Πώς μίκρυνε έτσι ξαφνικά αυτός ο δρόμος
και έγινε αδιέξοδο το πέρασμα στον ουρανό;
Μια λίμνη ξεραμένη με πουλιά
που σκάβουν για νερό
και δυο ποτάμια απελπισμένα
που τρέχουν να κρυφτούν.
Κουφάρια τρένων στις λιωμένες ράγες του ήλιου
και λέξεις που αγνοούνται στις σκονισμένες κουκέτες.
Έπεσε η σκεπή του κόσμου
και σκότωσε τις προσευχές μας,
στράγγιξε η ζωή
και πώς να γράψω χωρίς δάχτυλα και αίμα;
Μη μιλάς αγαπημένη …σώπα και άκου τον πόνο,
ένα λουλούδι γεννιέται στην απόγνωση…
άκου το κλάμα του.
photo by knollzw, https://pixabay.com















































