Τώρα Άννα κλάψε… κλάψε …
απόψε το φεγγάρι κρύφτηκε κι ας πρόσμενες
να βγει ξανά
του είπες ψέματα… το φως σου, λιγοστεύει
κι ας μαρτυρούν τα μάτια σου αλήθειες
πήρες μόνο ένα κερί και ένα σπίρτο
που χάθηκε μες το σκοτάδι
και πήγες προς την οικειότητα
μα κάνει τόσο κρύο
άδειάσαν όλα μες το σπίτι
ακόμα κι η σελίδα του βιβλίου σου
κι απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο μπάζει η σιωπή
το λεηλάτησε ο διαρρήκτης ανελέητα
πριν λίγες μέρες…
εκείνος με το γλυκό οικείο βλέμμα
που σου κράτησε το χέρι
και του έψησες καφέ
κι ύστερα
φορτώθηκε όλη την οικοσκευή σου
κι έφυγε…
τόσο μικροί κι οι φράχτες…
θα μπουνε μέσα οι εφιάλτες…
έμεινε αμίλητος κι ο σκύλος σου
κι αυτός κουνούσε την ουρά του
με τόσα χάδια του
κι η αντοχή ναβγει η αλήθεια σ’ ένα ποίημα
μόνο για έναν, μόνο για σένα … αναγνώστη
εσύ, που νιώθεις της σιωπής το κλάμα
ναι… κλάψε, κλάψε Άννα ……
photo pexels / https://pixabay.com
















































