Ποτήρι, ποτηράκι μου,
Που σβήνεις το μεράκι μου,
Σε πίνω πάντα και μεθώ
Τους αμπελώνες σου τρυγώ.
Κρασί γλυκό, παλαιωμένο,
Χρόνια και χρόνια περιμένω,
Τα χείλη να γλυκοφιλήσω,
Τις νύχτες άστρα να γεμίσω.
Χρυσό τσαμπί, κόκκινη ρόγα,
Το σώμα τύλιξε στη φλόγα,
Το στόμα να γευτεί το μέλι,
Φρεσκοκομμένο απ’ τ’ αμπέλι.
Στης Ηπείρου τα πανηγύρια,
Ρέει κρασί, σπάνε ποτήρια.
Χορός και χρυσά φεγγάρια,
Με καλλονές και παλικάρια.
Γλέντι, κλαρίνο ως το πρωί!
Κράτα το μαντίλι μου ζωή,
Ανέμισέ το στον ουρανό,
Διώξε τον πόνο και τον καημό.
Αχ, κρασάκι μυρωδάτο,
Πίνω και δεν βρίσκω πάτο.
Με μοσχοστάφυλο φτιαγμένο,
Στην απουσία σου πεθαίνω.
Λιώνω στο μέλι του φιλιού,
Στη λάβα του καυτού κορμιού.
Περπατώ, παραπατάω,
Τ’ άλογο κρασί κερνάω!
Άρπαξέ με, άλογο μου
Πήγαινέ με στον καλό μου,
Στα λημέρια που αγαπώ
Κάνω το βήμα μου χορό!
photo ELG21, https://pixabay.com
