«Δώρησαί μοι, Κύριε, Μετάνοιαν… και Χρόνον Μετανοίας…!»
(Λόγοι θεϊκής σοφίας, από το «Γεροντικό» [ 1 ] της Ορθόδοξης Ανατολής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, χάρισέ μου πνεύμα Μετανοίας… και χρόνο επαρκή για Μετάνοια… ώστε να προετοιμαστώ -με την βοήθεια της Θείας Σου Χάριτος- ν’ ανταποκριθώ στο κάλεσμά Σου… για μετοχή μου στην αιώνια ζωή!
Η ανατολή κάθε Νέου Έτους, εγκαινιάζει άτυπα μια ‘παρθενική’ περίοδο που δεν έχει προλάβει (ακόμα) να ‘μολυνθεί’ από τις εμπάθειες του κόσμου…! Μια ‘περίοδος χάριτος’ στο έμπα του νέου χρόνου, φαίνεται πως ‘κρατάει’ τις ψυχές σ’ έναν ‘συνεσταλμένο’ ενδοτισμό προς τα πάθη, για να μπορούμε να ονειρευτούμε… την αθωότητα! Βέβαια, ο κόσμος (νοούμενος απρόσωπα) είναι παρόμοια δυστοπικός στην νέα χρονιά, όπως ήταν και προηγουμένως. Αλλά οι άνθρωποι, διαβαίνοντας το Νέο Έτος… δείχνουμε σαν να επιθυμούμε μια ‘ανάπαυλα’ από το κακό, που συνήθως -συνειδητά ή μη- κατεργαζόμαστε…! Μια προσωρινή εκεχειρία ‘κατάπαυσης πυρός’ για να ονειρευτούμε! Κι’ αυτή η ονειροπόληση της ελπίδας… σε μια στιγμή ύφεσης των παθών, ξεπροβάλει αισχυντηλά σαν άνθος… από μια ρωγμή της ‘τσιμεντωμένης’ καρδιάς μας!
Κομίζοντας ένα ‘αθροιστικά βεβαρυμένο’ παρελθόν, που έχει συσσωρεύσει στην ψυχή μας ‘τόνους απορριμμάτων’ πνευματικά τοξικών… σέρνουμε την ύπαρξή μας σ’ ένα παρόμοια θλιβερό και αδιέξοδο παρόν…! Κι’ ενώ βιώνουμε (ανομολόγητα) ακραία ψυχική ματαίωση και απόγνωση… έχουμε την έφεση να ελπίζουμε σ’ ένα ‘καλύτερο’ μέλλον… με υψηλές προσδοκίες ενός μεγάλου ‘θαύματος’! Ευχόμαστε κι’ ελπίζουμε… το Νέο Έτος νά’ναι απαλλαγμένο από όσα άφησαν ‘αποτύπωμα’ οδύνης και φθοράς… στην ταλαίπωρη ύπαρξή μας! Βέβαια, με την παντουργό Θεία Χάρη, όλα τα θαύματα είναι δυνατά! Αλλά το μέγιστο θαύμα που, κυρίως, χρειάζεται να πραγματωθεί στην ζωή μας -πάντα και μόνο με την Χάρη του Θεού!- αφορά κάτι άλλο: όχι ν’ αλλάξει η πραγματικότητα προς εμάς… αλλ’ εμείς οι ίδιοι προς την πραγματικότητα!
Χαιρετίζοντας το Νέο Έτος, κυρίως ως νέα… ‘πίστωση’ χρονική [ 2 ] για έναν καλύτερο ‘διακανονισμό’ (έως και πλήρη παραγραφή!) των υπέρογκων πνευματικών ‘οφειλών’ μας στον Θεό… ας ευχαριστήσουμε δοξολογικά την Πατρική Του Αγαθότητα γι’ αυτό το πολύτιμο Δώρο! Είναι πολύ παρήγορο να έχουμε ‘σύμμαχό’ μας τον χρόνο… όταν αποφασίσουμε να επιμεληθούμε θεραπευτικά τα χρόνια πάθη-τραύματα των ‘αιμορραγουσών’ ψυχών μας! Γιατί, ‘διακανονίζοντας’ την… απόσβεση των πνευματικών μας οφειλών, με ‘έργα μετανοίας’ σωματικά, χρειαζόμαστε την ‘συμμαχία’ με τον χρόνο! Και είναι αξιοθαύμαστο… πώς επανορθώνονται, με την Θεία Χάρη, όλα τα λάθη του παρελθόντος και του παρόντος μας… με πράξεις μετανοίας, ‘αντίρροπες’ [ 3 ] προς τις αμαρτίες και τα πάθη! Είναι θαυμαστό, πώς μπορούν μικρά πλεονάσματα δακρύων… ν’ αναπληρώσουν μεγάλα ελλείμματα αρετών…;!
