Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι προλαβαίνουν λίγοι ακόμα να δουν αυτή την παράσταση, αφού παρουσιάζεται για τρεις παραστάσεις στην Αθήνα και η τελευταία θα πραγματοποιηθεί στις 27 Ιανουαρίου, στο Θέατρο Ακροπόλ.
Και για όσους αναμένουν να δουν τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου, να πληροφορήσω ότι η σκηνοθέτις και δημιουργός της παράστασης Ραφίκα Σαουίς βασίστηκε στο κείμενο του Αισχύλου, αλλά το διαπότισε με επικαιρότητα, σύντομους μονολόγους και στίχους του Γιάννη Ρίτσου.
Οι ερμηνείες πολύ καλές, καθώς ο Μάνος Βακούσης ως Αγαμέμνων πιστά και μετρημένα κρατά το μειλίχιο ύφος ενός κατά τα άλλα αυταρχικού ηγέτη, η ίδια η Ραφίκα Σαουίς αφοπλιστική στους ρόλους της γυναίκας-κραυγής που εναλλάσσονται, και ο Σαμουήλ Ακινόλα ως Κήρυκας – συνδετικός κρίκος μεταξύ Κράτους και Πόλης επίσης εκφράστηκε με σωστό μέτρο. Παρών -αν και όχι στην Σκηνή- ο Κρις Ραντάνωφ ως Αίγισθος, μια ακόμη πατριαρχική φιγούρα.
Ο απόλυτα κινηματογραφικός ρυθμός και η κινηματογραφικά μονταρισμένη εικόνα, με έκανε να πιστεύω πως ο Γκοντάρ θα έβλεπε με ευχαρίστηση αυτή την παράσταση. Οι τέσσερις οθόνες που βρίσκονται επί Σκηνής προβάλλουν σκηνές της σύγχρονης παγκόσμιας πραγματικότητας, ως κύριο μέρος του σκηνικού, το οποίο από μόνο του αντηχεί τον ρυθμό του «μοντάζ».
Ο ρόλος του πατριαρχικού – απολυταρχικού ηγέτη τονίζεται με έμφαση μέσα από τους ρόλους της Κλυταιμνήστρας, φρουρού, και της προσφυγοπούλας (Κασσάνδρας;). Μια οπτική που εκ των πραγμάτων δικαιώνει την Κλυταιμνήστρα, η οποία ως θύμα της εξουσίας που εγκλωβίζει και καταπατά, παρουσιάζεται ως θύτης. Οι ανδρικές φιγούρες σε θέση τυράννου ή αυτού που κινεί τα νήματα μιας διεθνούς πολιτικής γραμμής πολεμικής βίας και επιβολής. Είναι, με λίγα λόγια, μια επίκαιρη «μετάφραση» του έργου του Αισχύλου, η οποία θέτει στην πρώτη γραμμή την Κλυταιμνήστρα.
Εν τέλει πρόκειται για μια παράσταση – κραυγή, κατονομάζοντας την εξουσία ως μέτρο καταπάτησης ζωής και δικαιωμάτων, φέρνοντας μπροστά στα μάτια μας ένα πολιτικό θρίλερ.
Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις, είναι το εξής: Ο ρυθμός έδωσε τόση δυναμική στην ροή της ιστορίας (που εν κατακλείδι είναι η ιστορία όλων μας σήμερα), που πραγματικά στο τέλος αναζήτησα την Κάθαρση. Την είχα ανάγκη.
Πάντως για την ιστορία του πράγματος, η παράσταση αυτή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ από το La MaMa της Νέας Υόρκης, και οι κριτικές που απέσπασε ήταν παντού καλές. Αξίζει να την δει κανείς και σίγουρα είναι ένα θέμα προς συζήτηση.
