Όσα δάκρυα, έχυσα
Τόσα γέλια απέρριψα
Όταν κοιτώ τη ματιά Σου
Και τη μορφή Σου αντάμα
Τότε θυμάμαι Εσένα
Και το γλυκό Σου πρανα
Ζήσε το όνειρο
Πράσινα ήταν τα μάτια Σου θαρρώ
Έκανα πως τα ξέχασα Εγώ
Μα ήταν χαραγμένα, στη ψυχή μου Εδώ
Σου έφερα, φωτιά, στο Νου Σου
Ανέβασα τη φλόγα της Ζωής
Και Σου φωνάζω
Πως σ’ αγαπω ακόμα
Μέσα σ’αυτη , Γιατί?
Ήσουν ένας άλλος Εκεί
Με άλλα μάτια
Μα τα ίδια χαμόγελα
Που πρόσφερες στα νιάτα
Και Σου φωνάζω, δεν ζεις
Αφού ήσουν ένας άλλος πια Εκεί
Μη με ρωτάς, για να Σου πω
Αν σ αγάπησα
Εκείνο το χρόνο το δειλό
Που ήταν ψεύτικος θαρρώ
Πέρασαν ώρες, πέρασαν μέρες,
Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια,
Μα πάντα έμεινες, στα αηδόνια,
που τραγουδούσαν, μες στα χιόνια
Και είδα την φλόγα
Που άναψες μια νύχτα
Από της ψυχής την ώρα
Και θυμήθηκα, τα Μάτια Σου
Τα καστανά, που έλαμπαν στο ήλιο
Πράσινα πια αυτά
photo Helmut_Strasil / https://pixabay.com

















