Μεγαλόψυχες και γενναιόδωρες οι ‘ευέλπιδες’ ευχές για το Νέο Έτος… αλλ’ αδύναμες να αποφέρουν ‘από μόνες’ ρεαλιστικό αποτέλεσμα! Θέλουν πολύ… αλλά δεν μπορούν καθόλου! Η ρεαλιστική πραγματοποιησιμότητα των ευχών… προϋποθέτει την ‘διασύνδεση’ του ευχομένου με μια «Πηγή Θαυμάτων» αστείρευτη… όπως ο Παντέλειος και Πανίσχυρος Θεός! Με την ακαταγώνιστη Παντοδυναμία Του… κάθε ‘ευχή’ μας (και ευχή σημαίνει, κυρίως, προσ-ευχή) γίνεται πραγματικότητα! Ώστε, οι ‘ευχές’ (προσ-ευχές) μας, για εμάς τους ίδιους και τους άλλους, δεν μπορούν νά’ναι άσχετες με την αγάπη που τις εμπνέει… και τις υποστηρίζει προσ-ευχητικά…! Έτσι, λέγοντας στους αποδέκτες των ευχών μας «Σου εύχομαι…», εννοούμε ότι «Προσεύχομαι για σένα στον Χριστό…»! Συνεπώς, αν θέλουμε να βλέπουμε τις ‘ευχές’ μας να υλοποιούνται θαυμαστά… μόνον έτσι θα το πετύχουμε!
Ωστόσο, για να μπορούμε να υποστηρίζουμε την δύναμη των ‘ευχών’ μας προσ-ευχητικά… πρέπει να καλλιεργήσουμε το ‘έδαφος’ της προσωπικής μας σχέσης με τον Θεάνθρωπο Χριστό! Έτσι, ώστε όταν Του απευθυνόμαστε προσ-ευχητικά… να ‘πατάμε γερά’ σε μια αδίστακτη πίστη προς τα Θεία Του ιδιώματα: την Παντελειότητα, την Παναγαθότητα, την Πανσοφία και την Παντοδυναμία! Ομολογώντας Τον… «Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού… δι’ Ου τα πάντα εγένοντο…», τον αναγνωρίζουμε ανενδοίαστα ως τον Μόνον που έχει την Δύναμη… να μεταμορφώνει θαυμαστά: το σκοτάδι σε Φως… την ασχήμια σε Ομορφιά… την ασθένεια σε Υγεία… την στειρότητα σε Ευκαρπία… την αγνωσία σε Παντογνωσία… την πικρία σε Γλυκασμό… τον θάνατο σε Ζωή… την φθορά σε Αφθαρσία… την κόλαση σε Παράδεισο…!
«Τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος…κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού…»
(Φιλιπ. 3, 14)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Όσα έγιναν στο παρελθόν τα ξεχνώ αφήνοντάς τα πίσω μου και σπεύδω προς το μέλλον, τρέχοντας να πετύχω τον σκοπό μου: το ουράνιο βραβείο… που μας έταξε ως έπαθλο ο Αθλοθέτης Χριστός, προσκαλώντας μας σε αγώνα κατά της αμαρτίας και των παθών, για χάρη της αιώνιας ζωής…
Εκζητώντας την Ενυπόστατη Ελπίδα… [ 4 ] πέρα και πάνω από ‘ελπίδες’ ανυπόστατες, θα την βρούμε ασφαλώς μόνον εκεί που ευαρεστείται να είναι: στην Σταυρική Αγάπη… στο Πατρικό Έλεος… και στην Αναστάσιμη Χαρά…! Ώστε, όταν καταπλεύσουμε σ’ αυτό το ‘Λιμάνι’… ας αγκυροβολήσουμε, γιατί η Σχέση μας μαζί Του… είναι το ‘Πατρικό μας Σπίτι’! Κι’ ας αφήσουμε πίσω μας (όχι προσπερνώντας αμετανόητα… αλλ’ έχοντας αποθέσει μετανοημένα κι’ εξομολογητικά, στην Θεϊκή ευσπλαχνία…) όλο το σκοτεινό μας παρελθόν! Όλα τα παραπτώματα της πτωτικής μας φύσης, που μας χώρισαν και μας αποξένωσαν από τον Πλάστη μας. Κι’ αν θέλουμε να βγούμε οριστικά από τις ισχυρές και ανθρωπίνως ανίκητες ‘βαρυτικές έλξεις’ των αμαρτιών και των παθών, που στοιβάξαμε πάνω στην ψυχή μας, κατά τον έως τώρα ά-θεο (χωρίς Θεό) βίο μας, ας τολμήσουμε ένα νέο ξεκίνημα έν-θεης ζωής…!
