Είσαι η Μνήμη που κυοφορεί το φως,
και η Γη που αρνείται να γίνει τάφος.
Δεν πατάς πάνω στο χώμα, είσαι το χώμα.
Είσαι η μαύρη γη που καταπίνει τις οβίδες
για να τις επιστρέψει σαν στάχυα.
Στα χέρια σου η λάσπη του πολέμου γίνεται πηλός δημιουργίας,
όσο πιο βαθύ το σκοτάδι σου, τόσο πιο ψηλά θα φτάσει ο καρπός σου.
Είσαι το φυλακτό της ζωής που δεν επιτρέπει στη λήθη να σβήσει το ίχνος του ανθρώπου.
Στο βλέμμα σου κατοικούν οι γενιές που πέρασαν
κι εκείνες που περιμένουν τη δική σου ανάσα να γεννηθούν.
Είσαι το βιβλίο που γράφεται με αίμα και διαβάζεται με χάδι.
Όταν οι προβολείς του θανάτου σκίζουν τον ουρανό,
εσύ γίνεσαι αστέρι, μια σπίθα πείσματος του ορίζοντα.
Δεν είσαι θύμα του χρόνου, είσαι ο ίδιος ο Χρόνος.
Δεν είσαι μόνο το μετάξι στο δέρμα,
είσαι το ατσάλι που κρύβεται στη ψυχή.
Είσαι η ασπίδα που μετέτρεψε την ποδιά της σε σάκο για λίγο ψωμί,
και την αγκαλιά σου σε καταφύγιο όταν οι στέγες κατέρρεαν.
Εκεί που το σίδερο ερωτεύεται τη σάρκα για να την αφανίσει,
εσύ στέκεις ως η ζωντανή άρνηση του θανάτου.
Δεν είσαι λιμάνι,
είσαι η θάλασσα που αποφάσισε να γίνει στεριά
για να μπορέσει το σπλάχνο σου να περπατήσει.
Είσαι η δύναμη που μπορεί να ξαναχτίσει έναν κόσμο από την αρχή,
η δύναμη που δεν ζητά άδεια για να υπάρξει.
Είσαι η γυναίκα που κουβαλάει το νερό μέσα στις κάννες των όπλων,
η μάνα που θηλάζει το μέλλον,
η κόρη που γράφει ποιήματα πάνω στους τοίχους των οχυρών.
Δεν είσαι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο,
αλλά η αόρατη κλωστή που ράβει τα σχισμένα πέπλα του χρόνου.
Χρόνια πολλά στις γυναίκες που κράτησαν τον κόσμο όρθιο, όταν οι θεοί τον εγκατέλειψαν.
Γεωργία Δούνη
Ποιήτρια – Συγγραφέας
photo safary248, https://pixabay.com
