Ο θεσμός της οικογένειας, όπου παλιά ζούσαν ευτυχισμένα όλα τα μέλη της απολαμβάνοντας ένα υγιές και ηθικό περιβάλλον, σήμερα αποδομείται.
Κλυδωνίζεται ο παραδοσιακός τύπος οικογένειας, γεγονός που δημιουργεί μεγάλη ανησυχία σ’ αυτούς που ανήκουν σε παλαιότερες γενιές.
Πολλές φορές γίνονται συγκρίσεις κυρίως για τη δομή και τις αξίες της οικογένειας που άλλοτε ήταν διαφορετικές.
Η εποχή που διανύουμε, ανυπέρβλητη σε χαλάρωση και φτωχή από ήθη, έθιμα και ιδανικά οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στον μοναδικό προορισμό της ατομικής ευχαρίστησης.
Χάθηκαν, ο σεβασμός, η κατανόηση η συμπαράσταση και τόσα άλλα που στήριζαν ανέκαθεν τις οικογένειες.
Η προσήλωση στην κάλυψη υλικών αναγκών και η ταύτιση της απόκτησής τους με την ευτυχία, έχει επηρεάσει αναμφίβολα και την οικογένεια, ανατρέποντας αξίες όπως η αγάπη η αλληλεγγύη. Κι όμως, αυτές τις αξίες αποκτήσαμε μεγαλώνοντας μέσα στην οικογένειά μας.
Αυτές μας οδήγησαν και κατηύθυναν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Άλλοτε πάλι ακούμε ότι ο παλαιός χαρακτήρας της οικογένειας ήταν συντηρητικός, γεγονός που κατά ένα μέρος υπαγορευόταν από τα δεδομένα της εποχής. Όμως οι εποχές τρέχουν και οι εξελίξεις το ίδιο. Η οικογένεια έχει πλέον εκσυγχρονιστεί κυρίως στο δυτικό πολιτισμό.
Παράλληλα, έχουν γίνει πολλές ανατροπές στους κόλπους της που ταρακούνησαν τα λιμνάζοντα νερά αλλά και προκάλεσαν νέα ρήγματα. Έτσι, σήμερα βλέπουμε ότι ο γάμος έχει αποσυνδεθεί από την τεκνοποίηση του ζευγαριού. Γι’ αυτό και πολλά ζευγάρια μιλούν ολοένα και λιγότερο γι’ αυτό το θέμα. Οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Τα ανδρογόνα αισθάνονται μεγάλο βάρος τόσο για την ανατροφή των παιδιών, όσο και για την κάλυψη των υλικών αναγκών τους.
Μα κι όταν τα ζευγάρια αποκτούν παιδιά, η έλλειψη υγιών προτύπων υποσκάπτει και πάλι τα θεμέλια της οικογένειας.
Η σύγχρονη κοινωνία μας, παρόλο που εξασφαλίζει την πρόσβαση -σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη εποχή- στη γνώση, την ενημέρωση και την εκπαίδευση μέσα από τις ηλεκτρονικές συσκευές κι εφαρμογές, αντί να οδηγηθεί στην πνευματική πρόοδο και την ηθική εξύψωση, βιώνει την τελμάτωση των αξιών.
Κι αυτό γιατί τα σημερινά πρότυπα είναι εκείνα του εύκολου πλουτισμού, του υλισμού και της αναγνωρισιμότητας.
Βαδίζει, λοιπόν, σε καιρούς χαλεπούς η οικογένεια.. Ωστόσο, καλείται ακόμη και μέσα σε τόσα προβλήματα που τη μαστίζουν να ορθοποδήσει. Να σηκώσει το ανάστημά της. Γιατί ανέκαθεν οι κοινωνίες και οι λαοί αναπτύσσονταν και προόδευαν θέτοντας τις βάσεις τους στην οικογένεια.
Αυτή ήταν και εξακολουθεί να αποτελεί το θεμέλιο στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού.
Η ένωση άρρενος και θήλεος κατά τον Αριστοτέλη, ο “οίκος”, αποτέλεσε την πρώτη μορφή κοινωνίας που οδήγησε στην ανάπτυξη της κώμης κι έπειτα της πόλης.
Πρόκειται για πανίσχυρο θεσμό, η αξία του οποίου αποδεικνύεται ανά τους αιώνες.
Κι αν η αποκαλούμενη “εξέλιξη” δεν μας έχει κάνει καλύτερους ανθρώπους, ας αναρωτηθούμε :προς τα που βαδίζουμε; μήπως κάτι δεν κάναμε καλά; τι ελπίζουμε; τι προσδοκούμε;
Γιατί οι οικογένειες που έχουμε μεγαλώσει, έχουν αποδείξει πως οι κοινωνίες μπορούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ταραχές, ανασφάλειες, ανησυχίες μένοντας ενωμένοι και απολαμβάνοντας τον σεβασμό, την αγάπη και την φροντίδα για όλα τα μέλη της.
Όσο είναι καιρός, ας φροντίσουμε πρώτα τα παιδιά και μετά τους εαυτούς μας. Η αδιαφορία και η επιπολαιότητα μπορούν να επιφέρουν καταστροφικές συνέπειες. Κι επειδή όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν δικαίωμα να μεγαλώσουν σε μια υγιή οικογένεια απολαμβάνοντας την αγάπη και το ενδιαφέρον τόσο του πατέρα όσο και της μητέρας, ας τους δώσουμε τα εφόδια που έχουμε κληρονομήσει από τις δικές μας οικογένειες.
Ίσως… δούμε τις μέρες των παιδιών μας πιο φωτεινές….
photo chillla70 / https://pixabay.com
