσύνη
η σοφία, η καλοσύνη και η ψυχική γαλήνη.
Κι’ αν μία μέρα πάλι έρθει στην ψυχή μου η ταραχή,
αναπνέω, δίνω χρόνο μέχρι να εξαλειφθεί.
Βρίσκω το εσωτερικό μου κέντρο
που κρύβει μέσα του το φως,
Και αρχίζει πάλι να φωτίζει, ο Ναός ο ιερός.
photo innokurnia, https://pixabay.com

















































