Στεκόταν δίπλα μου
ανάσαινε
τι θράσος
είπαν πως ήταν ποιητής
μιλούσε λέει για αλήθεια
ποιος νόμισε πως είναι
αστείο να μιλάς
για πράγματα που δεν υπάρχουν
Αναστατώνομαι
πάρτον από μπροστά μου
κλείστου το στόμα
αναπνέει ακόμα
κράτα του γερά το κεφάλι
ακούνητος
η επέμβαση τελειώνει
λίγους στίχους βλέπω ακόμα ζωντανούς
Η ανάσα του με πνίγει
-πούλησα τη μάνα μου
ο ασθενής αντιστέκεται
– έβγαλα το φτωχό στο δρόμο
έκανα πόλεμο
κι έφαγα
έφαγα πολύ
κράτησα μακριά τις απειλές
πιο βαθιά τομή
κι άλλο
Πού θα πάει
θα φύγει μια για πάντα
από μέσα του η λέξη
photo Frolopiaton Palm, Image license by freepik.com

















