Αν δεν έχουμε ‘αφήσει πίσω μας’ (εξομολογητικά…) τα ψυχονοητικά και συνειδησιακά βάρη, που συσσωρεύσαμε πάνω μας, ας μην αυταπατώμαστε: τά’χουμε μεταφέρει αυτούσια και στο Νέο Έτος…! Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ‘ευχόμαστε’ (προσ-ευχόμαστε…), ελπίζοντας σε μια ‘καλύτερη τύχη’ φέτος… όταν είμαστε εξακολουθητικά δέσμιοι στις ίδιες παθολογίες, που όρισαν την έως τώρα ‘κακοδαιμονία’ της ζωής μας…;! Αν αυτό γινόταν ‘μαγικά’ με μια ‘ευχή’ (όχι προσ-ευχή) κατά την αλλαγή του χρόνου, ο κόσμος μας θα ήταν… παραμυθένιος! Οι ‘μεταμορφωτικές αλλαγές’ που επιθυμούμε και πρέπει να δρομολογήσουμε στην ζωή μας, μπορούν να πραγματωθούν με θαυμαστή ακρίβεια και πληρότητα… αλλά προϋποθέτουν άλλους ‘δρόμους’ (έν-θεους) που πρέπει να τολμήσουμε να ιχνηλατήσουμε… και να περπατήσουμε…!
Ενόσω επιμένουμε ν’ ‘αλλάξουμε’ την ζωή μας ‘αυτοδύναμα’, θα «τρώμε στη μούρη» -κατά την χαρακτηριστική έκφραση των συγχρόνων νέων- την πλήρη ματαίωση των ελπίδων μας… και την παντελή αποκαρδίωσή μας! Οι ‘αυτοθεραπευτικές’ μέθοδοι, που μας προτείνει ο απατεώνας κοσμοκράτορας, θέλοντας να μας κάνει να πιστέψουμε στον αδύναμο εαυτό μας (κι’ όχι στον παντοδύναμο και πανάγαθο Θεό μας) οδηγούν σε πλάνη και απώλεια! Αν δεν ομολογήσουμε ταπεινά την αλήθεια της ‘απελπιστικής αδυναμίας’ μας να επηρεάσουμε ‘αυτοδύναμα’ την ψυχονοητική μεταμόρφωσή μας… κι’ αν δεν στραφούμε σ’ Εκείνον -τον Μόνο που μπορεί να ‘μετασκευάσει’ την ευπαθή κι’ εμπαθή μας φύση σε υγιή και απαθή- θα μείνουμε για πάντα σε μία αμετάβλητη αβελτερία και στασιμότητα… μιας αιώνια ανίατης εμπαθείας.
Μόνον ελεύθεροι (απαλλαγμένοι, διά του ψυχοθεραπευτικού Μυστηρίου της Μετανοίας…) από κάθε ενοχική τυραννία της συνείδησης, μπορούμε να χαρούμε γαλήνια τον παρόντα κόσμο… και να ονειρευτούμε με ελπίδα τον μέλλοντα… χωρίς κανένα άγχος για πνευματικές ‘οφειλές’ του παρελθόντος! Άλλως, ας μην περιμένουμε κάποιο ‘μαγικό θαύμα’ ν’ αλλάξει αυτόματα κι’ ανώδυνα το σκηνικό της ύπαρξής μας. Γιατί, το μόνο ‘θαύμα’ που χρειάζεται για ν’ απελευθερωθούμε από τα ‘δεσμά’ που μας επέβαλαν τα πάθη και τα λάθη μας (οι πειρασμοί κι’ οι πτώσεις μας) είναι η Μετάνοια! Και μόνο όταν η ψυχή μας λουστεί την Χάρη της Θεϊκής Συγχώρησης, θα ελευθερωθούμε από τις συνειδησιακές ‘σκιές’, τα ψυχικά ‘βάρη’, και τις πνευματικές ‘οφειλές’ που μας κληροδότησε ως επαχθή ‘μνημόνια’ η ως τώρα επιπόλαιη ζωή μας.
