Ξημέρωσε η μέρα. Ο ήλιος παίζοντας κρυφτό με τα σύννεφα προειδοποιεί για πιθανή κρίση εμπιστοσύνης ως προς την συνέπεια του να μας ζεστάνει ,το οικονομικό σύστημα καταρρέει , οι κυβερνήσεις χάνουν τον έλεγχο ,η απόγνωση πλανάται και η πίστη μας στην ακεραιότητα των θεσμών έχει κλονιστεί κάνοντας λίγους ρομαντικούς κρατώντας μια κιθάρα να ψάχνουν νότες …παρηγοριάς…
Σε περιόδους κοινωνικής ,οικονομικής και πολιτικής κρίσης , ο δημόσιος διάλογος συνήθως ιεραρχεί ανάγκες μέσα από τα υλικά αγαθά αντιμετωπίζοντας τον πολιτισμό και ειδικότερα την Μουσική ως πολυτέλεια. Ωστόσο μια ιστορική προσέγγιση αποδεικνύει ότι η Μουσική δεν αποτελεί συμπλήρωμα της ανθρώπινης ζωής αλλά δομημένο στοιχείο της κοινωνικής συνοχής και της ψυχικής δύναμης. Μερικά παραδείγματα θα μας πείσουν για του λόγου το αληθές.
Οι στρατιώτες στο δεύτερο παγκόσμιο έκαναν ύμνο το τραγούδι ‘’Lili Marleen ‘’θέλοντας να ενισχύσουν την συντροφικότητα τους.
Ο Μίκης της δικτατορίας με τα τραγούδια του έγινε η φωνή της ελευθερίας.
Το τραγούδι ‘’We’ ll meet Again ‘’της Vera lynn συνεχίζει να προκαλεί συναισθήματα νοσταλγίας και αντοχής στους ανθρώπους , με την ανάγκη για ελπίδα και ενότητα στης εποχές κρίσης. Να λοιπόν που η Μουσική δεν είναι διασκέδαση απλώς…. Πρόκειται για ψυχική επιβίωση !!!!!!Σε μία κοινωνία που διασπάται έρχεται η Μουσική να ενώσει. Αναρωτηθήκατε ποτέ πως γεννήθηκαν τα ‘’ΜΠΛΟΎΖ ‘’ των Αφροαμερικανών και πότε η ‘’ρέγκε ‘’ έγινε φώς της κοινωνικής διεκδίκησης μέσα από τον Μπόμ Μάρλευ ? Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η Μουσική δημιουργεί κοινά βιώματα οδηγώντας τους ανθρώπους να μοιράζονται συναισθήματα μειώνοντας τον φόβο!!!
Δείτε το ‘’Blowin in the Wind ‘’ του Dylan.Έγινε ύμνος αντιπολεμικού κινήματος… Άλλαξαν συνειδήσεις και ωριμότεροι χαρακτήρες πλέον μπόρεσαν να αντισταθούν και να ανατρέψουν ακόμα και κυβερνήσεις.
Αν δούμε την Μουσική ως ανθρώπινη ανάγκη να ενεργοποιηθούν τα κέντρα της ανθρώπινης επαφής ,από τα μοιρολόγια της Ηπείρου μέχρι και τα νησιώτικα ,από τις καντάδες των Επτανήσων και τις μαντινάδες της Κρήτης η Μουσική συνοδεύει τη γέννηση του ανθρώπου , τον αγώνα του, την απώλεια και πρωτίστως τον έρωτα !!!!
Άρα τρόπος ύπαρξης και όχι πολυτέλειας.
Συνοψίζοντας διαπιστώνουμε ότι η Μουσική αποτελεί αναγκαιότητα σε περιόδους κρίσης και όχι πολυτέλειας , διατηρώντας την κοινωνική συνοχή και συνείδηση. Εκεί που όλα κλονίζονται γύρω μας η Μουσική έρχεται ως σταθεροποιητικός παράγοντας και ανατρέπει το αισθητικό σφάλμα της υποτίμησής και της κοινωνικής της παρανόησης , αναδεικνύοντας έτσι τις ανάγκες της ανθρώπινης κοινότητας μέσα από την ΜΟΥΣΙΚΗ , να ζει , να ελπίζει , να ερωτεύεται , να ονειρεύεται !!!!
photo ArminEP, https://pixabay.com
