Ζούσε κάποτε σε μέρη μακρινά
μία πριγκίπισσα που όμοιά της δεν υπήρχε
ήτανε όμορφη πολύ και ξακουστή
μα την ζηλεύαν για τον πλούτο της που είχε.
Είχε χρυσά, κοσμήματα, φλουριά
που τα κρατούσε χρόνια φυλαγμένα
και σε μιά θάλασσα πανέμορφη και γαλανή
διάσπαρτα νησιά δικά της ξακουσμένα.
Όμως δεν είχε αρχηγούς, συμβούλους, αυλικούς
για να φυλάξει όλο τον πλούτο που είχε χρόνια
κρυφά πουλούσανε τη γη σιγά _σιγά
κάτω απ’ το πρόσωπό της και τα πόδια.
Και ο λαός εκλιπαρούσε νά έρθουν αρχηγοί
που ήσαν ικανοί να φέρουνε τη δόξα
μ’ αυτοί ήταν άρπαγες ύπουλοι και φθονεροί
πουλούσαν τα νησιά της.. όσα _όσα.
Κι ειν’ της πριγκίπισσας τα μάτια βουρκωμένα
και θολά
και κάθε τόσο αποζητά τον πρότερό της πλούτο
και την λάμψη
μα ο λαός την αφουγκράζεται την συμπονά
προσμένοντας πως κάποτε.. θα ανακάμψει…
photo tuanfoto, https://pixabay.com

















































