Μια γυναίκα δοκιμάζει τα χτένια της
και τρίζει ο αργαλειός της στα σύννεφα.
Αστέρια μου χαρίστε μου χρώματα
να κρύψω τις ρωγμές του μηδενός.
Τόσα χρόνια υφαίνω το μέλλον
κι ακόμα δεν έμαθα ν’ αγαπάω σωστά.
Ορκισμένη τεχνίτρα κι όμως
η ουσία μου ξεφεύγει από τα δάχτυλα.
Παλεύω ακόμα με λύπες και θυμούς.
Στου νου μου την ερημιά χάνομαι
και μετράω απουσίες και κόκκαλα.
Και τα δάκρυά μου πέφτουν
και πνίγουν σπίτια και χωριά.
Υφαίνω, υφαίνω κάθε τόσο ξηλώνοντας
το σάβανό μου που ετοιμάζω μ’ επιμέλεια.
Ώρες ώρες όμως το στήθος
γεμίζει μουσική.
Γιατί -λέει- η ομορφιά
σε κάνει να γερνάς καλά και να μην απελπίζεσαι.
Και χρέος σου στον κόσμο
τάκα-τουκ, τάκα-τουκ
να δίνεις λόγο στη σιωπή.
Από τη συλλογή ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΒΑΡΑΘΡΑ
φωτό aiworldexplore / https://pixabay.com

















































