Μπορείς να χτίσεις την πόρτα ή να κλείσεις τα μάτια σου αλλά́ υπάρχει πάντα μια
φωλιά ποντικιών που γρυλίζει από νοσταλγία …
Η έλλειψη του ορίζοντα είναι έγκλημα που η θλίψη των πολλών έχει ήδη διαγράψει
Η Απάθεια το μονο μεγαλείο!
Οι νεκροί είναι από εύπλαστο υλικό
μα ένα πτώμα ριγμένο σαν κέρμα στο βυθό́ της θάλασσας σε τραβάει μ´όλο του το
βάρος
Η εικόνα είναι Πέτρα
είναι πένθος στα βαθιά της γλώσσας
Φεγγαρόλουστη θάλασσα
δεν υπάρχει ουρανός
Είναι η δεσποτεία του καθρέφτη που επιβάλλει διπλή την Πλάνη
Στο σπέρμα ο Άνεμος θηλιά
έλυτρο σκοτεινό
γυμνό κατώφλι
Διαθέτομεν επαίνους δια όλας τας Αρετάς
λάβαρα δια όλας τας Στύσεις !
Εεεειιιι …Σαλπάρουν οι Αιώνες για άλλα σήμαντρα
λεπρές οι όχθες κι η προσευχή σκυλί
Λες και το μαλακό έδαφος καταπίνει και τη μνήμη
Η επανάσταση μάτια μου το δράμα ενός εφηβαίου
Η Ελεγεία της φωτιάς , η Λήθη
Κάποτε υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας
στη θέση του εξομολογητή ή του δημίου
στον τοίχο των οστών η ρωγμή της πεταλούδας.
photo Nile / https://pixabay.com

















