Μόνο θεραπευμένοι -με την Ιαματική Χάρη του Αγίου Πνεύματος- από κάθε πνευματική παθογένεια της ψυχής μας, κι’ απηλλαγμένοι απ’ τα βάρη της συνείδησης, θα μπορέσουμε να δούμε τα ίδια πράγματα με ‘άλλα’ μάτια! Η ανείπωτη εμπειρία μιας ‘άλλης’ (πνευματικής) όρασης, που αποκτά ο νους -μαζί με την αγαλλίαση της ψυχής μας, από την Κοινωνία με τον Θεό- μας αποκαλύπτει την ‘άλλη’ (άϋλη) ζωή… που μετέχεται μόνο με την Θεία Χάρη! Μια ζωή υπεραισθητή… (πάνω από την αντιληπτικότητα των συμβατικών αισθήσεων) που είναι, ωστόσο, ρεαλιστικώτατη! Γι’ αυτήν έχουμε πλασθεί… κι’ ας μην το πιστεύουμε. Αυτήν ονειρευόμαστε… κι’ ας μην το γνωρίζουμε. Αυτήν επιδιώκουμε… κι’ ας μην το καταλαβαίνουμε. Αλλ’ ενώ αδυνατούμε να την ‘κατανοήσουμε’ λογικά… μπορούμε να την κατατρυφήσουμε βιωματικά…!
Ας παραδεχτούμε ταπεινά την αδυναμία μας να υπάρξουμε ‘αφ’ εαυτών’ (αυθύπαρκτα, αυτοδύναμα, αυτόνομα)! Γιατί, χωρίς την Θεία Χάρη να μας ‘ζωοποιεί’ προς θεοπρεπή αθανασία… εκπίπτουμε σε ζώα, απλώς έμβια και θνησιγενή, υποκείμενα σε θάνατο και Κρίση…! Η ‘θεο-συγγενής’ ψυχή μας, ακόμα κι’ αν επιλέγει ανόητα τον θεο-χωρισμό, νοιώθει βαθιά την ‘θεο-ειδή’ καταγωγή της…! Και, όταν η Χάρη του Θεού ‘αγγίξει’ την ευαισθησία της ψυχής, ξυπνάει μέσα μας μια ‘θεο-νοσταλγική’ [ 5 ] έλξη! Η νοσταλγία του Θεού, ακολούθως, μας προτρέπει ν’ αναζητήσουμε το καθαρτικό Λουτρό της Μετανοίας… που λούζει την ψυχή σαν ‘ουράνια βροχή’ ελέους! Κι’ όταν πια ο «χειμάρρους της τρυφής» [ 6 ] μεθύσει την καρδιά με Θεϊκό Έρωτα, ο νους ανακατευθύνει τις στοχεύσεις του σε υπερκοσμιώτερα Αγαθά… από εκείνα για τα οποία κατασπαταλήσαμε/-ούμε τον πολύτιμο επίγειό μας χρόνο!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Γεροντικόν» : Ανθολόγιο αποφθεγμάτων θεϊκής σοφίας… των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων και Μητέρων της Ορθόδοξης Ανατολής, που διακρίνονται για την θαυμαστά ακριβο-σημασιο-λογική διατύπωσή τους!
[ 2 ] «Παρακαλώ… για άλλο ένα λεπτό ζωής, ώστε να μετανοήσω!…»
Από τον βίο του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Σισώη (+ 4ος αι. μΧ):
Την ώρα που ο Αββάς Σισώης ξεψυχούσε… το πρόσωπό του ακτινοβόλησε σαν τον ήλιο, από την ενοικούσα εντός του Χάρη του Θεού! Και μέσα στην υπερκόσμια έκλαμψη της οσίας μορφής του, είδαν οι μαθητές του να κυλούν άφθονα δάκρυα… ώστε τον ρώτησαν: «Αββά, γιατί κλαις;!» – «Κλαίω, γιατί δεν έβαλα ακόμα αρχή μετανοίας… και παρακαλώ τον Χριστό να μου δώσει άλλο ένα λεπτό ζωής… ώστε να μετανοήσω!…»! Και τότε, μαζί με το άκτιστο και εκθαμβωτικό Φως στο πρόσωπό του… διαχύθηκε σε όλον τον χώρο μια ουράνια ευωδία… και η ψυχή του Οσίου πέταξε ψηλά, προς την υπερκόσμια Βασιλεία του Χριστού.
[ 3 ] Βασική πεποίθηση της Ορθόδοξης Ανατολικής παράδοσής μας, είναι ότι: κάθε αμάρτημα που μόλυνε την ψυχή μας, για να καθαρθεί, χρειάζεται να περάσει από το ‘Λουτρό’ της Μετανοίας-Εξομολογήσεως. Αντίστοιχα, κάθε δαιμονιώδες πάθος που αιχμαλωτίζει την ψυχή μας… θεραπεύεται με μία ‘αντίρροπη’ θεοειδή Αρετή! Και πρέπει να προβούμε φιλότιμα και φιλόπονα στον πνευματικό αυτό αγώνα, για την διόρθωση και θεραπεία των ψυχών μας, καλλιεργώντας τις αντίστοιχες ‘αντίρροπες’ αρετές. Έτσι, ενδεικτικά:
Το Πάθος του ΜΙΣΟΥΣ… χρειάζεται την Αρετή της ΑΓΑΠΗΣ…!
