Ένας φόνος;
Όλοι μέσα.
Δύο φόνοι;
Κανείς φταίχτης.
Εύγε, κυρά Δικαιοσύνη,
με τα δεμένα μάτια
και τη ζυγαριά στραβή.
Δύο μέτρα,
δύο σταθμά,
και το δίκιο
στον αέρα κρεμασμένο.
Μια απόφαση – πράσινο φως.
Κι έξω στα σύνορα χαλασμός.
Χθες έρχονταν εκατοντάδες,
αύριο θα ‘ρθουν καραβιές.
Συντάγματα ολόκληρα
θα δένουν στα λιμάνια
κι εμείς θα χειροκροτούμε
την «ανθρωπιά» μας.
Κλέβουν;
Σιωπή.
Αρπάζουν;
Σιωπή.
Σκοτώνουν;
Σιωπή.
Αν κάτι πεις είσαι της Χ.Α;
Στην Ομόνοια αράζουν
κι εμείς πληρώνουμε
το νοίκι της φιλοξενίας.
Ο λαός;
Ξέχασε τον εαυτό του.
Πούλησε την Κύπρο χθες,
σήμερα πουλάει τη γη του.
Κι όταν η ροή φουσκώσει
σαν ποτάμι αφρισμένο,
ίσως ο γηγενής
να γίνει ξένος στον τόπο του.
Τα κόμματα χαρούμενα.
Ψηφαλάκια να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.
Κι ο άρχοντας στο βάθρο
μόνος να μιλά.
«Σιωπή, πολίτη!»
λένε τα μικρόφωνα.
Τα μίντια χειροκροτούν,
οι δημοσκόποι χαμογελούν,
κι ο λαός μετράει
τα ψίχουλα του μισθού.
Μα ο νέος Περικλής
Ο Κυρ.Μητς της νέας εποχής
θα μείνει στην ιστορία
ως ο μεγάλος προστάτης
και των μεταναστών
και των διακινητών.
Και η Δικαιοσύνη;
Δεν βλέπει,
δεν ακούει,
δεν μιλά.
Μονάχα η ιστορία
κρατάει σημειώσεις.
Κι οι φωτογραφίες
σαν Ερινύες σιωπηλές
θα περιμένουν.
Γιατί κάποτε
κάποιος λογαριασμός
θα ζητηθεί.
Για τις ολέθριες αποφάσεις
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
photo Sammy-Sander, https://pixabay.com
