Δεκαετία του 50 – 60
Η ιστορία είναι άκρως αληθινή.
Ο κυρ Λευτέρης κάτοικος ενός χωριού της Βόρειας Ελλάδας, ήταν ένας απλός άνθρωπος. Βοσκός όλα του τα χρόνια πάλευε – όπως όλοι – με τις δυσκολίες των τότε χρόνων για την επιβίωση της καθημερινότητας.
Πολλές οι στερήσεις απο πολλά αγαθά… μα η ζωή κυλούσε με ελάχιστες χαρές όπως και με τα απρόοπτά της.
Ο κ. Λευτέρης είχε ένα μικρό κοπάδι με πέντε – έξι κατσίκες που τις έβοσκε στις πλαγιές, τα ρέματα και τους κάμπους. Παρόλο που εκείνη την εποχή είχε αρκετή τροφή για τα ζωντανά του, όταν τελείωναν τα χόρτα του κάμπου, τότε τα οδηγούσε σε πλαγιές, για να βοσκήσουν φρέσκο χορτάρι.
Πολλές φορές όμως κάποιες απο τις κατσίκες του καθώς σκαρφάλωναν όλο και ψηλότερα για να βρούνε τροφή, τις έβλεπε να δυσκολεύονται να σταθούν στα τέσσερά τους πόδια.
Τότε με δική του τεχνική έπιανε το ζώο που είχε δυσκολία στο περπάτημα, και έβαζε τα μέλη των κοκκάλων στη θέση τους. Έτσι οι κατσίκες του συνέχιζαν τη βοσκή χωρίς προβλήματα.
Το γεγονός αυτό είχε διαδοθεί σε όλη την περιοχή που ζούσε ο κ. Λευτέρης και όλοι θαύμαζαν τον τρόπο που θεράπευε το μικρό κοπάδι του. Τα χρόνια συνέχιζαν να περνούν και η φήμη του είχε εξαπλωθεί ακόμη περισσότερο και σε άλλες περιοχές.
Άκουγαν για τον βοσκό και σε λίγο άρχισαν να αναζητούν και οι άνθρωποι της περιοχής του την αποκατάσταση της υγείας τους τους που είχαν σκελετικά προβλήματα. Γύρευαν δηλ. έναν πρακτικό, μιας και δεν είχαν πολλά χρήματα για γιατρό. Άνθρωποι με προβλήματα στους αστραγάλους, τα χέρια, τη μέση, πήγαιναν στο βοσκό και έφευγαν χωρίς κανένα πρόβλημα πλέον.
Έπιανε στα δυό του χέρια το σημείο που έπασχε και με τη μέθοδό του – λες και ήταν ‘μάγος’ – έβαζε αμέσως τα μέλη στη θέση τους.
Ήταν όντως παράξενο. Χρήματα δεν έπαιρνε ποτέ κι απο κανέναν. Η χαρά του ήταν μεγάλη καθώς έβλεπε τους πάσχοντες να φεύγουν υγιείς απο το μικρό σπιτικό του.
Αυτό όμως με τον καιρό προκάλεσε τη δυσαρέσκεια στους θεράποντες ιατρούς της τότε εποχής, μιας και η τέλεια αποκατάσταση των πασχόντων ήταν η αιτία να μένουν τα ιατρεία τους χωρίς πελάτες κι έτσι βρίσκονταν σε μεγάλη απόγνωση.
Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν μήνυση στον κομπογιαννίτη βοσκό, γιατί τους έπαιρνε “σώνει και καλά” την πελατεία.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και μια μέρα έφτασε στα χέρια του βοσκού η μηνυτήρια επιστολή απο τις Αρχές, να παρευρεθεί στο δικαστήριο, διότι ήταν παράνομος και δεν ήταν αρμόδιος να ασχολείται με τέτοιου είδους σοβαρές υποθέσεις. Τον κατηγορούσαν δηλ. επειδή έκανε τους ανθρώπους που είχαν προβλήματα να περπατούν, να κινούν χέρια, πόδια η δάχτυλα και να γίνονται εντελώς καλά.
