Mε μια απάθεια
ιλιγγιώδη
κυνηγώ το λιοντάρι του δωματίου
τον βασιλιά των ζώων
ζώο κι εγώ
δεν του αναγνωρίζω ένστικτα
το πολύ να μου γδάρει τη θλίψη
που ‘χω για πρόσωπο
και να με κατασπαράξει
ό, τι βρει δηλαδή
κάτι απομεινάρια
ανθρώπινης ιδιότητας
εκείνο φοβάται πιο πολύ
κρύβεται πίσω από μια ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα
-γιατί με φοβάται τόσο;
νύχια δεν έχω
τα τρώει η αγωνία κρυφά
και τα δόντια μου
ίσα που αλέθουν την πραγματικότητα
-γιατί με φοβάται τόσο;
τα παιδιά της ηλικίας μου
έχουν παντρέψει τον φανταστικό φίλο τους
εμένα ο δικός μου πότε θα γίνει άνθρωπος;
photo scozzy / https://pixabay.com

















