Το Πάθος της ΖΗΛΟΦΘΟΝΙΑΣ… την Αρετή της ΣΥΜΠΑΘΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑΣ… την Αρετή της ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑΣ… την Αρετή της ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΨΕΥΔΟΛΟΓΙΑΣ… την Αρετή της ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΝΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ… την Αρετή της ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΠΙΣΤΙΑΣ… την Αρετή της ΠΙΣΤΕΩΣ…!
Το Πάθος της ΦΙΛΑΜΑΡΤΗΣΙΑΣ… την Αρετή της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ… την Αρετή της ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ…!
Το Πάθος της ΣΠΑΤΑΛΗΣ… την Αρετή της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ… την Αρετή της ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΦΙΛΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ… την Αρετή της ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ…!
Το Πάθος του ΕΓΩΙΣΜΟΥ… την Αρετή του ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟΥ…!
Το Πάθος της ΛΥΠΗΣ… την Αρετή της ΧΑΡΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ… την Αρετή της ΟΛΙΓΑΡΚΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑΣ… την Αρετή της ΑΙΔΗΜΟΣΥΝΗΣ…!
Το Πάθος της ΤΑΡΑΧΗΣ… την Αρετή της ΕΙΡΗΝΗΣ…!
Το Πάθος της ΟΡΓΗΣ… την Αρετή της ΠΡΑΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΦΙΛΗΔΟΝΙΑΣ… την Αρετή της ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ… την Αρετή της ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ… την Αρετή της ΑΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΡΑΘΥΜΙΑΣ… την Αρετή της ΦΙΛΟΠΟΝΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΛΑΓΝΕΙΑΣ… την Αρετή της ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΕΜΠΑΘΕΙΑΣ… την Αρετή της ΑΠΑΘΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑΣ… την Αρετή της ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΓΑΣΤΡΟ-ΛΑΙΜΑΜΑΡΓΙΑΣ… την Αρετή της ΝΗΣΤΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΔΕΙΛΙΑΣ… την Αρετή της ΑΝΔΡΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΘΡΑΣΥΤΗΤΑΣ… την Αρετή της ΣΕΜΝΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΜΕΛΕΙΑΣ… την Αρετή της ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΤΑΞΙΑΣ… την Αρετή της ΕΥΤΑΞΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ… την Αρετή της ΑΜΕΡΙΜΝΕΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΟΣΥΝΗΣ… την Αρετή της ΗΣΥΧΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ… την Αρετή της ΑΥΤΟΜΕΜΨΙΑΣ…!
Το Πάθος της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ… την Αρετή της ΕΥΘΥΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑΣ… την Αρετή της ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΤΙΜΙΑΣ… την Αρετή της ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΠΟΝΗΡΙΑΣ… την Αρετή της ΑΓΑΘΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΕΙΑΣ… την Αρετή της ΧΡΗΣΤΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ… την Αρετή της ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ…!
Το Πάθος της ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑΣ… την Αρετή της ΥΠΟΜΟΝΗΣ…!
Το Πάθος της ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ… την Αρετή της ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ…!
[ 4 ] «Ενυπόστατη Ελπίδα» ονόμασαν οι Άγιοι Πατέρες μας τον Χριστό, επειδή από την Οντολογία της Θεϊκής Υπόστασής Του απορρέει η μοναδική Ελπίδα θεραπείας και σωτηρίας της ‘αυτοκαταστροφικής’ ανθρωπότητας.
[ 5 ] «Θεο-νοσταλγική…» ονομάζει την ψυχή του ανθρώπου, ο Μέγας Ομολογητής της Σερβικής Ορθοδοξίας, Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (+ 1979), στο Χριστολογικό σύγγραμμά του «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος».
[ 6 ] «Οι δε υιοί των ανθρώπων… μεθυσθήσονται από πιότητος οίκου Σου… και τον χειμάρρουν της τρυφής Σου ποτιείς αυτούς…»! (Ψαλμ. 35, 8-9)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η ανθρωπότητα θα μεθύσει από τον γλυκασμό της Ευλογίας Σου, Κύριε, και θα ποτισθεί από τον ζωογόνο χείμαρρο της Χάριτός Σου…