Τι να κάνει και ο έρμος ο βοσκός, σεβόμενος την Δικαιοσύνη δεν έφερε αντίρρηση στο να παρευρεθεί στο δικαστήριο, για να απολογηθεί. Δικηγόρο δεν είχε. Θα πήγαινε χωρίς υπεράσπιση, μιάς και του έλειπαν τα χρήματα.
Είχε όμως μια ιδέα που την κρατούσε μέσα του μέχρι την ημέρα της δίκης.
Η μέρα έφτασε πολύ γρήγορα και ο βοσκός έπρεπε να παρουσιαστεί κατηγορούμενος στο δικαστήριο για τις κομπογιαννίτικες μεθόδους του.
Όλοι οι γιατροί μαζεμένοι καθώς και πλήθος ανθρώπων, περίμεναν το αποτέλεσμα της δίκης με μεγάλη χαρά πιστεύοντας οτι τώρα επιτέλους ήρθε η ώρα να μπει στη θέση του ο περιβόητος Θεραπευτής. Ο μάγος, ο αγράμματος, ο άξεστος ο τσαρλατάνος κι ένα σωρό άλλες κατηγορίες, που άκουγε ο κ. Λευτέρης..
Ατάραχος, πήρε στους ώμους του μια κατσίκα και την μετέφερε στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Όταν φώναξαν το όνομά του, την κατέβασε και δεμένη με ένα σχοινί την οδήγησε μέχρι τα έδρανα των δικαστών.
Οι δικαστές, είχαν μείνει έκπληκτοι μα του έδωσαν αμέσως το λόγο, για να απολογηθεί για τις κατηγορίες που του είχαν προσάψει.
Τότε ο βοσκός ρώτησε με ευγένεια τους δικαστές :
_Έχω το δικαίωμα να σας παρουσιάσω τον τρόπο που θεραπεύω ζώα και ανθρώπους;
Οι δικαστές γεμάτοι απορία, του έδωσαν την εντολή να κάνει αυτό που ήξερε.
Αυτό περίμενε και ο κ. Λευτέρης. πιάνει την κατσίκα του μπροστά σε όλους και με δυό κινήσεις ακινητοποιεί το ζώο. Αμέσως η κατσίκα γονάτισε μη μπορώντας να κουνηθεί.
_Την βλέπετε; ρώτησε τους δικαστές. Ποιός απο τους κατηγορούμενούς μου μπορεί να κάνει αυτό το ζώο να περπατήσει; Ας έρθει εδώ τώρα μπροστά σας.
Όλοι όσοι ήταν εκεί σώπασαν…
Δεν τόλμησε να έρθει κανένας μπροστά στην κατσίκα του βοσκού. Ο κ. Λευτέρης την πήρε στα δυό χέρια του και με τα δάχτυλά του κάνοντας κάποιες κινήσεις που ήξερε, έβαλε τις αρθρώσεις στη θέση τους.
Το ζώο σηκώθηκε σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
_Το είδατε; τους ρωτά ο κ. Λευτέρης.
Άν κάποιοι μπορούν να κάνουν καλά όσους γιατρεύω χωρίς χρήματα, ας το κάνουν. Όμως ας μη με κατηγορούν..
Κι έτσι ο Θεραπευτής της τότε εποχής, γύρισε με την κατσίκα του στο σπίτι του αθώος!
Κανένας έκτοτε δεν τον ενόχλησε. Κι αυτός, συνέχιζε να θεραπεύει ανθρώπους και ζώα μέχρι τα βαθιά γεράματά του χωρίς να παίρνει αμοιβή για ό,τι προσέφερε.
Δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ το χάρισμα που του δόθηκε κι έμεινε η αληθινή ιστορία του για να την διηγούνται αυτοί που τον γνώρισαν και θεραπεύτηκαν μέχρι τις μέρες μας, από στόμα σε στόμα, στον δικό μας τόπο και ακόμη πιο μακριά.
photo berctk, https://pixabay.com
