Γεννήθηκα σε ένα κλουβί, κρεμομαι στο καρφι μου
Οι σπόροι είναι λιγοστοί,μα είναι όλοι δικοί μου
Τρώγοντας,μεταφέρομαι κάπου σε άλλο συμπαν
Πεταω,είμαι σαν αιτος κ τραγουδάω πριμα!
Χειμώνες πέρασαν πολλοί,ζεστες, ανθοφορίες, μαστουρωνα,τραγούδαγα,δεν κράταγα κακίες
Ως που στο μπρος παράθυρο εσύ λαμποβολουσες μου τσιριξες,μου φωναξες,ότι με αγαπούσες…
Μέσα στα στήθια τραντάξε η δολια μου η καρδούλα
Τα σίδερα τα στραβωσα για την καρδερινουλα…
Έκλεψα μια μικρή ρωγμή,πέταξα μουδιασμενος
Άφαντη όμως η μικρή,έμεινα σαστισμένος….
Άρχισα να της τραγουδώ, να κλαίω να φωνάζω
Πεταω είμαι σαν αιτος,μα δεν χαμογελαω Μ
έσα στην όλη θλίψη μου,ξέχασα ότι ζουσα…
Στο χάρισμα που μ δώσε.. εγώ αδιαφορούσα…
Έπεσα άπ τους ουρανούς,σαν ήρθε ο χειμώνας
Την φυλακή νοσταλγησα που ήμουνα θαμώνας!
Η αγάπη φίλε μου καλέ,όλα τα καταφέρνει
Ελπίδα δίνει απλόχερα ποστευεις κ την έχεις!
Μονάχα κάνε γρήγορα,μην φύγει κ την χάσεις
Γιατί μοναχός φυλακή,θα θέλεις να περάσεις!
photo by ginger, https://pixabay.com
















































