Μόνη στο δικό της αργαλειό
την βρίσκει η ζωή να υφαίνει λέξεις
σε φεγγάρια και ήλιους
μόνη τις νύχτες τ’ άστρα να μετρά
και πόνους να μη λογαριάζει
χίλιους.
Παλεύει στ’ ανηφόρι της ζωής
χωρίς να βγαίνει γογγυσμός
στα χείλη
μόνη κι ας υπάρχουν γύρω της πολλοί
έχει αναμμένο της ψυχής της
το καντήλι.
Μόνη στη θάλασσα τραβάει το κουπί
κι ας μη συνάντησε σκαρί
να την θωπεύει
έμεινε εκεί.. κουκίδα αμυδρή
στο σύμπαν μόνη.. να την ταξιδεύει…
photo pexels https://pixabay.com

















































