«Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.»
Γιώργος Σεφέρης
Αγαπητοί συμπατριώτες,
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με ανησυχία όσα συμβαίνουν στη δημόσια σφαίρα της χώρας μας. Τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο έχουν σχεδόν μονοπωληθεί από ένα και μόνο θέμα: Καριστιάδα–Καριστιανού. Συζητήσεις επί συζητήσεων, αναλύσεις, αντιπαραθέσεις, συναισθηματικές εντάσεις. Για ενα κομμα που ακομα δεν εχει ακομα υποσταση Όταν συζητάμε με τόση ένταση για κάτι ανύπαρκτο, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε κάποιοι δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινής γνώμης και μετρούν αντιδράσεις, είτε συνειδητά καλλιεργείται ένας ακόμη κύκλος αποπροσανατολισμού. Γιατί είναι πιο εύκολο να μιλάς για υποθετικά σενάρια, παρά για συγκεκριμένες ευθύνες και υπαρκτές πολιτικές.
Και ενώ όλη η προσοχή της κοινωνίας είναι στραμμένη εκεί, εγώ βλέπω κάτι άλλο να εξελίσσεται σιωπηλά στο παρασκήνιο.
Η ιστορία μάς έχει διδάξει ότι όταν ένας λαός καθηλώνεται σε μια τεχνητή ατζέντα, τότε πολύ συχνά οι πραγματικά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται αθόρυβα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς αντίδραση. Το ζήσαμε στο παρελθόν. Το ζήσαμε έντονα πριν από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τότε που πολλοί προειδοποιούσαν, αλλά η κοινωνία ήταν απορροφημένη αλλού, και τελικά οι αποφάσεις πάρθηκαν.
Σήμερα, βλέπω να αναβιώνουν συζητήσεις που αγγίζουν την ταυτότητα, την ιστορία και τα εθνικά μας ζητήματα. Βλέπω να επανέρχεται επιθετικά η κουβέντα για τη «Μεγάλη Αλβανία», για την Τσαμουριά, για αφηγήματα που παρουσιάζονται ως “ιστορικές αποκαταστάσεις”. Και αναρωτιέμαι: είναι όλα αυτά τυχαία; Ή μήπως προετοιμάζεται κάτι μεγαλύτερο, ενώ εμείς κοιτάμε αλλού;
Και εδώ θέλω να το τονίσω καθαρά: βγαίνουν δημόσια πρόσωπα, όπως ο Έντι Ράμα, και μαζί του διάφοροι “ιστορικοί”, “αναλυτές” και τηλεοπτικοί σχολιαστές, που επιχειρούν να αμφισβητήσουν τη γνησιότητα των αρχαίων Ελλήνων, να θολώσουν την πολιτισμική συνέχεια του Ελληνισμού και να παρουσιάσουν την ιστορία μας ως κάτι «διεκδικήσιμο» ή «διαπραγματεύσιμο». Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο. Ξεκινά ως “συζήτηση”, βαφτίζεται “αντίλογος”, και κάποια στιγμή γίνεται “επίσημη αφήγηση”, αν εμείς παραμείνουμε αδιάφοροι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ανησυχώ δημόσια για τέτοιες εξελίξεις. Σε παλαιότερο κείμενό μου είχα ήδη προειδοποιήσει για τη «Συνεχή Πατριωτική Υποκρισία», επισημαίνοντας ότι συχνά αντιδρούμε μόνο όταν όλα έχουν τελειώσει.
Αυτό ακριβώς φοβάμαι ότι συμβαίνει και τώρα.
Ενώ όλοι ασχολούνται με το θέμα της ημέρας, βλέπω παράλληλα μια αργή αλλά σταθερή μετατόπιση δεδομένων: εγκατάλειψη περιοχών, παραμέληση ιστορικών τόπων, σιωπηλή αλλαγή ιδιοκτησιών, οικονομική και δημογραφική συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού. Βλέπω ακόμη και “μικρά” σημάδια που όμως δεν είναι αθώα, όταν επαναλαμβάνονται. Μηνύματα στα κινητά όπως «Καλώς ορίσατε στην Τουρκία» όταν βρίσκεσαι στη Μυτιλήνη ή «Καλώς ορίσατε στην Αλβανία» όταν βρίσκεσαι στην Κέρκυρα. Μπορεί να φαίνονται λεπτομέρειες, αλλά οι λεπτομέρειες είναι που χτίζουν την πραγματικότητα.
