Αυτό που μένει πιο έντονα μετά την ανάγνωση είναι η αίσθηση ότι διάβασα κάτι πολύ λιτό και ταυτόχρονα πυκνό. Δεν είναι συλλογή που φλυαρεί ούτε που κρύβεται πίσω από περίπλοκες εικόνες. Λέει τα πράγματα με μια διαύγεια που καμιά φορά πονάει, γιατί δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Το μοτίβο του έρωτα, της σχέσης «Εγώ–Εσύ» και της διαρκούς αβεβαιότητας διατρέχει όλα τα ποιήματα. Η φωνή της Ελένης Τζιαμουράνη, μοιάζει να κινείται ανάμεσα στην ανάγκη για ένωση και στην επίγνωση ότι αυτή η ένωση είναι εύθραυστη, συχνά απραγματοποίητη. Εκεί έγκειται και ο τίτλος «Μονόδρομος»: δε μπορείς να ξεφύγεις από το δρόμο της αγάπης, αλλά δε σου εγγυάται ποτέ που θα σε οδηγήσει.
Με άγγιξε πολύ η αίσθηση τρυφερότητας μέσα στον πόνο. Δεν υπάρχει ούτε κυνισμός ούτε μελοδραματισμός. Υπάρχει μια σταθερή προσπάθεια να κρατηθεί κάτι όμορφο, ακόμη και μέσα από τις ρωγμές. Σε αρκετούς στίχους ένιωσα πως η φωνή μιλάει σχεδόν ψιθυριστά, με μια ευθραυστότητα που σε κάνει να σκύβεις πιο κοντά για να ακούσεις. Η μικρή έκταση της συλλογής λειτουργεί υπέρ της: δεν κουράζει, και δεν απλώνεται άσκοπα. Κάθε ποίημα μοιάζει να είναι ένα βήμα πάνω σε μια γραμμή που προχωράει μπροστά, χωρίς επιστροφή. Όταν έφτασα στο τέλος, είχα την αίσθηση ότι είχα διασχίσει κι εγώ ένα δρόμο που με οδήγησε όχι σε μια «λύση», αλλά σε μια βαθύτερη κατανόηση: ότι ο έρωτας και η συνύπαρξη είναι πάντα γεμάτοι ρίσκο, πάντα μετέωροι, κι όμως αξίζει να τους περπατήσεις.
Η τελική μου εντύπωση:
Η συλλογή Μονόδρομος της Ελένης Τζιαμουράνη είναι μια πυκνή και λιτή ποίηση που διερευνά το αέναο ταξίδι του έρωτα από το Εγώ στο Εσύ, και την αβέβαιη προοπτική της ευτυχίας. Μέσα σε λίγες σελίδες, η συγγραφέας δημιουργεί έναν κόσμο όπου οι σχέσεις δεν προσφέρουν βεβαιότητες: η αγάπη είναι πέρασμα, δοκιμασία και ενδεχομένως πληγή. Η γλώσσα της είναι διαυγής, χωρίς περιττά στολίδια, αλλά κάθε λέξη φέρει βάρος. Η τεχνική της συντομίας παράγει ένταση, ενώ η άμεση προσφώνηση «Νάρκισσέ μου αδάκρυτε» καθιστά τον αναγνώστη μάρτυρα του διαλόγου με το άλλο, που συχνά απορροφάται από τον εαυτό του. Η δομή της συλλογής, από την προσδοκία στην κρίση και τελικά στη στοχαστική αποδοχή, ακολουθεί μια εσωτερική δραματουργία που αφήνει τον αναγνώστη μετέωρο, σα να περπατά κι αυτός στο μονόδρομο της αγάπης. Πρόκειται για μια ποίηση σύγχρονη, τρυφερή και αληθινή, όπου η ελλειπτικότητα των λέξεων ενισχύει την ένταση και την αίσθηση της ανοιχτής ερώτησης για την ανθρώπινη καρδιά. Ένα μικρό βιβλίο με περιεχόμενο δέκα ποιημάτων, που μοιάζει σα να κρατάς κάτι εύθραυστο που, παρ’ όλα αυτά, αντέχει.
