Υπάρχει μέσα μας μια αθέατη ζωή που δεν τόλμησε ακόμη να πάρει σάρκα και οστά.
Η ζωή που δεν ζήσαμε γλιστρά από τα χέρια μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γιατί στην αρχή, όταν είμαστε νέοι, απλούστατα δεν το αντιλαμβανόμαστε. Έπειτα το συνηθίζουμε και φτάνει μια στιγμή που το να μην έχουμε εκπληρώσει τα όνειρά μας το θεωρούμε φυσιολογικό.
Όμως η πρωτογενής επιθυμία υπάρχει στο πίσω μέρος της καρδιάς μας ακατέργαστη και πιθανώς, πεισματικά απαιτητική. Με τα χρόνια τη ζυγίσαμε με τα μέτρα της κοινωνίας. Τη φιλτράραμε μέσα από τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει». Τη σμιλέψαμε τόσο, ώστε να μη μας προκαλεί πια. Τη συρρικνώσαμε τόσο, ώστε να μη διαταράσσει τις ισορροπίες μας.
Έτσι, το απωθημένο μας γίνεται διαχειρίσιμο. Και δεν νομίζω πως είναι ο φόβος της αποτυχίας που μας κρατά πίσω. Θεωρώ πως είναι ο φόβος της αποκάλυψης μιας άλλης πλευράς του εαυτού μας, στον ίδιο μας τον εαυτό. Μιας εικόνας με την οποία εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε εξοικειωμένοι.
Υπάρχει μια σχεδόν εθιστική ασφάλεια στη μη πραγμάτωση όσων ονειρευόμαστε. Όσο δεν τολμάμε να κάνουμε το πρώτο βήμα, διατηρούμε άθικτη την ψευδαίσθηση της ταυτότητάς μας. Μπορούμε πάντα να λέμε: «Αν εκείνο… θα μπορούσα αυτό…». Και αυτό το «θα μπορούσα» λειτουργεί σαν παρηγοριά και ταυτόχρονα σαν δικαιολογία προς εμάς τους ίδιους.
Μόνο που η καρδιά δεν ξεχνά. Θυμάται τις φορές που βύθισες τα όνειρά σου. Θυμάται τις φορές που υποχώρησες για να μη διαταράξεις μια τάξη πραγμάτων. Και τις φορές που πρόδωσες την εσωτερική σου φωνή στο όνομα του καθωσπρεπισμού.
Όσο μεγαλώνουμε, η ζωή που δεν ζήσαμε δεν μας τιμωρεί, αλλά μας κάνει μελαγχολικούς χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μας αφήνει με ένα τεράστιο κενό, μέσα σε μια ζωή όπου δεν νιώθουμε πλήρεις.
Μπορεί να μας πάρει από κάτω και να θρηνούμε τα λάθη που έχουμε κάνει. Όμως το μεγαλύτερο λάθος θα είναι να μην αποδεχτούμε πως, αν βγάλουμε τη δύναμη από μέσα μας, μπορούμε να δούμε μια νέα εκδοχή του εαυτού μας. Γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε τη στροφή που πρέπει να κάνουμε. Απλώς δεν τολμήσαμε ακόμη.
Η αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι τεράστια από τη μία μέρα στην άλλη. Αρχικά χρειάζεται μια αποδοχή. Πως είμαστε έτοιμοι για το πρώτο βήμα, ό,τι κι αν γίνει στη συνέχεια. Να οραματιστούμε την ολοκλήρωση της αρχικής επιθυμίας που κάποτε θεωρήσαμε υπερβολική. Να την εξετάσουμε χωρίς να λέμε «σιγά μην τα καταφέρω» ή «πού πάω να μπλέξω…». Να τη δούμε με θαυμασμό, γιατί μόνο που υπάρχει μέσα μας είναι κομμάτι του εαυτού μας. Χωρίς τη γνωστή φράση… «Αυτά είναι για άλλους».
Και όσο αναβάλλουμε το πρώτο βήμα, τόσο βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Κάποια στιγμή, όμως, η αναβολή μπορεί να γίνει στάση ζωής. Και τότε μιλάμε για παραίτηση. Κι εκεί, στις ειλικρινείς σκέψεις με τον εαυτό μας, μένει μόνο μία ερώτηση:
Αν ήξερες πως δεν έχεις κανέναν και τίποτα να φοβηθείς, δεν θα τολμούσες για να ζήσεις τη ζωή που δεν έζησες;
photo jarmoluk, https://pixabay.com
