Η Ξεναγός

Το πρώτο που προσέχεις σε μια γυναίκα είναι το στόμα της. Εκεί εντοπίζεις τη χρυσή τομή ανάμεσα στο ζωώδες, το αισθησιακό και το πνευματώδες. Με το στόμα τρώμε, με το στόμα φιλάμε, με το στόμα μιλάμε. Οι γυναίκες είναι χείλη, μονάχα χείλη¹. Κάποια είναι σαρκώδη, φιλήδονα, άλλα πάλι ξυράφι. Εκείνης άραγε;

Στο μουσείο, κοιτάς το στόμα της επίμονα. Τα βλέμματα των τουριστών είναι καρφωμένα σ’ ετούτο το άφυλο στόμα που κραυγάζει απελπισμένα καταμεσής μιας γέφυρας με φόντο τον ματωμένο ουρανό, και μόνο εσύ χαζεύεις το δικό της που δεν ουρλιάζει αλλά χαμηλόφωνα και πολιτισμένα εξηγεί στα μέλη του γκρουπ την ιστορία και τις περιπέτειες του πίνακα². Ωστόσο δεν δίνεις και πολλή σημασία στα λόγια που βγαίνουν απ’ τα χείλη της, εκείνο που θα ήθελες είναι να τα φιλήσεις.

Πώς όμως;

Μετά το τέλος της ξενάγησης, την πλησιάζεις και προσπαθείς να της πιάσεις κουβέντα. Πώς λέγεται το φιλί στα νορβηγικά, την ρωτάς· αλήθεια, τίποτα πιο έξυπνο δεν βρήκες;

Kysse, σου απαντά απότομα ενώ το βλοσυρό της βλέμμα μεταφράζει αυτομάτως:

«Ούτε να το σκέφτεσαι».

Κι έτσι μαθαίνεις πώς λένε το φιλί στα νορβηγικά. Πώς φιλάνε όμως οι Νορβηγίδες, αυτό δεν πρόκειται να το μάθεις.

Λέξεις χωρίς φιλιά… Nomina nuda tenemus…³

Σημειώσεις

1. Γιεβγένι Ζαμιάτιν: Εμείς.
2. Κραυγή, έργο του Έντβαρντ Μουνκ. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο του Όσλο απ’ όπου κλάπηκε δύο φορές.
3. Καταληκτήρια φράση στο Όνομα του Ρόδου, του Ουμπέρτο Έκο.

Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus.

Από το αρχαίο ρόδο απομένει σκέτο το όνομα, γυμνά ονόματα κρατάμε.

photo Bessi, https://pixabay.com