Τα στόματα ανοιχτά διάπλατα να δαγκώσουν τον ρόλο που μας δώσανε.
Ψεύτικος, πικρός φοβάται την αλήθεια
Φοβάται τον άνεμο, άγριος γδερνει το πετσί, φοβάται το νερό, διψασμένος στεγνώνει τη βροχή.
Μυριάδες σταγόνες ξελογιαζουν τα φύλλα.
Το μεδούλι χύνεται στην αυταπάτη και κάπου εκεί έξω ένα φιλί ετοιμοθάνατο
Τόσο ήσυχα, τόσο ακόμα…
photo ulma93, https://pixabay.com

















