Θέλω όμως να σταθώ σε κάτι ακόμη πιο σημαντικό.
Το μεγαλύτερο λάθος μας ως κοινωνία είναι ότι αντιδρούμε πάντα αργά. Ξεσηκωνόμαστε μετά την υπογραφή, μετά την κύρωση, μετά το τετελεσμένο. Όταν όλα έχουν ήδη κριθεί. Τότε όμως δεν μιλάμε για αντίσταση, αλλά για εκτόνωση.
Όταν έχει πέσει η υπογραφή, δεν έχει νόημα η διαμαρτυρία. Η διαμαρτυρία έχει αξία πριν, όταν υπάρχει ακόμα περιθώριο. Μετά, οι φωνές μετατρέπονται απλώς σε θέατρο.
Και δυστυχώς, πολλές φορές αυτές οι “καθυστερημένες επαναστάσεις” χρησιμοποιούνται για προσωπική προβολή, για μικρά οφέλη και όχι για το πραγματικό συμφέρον της πατρίδας.
Γι’ αυτό σας καλώ να ξυπνήσουμε νωρίς. Να μάθουμε να διαβάζουμε τα σημάδια εγκαίρως. Να μην παρασυρόμαστε από όσα μας σερβίρουν καθημερινά ως “κύρια είδηση”, ενώ πίσω από τις κάμερες παίζονται πολύ σοβαρότερα ζητήματα.
Και θέλω να το πω καθαρά και ανοιχτά:
Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Ανήκει στον λαό της, στην ιστορία της, στον πολιτισμό της και στα παιδιά της. Δεν είναι προϊόν προς εκποίηση, ούτε χώρος προς διανομή. Δεν ανήκει σε μηχανισμούς, σε παρασκήνια, σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Δεν ανήκει στους «Ελλαδίτες» κατακτητές που τη διαχειρίζονται σαν λάφυρο, σαν εμπορεύσιμο προϊόν, σαν χώρα προς εκποίηση.
Ας σταματήσει επιτέλους το ξεπούλημα αυτής της όμορφης χώρας κομμάτι κομμάτι. Ας σταματήσει η σιωπηλή γενοκτονία των γηγενών Ελλήνων, μέσα από την εγκατάλειψη της περιφέρειας, τη διάλυση της παραγωγής, τη φτωχοποίηση, την υπογεννητικότητα και τον σταδιακό εκτοπισμό των ανθρώπων από τον ίδιο τους τον τόπο.
Η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας τουριστικός προορισμός. Είναι πατρίδα. Και η πατρίδα χρειάζεται εγρήγορση, ενότητα και συνειδητούς πολίτες.
Υ.Γ. Και μην ξεχνάτε κάτι που πολλοί αποφεύγουν να πουν δυνατά: από τη δεκαετία του ’90, μετά το άνοιγμα των συνόρων, η Ελλάδα άλλαξε ραγδαία. Δεν έχω τίποτα με τους Αλβανούς ανθρώπους. Αντιθέτως, πολλοί είναι εργατικοί, αξιοπρεπείς, και αγάπησαν τον τόπο μας, ζώντας και δημιουργώντας εδώ. Το ζήτημα δεν είναι οι λαοί. Το ζήτημα είναι οι πολιτικές και οι επιλογές της πολιτικής τάξης.
Δείτε τι έκαναν οι πολιτικοί, διαχρονικά. Δείτε τι άφησαν να εξελιχθεί χωρίς σχέδιο, χωρίς προστασία της κοινωνίας, χωρίς πραγματική μέριμνα για τον Έλληνα πολίτη, για τη γη, την περιφέρεια, την παραγωγή, τη δημογραφία, την ταυτότητα. Και σας παρακαλώ, μην εγκλωβίζεστε σε κόμματα και χρώματα. Δεν μιλάμε για ένα κόμμα. Μιλάμε για όλους όσοι κυβέρνησαν, για όλους όσοι υπέγραψαν, για όλους όσοι απέφυγαν να ενημερώσουν τον λαό και να υπερασπιστούν το αυτονόητο. Η ευθύνη είναι συνολική, διαχρονική, και δεν χωρά άλλοθι.
Με αγωνία και ευθύνη,
Ιωάννα Λαζάρου
Publisher – Greek News & Radio FL | Businessrise Publishing
photo Anestiev, https://pixabay.com
