Κι έρχεται η ώρα που αγαπάς την αφαίρεση..
Αφαιρείς τα πολλά λόγια..
Αφαιρείς τα ευφάνταστα ρούχα..
Τα κουραστικά ταξίδια..
Δε σε συγκινούν οι πολυσύχναστες μαζώξεις.
Και μένεις στα λιγοστά.. στα απλά..
Αυτά που ξεκουράζουν νου και σώμα.
Αναγνωρίζεις τελικά πως η ζωή σ’ έχει ξεγελάσει
κι ας επιμένει ακόμα..
Χαρές που ήρθαν όμως.. δε κράτησαν..
Χαρές που προσδοκούσες μα.. στη διαδρομή τους
γρήγορα ξεστράτησαν..
Μέρες που έλαμπαν στο φως μα αγκάλιασαν
πάλι το σκοτάδι..
Δειλινά που σου ‘ δωσαν χρώματα μα προτίμησαν
της νύχτας το χάδι..
Γρικάς αγάπη μου γρικάς;
Στην αγάπη να μένεις..
Μ’ αυτή να Ντύνεσαι
μ’ αυτή να πλαγιάζεις
μ’ αυτή να ξυπνάς…
photo Skitterphoto / https://pixabay.com

















































