Στα δικά σου φεγγάρια
ποτέ δεν περπάτησα
δε γνωρίζω του ήλιου σου χάδια
κι ούτε ρόδινα σούρουπα
σ’ ακρογιάλια απάτητα
είμουν εκεί για ν’ αφήσω σημάδια
Σαν ξερόχορτο έμεινα
χρόνια ολάκερα
μες του ήλιου το καύμα
καλοκαίρια λιπόθυμη
να προσμένω ατέρμονα
να γενεί ένα θαύμα..
Μα αν ποτέ δεν περπάτησα
μέχρι τώρα σε δρόμους δικούς σου
μπαίνω ακάλεστη τη νύχτα αθόρυβα
στη γιορτή του μυαλού σου..
photo 大源 https://pixabay.com

















































